«Ἕλληνες ἀεί παῖδες ἐστε, γέρων δέ Ἕλλην οὐκ ἔστιν» (Πλάτων, Τίμαιος, 22b).


"Ὁμολογεῖται μὲν γὰρ τὴν πόλιν ἡμῶν ἀρχαιοτάτην εἶναι καὶ μεγίστην καὶ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὀνομαστοτάτην· οὕτω δὲ καλῆς τῆς ὑποθέσεως οὔσης,
ἐπὶ τοῖς ἐχομένοις τούτων ἔτι μᾶλλον ἡμᾶς προσήκει τιμᾶσθαι. 24. Ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ' ἐρήμην καταλαβόντες
οὐδ' ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ' οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν ὥστ' ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν,
αὐτόχθονες ὄντες καὶ τῶν ὀνομάτων τοῖς αὐτοῖς οἷσπερ τοὺς οἰκειοτάτους τὴν πόλιν ἔχοντες προσειπεῖν".
(Ἰσοκράτης, Πανηγυρικός, στίχοι 23-24).

Τα άρθρα που φιλοξενούνται στον παρόντα ιστότοπο και προέρχονται απο άλλες πηγές, εκφράζουν αποκλειστικά και μόνον τις απόψεις των συγγραφέων τους.

Καθίσταται σαφές ότι η δημοσίευση ανάρτησης, δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά αποδοχή των απόψεων του συγγραφέως.


ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ, ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ, ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΡΘΡΟ-ΑΝΑΡΤΗΣΗ (΄κλίκ΄ στο "Δεν υπάρχουν σχόλια"). ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.

Σάββατο, 18 Απριλίου 2015

"Ευδαιμονία δεν είναι η απόκτηση τής αρετής, αλλά η χρήση της"




"Ισχυρίζομαι ότι η αρετή είναι ικανή να οδηγήσει προς την μη κακοδαιμονία, και η κακία προς την μη ευδαιμονία, εάν κρίνουμε αυτές τις καταστάσεις. Ο κακός κατ’ ανάγκη πάντοτεκακοδαιμονεί, είτε κατέχει υλικά αγαθά (διότι τα χρησιμοποιεί κακώς) είτε τού λείπουν, όπως και ο τυφλός […] είτε υπάρχει φως και ορατή λαμπρότητα είτε βρίσκεται στο σκοτάδι...

Ο αγαθός, πάλι, δεν ευδαιμονεί πάντοτε, γιατί ευδαιμονία δεν είναι η απόκτηση τής αρετής, αλλά η χρήση της, αφού ούτε όποιος έχει όραση βλέπει πάντοτε, διότι δεν βλέπει όταν δεν υπάρχει φως.

Δύο οδοί ανοίγονται στον βίο: η μία σκυθρωπότερη, και την βάδισε ο ταλαίπωροςΟδυσσεύς, και η άλλη φωτεινότερη, και την περπάτησε ο Νέστωρ. Ισχυρίζομαι ότι η αρετή επιθυμεί την δεύτερη οδό, αλλά υπομένει και την πρώτη. 

Η φύση, όμως, διακηρύσσει ότι η ευδαιμονία είναι επιθυμητός κ’ ευσταθής βίος επειδή εκτελούνται οι αποφάσεις μας, ώστε – για όσα κάποιος δεν θέλει να εισέλθουν στον βίο του – δεν είναι, βέβαια, ευδαίμων, αλλά οπωσδήποτε δεν είναι κακοδαίμων.

Ας μην τολμούν, λοιπόν, να λένε ότι ο αγαθός δεν προσβάλλεται από νόσους και πόνους, ούτε να έχουν την θρασύτητα να λένε ότι είναι άλυπος διότι, όπως αφήνουμε στο σώμα κάποιους πόνους, έτσι αφήνουμε και οδύνες στην ψυχή. 

Ωστόσο, οι λύπες των αφρόνων είναι αστόχαστες, ενώ των φρονίμων φτάνουν μέχρι εκείνο τον βαθμό που επιτρέπει ο λόγος, ο οποίος καθορίζει τα πράγματα. 

Και η καύχηση για την απάθειά τους, όμως, εκδιώκει την ευγένεια της αρετής, εάν αντιμετωπίζει τον θάνατο, τον πόνο και την φτώχεια ως αδιάφορα και όχι ως κακά, διότι εύκολα αντιμετωπίζονται τα μη κακά. 

Οφείλουμε, λοιπόν, ν’ ασκούμαστε στην πορεία προς την μετριοπάθεια, ώστε εξίσου ν’ αποφεύγουμε και την αναλγησία και την εμπάθεια, χωρίς να μιλούμε κατά τρόπο ανώτερο της δικής μας φύσης."

Αρχύτας Πυθαγόρειος – Περί ηθικής παιδεύσεως.


πηγή-mythiki-anazitisi
Αναρτήθηκε από Μαχάτμα

Δεν υπάρχουν σχόλια: