Ο φτωχός Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ, ο μεγάλος Άγιος της Ρωσικής Γής

Του θεολογούντος Ανδρέα Κυριακού

Η πελώρια σε διαστάσεις Μονή του στο Ντιβέγιεβο της Ρωσίας, με τις εκατοντάδες καλογριές, το γιγαντιαίο σαμπόρ (καθολικό) και την ατέλειωτη ουρά μπροστά στο λείψανο του Αγίου Σεραφείμ, μας βοηθά να καταλάβουμε τη σημασία του για το ρωσικό λαό και για τους απανταχού της γης Ορθοδόξους. 

Ο Αγιος Σεραφείμ Σαρόβσκυ (του Σάρωφ, όπως είναι γνωστός στους Ελληνες) γεννήθηκε στα 1759 στην πολη Κούρσκ, κοντά στα σημερινά ουκρανικά σύνορα. Στα 18 του μόλις χρόνια βρίσκουμε τον Πραχόρ στη μονή του Σάρωφ, να εγκταβιώνει εκεί, με το όνομα Σεραφείμ. Εφτά χρόνια αργότερα είναι ήδη πρεσβύτερος. 

Με την άδεια της Μονής, αποσύρεται στη δασωμένη έρημο και για 5 χρόνια αφιερώνεται σε νηστεία, αγρυπνία και προσευχή. Με τους υπεράνθρωπους αυτούς αγώνες έγινε δοχείο του Αγίου Πνεύματος και χιλιάδες άνθρωποι άρχισαν να συρρέουν στο κελλί του για να ζητήσουν τις προσευχές του, τις συμβουλές του και την ευλογία του. Ανοιξε το κελλί του στους ανθρώπους έχοντας πληροφορία από τη Θεοτόκο. 

Σ’ όλους μοίραζε ειρήνη, χαρά και θεικές ευλογίες. “Απόκτησε την πνευματική είρηνη και τότε χίλιες ψυχές ολόγυρα σου θα βρούν τη λύτρωση”, έλεγε. 

Ολόχρονα χαιρετούσε τους επισκέπτες του με τη φράση: “Χριστός ανέστη, χαρά μου”! Μπορούσε να διαβάσει τα πιο απόκρυφα μυστικά της ζωής ενός ανθρώπου. “Σκοπός της ανθρώπινης ζωής”, δίδασκε, “είναι να αποκτήσουμε μέσα μας το Αγιο Πνεύμα”. 

Χαρακτηριστική εν προκειμένω είναι η συνάντηση του με το Ν. Μοταβίλωφ, που τον αντίκρυσε να λάμπει τόσο πολύ που δεν μπορούσε να τον κοιτάξει. Δίδασκε ότι όχι μόνον οι μοναχοί, αλλά και οι λαικοί και οι κληρικοί μπορούν να λάβουν τα δώρα του Αγίου Πνεύματος, νοουμένου ότι είναι Ορθόδοξοι. Δεν καταλάβαινε από το σύγχρονο πνεύμα της ψευδεπίγραφης αγαπολογίας, ούτε της “καταλλαγής” με τους αιρετικούς χωρίς την απαραίτητη μετάνοια και απόπτυση της κακοδοξίας. 

Στο ρωσικό δάσος, που ζούσε, είχε παρέα μια πελώρια αρκούδα, κι όταν οι επισκέπτες του πάγωναν με τη θέα της, την έδιωχνε λέγοντάς της να πάει να του φέρει καμιά κηρήθρα μέλι για να τους φιλέψει. Εφαρμόζοντας την ευαγγελική εντολή, παρά τη μεγάλη του σωματική δύναμη, άφησε κάποιους ληστές να τον σπάσουν στο ξύλο, με αποτέλεσμα να περπατά καμπουριασμένος στην υπόλοιπη του ζωή. Εκοιμήθη εν Κυρίω εν ώρα προσευχής, αφού προγνώρισε την εκδημία του. 

Στα 1903 ανακηρύχθηκε επίσημα Αγιος. Τη μνήμη του γιορτάζουμε στις 2 Ιανουαρίου. 

Τα λείψανα του εξαφανίστηκαν κατά την περιόδο της κομμουνιστικής λαίλαπας και βρέθηκαν φυλαγμένα στην εκκλησία της Παναγίας του Καζάν στην Αγία Πετρούπολη μετά την πτώση του αθεισμού. Στην Κύπρο έχει κτισθεί πρόσφατα το Ησυχαστήριο του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ στην περιοχή της Σκουριώτισσας (Μητρόπολη Μόρφου). Μακάρι οι ευχές του να μας στηρίζουν.

ΔΕΚΑΤΕΣΣΕΡΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ

* Στους πλησίον μας πρέπει να φερόμεθα με λεπτότητα, χωρίς ούτε με το βλέμμα μας να τους προσβάλλουμε.

* Το πνεύμα του συγχυσμένου και θλιμμένου άνθρωπου φρόντισε να το ενθαρρύνεις με λόγια αγάπης.

* Για την αδικία που σου προξενούν οι άλλοι, όποια και αν είναι αυτή, δεν πρέπει να εκδικείσαι, αλλά αντίθετα να συγχωρείς από τα βάθη της καρδιάς σου εκείνον που σε αδίκησε.

* Δεν πρέπει να τρέφεις στην καρδιά σου μίσος και αντιπάθεια κατά του πλησίον, που σε εχθρεύεται. Αλλά να τον αγαπάς και να του κάνεις όσο μπορείς καλό, ακολουθώντας την εντολή του Χριστού.

* Η θύρα της μετανοίας είναι για όλους ανοικτή και είναι άγνωστο ποιος θα πρωτομπεί σ' αυτή, εσύ που κατακρίνεις τον άλλον ή αυτός που κατακρίνεται από σένα.

* Κατάκρινε πάντοτε τον εαυτόν σου και θα παύσεις να κατακρίνεις τους άλλους.

* Μπορείς να κατακρίνεις μια πράξη κακή, ποτέ όμως εκείνον που την έπραξε.

* Όταν εγκαταλειφθεί ο άνθρωπος από τον Θεό, τότε ο διάβολος είναι έτοιμος να τον αφανίσει, όπως αφανίζει η μυλόπετρα το σπόρο του σταριού.

* Η περιττή μέριμνα για τα βιοτικά πράγματα είναι γνώρισμα άνθρωπου άπιστου και μικρόψυχου. Και είναι συμφορά εάν εμείς φροντίζοντας οι ίδιοι για τον εαυτό μας δεν στηριζόμαστε στον Θεό, που προνοεί για μας!

* Είναι καλύτερο για μας να περιφρονούμε όσα δεν είναι δικά μας, δηλαδή τα πρόσκαιρα και τα παροδικά, και να ζητούμε τα δικά μας, δηλαδή τα άφθαρτα και τα αιώνια.

* Η θλίψις είναι το σκουλήκι της καρδιάς, που κατατρώγει την μητέρα που το γέννησε.

* Όποιος νίκησε τα πάθη αυτός νίκησε και την θλίψη. Όποιος νικιέται από τα πάθη δεν θα αποφύγει τα δεσμά της θλίψεως. Όπως ο άρρωστος φαίνεται από το χρώμα του προσώπου του, έτσι ο εμπαθής από την κατάθλιψη.

* Ο Κύριος φροντίζει για την σωτηρία μας. Ο ανθρωποκτόνος όμως διάβολος προσπαθεί να μας οδηγήσει στην απελπισία.

* Δεν πρέπει να κλονιζόμαστε στην πνευματική ζωή από καμιά εχθρική δύναμη.

πηγή-trelogiannis

Διαβάστε περισσότερα... »

Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ - Ο γέροντας που ήταν σαν ένα παιδί…

Αν σε πολλούς από τους ηλικιωμένους οι αισθήσεις έχουν ατονήσει,τα παιδιά ανιχνεύουν χωρίς δυσκολία,όπως και τα ζώα,την παραδεισιακή ατμόσφαιρα από την οποία περιβάλλεται ένας άνθρωπος του Θεού.

Η Ναντέζντα Ακσάκοβα αποτύπωσε στο χαρτί μια παιδική της εμπειρία και μας περιγράφει την επίσκεψη της οικογένειάς της στον Άγιο Σεραφείμ στο Σαρώφ.

Όπως συνήθως μετά τη Θεία Λειτουργία οι προσκυνητές κατέκλυζαν το κελί του. 

Η πόρτα όμως έμεινε κλειδωμένη.Κουρασμένος από τις ατελείωτες επισκέψεις των προσκυνητών ο π.Σεραφείμ πήγαινε στο αγαπημένο του δάσος.

-‘Ισως να έφυγε ακούγοντας τον θόρυβο που κάνατε,είπε ένας ηλικιωμένος μοναχός. Εαν θέλετε να τον δείτε θα πρέπει να πάτε στο βάθος του δάσους.

- Δεν θα μπορέσετε να τον βρείτε εύκολα,είπε ο ηγούμενος του μοναστηριού βλέποντας το γκρουπ των προσκυνητών να κατευθύνεται προς το δάσος. Απαντάει μόνο όταν τον φωνάζουν παιδιά. Αφήστε τα να πάνε μπροστά.

Το δάσος-διηγείται η Ακσάκοβα-γινόνταν όλο και πιο πυκνό.Ίσα-ίσα που φαινόνταν το φως κάτω από τον θόλο των τεράστιων ελάτων.Είχα ένα αίσθημα ανησυχίας σε αυτό το σκοτεινό δάσος.

Ευτυχώς μία ακτίδα ηλίου έλαμψε μέσα από τα έλατα.Σε λίγο βρισκόνταν μπροστά μας ένα καταπράσινο ξέφωτο πλημμυρισμένο στον ήλιο. Εκεί στην ρίζα ενός δέντρου στεκόνταν κυρτωμένος ένας αδύναμος γεράκος και έκοβε με το τσεκουράκι του μερικές βέργες. Ακούγοντας θόρυβο έτρεξε προς το δάσος πίσω από κάτι θάμνους.

- π.Σεραφείμ, π.Σεραφείμ,άρχισαν να φωνάζουν τα παιδιά-είμασταν κάπου 20. Ακούγοντας τις παιδικές φωνές μας βγήκε από την κρυψώνα του. Κρατώντας το δάχτυλο στο στόμα σαν να μας παρακαλούσε να μην πούμε στους μεγάλους πως βρισκόνταν εκεί. Μας έκανε σήμα να πλησιάσουμε. Η μικρή Λίζα όρμησε πρώτη προς τα επάνω του και ανέβηκε στην αγκαλιά του ακουμπώντας το μαγουλάκι της στον ώμο του.

”Καμάρι μου,θησαυρέ μου”, μουρμούριζε ο γεράκος σφίγγοντας τον καθένα μας στην αγκαλιά του.

Εμείς ευτυχισμένοι τον αγκαλιάζαμε. Μας είδε όμως ο νεαρός βοσκός ο Σιόμα και άρχισε να φωνάζει τρέχοντας προς το μοναστήρι: «Εδώ! Εδώ! Ο γέροντας είναι εδώ!» 

Εμείς ντραπήκαμε. Οι φωνές μας και οι αγκαλιές μας μας φάνηκαν σαν μία προδοσία.

Επιστρέφοντας στο μοναστήρι η μικρή Λίζα πλησίασε την αδελφή της και πέρνωντάς την από το χέρι της είπε: «Ο π. Σεραφείμ προσποιείται πως είναι γέρος.Στην πραγματικότητα είναι ένα παιδί όπως εμείς,έτσι δεν είναι Νάντια»;!

Πηγή: proskynitis

πηγή-paraklisi

Διαβάστε περισσότερα... »

Σταχυολογήματα, ἀπό τή διδασκαλία τοῦ Οσίου Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ

* Όπου ευρίσκεται ο Θεός, εκεί δεν υπάρχει κακό. Όλα όσα απορρέουν από τον Θεόν, έχουν μέσα τους την ειρήνη και οδηγούν τον άνθρωπο προς την αυτοκατάκριση και ταπείνωση.

* «Η πίστις χωρίς των έργων νεκρά εστί» (Ιακώ­βου 6, 26). Η πραγματική πίστις δεν είναι δυνατόν να υπάρξει χωρίς τα έργα. Όποιος πραγματικά πι­στεύει, εκείνος οπωσδήποτε θα πράττει και καλά έργα.

* Εάν ο άνθρωπος από αγάπη προς τον Θεόν και χάριν της ενάρετου Ζωής δεν έχει περιττή μέριμνα για τον εαυτό του, πιστεύοντας ότι γι’ αυτόν φροντί­ζει ο Θεός, αυτή του η εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού είναι και πραγματική και συνετή.

* Όποιος πραγματικά αγαπά τον Θεόν, θεωρεί τον εαυτό του ταξιδιώτη και ξένο στη γη αυτή. Στην επι­δίωξή του να ενωθεί με τον Θεόν, με το νου και την καρδιά του διαρκώς ατενίζει μόνον Αυτόν.

* Ο άνθρωπος που θα αποφασίσει να ζήσει την εσω­τερική ζωή, πρώτα απ’ όλα πρέπει να έχει τον φόβο του Θεού που είναι και η αρχή της σοφίας.

* Ο νους του προσεκτικού ανθρώπου ομοιάζει με άγρυπνο φύλακα και φρουρό της εσωτερικής Ιερου­σαλήμ. Από το ύψος της πνευματικής ζωής βλέπει με το καθαρό του μάτι τα πέριξ και τις εντός της ψυχής του ενάντιες δυνάμεις, σύμφωνα με τα λόγια του Ψαλμωδού: «Και εν τοις εχθροίς μου επείδεν ο οφθαλμός μου» (Ψαλμ. νγ’, 9).

* Ο άνθρωπος με την σάρκα του ομοιάζει με αναμ­μένο κερί. Το κερί είναι προορισμένο να λιώσει και ο άνθρωπος να πεθάνει. Η ψυχή του όμως είναι αθά­νατη, γι’ αυτό και η μέριμνά μας πρέπει να στρέφεται περισσότερο για την ψυχή παρά για το σώμα: «Τι γάρ ωφελείται άνθρωπος, εάν τον κόσμον όλον κερδήση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή; ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού» (Ματθ. ιστ’, 26).

* Εάν επιτρέψει ο Κύριος να δοκιμάσει ο άνθρωπος ασθένειες, τότε Εκείνος θα του δώσει και την δύναμη της υπομονής.

* Πρέπει να συνηθίσεις τον νου σου να κολυμβά στον νόμο του Κυρίου, κάτω από την καθοδήγηση του Οποίου να προσαρμόζεις και την ζωήν σου.

* Η ειρήνη της ψυχής αποκτάται διά των θλίψεων. Η Γραφή λέγει: «Διήλθομεν διά πυρός και ύδατος και εξήγαγες ημάς εις αναψυχήν» (Ψαλμ. ξε’, 12).

* Τίποτε δεν συμβάλλει τόσο στην απόκτηση της εσω­τερικής ειρήνης, όσο η σιωπή και η συζήτησις με τον εαυτόν μας μάλλον, παρά με τους άλλους.

* Μπορείς, βλέποντας τον ήλιο με τους φυσικούς οφθαλμούς, να μη χαίρεσαι; Μα πόσο μεγαλύτερη χαρά θα νοιώθεις, όταν ο νους σου βλέπει με τους ε­σωτερικούς οφθαλμούς τον Ήλιο της δικαιοσύνης, τον Χριστόν;

* Για να διατηρήσεις την ψυχική ειρήνη πρέπει να διώχνεις από κοντά σου την αθυμία, να προσπαθείς να έχεις το πνεύμα της χαράς, να αποφεύγεις την κατάκριση των άλλων και να συγκαταβαίνεις στις αδυναμίες του αδελφού σου.

* Κάθε πρόοδο και επιτυχία σ’ οποιοδήποτε τομέα της ζωής μας πρέπει να αποδίδουμε στον Κύριο και μαζί με τον προφήτη να λέμε: «Μη ημίν, Κύριε, μη ημίν, αλλ’ ή τω ονόματι σου δός δόξαν» (Ψαλμ. ριγ’,9).

* Κατά το τριακοστό πέμπτο έτος της ηλικίας, δηλα­δή στο ήμισυ της επιγείου ζωής, συμβαίνει να κάνει ο άνθρωπος μεγάλο αγώνα για την διατήρηση του εαυ­τού του. Πολλοί σ’ αυτή την ηλικία δεν παραμένουν στην αρετή, ξεφεύγουν, και ακολουθούν τον δρόμον των επιθυμιών τους.

* Όποιος θέλει να σωθεί πρέπει να έχει την καρδιά του σε κατάσταση μετανοίας και συντριβής: «Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει» (Ψαλμ. ν’, 19).

* Όταν ο άνθρωπος προσπαθεί να έχει καρδιά τα­πεινή και λογισμό ειρηνικό, τότε όλες οι σκευωρίες του εχθρού μένουν ανενέργητες. Διότι όπου υπάρχει η ειρήνη των λογισμών, εκεί αναπαύεται ο Ίδιος ο Θεός: «Εν ειρήνη ο τόπος Αυτού» (Ψαλμ. οε’, 3).

* Η απελπισία είναι η μεγαλύτερη χαρά του διαβό­λου. Είναι αμαρτία θανάσιμη.

* Προτού ακούσεις τον άλλον δεν πρέπει να απαν­τάς. «Ος αποκρίνεται λόγον πριν ακούσαι, αφροσύνη αυτώ εστί και όνειδος» (Παροιμ. ιη’, 13).

* Όταν ο άνθρωπος δεχθεί κάτι το θεϊκό μέσα του, η καρδιά του χαίρεται. Όταν αντιθέτως δεχθεί κάτι το διαβολικό τότε συγχύζεται και ταράζεται.

* Όποιος υποφέρει την ασθένεια του με υπομονή και ευγνωμοσύνη προς τον Θεό, στεφανώνεται σαν μάρτυς και αγωνιστής.

* Πρέπει να προσπαθούμε να είμεθα ελεύθεροι από τους ακάθαρτους λογισμούς, ιδιαιτέρως όταν προσευχόμεθα προς τον Θεό. Διότι δεν είναι δυνατόν να συνυπάρχουν η δυσοσμία με την ευωδία.

* Εάν εμείς δεν συμφωνούμε με τους κακούς λογι­σμούς, που προέρχονται από τον διάβολον, κάνουμε πολύ καλά. Διότι το ακάθαρτο πνεύμα μόνον στους εμπαθείς ανθρώπους ασκεί αποτελεσματικά την επίδρασή του. Ενώ τους απαθείς προσπαθεί να τους επηρεάσει από μακριά.

* Ο νέος άνθρωπος είναι αδύνατο να μην ταράσσε­ται από σαρκικούς λογισμούς. Πρέπει γι’ αυτό να προσεύχεται επίμονα στον Θεό, για να σβήσει εγκαί­ρως την σπίθα των αισχρών επιθυμιών μόλις εμφανισθεί. Τότε δεν θα δυναμώσει ποτέ η φλόγα.

* Πρέπει πάντοτε να υπομένουμε όλα χάριν του Θεού, ευχαρίστως. Η ζωή μας είναι μια στιγμή συγ­κριτικά με την αιωνιότητα, και γι’ αυτό: «Ουκ άξια, κατά τον Απόστολον, τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν αποκαλυφθήναι εις ημάς» (Ρωμ. η’, 18).

* Ας αγαπήσουμε την ταπεινοφροσύνη για να δού­με την δόξα του Θεού, διότι όπου στάζει η ταπεινο­φροσύνη εκεί αναβλύζει η δόξα του Θεού.

* Χωρίς το φως όλα είναι σκοτεινά και χωρίς την ταπεινοφροσύνη τίποτε δεν υπάρχει μέσα στον άν­θρωπο, παρά μόνο ένα σκοτάδι.

* Όπως το κερί αν δεν θερμανθεί και μαλακώσει, δεν μπορεί να δεχθεί επάνω του την σφραγίδα, έτσι και η ψυχή, χωρίς να δοκιμασθεί με τους κόπους και τις ασθένειες δεν μπορεί να λάβει επάνω της την σφραγίδα της αρετής.

* Στους πλησίον μας πρέπει να φερόμεθα με λε­πτότητα, χωρίς ούτε με το βλέμμα μας να τους προσ­βάλλουμε.

* Το πνεύμα του συγχυσμένου και θλιμμένου άνθρω­που φρόντισε να το ενθαρρύνεις με λόγια αγάπης.

* Για την αδικία που σου προξενούν οι άλλοι, όποια κι’ αν είναι αυτή, δεν πρέπει να εκδικείσαι, αλλά αν­τίθετα να συγχωρείς από τα βάθη της καρδιάς σου εκείνον που σε αδίκησε.

* Δεν πρέπει να τρέφεις στην καρδιά σου μίσος και αντιπάθεια κατά του πλησίον, που σε εχθρεύεται. Αλ­λά να τον αγαπάς και να του κάνεις όσο μπορείς καλό, ακολουθώντας την εντολή του Χριστού: «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υ­μάς» (Ματθ. ε’, 44).

* Η θύρα της μετανοίας είναι για όλους ανοικτή και είναι άγνωστο ποιος θα πρωτομπεί σ’ αυτή, εσύ που κατακρίνεις τον άλλον ή αυτός που κατακρίνε­ται από σένα.

* Κατάκρινε πάντοτε τον εαυτόν σου και θα παύσεις να κατακρίνεις τους άλλους.

* Μπορείς να κατακρίνεις μια πράξη κακή, ποτέ όμως εκείνον που την έπραξε.

* Όταν εγκαταλειφθεί ο άνθρωπος από τον Θεό, τότε ο διάβολος είναι έτοιμος να τον αφανίσει, όπως αφανίζει η μυλόπετρα το σπόρο του σταριού.

* Η περιττή μέριμνα για τα βιοτικά πράγματα είναι γνώρισμα άνθρωπου άπιστου και μικρόψυχου. Και εί­ναι συμφορά εάν εμείς φροντίζοντας οι ίδιοι για τον εαυτό μας δεν στηριζόμαστε στον Θεό, που προνοεί για μας!

* Είναι καλύτερο για μας να περιφρονούμε όσα δεν είναι δικά μας, δηλαδή τα πρόσκαιρα και τα παροδικά, και να ζητούμε τα δικά μας, δηλαδή τα άφθαρτα και τα αιώνια.

* Η θλίψις είναι το σκουλήκι της καρδιάς, που κα­τατρώγει την μητέρα που το γέννησε.

* Όποιος ενίκησε τα πάθη αυτός ενίκησε και την θλίψη. Όποιος νικιέται από τα πάθη δεν θα αποφύγει τα δεσμά της θλίψεως. Όπως ο άρρωστος φαίνεται από το χρώμα του προσώπου του, έτσι ο εμπαθής από την κατάθλιψη.

* Ο Κύριος φροντίζει για την σωτηρία μας. Ο ανθρωποκτόνος όμως διάβολος προσπαθεί να μας οδηγήσει στην απελπισία.

* Δεν πρέπει να κλονιζόμαστε στην πνευματική ζωή από καμιά εχθρική δύναμη. Αντίθετα να στηριζό­μαστε στα λόγια του Θεού: «Τον δε φόβον αυτών ου μη φοβηθώμεν, ουδ’ ου μη ταραχθώμεν, ότι μεθ’ η­μών ο Θεός. Κύριον τον Θεόν ημών αυτόν αγιάσωμεν και Αυτός έσται ημίν φόβος» (πρβλ. Ήσ. η’, 12-13).

-ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2000/

-http://vatopaidi.wordpress.com/2011/01/03/%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%83%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B5%CE%AF%CE%BC-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%86-%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%87%CF%85%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AE%CE%BC/#more-59946
-http://proskynitis.blogspot.com/2011/07/blog-post_18.html

-πηγή-hristospanagia.gr

Διαβάστε περισσότερα... »

Ὁ Ὅσιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ

Οράτε απαραίτητα κι εδώ

Ὁ Ὅσιος Σεραφεὶμ γεννήθηκε στὸ Κοὺρσκ τῆς Ρωσίας στὶς 19 Ἰουλίου 1759 καὶ ὀνομάσθηκε Πρόχορος.

Οἱ γονεῖς του, Ἰσίδωρος καὶ Ἀγάθη Μοσνίν, ἦταν εὐκατάστατοι ἔμποροι. Ὁ πατέρας του εἶχε ἐργοστάσια πλινθοποιίας καὶ παράλληλα ἀναλάμβανε τὴν ἀνέγερση πέτρινων οἰκοδομημάτων, ναῶν καὶ σπιτιῶν. Κάποτε ἄρχισε νὰ χτίζει στὸ Κοὺρσκ ἕνα ναὸ πρὸς τιμὴν τοῦ Ὁσίου Σεργίου τοῦ Ραντονέζ, τοῦ Θαυματουργοῦ, ἀλλὰ ξαφνικὰ τὸ 1762, πεθαίνει, ἀφήνοντας στὴν σύζυγό του τὴ μέριμνα γιὰ τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ ναοῦ. Ὁ Πρόχορος κληρονόμησε τὶς ἀρετὲς τῶν γονέων του καὶ ἰδίως τὴν εὐσέβειά τους.

Σὲ ἡλικία δέκα ἐτῶν ἄρχισε νὰ μαθαίνει μὲ ζῆλο τὰ ἱερὰ γράμματα, ἀλλὰ ἀρρώστησε ξαφνικὰ βαριὰ χωρὶς ἐλπίδα ἀναρρώσεως. Στὴν κρισιμότερη καμπὴ τῆς ἀσθένειας εἶδε στὸν ὕπνο του τὴν Παναγία, ἡ ὁποία ὑποσχέθηκε ὅτι θὰ τὸν ἐπισκεφθεῖ καὶ θὰ τὸν θεραπεύσει.

Πράγματι, ἔτυχε μία μέρα νὰ γίνεται λιτανεία καὶ νὰ περνᾷ ἔξω ἀπὸ τὴν οἰκία τοῦ μικροῦ ἄρρωστου παιδιοῦ, ἡ θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς Θεοτόκου. Τὴν στιγμὴ ἐκείνη ἔπιασε δυνατὴ βροχή. Ἡ λιτανεία σταμάτησε καὶ ἡ εἰκόνα μεταφέρθηκε στὴν αὐλὴ τῆς οἰκίας τοῦ Προχόρου, μέχρι νὰ περάσει ἡ μπόρα. Τότε ἡ μητέρα του Ἀγάθη, κατέβασε τὸ ἄρρωστο παιδί της καὶ τὸ πέρασε κάτω ἀπὸ τὴν εἰκόνα. Ἀπὸ τὴν ἡμέρα ἐκείνη ἡ ὑγεία του βελτιώθηκε μέχρι ποὺ ἀποκαταστάθηκε τελείως.

Νέος ἐγκαταλείπει τὸ πατρικό του σπίτι, στὴν πόλη Κούρσκ, καὶ ἔρχεται νὰ μονάσει στὴ μονὴ τοῦ Σάρωφ. Ἡ δοκιμασία του προκειμένου νὰ γίνει Μοναχὸς διαρκεῖ ὀκτὼ χρόνια. Στὶς 13 Αὐγούστου τοῦ 1786 κείρεται Μοναχὸς μὲ τὸ ὄνομα Σεραφείμ. Σὲ δυὸ μῆνες χειροτονεῖται Διάκονος.

Περιφρουρούμενος μὲ τὸ ταπεινὸ φρόνημα ὁ Διάκονος Σεραφείμ, ἀνέρχεται στὴν Πνευματικὴ ζωὴ «ἐκ δυνάμεως εἰς δύναμιν». Ὡς Διάκονος παραμένει ὅλη τὴν ἡμέρα στὸ Μοναστῆρι, διακονεῖ στὶς Ἀκολουθίες, τηρεῖ μὲ ἀκρίβεια τοὺς μοναστηριακοὺς κανονισμοὺς καὶ ἐκτελεῖ τὰ διακονήματά του. Τὸ βράδυ ὅμως ἀπομακρύνεται στὸ δάσος, στὸ ἐρημικό του κελί, ὅπου διέρχεται τὶς νυκτερινὲς ὧρες μὲ προσευχή, καὶ πολὺ πρωὶ ἐπιστρέφει πάλι στὸ μοναστῆρι.

Στὶς 2 Σεπτεμβρίου 1793 χειροτονεῖται Ἱερεὺς καὶ ἀποδύεται μὲ μεγαλύτερο ζῆλο καὶ ἀγάπη στὸν Πνευματικὸ ἀγῶνα. Τώρα πλέον δὲν τὸν ἱκανοποιεῖ ὁ βαρὺς γιὰ τοὺς ἄλλους μόχθος τῆς κοινοβιακῆς ζωῆς, δηλαδὴ ἡ κοινὴ προσευχή, ἡ νηστεία, ἡ ὑπακοή, ἡ ἀκτημοσύνη. Μέσα του φουντώνει ἡ δίψα γιὰ πιὸ ὑψηλὲς Πνευματικὲς ἀσκήσεις.

Ἐγκαταλείπει λοιπόν, μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Ἡγουμένου, τὴ Μονὴ καὶ ἀποσύρεται μέσα στὸ πυκνὸ δάσος τοῦ Σάρωφ. Περνᾶ ἐκεῖ δεκαπέντε χρόνια σὲ τέλεια ἀπομόνωση, μὲ αὐστηρὴ νηστεία, ἀδιάλειπτη προσευχή, μελέτη τοῦ Θείου Λόγου καὶ σωματικοὺς κόπους. Γιὰ χίλιες ἡμέρες καὶ χίλιες νύκτες μιμεῖται τοῦ παλιοὺς στυλῖτες τῆς Ἐκκλησίας. Ἀνεβασμένος σὲ μία πέτρα καὶ μὲ τὰ χέρια ὑψωμένα στὸν οὐρανό, προσεύχεται : «Ὁ Θεὸς ἰλάσθητι μοὶ τῷ ἁμαρτωλῷ».

Τελειώνοντας τὴν ἀναχωρητικὴ ζωὴ ἐπανέρχεται στὴ Μονὴ τοῦ Σάρωφ καὶ κλείνεται σὰν σὲ μνῆμα στὴν ἀπομόνωση γιὰ ἄλλα δεκαπέντε χρόνια. Γιὰ τὰ πρῶτα πέντε βάζει τὸν ἑαυτό του στὸν κανόνα τῆς σιωπῆς. Μὲ τὴν ἀδιάλειπτη προσευχὴ φωτίζει ὁλόκληρος ἀπὸ τὴν Θεία Χάρη καὶ ἀξιώνεται νὰ ζήσει Πνευματικὲς ἀναβάσεις καὶ νὰ δεῖ θεϊκὰ ὁράματα.

Μετὰ τὸν ἐγκλεισμό, ὥριμος πλέον στὴν Πνευματικὴ ζωὴ καὶ γέροντας στὴν ἡλικία, ἀφιερώνεται στὴ διακονία τοῦ πλησίον, τοῦ ἐλάχιστου ἀδελφοῦ.

Μὲ τὴν αὐστηρὴ ἀσκητικὴ ζωή του καὶ τὴν φωτεινὴ μορφή του εἶχε προσελκύσει γύρω του πλῆθος Χριστιανῶν, ποὺ τὸν ἀγαποῦσαν καὶ πίστευαν ἀκράδαντα στὴν θαυματουργικὴ δύναμη τῶν ἁγίων του προσευχῶν. Πλούσιοι καὶ φτωχοί, διάσημοι καὶ ἄσημοι συνέρρεαν καθημερινὰ στὸ κελί του, γιὰ νὰ λάβουν τὴν εὐλογία του καὶ τὴν Πνευματικὴ καθοδήγηση γιὰ τὴ ζωή τους. Τοὺς δεχόταν ὅλους μὲ ἀγάπη καὶ ὅταν ἔβλεπε τὰ πρόσωπά τους ἀναφωνοῦσε: «Χαρά μου!».

Ἐξομολογοῦσε πολλούς, θεράπευε ἀσθενεῖς, ἐνῷ σὲ ἄλλους ἔδιδε νὰ ἀσπασθοῦν τὸν σταυρὸ ποὺ εἶχε κρεμασμένο στὸ στῆθος του ἢ τὴν εἰκόνα ποὺ εἶχε στὸ τραπέζι τοῦ κελιοῦ του. Σὲ πολλοὺς πρόσφερε ὡς εὐλογία ἀντίδωρο, ἁγίασμα ἢ παξιμάδια, ἄλλους τοὺς σταύρωνε στὸ μέτωπο μὲ λάδι ἀπὸ τὸ καντῆλι, ἐνῷ μερικοὺς τοὺς ἀγκάλιαζε καὶ τοὺς ἀσπαζόταν λέγοντας: «Χριστὸς Ἀνέστη!».

Τὴν 1η Ἰανουαρίου 1833, ἡμέρα Κυριακή, ὁ Ὅσιος ᾖλθε γιὰ τελευταία φορὰ στὸ Ναὸ τοῦ νοσοκομείου τῶν Ἁγίων Ζωσιμᾶ καὶ Σαββατίου. Ἄναψε κερὶ σὲ ὅλες τὶς εἰκόνες καὶ τὶς ἀσπάσθηκε. Μετάλαβε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων καὶ μετὰ τὸ τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας ζήτησε συγχώρεση ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀδελφούς, τοὺς εὐλόγησε, τοὺς ἀσπάσθηκε καὶ παρηγορητικὰ τοὺς εἶπε:

«Σώζεσθε, μὴν ἀκηδιᾶτε, ἀγρυπνεῖτε καὶ προσεύχεσθε. Στέφανοι μᾶς ἑτοιμάζονται».

Ὁ Μοναχὸς Παῦλος πρόσεξε ὅτι ὁ Ὅσιος ἐκείνη τὴν ἡμέρα πῆγε τρεῖς φορὲς στὸν τόπο ποὺ εἶχε ὑποδείξει γιὰ τὸν ἐνταφιασμό του. Καθόταν ἐκεῖ καὶ κοίταζε ἀρκετὴ ὥρα στὴ γῆ. 

Τὸ βράδυ τὸν ἄκουσε νὰ ψάλλει στὸ κελί του Πασχαλινοὺς ὕμνους: «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι…», «Φωτίζου, φωτίζου ἡ νέα Ἱερουσαλήμ…», «Ὤ, Πάσχα τὸ μέγα καὶ ἱερώτατον, Χριστέ…».

Ὁ Ὅσιος κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη στὶς 2 Ἰανουαρίου 1833. Οἱ μοναχοὶ τὸν εἶδαν μὲ τὸ λευκὸ ζωστικό, γονατιστὸ σὲ στάση προσευχῆς μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Θεοτόκου, ἀσκεπῆ, μὲ τὸ χάλκινο σταυρὸ στὸ λαιμὸ καὶ μὲ τὰ χέρια στὸ στῆθος σὲ σχῆμα σταυροῦ. Νόμιζαν ὅτι τὸν εἶχε πάρει ὁ ὕπνος.

Τὰ ἱερὰ λείψανά του ἐξαφανίστηκαν κατὰ τὴν περίοδο τῆς Ὀκτωβριανῆς ἐπαναστάσεως καὶ ξαναβρέθηκαν τὸ 1990, στὴν Ἁγία Πετρούπολη. 

Τὸ 1991 ἐπέστρεψαν στὴν μονὴ Ντιβέγιεβο.

Ἀπολυτίκιο. Ἦχος δ . Ταχὺ προκατάλαβε. 

Χριστῷ ἐκ νεότητος ἀκολουθήσας θερμῶς, εὐχαῖς καὶ δεήσεσιν, ἐν τῇ ἐρήμῳ Σαρώφ, ὡς ἄσαρκος ἤσκησας· ὅθεν τοῦ Παρακλήτου, δεδεγμένος τὴν χάριν, ὤφθης τῆς Θεοτόκου, θεοφόρος θεράπων· διὸ σε μακαρίζομεν, Σεραφεὶμ Πάτερ Ὅσιε.

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.

Ἐν Σάρωφ ὡς ἄγγελος, βεβιωμένος, Σεραφεὶμ μακάριε, ὤφθης δοχεῖον ἐκλεκτόν, τῶν χαρισμάτων, τοῦ Πνεύματος, λόγῳ πλουσίῳ ἐκφαίνων τὰ κρείττονα.

Μεγαλυνάριον.

Ὅλος ἀνακείμενος τῷ Χριστῷ, χαρίτων τῶν θείων, ἀναδέδειξαι θησαυρός, θαύμασι καὶ λόγοις, καὶ θείαις ὑποθήκαις ὦ Σεραφεὶμ παμμάκαρ, φωτίζων ἅπαντας.

πηγή-inpantanassis

Διαβάστε περισσότερα... »

Αγιογραφίες - Εικονογραφήσεις από την ζωή του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ

Ο Άγιος Σεραφείμ είναι ένας από τους πιο αγαπημένους Αγίους των Ορθοδόξων Σλάβων αδελφών μας, αλλά και από τους πιο γνωστούς Ρώσσους Αγίους. Η χάρη του και τα θαύματά του πολλά. 

Οι Έλληνες Ορθόδοξοι τιμούν ιδιαιτέρως τον Άγιο Σεραφείμ. Ο βίος του και η πολιτεία του είναι θαυμαστή, διαβάζοντας τα πνευματικά παλαίσματα και κατορθώματα του Αγίου διαπιστώνει κανείς το μέγεθος της αγάπης που είχε για τον Χριστό και τον συνάνθρωπο. 

Οι Άγιοι είναι οικουμενικοί, και ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ είναι άλλη μία απόδειξη της οικομενικότητας των Αγίων μας.

Δείτε παρακάτω: 

31 Αγιογραφίες -Εικονογραφήσεις από την ζωή του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ.

Επιμέλεια και συγκέντρωση εικόνων: 

Γραφείο Τύπου Ι.Μ. Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας

Τα λείψανα του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ στην Ι.Μ. Ντιβίγιεβο (Ρωσία)

πηγή-imverias

Διαβάστε περισσότερα... »

Φωτογραφίες από την αγιοκατάταξη του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ το 1903

Εβδομήντα χρόνια μετά την κοίμηση του 

Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ (+1833),

 έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του και η αγιοκατάταξή του. 

Στις 19 Ιουλίου (1 Αυγούστου με το νέο ημερολόγιο) του 1903 στην Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδος στο Ντιβέγιεβο (στα ρωσικά: Свято-Троицкий Серафимо-Дивеевский Монастырь) προσήλθαν περισσότεροι από τριακόσιες χιλιάδες προσκυνητές από όλη τη Ρωσία προ του λειψάνου του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ για την ανακομιδή του και την επίσημη αγιοκατάταξή του.

Ο χωλός Βασίλι Λικόφ, ηλικίας 28 χρονών, ένας από τους πολλούς που θεραπεύτηκαν την ημέρα αγιοκατάταξης του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ.

Εξήντα τρεις φωτογραφίες από την αγιοκατάταξη του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ το 1903.

Στην ανακομιδή ήταν παρών και ο τσάρος Νικόλαος ο Β’ με την οικογένειά του. Επίσημα έγγραφα αλλά και οι εφημερίδες της εποχής μάς επιτρέπουν να παρακολουθήσουμε το σημαντικό αυτό γεγονός. Μία σπάνια μάλιστα σειρά εξήντα τριών ασπρόμαυρων φωτογραφιών “εικονογραφεί” την πνευματική αυτή στιγμή της Ρωσίας, αλλά και όλης της Ορθοδοξίας.
Δείτε τις φωτογραφίες παρακάτω:

Η Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδος στο Ντιβέγιεβο (στα ρωσικά: Свято-Троицкий Серафимо-Дивеевский Монастырь) από τη πλευρά του ποταμού Σαρώφκα.

Το καμπαναριό της Ιεράς Μονής της Αγίας Τριάδος στο Ντιβέγιεβο.

Ο Ιερός Ναός του Ιωάννου του Βαπτιστή πλησίον των πυλών

της Ιεράς Μονής της Αγίας Τριάδος στο Ντιβέγιεβο.

Ο Καθολικός Ναός της Ιεράς Μονής της Αγίας Τριάδος στο Ντιβέγιεβο.

Είναι αφιερωμένος στην “Κοίμηση της Θεοτόκου”. Φαίνεται μπροστά το παρεκκλήσι

που έχει χτιστεί πάνω από τον τάφο του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ.

Ο Ιερός Ναός της Αγίας Τριάδος που έχει χτιστεί πάνω από το κελλί του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ.

Το παρεκκλήσι που έχει χτιστεί στη θέση του κελλιού του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ

μέσα στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος.

Ο Ιερός Ναός των Οσίων Ζωσιμά και Σαββάτιου από τα Σολόβκι, η αγία τράπεζα της οποίας

κατασκευάστηκε από τον Όσιο Σεραφείμ του Σαρώφ.

Το ξύλινο φέρετρο στο οποίο εναποτέθηκε ο Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ. Το φέρετρο λαξεύτηκε από τον ίδιο τον Όσιο.

Το ξύλινο φέρετρο του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ.

Η παραδοσιακή λάρνακα λειψανοθήκη με τα λείψανα του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ

μέσα στον Ιερό Ναό των Οσίων Ζωσιμά και Σαββάτιου από τα Σολόβκι.

Η λάρνακα λειψανοθήκη με τα λείψανα του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ.

Η λάρνακα λειψανοθήκη με τα λείψανα του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ.

Το ερημητήριο του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ.

Τιμητική αψίδα υποδοχής για τον Τσάρο στα όρια της Περιφέρειας Ταμπώφ.

Η είσοδος της τσαρικής άμαξας στην Περιφέρεια Ταμπώφ.

Η τσαρική οικογένεια φθάνει στην Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδος στο Ντιβέγιεβο.

Η υποδοχή του Τσάρου από τον κλήρο της Ιεράς Μονής της Αγίας Τριάδος στο Ντιβέγιεβο.

Η υποδοχή του Τσάρου από τους ευγενείς της Περιφέρειας Ταμπώφ.

Η υποδοχή του Τσάρου από τους χωρικούς της Μορδοβίας.

Η υποδοχή της τσαρικής οικογένειας από τον λαό.

Η υποδοχή της τσαρικής οικογένειας από τον λαό.

Η υποδοχή της τσαρικής οικογένειας από τον λαό.

Τα μέλη της τσαρικής οικογένειας συνοδευόμενα από τον μελλοντικό Ιερομάρτυρα, Αρχιμανδρίτη Σεραφείμ.

Ο Τσάρος Νικόλαος ο Β΄ με μέλη της οικογένειάς του μεταφέρουν τη λάρνακα με τα λείψανα του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ.

Από τη λιτάνευση των λειψάνων του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ.

Από τη λιτάνευση των λειψάνων του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ.

Από τη λιτάνευση των λειψάνων του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ.

Στο παρεκκλήσι που έγινε πάνω από τον τάφο του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ.

Στο πηγάδι του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ.

Η Τσαρίνα Αλεξάνδρα Φεοντόροβνα με την αδελφή της Μεγάλη Δούκισσα Φεοντόροβνα Ελισάβετ πηγαίνουν

προς το αγίασμα του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ.

Ο Τσάρος Νικόλαος Β’ με μέλη της οικογένειάς του πηγαίνοντας προς το αγίασμα του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ.

Η Τσαρίνα Αλεξάνδρα Φεοντόροβνα με την αδελφή της Μεγάλη Δούκισσα Φεοντόροβνα Ελισάβετ.

Το παρεκκλήσι πάνω από το αγίασμα του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ.

Ο Τσάρος Νικόλαος Β’ με μέλη της οικογένειάς του αποχωρούν από το αγίασμα του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ.

Η τσαρική οικογένεια αποχωρεί μετά την παράκληση στο αγίασμα του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ.

Αποχώρηση μετά από την επίσκεψη στο αγίασμα του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ.

Κατά τη διάρκεια της παράκλησης στο αγίασμα του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ.

Το παρεκκλήσι πάνω από το βράχο, όπου ο Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ προσευχήθηκε για χίλιες ημέρες και νύχτες.

Προσκυνητές κατά τη διάρκεια της αγιοκατάταξης του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ.

Υπαίθριος τράπεζα για τους προσκυνητές.

Στους υπαίθριους χώρους της Ιεράς Μονής της Αγίας Τριάδος στο Ντιβέγιεβο.

Προετοιμασία της εορταστικής τράπεζας για τους προσκεκλημένους.

Η θαυματουργός εικόνα της Θεοτόκου Ουμιλένιε ή

εικόνα “Ιδού η δούλη Κυρίου· γένοιτο κατά το ρήμα σου”.

Λαμπάδες του τσάρου Νικόλαου Β’ μπροστά στην εικόνα Θεοτόκος Ουμιλένιε.

Η τσαρική οικογένεια στον Ιερό Ναό 

“Η Κοίμηση της Θεοτόκου”.

Ο Καθολικός Ναός ”Η Κοίμηση της Θεοτόκου” της Ιεράς Μονής της Αγίας Τριάδος στο Ντιβέγιεβο.

Οι μοναχές της Ιεράς Μονής της Αγίας Τριάδος στο Ντιβέγιεβο χαιρετούν την βασιλομήτωρα Μαρία Φεοντόροβ

Ο Καθολικός Ναός ”Η Κοίμηση της Θεοτόκου” κατά τη διάρκεια των θρησκευτικών τελετών.

Το βασιλικό ζευγάρι και η βασιλομήτωρ καθώς αποχωρούν από τον Ιερό Ναό ”Η Κοίμηση της Θεοτόκου”.

Το κτίριο της μοναστηριακής Τράπεζας.

Με τους ευγενείς του Γκουβέρνου (: διοικητική διαίρεση της Τσαρικής Ρωσίας) Νίζεγκόραντ.

Το βασιλικό ζευγάρι στο Ηγουμενείο της Ιεράς Μονής.

Λιτανεία με τη θαυματουργό εικόνα της Θεοτόκου Ουμιλένιε.

Ο χωλός Βασίλι Λικόφ, ηλικίας 28 χρονών, ένας από τους πολλούς που θεραπεύτηκαν

την ημέρα αγιοκατάταξης του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ.

Αδελφές μοναχές στην υδραντλία της Ιεράς Μονής της Αγίας Τριάδος στο Ντιβέγιεβο.

Το Ηγουμενείο της Ιεράς Μονής της Αγίας Τριάδος στο Ντιβέγιεβο.

Στον Κοιμητηριακό Ναό “Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος”, του οποίου την αγία τράπεζα έφτιαξε ο Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ.

Στην πύλη του κοιμητηρίου της Ιεράς Μονής της Αγίας Τριάδος στο Ντιβέγιεβο.

Με τους ευγενείς του Γκουβέρνου Νίζεγκόραντ.

Σε υπαίθριο εξωκκλήσι.

Ευσεβείς προσκυνητές.

πηγή-imverias

Διαβάστε περισσότερα... »