Η κβαντική περιγραφή του κόσμου και η διαμάχη υλισμού και ιδεαλισμού - Β΄ Μέρος: Η Ιδεαλιστική Δυναμική

Το Α' μέρος, εδώ

Οι δύο αυτές βασικές φιλοσοφικές σχολές, ο Ιδεαλισμός και ο Υλισμός, αποτελούν θεωρητική μεταφυσική βάση για την ανάπτυξη πολιτικών πεποιθήσεων (θεωριών) καθώς και απόψεων γύρω από την ανθρώπινη υπόσταση και τη σχέση της με το Θεό.

Ο Hegel (Έγγελος) για παράδειγμα ως Ιδεαλιστής φιλόσοφος και υποστηρικτής της πνευματοκρατικής θεώρησης του κόσμου εκκινώντας από την ευαγγελική ρήση: "Και ο Λόγος σάρξ εγένετο" και στηριζόμενος στους Αρχαίους Έλληνες Ιδεαλιστές φιλοσόφους, Πλάτωνα και Αριστοτέλη, κατέληξε στην εξής θεώρηση:

Η Ιδέα (Λόγος, Θείο Πνεύμα) ως πρωταρχική αυθύπαρκτη "καθαρή" πνευματική οντότητα μετασχηματίζεται σε υλική φύση και κατά αυτήν την έννοια δημιουργεί το Σύμπαν. Στη συνέχεια από την σύνθεση των δύο αυτών αντίθετων οντολογικών πόλων, Θείου Πνεύματος (Ιδέα) και Υλικού Σύμπαντος, δημιουργείται η νοήμων ύλη και μέσω αυτής εκδηλώνεται η ανθρώπινη νόηση ως έμμεση εκδήλωση του απολύτως "καθαρού" (άνευ ύλης) Θείου Πνεύματος (Ιδέα, Λόγος).

Στή συνέχεια η ανθρώπινη νόηση εκφράζεται μέσω της Φιλοσοφίας, της Επιστήμης καθώς και της Τέχνης. Ο Hegel θέτει ως πρωταρχικό Λογικό και Οντολογικό Νόμο, ο οποίος παράγεται από τον Θεό (Λόγος), αλλά και διέπει την ανωτέρω περιγραφείσα δημιουργική διαδικασία, το Λογικό και Οντολογικό Νοητικό σχήμα:

"ΘΕΣΗ" + "ΑΝΤΙΘΕΣΗ" = "ΣΥΝΘΕΣΗ"

Ήταν δηλαδή υποστηρικτής της Οντολογικής Διαλεκτικής του Ηρακλείτου. Ο Ηράκλειτος υποστηρίζει ότι η αέναη μάχη μεταξύ των Αντιθέτων στην Δημιουργία υπό την Οντολογική διοίκηση του Λόγου (Θεός κατά τον Ηράκλειτο) ως συμπαντικού Ρυθμιστή είναι ο βασικός μηχανισμός παραγωγής και ροής "γίγνεσθαι". 

Η δημιουργικότητα στην φύση προέρχεται από την "εναρμόνιση" (Σύνθεση κατά Hegel) των υπαρχόντων στο Σύμπαν αντιθέτων υπό την διαρκή δράση του Λόγου. Βάσει αυτών ο Hegel υποστήριξε τον Διαλεκτικό και τον Ιστορικό Ιδεαλισμό.

Ο Διαλεκτικός Ιδεαλισμός υποστηρίζει ότι η διαλεκτική διαδικασία ως Λογική και Νοητική διεργασία έχει Οντολογική υπόσταση και διέπει όλη την Συμπαντική Δημιουργία και τον Άνθρωπο.

Πηγή βεβαίως της Διαλεκτικής διαδικασίας είναι ο αρχικός Λόγος (Θεϊκός Νους). Τα παραπάνω υπό μίαν μορφή πίστευε και ο Πλάτων, αφού η Διαλεκτική διαδικασία στον Άνθρωπο του επιτρέπει να αποκτά Γνώση του πλέγματος των Ιδεών και των σχέσεων μεταξύ τους που ουσιαστικά είναι τα Νοητικά Αρχέτυπα τα οποία παραγόμενα από τον Θεό σχηματοποιούν και διαμορφώνουν την ύλη σε αισθητή Πραγματικότητα. Ο δε Αριστοτέλης αντικαθιστά την Διαλεκτική διαδικασία και τους νόμους της, με την Λογική διαδικασία και τους Λογικούς Νόμους.

 

Η Αριστοτελική Λογική, όπως αυτή διατυπώνεται στο Όργανον ("Αναλυτικά Πρότερα", "Αναλυτικά Ύστερα") καθώς και οι Λογικοί Νόμοι, έχουν ουσιαστική Οντολογική Υπόσταση αφού αποτελούν την βάση της Λογικής και Αιτιακής Δομής του Κόσμου και διέπουν ολόκληρο το έν-υλον Είδος (Μορφή) που τον σχηματοποιεί και τον κάνει αισθητό στον άνθρωπο μέσω των αισθήσεων.

Η Κβαντική Φυσική από την μεριά της φαίνεται να υποστηρίζει την Ιδεαλιστική θεώρηση του κόσμου.Για την κβαντική θεωρία όλες οι μικροσκοπικές υλικές (φυσικές) διεργασίες κάθε άλλο παρά μηχανιστικές είναι.

Όπως ήδη ελέχθη (στο Α΄Μέρος του άρθρου), ένα κβαντικό σύστημα είναι "καθαρή" πληροφορία και περιγράφεται πάντα εν σχέσει με τον παρατηρητή. Μάλιστα η πράξη παρατήρησης του κβαντικού συστήματος από τη μεριά μας καθορίζει όχι μόνο τη φυσική του υπόσταση αλλά και την συμπεριφορά του.

 Η πληροφορία ενός κβαντικού συστήματος (κβαντική πληροφορία), εκφράζεται μέσω των q-bits(κβαντικά bits) που υπακούουν σε μια άλγεβρα παρόμοια (γενικευμένη) με την άλγεβρα Boole, στην οποία υπακούουν τα bits(κλασσική πληροφορία). 

Οι κβαντικές φυσικές διεργασίες (συμπεριφορά κβαντικών συστημάτων), εκφράζονται σαφώς και αυτές μέσω των q-bits, αφού όπως και οι κλασσικές (μακροσκοπικές) φυσικές διεργασίες δεν είναι τίποτα άλλο άπό ανταλλαγή και επεξεργασία πληροφορίας μεταξύ φυσικών συστημάτων μέσω μίας εισόδου (input) και μίας εξόδου (output).

Τα παραπάνω περιγράφονται από την θεωρία Δυναμικών συστημάτων (Dynamical Systems) και την επιστήμη της Κυβερνητικής (Cybernetics).

Ως εκ τούτου το υλικό Σύμπαν είναι μία γιγάντια πληροφοριακή δομή.

Η παραγόμενη πληροφορία εκκινώντας από την μικροσκοπική κλίμακα (υποατομική, ατομική, μοριακή) εισρέει και δομεί την Νανο-κλίμακα [σύνθετες μοριακές δομές, βιολογικά μακρομόρια (DNA,RNA,πρωτεϊνες κλπ...)] και τέλος αναδύεται στην μακροσκοπική κλίμακα την οποία σχηματοποιεί σε αισθητή πραγματικότητα. Όλες οι φυσικές διεργασίες δόμησης και οριοθέτησης του Κόσμου είναι άκρως λογικές (Νοητικές) και αποτελούν την βάση της φυσικής πολυπλοκότητας. 

Οι σύνθετες πληροφοριακές δομές (βιολογικά όντα), δηλαδή το φαινόμενο της ζωής ( γενετικό υλικό, δίκτυο νευρώνων) δεν προέκυψε κατά τύχη, αλλά αποτελεί αναπόφευκτο στάδιο της εξελικτικής πορείας επεξεργασίας της πληροφορίας, όπως αυτή ορίζεται και πηγάζει από την κεντρική πηγή (Θεός, Λόγος).

Την ανωτέρω διαδικασία ανέλυσε ο Αριστοτέλης μέσω του σχήματος Δυνάμει Ον-Ενεργεία Ον-Εντελεχεία Ον.

Η διαδικασία αυτή η οποία εφαρμόζεται σε βιολογικά και μη όντα (συστήματα) έχει ως εξής:

Το Είδος, δηλαδή ο πληροφοριακός ενεργητικός πυρήν των όντων, διαμορφώνεται και διαβιβάζεται μέσω ενεργητικής αλληλεπίδρασης μεταξύ των όντων. Πώς όμως ένα όν λαμβάνει το Είδος του;

Στην αρχή βρίσκεται στην δυναμική κατάσταση (Δυνάμει Ον), έχει δηλαδή την δυνατότητα να δεχτεί το εν λόγω Είδος. Στην συνέχεια δέχεται την επενέργεια ενός άλλου όντος το οποίον έχει ήδη λάβει Είδος (Ενεργεία Ον).

Δια της επενέργειας αυτής μεταβιβάζεται το Είδος (ενεργητική πληροφορία) από το ήδη έχον Είδος ον (Ενεργεία Ον) στο μη έχον Είδος ον (Δυνάμει Ον) και συμβαίνει η μετάβαση του δυνάμει όντος σε ενεργεία ον (ενεργητική κατάσταση - ανάπτυξη).

Τέλος, όταν η ανάπτυξη του όντος (βιολογική ή μη) έχει πλήρως επιτευχθεί και το ον έχει λάβει Είδος, τότε είναι Εντελεχεία Ον.
" ἀεὶ γὰρ ἐκ τοῦ δυνάμει ὄντος γίγνεται τὸ ἐνεργείᾳ ὂν ὑπὸ ἐνεργείᾳ ὄντος", γράφει ο Αριστοτέλης.

Για να μετετραπεί δηλαδή το δυνάμει ον σε ενεργεία ον χρειάζεται η επενέργεια ενός ενεργεία όντος. Αυτό αναλύεται και μέσα από τα τέσσερα οντολογικά αίτια ερμηνείας του " γίγνεσθαι" όπως αναπτύχθηκαν από τον Αριστοτέλη. 

Πάσα φυσική μεταβολή που πιθανόν και να οδηγεί στον σχηματισμό φυσικού όντος ερμηνεύεται μέσω του υλικού αιτίου (άμορφη ύλη - δυνάμει ον), του εις αυτήν εισρέοντος Είδους ( Ειδητικόν αίτιον - ενεργεία ον), του αιτίου ένερξης της μεταβολής( αίτιον αρχικόν - κινητικόν) από το οποίο ως ενεργεία ον, απορρέει το εισρέον Είδος και τέλος το τελικόν αίτιον ( σκοπός της μεταβολής - " ου ένεκα " ). Είναι φανερόν ότι η Αριστοτελική φυσική δυναμική είναι τελεολογική και εμπεριέχει ως σκοπόν οριζόμενον από τον Θεόν το Τέλειον και το Άριστον.

Τους αριστοτελικούς όρους Δυνάμει και Δυναμική δανείστηκε η επιστήμη των Δυναμικών Συστημάτων ( Dynamical Systems) που περιγράφει ακριβώς την δυναμική εξέλιξη διαφόρων ειδών συστημάτων (φυσικών, βιολογικών, οικονομικών, κοινωνικών κτλ...).

Κατά την αριστοτελική θεωρία, το παραπάνω σχήμα περιγράφει την μεταβολή του γίγνεσθαι και διέπει την διαδικασία μεταβίβασης και διάδοσης του Είδους στο Σύμπαν. Η διάδοση αυτή συνεπάγεται και μεταφορά ενέργειας αφού κατά τον Αριστοτέλη η ενέργεια είναι Είδος και το Είδος ενέργεια. 

Είναι ενδιαφέρων ο παραλληλισμός της Ύλης κατά τον Αριστοτέλη με το κβαντικό " κενό". Κατά τον Αριστοτέλη η Ύλη είναι το εντελώς δυνάμει ον, το εντελώς αόριστον (άνευ Είδους), άμορφον " υλικόν" που υφίσταται στον χώρο και είναι δεκτικόν Είδους ώστε να μετατραπεί σε Ενεργεία ον.

Το κβαντικό κενό, ο " κενός " συμπαντικός χώρος ουσιαστικά, όπως προκύπτει ακριβώς από την Κβαντική Θεωρία Πεδίου ( Quantum Field Theory), βρίσκεται σε έναν διαρκή δυναμικό αναβρασμό. Κάθε χρονική στιγμή σε κάθε σημείο του χώρου δημιουργούνται και καταστρέφονται " δυνάμει" σωματίδια, όπως τα ονομάζουν οι φυσικοί ή αλλοιώς " virtual" (εικονικά). Τα σωματίδια αυτά είναι εξαιρετικά βραχύβια και υφίστανται όσο δεν γίνονται αντιληπτά από τον παρατηρητή, αφού η ύπαρξή τους παραβιάζει την αρχή διατήρησης της Ενέργειας. 

Οι ενεργειακές διακυμάνσεις του κβαντικού κενού, οι οποίες αντιστοιχούν σε σωματίδια (ηλεκτρόνια, φωτόνια.κτλ...) υφίστανται σε όλον τον χώρο. Η εισροή όμως πληροφορίας ( Είδους) στο κβαντικό κενό (δυνάμει ον), ακόμα και μέσω μεταφοράς ενέργειας (αρχικόν αίτιον μεταβολής), μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία ενός πραγματικού σωματιδίου (ενεργεία σωματίδιο), όπως π.χ ένα πρωτόνιο. 

Η πηγή από όπου εισρέει το ενεργητικό Είδος στο Σύμπαν είναι ο Θεός ( Ακίνητον Κινούν), ο οποίος ως " καθαρόν" Είδος και " καθαρά" Ενέργεια, μεταβάλλει, διαμορφώνει, σχηματοποιεί και ζωοδοτεί το Σύμπαν.

Όσον αφορά τον Ιστορικό Ιδεαλισμό κατά Hegel, αυτός υποστηρίζει ότι τα Ανθρώπινα Νοητικά παράγωγα, οι Ιδέες όπως τις ονομάζει ο Hegel, είναι αυτές οι οποίες καθορίζουν την ροή της ανθρώπινης Ιστορίας.

Η διαμόρφωση της ανθρώπινης κοινωνίας, Πολιτείας καθώς και Οικονομίας ορίζεται από την ανθρώπινη διανοητική ενέργεια ( Σκέψη ) παράγωγα της οποίας είναι οι Φιλοσοφικές, Επιστημονικές, Πολιτικές Ιδέες ακόμα και η Τέχνη. 

Όπως έλεγαν σαφώς και οι Αρχαίοι Έλληνες Φιλόσοφοι, πλην των Σοφιστών, ο άνθρωπος είνια κοινωνικόν, οικονομικόν αλλά κυρίως Πολιτικόν ον. Δημιουργεί δηλαδή εκ φυσικής παρορμήσεως Πολιτεία όπου αυτή δεν είναι παρά μία κοινότητα Ιδεών. 

Συνοψίζοντας η σχολή των Ιδεαλιστών Φιλοσόφων υποστηρίζει την Πνευματοκρατία της Δημιουργίας, Υλικής και μη. Ο Θεός (Λόγος, Θείος Νους) μέσω της διανοητικής του Ενέργειας παράγει, διαμορφώνει, μεταβάλλει και σχηματοποιεί τον Κόσμο, καθώς μέσω του από Αυτόν εκπορευομένου Ειδητικού, Νοητικού, Ενεργητικού Πληροφοριακού πυρήνα τον καθιστά (τον Κόσμο) αυτό που ονομάζουμε αισθητή Πραγματικότητα.

Η Πληροφορία παράγεται από τον Θεό, εισρέει στον Κόσμο, τον διαμορφώνει, συγκεντρώνεται και δημιουργεί σύνθετες πληροφοριακές δομές όπως βιολογικά όντα και τελικά Ευφυία στον Άνθρωπο. 

Ο άνθρωπος δια των αισθήσεων του συγκεντρώνει εισρέουσα πληροφορία και αφού την επεξεργαστεί διανοητικά (Λογικά) την εκφράζει δια μέσω των ανθρωπίνων σχέσεων ( δυναμικά κοινωνικά δίκτυα) και τελικά μέσω της Φιλοσοφίας, Επιστήμης, Τεχνολογίας, Πολιτικής και Τέχνης. Δηλαδή ο Θεός είναι ο πομπός της πληροφορίας και ο Άνθρωπος ή οι κατά την Χριστιανική Παράδοση Άγγελοι (Νόες των σφαιρών κατά Αριστοτέλη) είναι οι δέκτες αλλά και οι διαχειριστές αυτής.

Η Τέχνη βέβαια ως ανθρώπινο νοητικό παράγωγο, περιέχει και το ανθρώπινο συναίσθημα. Ο άνθρωπος δια της ικανότητος βίωσης συναισθήματος και μέσω της δια των αισθήσεων εισρέουσας πληροφορίας αντιλαμβάνεται και βιώνει την αισθαντικότητα των πραγμάτων, η οποία στη βάση της καθορίζεται από τον Θεό, πολλές φορές όμως διαμορφώνεται (αλλοιώνεται) λόγω της αντίστοιχης ανθρώπινης ψυχικής κατάστασης. 

Εν παραδείγματι, η αισθητική Ωραιότητα της Υλικής Δημιουργίας (Φύση), αντικειμενικά καθορίζεται από τον Θεό, στατιστικά ωστόσο παρατηρούνται διαφοροποιήσεις στη αισθητική της απόλαυση από άνθρωπο σε άνθρωπο. Φαίνεται πάντως ότι η Δημιουργία είναι Ενέργεια, Πληροφορία, Συναίσθημα.

Τέλος ο σχηματισμός κοινωνίας, οικονομίας και τελικά Πολιτείας είναι έμφυτη τάση στον άνθρωπο και μέσω αυτής (της Πολιτείας), η οποία είναι οργάνωση των ανθρώπων επί τη βάσει κοινού νοητικού πλαισίου και ως εκ τούτου αποτελεί Κοινότητα Ιδεών, οι άνθρωποι ανταλάσσοντας Νοητικό Υλικό υπό την μορφή Επιστήμης, Φιλοσοφίας και Συναισθήματος δια μέσω των διαπροσωπικών σχέσεων, κοινωνικών δομών και δικτύων, βιώνουν έκαστος εξ αυτών δια μέσω του κοινού Όλου ψυχική και πνευματική ανάπτυξη και εξέλιξη. 

Σκοπός φυσικά της Πολιτείας ως πνευματικός οργανισμός κατά τους Ιδεαλιστές φιλοσόφους Πλάτωνα και Αριστοτέλη είναι η επίτευξη δια έκαστον εκ των Πολιτών, η ψυχική και πνευματική ολοκλήρωση. Αυτά πρεσβεύει ο Ιδεαλισμός ως θεωρητική βάση.

πηγή

                                                                       Το Α' μέρος, εδώ

Διαβάστε περισσότερα... »

Η κβαντική περιγραφή του κόσμου και η διαμάχη υλισμού και ιδεαλισμού - Α΄ Μέρος

Το Β΄ μέρος, εδώ

Από την Αρχαία Ελλάδα, υπήρχε η διαμάχη μεταξύ των φυσικών φιλοσόφων αλλά και μεταφυσικών για τη φύση της ύλης και του πνεύματος και την μεταξύ τους σχέση. 

Οι διάφοροι φιλόσοφοι, βάσει των απόψεών τους σε αυτό το θέμα στήριζαν μια ολόκληρη οντολογική φιλοσοφία, η οποία είχε και κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις. 

Οι τρεις βασικές σχολές φιλοσόφων ήταν η σχολή των Υλιστών, του Πνευματικού Μονισμού και του Δυϊσμού Ύλης και Πνεύματος. Ο Υλισμός υποστηρίζει ότι ΤΟ ΟΝ ( η ύπαρξη) συνίσταται εξ ολοκλήρου από Ύλη. Η ουσία δηλαδή των πραγμάτων είναι η ύλη, η οποία είναι ένα παθητικό υπόστρωμα.

Αμιγείς Υλιστές φιλόσοφοι ήταν κατά βάσει οι περισσότεροι εκ των Σοφιστών. Την Ύλη ως παθητικό υπόστρωμα και ουσία όλων των πραγμάτων θεωρούσαν κατά κάποιον τρόπο και ορισμένοι εκ των Προσωκρατικών Φυσικών Φιλοσόφων, ωστόσο θεωρούσαν ως κινητήριες δυνάμεις τη Ψυχή και τον Νου. 

Κοινό όλων αυτών των φιλοσόφων ήταν ο ισχυρισμός ότι η Ύλη είναι οντολογικά ανεξάρτητη. Από τους μεταγενέστερους Ευρωπαίους φιλοσόφους που υποστήριξαν τον αμιγή Υλισμό, πιο σημαντικοί ήταν ο Μαρξ και ο ‘Ενγκελς.

Ο Πνευματικός Μονισμός από την άλλη υποστηρίζει ότι η ουσία των πραγμάτων είναι καθαρά Πνεύμα. Ως Πνεύμα άλλοι φιλόσοφοι θεωρούσαν τον Θεϊκό Νου και την Ψυχή (ατομική ή Παγκόσμια), που τα εκλάμβαναν ως κάποιου είδους πνευματικές ουσίες, ενώ κάποιοι άλλοι ως πνεύμα θεωρούσαν το νοητικό υλικό που συνιστά τα όντα. 

Κάποιου είδους Πνευματικό Μονισμό υποστήριζε και η Ελεατική Σχολή, η οποία θεωρούσε την Ύπαρξη (το ον), ως ενιαία και την ταύτιζε με αυτό που μπορεί να αντιληφθεί ο Νους, εκμηδενίζοντας κατ΄αυτόν τον τρόπο την Ύλη που γίνεται αντιληπτή μέσω των αισθήσεων.

 

Τέλος υπήρχαν και εκείνοι οι φιλόσοφοι που υποστήριζαν τη συνύπαρξη της Ύλης και του Νοητού ως συστατικά στοιχεία της ουσίας των αισθητών πραγμάτων. 

Οι φιλόσοφοι αυτοί με πρωτοπόρους και πιο σημαντικούς τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη υποστήριζαν με κάποιες διαφορές, ότι τα αισθητά αντικείμενα έχουν ως κοινό υπόστρωμα την άμορφη παθητική Ύλη, ενώ αυτό που τα διαφοροποιεί και κατά κύριο λόγο συνιστά την ουσία τους, είναι το Είδος ( μορφή) κατά Αριστοτέλη ή η Ιδέα κατά Πλάτωνα, δηλαδή το νοητικό υλικό (νοητικός-ειδητικός πυρήν) που τα καθορίζει και τα μορφοποιεί.

Το Είδος (μορφή) ενός αισθητού αντικειμένου κατά Αριστοτέλη είναι αντιληπτό μόνο από τον Νου και εισέρχεται εις αυτόν δια των αισθήσεων. 

Ο εν λόγω Υλομορφισμός υποστηρίζει τον μη διαχωρισμό του Είδους από την Ύλη, ως συστατικά στοιχεία των αισθητών πραγμάτων. Ως παράδειγμα τίθεται το ερώτημα τι είναι αυτό που συνιστά την Ουσία αλλά και διαφοροποιεί ένα φυτό από ένα δοχείο. 

Δεν είναι η ύλη που τα αποτελεί αλλά το πληροφοριακό περιεχόμενο που τα συνιστά και τα κάνει να είναι αντιληπτά από το Νου και δια μέσω των αισθήσεων.

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, αλλά και τον Πλάτωνα, το ειδητικό στοιχείο είναι το ενεργητικό στοιχείο των πραγμάτων, τους δίνει κίνηση αλλά και την μεταδίδει μέσω των διαδραστικών τους αλληλοεπιδράσεων και μεταβολών. 

Πηγή του συνόλου του ενεργητικού-ειδητικού στοιχείου που συνιστά τον κόσμο αλλά και τον κινεί (μεταβάλλει) είναι ο ενεργητικός Θείος Νους (Θεός).

Μέχρι και τις αρχές του εικοστού αιώνα, η λεγόμενη κλασσική Φυσική, που ισχύει στη μακροσκοπική καθημερινή μας εμπειρία θεωρούσε την ύλη που συνιστά το σύμπαν ως ένα μηχανικό παθητικό μέσο και όλες τις υλικές διεργασίες που συμβαίνουν σε αυτό ως μηχανικές. 

Αυτό όμως άλλαξε με την ίδρυση της Κβαντικής Θεωρίας που προέκυψε από την μελέτη του υλικού μικρόκοσμου. Σύμφωνα με την Κβαντομηχανική η ύλη(υλικά σωματίδια όπως ηλεκτρόνια, φωτόνια αλλά και πολυπλοκότερα κβαντικά συστήματα όπως άτομα και μόρια) παύει να συμπεριφέρεται ως μηχανικό παθητικό μέσο και οι διεργασίες που συμβαίνουν σε αυτή τη μικροσκοπική κλίμακα δεν είναι μηχανιστικές. 

Εν αντιθέσει με ότι συμβαίνει στη κλασσική μηχανική που ισχύει στη καθημερινή μας εμπειρία στην κβαντομηχανική η περιγραφή ενός κβαντικού συστήματος γίνεται πάντα εν σχέσει με αυτό που μπορεί να μετρήσει ένας παρατηρητής. 

Ένα κβαντικό δηλαδή σύστημα δεν περιγράφεται αυτό καθ΄αυτό αλλά πάντα όπως εμείς το αντιλαμβανόμαστε μέσω της παρατήρησης (μέτρησης). Πολλοί φυσικοί όπως ο νομπελίστας Eugene Wigner, υποστήριξαν ότι ένα κβαντικό σύστημα υφίσταται επειδή γίνεται αντιληπτό από την συνείδηση του παρατηρητή. 

Είναι γεγονός ότι για την κβαντική θεωρία έχουν γραφτεί πολλά από πολλούς μη ειδικούς και ορισμένες αναλύσεις είναι εννοιολογικά αλλά και ως προς την φυσική τους σημασία ανακριβείς. 

Η κβαντική θεωρία είναι μία εξαιρετικά ακριβής, λογική μαθηματική δομή που περιγράφει τον υλικό μικρόκοσμο σύμφωνα με τα πειραματικά δεδομένα. Ένα υλικό σωματίδιο όπως το ηλεκτρόνιο περιγράφεται από την εξίσωση Schrödinger.

Η εξίσωση αυτή περιγράφει το σωματίδιο ως κύμα πιθανότητας. Με λίγα λόγια, το σωματίδιο έχει και κυματική υπόσταση (κυματοσωματιδιακός δυϊσμός). Η κυμματική φύση και συμπεριφορά του σωματιδίου ερμηνεύεται ως εξής:

Στο σωματίδιο αντιστοιχεί μια συνάρτηση Ψ, η οποία περιγράφει τη πιθανότητα να ευρίσκεται το εν λόγω σωματίδιο στα διάφορα σημεία του χώρου. Η συνάρτηση αυτή έχει όλες τις μαθηματικές ιδιότητες ενός κύματος.

Η μορφή της συνάρτησης αυτής καθορίζεται βάσει της εξίσωσης Schrödinger από τις δυνάμεις ( ηλεκτρικές κλπ) που ασκούνται στο σωματίδιο. 

Στο άτομο π.χ. το ηλεκτρόνιο σύμφωνα με τις ηλεκτρικές δυνάμεις που ασκεί πάνω του το φορτίο του πυρήνα, υπάρχει σε κάποιους δυνατούς χώρους πιθανότητας γύρω από τον πυρήνα που λέγονται τροχιακά. 

Κάπως έτσι περιγράφεται η δομή των κβαντικών συστημάτων, όπως άτομα και μόρια, καθώς και υπερσύνθετα κρυσταλλικά μοριακά πλέγματα. 

Όπως καταλαβαίνει κανείς η κβαντομηχανική ερμηνεύει όλες τις μακροσκοπικές ιδιότητες (θερμικές, ηλεκτρικές, οπτικές κλπ) των σωμάτων με βάση των μικροσκοπικών κβαντικών διεργασιών, που συμβαίνουν στο εσωτερικό τους. 

Η κυματοσυνάρτηση περιγράφει την κβαντική κατάσταση του σωματιδίου ή συστήματος και περιέχει όλη τη πληροφορία γι αυτό. 

Περιγράφει όμως το σύστημα όπως το βιώνει ο παρατηρητής μέσω της μέτρησης. Για να γίνει αντιληπτή η σχέση κβαντικού συστήματος και παρατηρητή, παρατίθεται το εξής παράδειγμα: 

Εάν η γνώση του παρατηρητή για ένα σωματίδιο όπως το ηλεκτρόνιο είναι η ταχύτητα με τη οποία κινείται, τότε η κυματοσυνάρτηση που το περιγράφει έχει τη μορφή κύματος καθορισμένης συχνότητας που απλώνεται όμως στο χώρο σε βαθμό που η γνώση του παρατηρητή για τη θέση του σωματιδίου είναι εντελώς απροσδιόριστη. 

Το σωματίδιο βρίσκεται συγχρόνως σε όλες τις περιοχές του χώρου με ίση πιθανότητα. Αν όμως ο παρατηρητής μέσω μιας μέτρησης προσδιορίσει τη θέση του σωματιδίου (άρα το παρατηρήσει), η κυματοσυνάρτηση καταρρέει σε ένα σημείο, ενώ η μορφή της δεν του δίνει καμμία πληροφορία για την ταχύτητά του.

Το φαινόμενο αυτό που εμπίπτει στην αρχή του Heisenberg δείχνει ακριβώς ότι ένα κβαντικό σύστημα όπως πίστευε ο Wheeler είναι κατά βάση πληροφορία, άρα και νοητικό υλικό. 

Βλέπει κανείς την εννοιολογική σύνδεση μεταξύ του Αριστοτελικού Είδους-Μορφής και της κβαντικής κυματοσυνάρτησης, όπου είναι η πληροφοριακή ειδητική περιγραφή της ύλης. 

Το Είδος κατά Αριστοτέλη είναι το πληροφοριακό περιεχόμενο που καθορίζει και συνιστά τα αισθητά αντικείμενα. Από το Αριστοτελικό Είδος(Μορφή) προήλθε η λέξη information(απόδοση μορφής), που στα ελληνικά ταυτίζεται με την έννοια της πληροφορίας. 

Αυτό οφείλεται στην διάδοση της Αριστοτελικής φιλοσοφίας στη Δύση μέσω του Θωμά του Ακινάτη και άλλων. 

Μάλιστα σύμφωνα με τον Αριστοτέλη και την Αριστοτελική Λογική που αναπτύχθηκε στο ΟΡΓΑΝΟΝ, ο λογικός αλλά και ο οντολογικός προσδιορισμός του Είδους είναι η απόδοση κατηγορημάτων (ιδιοτήτων) σε αυτό. 

Στην αριστοτελική αυτή θεώρηση στηρίχτηκε η μαθηματική λογική της Δύσης (Cantor,Russell,Boole) και αποτέλεσε τη βάση έκφρασης και επεξεργασίας της πληροφορίας στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές( BooleanAlgebra).

Όσον αφορά την έκφραση της κβαντικής πληροφορίας ενός φυσικού συστήματος ο Wheeler εισήγαγε την έννοια των κβαντικών bit (q-bit). Πάνω σε αυτήν την έννοια στηρίχτηκε η υπόθεση κατασκευής και λειτουργίας των κβαντικών υπολογιστών.

Ένα ενδεικτικό παράδειγμα του ρόλου που παίζει η κβαντική πληροφορία (αριστοτελικό Είδος-Μορφή) στον καθορισμό και προσδιορισμό της φυσικής υπόστασης ενός αισθητού αντικειμένου, είναι το παρακάτω:

Η ύλη που αποτελεί ένα κομμάτι κάρβουνου και ενός διαμαντιού είναι η ίδια, ο άνθρακας. Όμως στη περίπτωση του διαμαντιού τα άτομα άνθρακα διατάσσονται με εντελώς διαφορετικό τρόπο από ότι στο μοριακό πλέγμα του κάρβουνου. Η κβαντική δηλαδή πληροφορία που καθορίζει την διάταξη των ατόμων στο μοριακό πλέγμα επειδή είναι διαφορετική στα δύο υλικά τους προσδίδει εντελώς διαφορετικές φυσικές(οπτικές, ηλεκτρικές κτλ )ιδιότητες.

Αντιλαμβάνεται κανείς ότι το πληροφοριακό περιεχόμενο της φυσικής δομής βιολογικών και ιδιαίτερα έλλογων όντων είναι ασύγκριτα μεγαλύτερο. 

Έχει ενδιαφέρον η περιγραφή (δεν θα επιχειρηθεί εδώ) το πώς η εν δυνάμει γενετική κβαντική πληροφορία εκφράζεται ενεργητικά και κατά Αριστοτέλη τα βιολογικά όντα μεταβαίνουν από την δυνητική κατάσταση (ωάριο) στην ενεργητική (βιολογική ανάπτυξη) και τελικά στην Εντελέχεια (πλήρης βιολογική ανάπτυξη).

Σύμφωνα με την αριστοτελική θεωρία (σε αντίθεση με τον Πλάτωνα), καθώς και τη φύση της κβαντικής πληροφορίας, ο νοητικός πυρήνας των αισθητών πραγμάτων εκφράζεται πάντα μέσω της ύλης και δεν μπορεί να διαχωριστεί από αυτή.

Το ίδιο και η ύλη εκφράζεται πάντα μέσω μιας συγκεκριμένης Μορφής – Είδους ( π.χ ηλεκτρόνια, άτομο κλπ). Τις μόνες οντότητες όπου το υλομορφικό σχήμα θεωρεί ανεξάρτητες της ύλης είναι ο Θεϊκός Νους, Άγγελοι(Νόες των Σφαιρών κατά τον Αριστοτέλη) και ο ενεργητικός νους του ανθρώπου. 

Εν ολίγοις ο Θεός (Κινούν Ακίνητο), σύμφωνα με τη αριστοτελική φιλοσοφική αντίληψη τροφοδοτεί και διαδίδει με ενεργητικό πληροφοριακό περιεχόμενο το συμπαντικό κόσμο, δηλαδή κινεί, μεταβάλλει και μορφοποιεί τον αισθητό κόσμο. Το Είδος που διαρρέει και σχηματοποιεί το γίγνεσθαι εισέρχεται στην ανθρώπινη συνείδηση (Νου) δια μέσω των αισθήσεων.

Μοιάζει σαν αυτό που είχε πει ο διάσημος αστρονόμος φυσικός James Hopwood Jeans, ότι παρατηρώντας το σύμπαν στις μεγάλες αλλά και μικροσκοπικές κλίμακες, βάσει των διεργασιών που συμβαίνουν εκεί το σύμπαν μοιάζει περισσότερο όχι σαν μια τεράστια μηχανή αλλά σαν μια τεράστια σκέψη.

ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ

πηγή

                                                                      Το Β΄ μέρος, εδώ

Διαβάστε περισσότερα... »

Αμερικανίδα αρχαιολόγος άνοιξε το δρόμο για την αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β

Η Άλις Κόμπερ σε μία από τις ελάχιστες φωτογραφίες της. Αριστερά πήλινη πινακίδα σε Γραμμική Β γραφή, από αυτές που ανακάλυψε γύρω στο 1900 στην Κνωσό, έξω απ' το Ηράκλειο, ο σερ Άρθουρ Έβανς.

Στο φως ο άγνωστος έως σήμερα ρόλος της Άλις Κόμπερ.

Από το 1952, τον επίζηλο τίτλο του ανθρώπου που αποκρυπτογράφησε την Γραμμική Β, δηλαδή την αρχαιοελληνική γλώσσα που μνημεία της ανακάλυψε στην Κρήτη, στο παλάτι της Κνωσού και αλλού, ο αρχαιολόγος σερ Άρθουρ Έβανς, κρατούσε ο Βρετανός Μάικλ Βέντρις (1922 - 1956).

Σήμερα όμως έρχεται στο φως μια αποκάλυψη που θέλει μια Αμερικανίδα αρχαιολόγο ονόματι Άλις Κόμπερ (1906 - 1950), να είναι υπεύθυνη για την προεργασία ενός τεράστιου όγκου μελετών και σημειώσεων, τον οποίο μετέπειτα αξιοποίησε λαμπρά ο ευφυέστατος Βέντρις για να ερμηνεύσει την πολύπλοκη αυτή γραφή που αποτελείτο από πλήθος συμβόλων, είναι συλλαβική και ιδεογράμματη (89 συλλαβογράμματα και 260 ιδεογράμματα), αλλά δεν είναι «μινωική» όπως λανθασμένα πίστευε ο Έβανς.

Πρόκειται για μία αρχαϊκή μορφή της ελληνικής γλώσσας, την οποία έφεραν στην Κρήτη οι Έλληνες εισβολείς και χρησιμοποιήθηκε από το 17ο ως τον 13ο αι. π.Χ., κυρίως για την τήρηση λογιστικών αρχείων στα ανάκτορα, με μεγαλύτερο τον περίφημο «Λαβύρινθο» της Κνωσού.

Η ιστορία της αδικημένης αρχαιολόγου περιλαμβάνεται στο καινούργιο βιβλίου της δημοσιογράφου των New York Times Μάργκαλιτ Φοξ «The Riddle of the Labyrinth» ( «Ο γρίφος του Λαβύρινθου» ), που μόλις κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ.

Παρά την αποδεδειγμένη αντιπάθεια που έτρεφαν ο ένας για το πρόσωπο του άλλου, ο Βέντρις σε μία διάλεξή του είχε αποδώσει εύσημα στην Κόμπερ για την εργασία της, αλλά εκείνη η θετική αναφορά του δεν είναι ιδιαίτερα γνωστή.

Οι δύο τους συναντήθηκαν μόνο μία φορά, στην Οξφόρδη, το 1947, τρία χρόνια πριν πεθάνει η Κόμπερ και πέντε χρόνια πριν δημοσιεύσει ο Βέντρις τα αποτελέσματα της εργασίας του. Είναι βέβαιο ότι υποτιμούσε ο ένας το έργο του άλλου. 

Η μεν Αμερικανίδα διότι θεωρούσε τον Βρετανό ανεπαρκή ερασιτέχνη, ο δε Βρετανός διότι θεωρούσε, σεξιστικά, ότι «μία γυναίκα δεν μπορεί» να καταφέρει να ξεκλειδώσει την περίφημη γραφή.

Ωστόσο, μόνο τώρα, 63 χρόνια μετά το θάνατό της από καρκίνο, αποδεικνύεται ότι ο ρόλος της Κόμπερ ήταν κάτι παραπάνω από συνδρομητικός στη δουλειά του αρχιτέκτονα και ερασιτέχνη γλωσσολόγου, ο οποίος επίσης πέθανε ξαφνικά και νεότατος, από τροχαίο δυστύχημα σε ηλικία μόλις 34 ετών.

Η Άλις Κόμπερ ξεκίνησε την προσπάθειά της στη δεκαετία του 1930, όταν εργαζόταν ως επίκουρη καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο του Μπρούκλιν διδάσκοντας Λατινικά και Ελληνικά.

«Έγινε η κορυφαία ειδικός σε όλο τον κόσμο σχετικά με τη Γραμμική Β», λέει για την Κόμπερ η συγγραφέας Μάργκαλιτ Φοξ. Η ίδια θεωρεί ότι η Κόμπερ ήταν εξαιρετικά αφοσιωμένη και επιμελής, αφού «εργαζόταν ατελείωτες ώρες στην τραπεζαρία της, με ένα τσιγάρο να σιγοκαίεται στο τασάκι όσο εκείνη μελετούσε προσεχτικά τις ελάχιστες δημοσιοποιημένες επιγραφές και έψαχνε για σύμβολα-υποδείγματα». 

Περιγράφεται ως μοναχικός άνθρωπος, χωρίς ερωτικές σχέσεις, αλλά με έναν ελαφρύ αυτοσαρκασμό που διαφαίνεται στις σημειώσεις της.

Η Κόμπερ δεν δίστασε να μελετήσει και πλήθος αρχαίων γλωσσών, όπως τα αιγυπτιακά, τα σουμερικά και τα σανσκριτικά, προκειμένου να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι κατά πόσο οι θεωρίες που ήθελαν τη Γραμμική Β να έχει κάποια σχέση με αυτές ήταν αληθείς.

Στα περίπου 20 χρόνια που αφιέρωσε σε αυτές τις μελέτες έκανε τεράστια πρόοδο - κι ας μην έμελε ποτέ να φτάσει στη λύση του μυστηρίου, να καταλάβει δηλαδή ότι η γλώσσα που είχε μπροστά της ήταν πρώιμη ελληνική. Ανακάλυψε, για παράδειγμα, ότι αυτή η γλώσσα διέθετε κλιτικό σύστημα και ότι οι καταλήξεις των λέξεων άλλαζαν ανάλογα με τη χρήση τους, όπως στα λατινικά ή τα ελληνικά.

Παράλληλα, κατέγραψε τη συχνότητα εμφάνισης του κάθε συμβόλου στις επιγραφές, τόσο γενικά στο κείμενο όσο και σε κάθε λέξη ξεχωριστά προτού προχωρήσει στην μεταξύ τους αντιπαράθεση. Αυτό που κάνει τη δουλειά της Κόμπερ αξιόλογη πέραν των εντυπωσιακών ευρημάτων της σε έναν αχανή όγκο δουλειάς, είναι η απίστευτη σχολαστικότητα που επεδείκνυε. 

Αρκεί κάποιος να αναλογιστεί ότι κατέγραφε τις παρατηρήσεις, τις αναλύσεις και τις σημειώσεις της σε 180.000 μικροσκοπικές κάρτες ευρετηρίου που ήταν όλες φτιαγμένες προσεκτικά από την ίδια κόβοντας παλιές ευχετήριες κάρτες, λωρίδες χαρτιού, ακόμη και το εσωτερικό μέρος από εξώφυλλα βιβλίων.

Το 1950, ο θάνατος της μοναχικής καθηγήτριας άφησε το έργο της ημιτελές, παρόλα αυτά σε σημείο ιδιαιτέρως προχωρημένο. Δύο χρόνια αργότερα ο Βέντρις δημοσίευσε τα δικά του πορίσματα - έναν θρίαμβο της κοινή λογικής και της ανθρώπινης ευφυΐας. 

Εκείνος αντιλήφθηκε ότι ορισμένες επαναλαμβανόμενες ομάδες λέξεων αποτελούσαν ονόματα πόλεων της Κρήτης. Με τον καιρό η αποκωδικοποίηση έγινε ευκολότερη χαρίζοντας του τελικώς την ευχαρίστηση να πραγματοποιήσει την επιθυμία της ζωής του - είχε εντυπωσιαστεί από τον μύθο της Γραμμικής Β' από την παιδική του ηλικία - και να κερδίσει παγκόσμια καταξίωση.

Οι τελευταίες εξελίξεις προκαλούν το εύλογο ερώτημα σχετικά με το τι θα είχε συμβεί εάν η Κόμπερ δεν είχε πεθάνει: Θα είχε καταφέρει να λύσει το μυκηναϊκό μυστήριο ή στην πορεία θα έχανε το μίτο για να βγει από το λαβύρινθο; «Πιστεύω ότι θα ήταν εκείνη που θα είχε αποκρυπτογραφήσει τη Γραμμική Β.», απαντά με σιγουριά ο καθηγητής Τόμας Παλαίμα από το Πανεπιστήμιο του Τέξας.

Ο ακόμη αρχαιότερος τύπος γραφής που εντοπίστηκε στην Κρήτη, η λεγόμενη Γραμμική Α'. δεν έχει αποκρυπτογραφηθεί. Τα δείγματά της όμως είναι πολύ λιγότερα και κάποιοι επιστήμονες θεωρούν ότι η αποκρυπτογράφησή της είναι αδύνατη.

πηγή

Διαβάστε περισσότερα... »

Ο άγνωστος Αριστοτέλης: Αλήθεια... ή μύθος; Κριτική προσέγγιση (με βιβλιογραφία - links)

Επιμέλεια - έρευνα: Δρ Δημήτρης Περδετζόγλου

Η δημοσίευση ανάρτησης, δεν συνεπάγεται
 υποχρεωτικά αποδοχή των απόψεων του συγγραφέως.

Ο άγνωστος (;) Αριστοτέλης

Οι αποκαλύψεις για τον μεγάλο Σταγειρίτη φιλόσοφο, για τον οποίον νεότερες επιστημονικές έρευνες περνούν ένα άλλο μήνυμα, δεδομένου ότι ο Αριστοτέλης, ενδεχομένως, ήταν πρόδρομος της Θεωρίας της Σχετικότητος – και όχι μόνον!…

Μία πολύ εντυπωσιακή αποκάλυψη που έχει να κάνη με την Θεωρία της Σχετικότητος, έχουμε καταχωρήσει μέσα στο έργο μας: «Πού βρίσκονται τα αρχαία ελληνικά χειρόγραφα» και ο γράφων δεν είναι φυσικομαθηματικός, αφήνουμε ορισμένους ειδικούς να μιήσουν, διατυπώνοντας μια δική τους άποψη, που μπορεί κανείς να την υιοθετήσει ή απορρίψει:

«Το όνομα Einstein, για όλους σχεδόν, είναι συνώνυμο με την υπερευφυΐα, τη με­γαλοφυία και τις μεγάλες ανακαλύψεις του πνεύματος.

Ο Einstein ωστόσο, ένας φτωχός μετανάστης, εβραϊκής καταγωγής, υπήρξε μέ­τριος μαθητής και κακός φοιτητής, που τελικά βρήκε δουλειά σε ένα γραφείο ευρεσιτεχνιών, όπου βέβαια δε δούλευε σαν φυσικός και λέγεται μάλιστα ότι παρέδιδε κατ' οίκον μαθήματα μουσικής για να βγάζει τα προς το ζειν.

Ξαφνικά, το 1905, παρουσίασε την «ειδική θεωρία της σχετικότητας» η οποία έδινε απαντήσεις σε ερωτήματα φυσικής, που ακόμη ουσιαστικά δεν είχαν τεθεί.

Πολύ απλά αν σας τα πω, η «ειδική θεωρία της σχετικότητας» λέει ότι:

1. Οι νόμοι της φύσης ισχύουν οι ίδιοι παντού σε όλο το σύμπαν.
2. Η ταχύτητα με την οποία το φως διαδίδεται είναι η ίδια παντού σε όλο το σύμπαν.
3. Όταν η ταχύτητα ενός σώματος ή αν θέλετε ενός οχήματος, μεγαλώσει τόσο πολύ ώστε να πλησιάσει την ταχύτητα του φωτός τότε:
α) Οι αποστάσεις μικραίνουν και τις διανύουμε πιο γρήγορα.
β) Ο χρόνος μεγαλώνει (διαστέλλεται) με αποτέλεσμα να κυλάει πιο αργά.

Παράδειγμα: 

Αν φύγουμε από τη Γη με ένα διαστημόπλοιο που κινείται με την ταχύτητα περίπου του φωτός και επιστρέψουμε μετά από μερικές ώρες, στη Γη θα έχουν περάσει εκατοντάδες χρόνια. Για μας δηλαδή ο χρόνος θα κυλάει πιο αργά.

4. Η ταχύτητα του φωτός είναι η μεγαλύτερη στο σύμπαν και δε μπορεί από κανέναν για κανένα λόγο να ξεπεραστεί.

5. Οι μαθηματικοί τύποι που αποδίδουν το φαινόμενο μας λένε ότι αν πλησιάσουμε την ταχύτητα του φωτός η μάζα μας, η δική μας και του αστροσκάφους μας, τείνει στο άπειρο.

6. Η ενέργεια που κλείνει μέσα του ένα σώμα ισούται με το γινόμενο της μάζας του πολλαπλασιασμένη δύο φορές με την ταχύτητα του φωτός. Ε= m : c : c= m : c'.

Δηλαδή η μάζα μπορεί να μετατραπεί σε ενέργεια και η ενέργεια σε μάζα. Με τις κατάλληλες ηλεκτρονικές διατάξεις, δηλαδή, μπορούμε να μετατρέψουμε έναν άν­θρωπο σε ενέργεια, να τον «στείλουμε» σαν ενεργειακό πακέτο από την Ευρώπη στην Αμερική και εκεί να τον ξαναμετατρέψουμε από ενέργεια σε μάζα, οπότε, όπως λέμε, θα έχουμε κάνει μία τηλεμεταφορά.

Μπορούμε επίσης να πάρουμε ένα κιλό χώμα, να το μετατρέψουμε σε ενέργεια και έπειτα με την «κατάλληλη αναδιάταξη» της δομής της να μετατρέψουμε την ε­νέργεια σε ένα κιλό νερό.

Όλα αυτά βέβαια πάντα θεωρητικά για εμάς τους πολλούς, αν και λέγεται ότι έ­χουν επιτευχθεί στα «μυστικά» εργαστήρια.

Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, το 1916, έντεκα χρόνια μετά, ο Einstein διετύπωσε τη «γενική θεωρία της σχετικότητας» που ορίζει το πώς και γιατί κινούνται τα σώμα­τα.

Η θεωρία αυτή λέει ότι:
«Η μάζα λέει στο χώρο πώς να καμπυλώνεται και ο καμπυλωμένος χώρος λέει στις μάζες που βρίσκονται μέσα του πώς να κινούνται».

Η μάζα για παράδειγμα του ήλιου, μόνο και μόνο επειδή υπάρχει, κάνει τις ευθείες στην περιοχή του ήλιου να καμπυλώνουν. Έτσι η Γη ουσιαστικά κινείται ευθύγραμ­μα.

Μόνο που η ευθεία πάνω στην οποία κινείται είναι καμπυλωμένη και εμείς τη βλέπουμε σαν έλλειψη.

Κάθε μάζα δηλαδή, δημιουργεί ένα «βαρυτικό πηγάδι» ή μια «βαρυτική λακκού­βα» γύρω της και όποιο σώμα βρεθεί κοντά της πέφτει μέσα.

Στην περίπτωση μάλιστα των μελανών οπών (black holes) δεν υπάρχει περίπτωση από ένα σημείο και μετά (ορίζοντας των γεγονότων) να γυρίσει κανείς πίσω, και η μαύρη τρύπα σε ρουφάει. 

Η γενική θεωρία, δηλαδή, της σχετικότητας δε χρησιμο­ποιεί βαρυτικές δυνάμεις και βαρύτητα ονομάζει τη «στρέβλωση του χωροχρόνου».

Einstein και Καραθεοδωρή(ς)

Το θέμα είναι ότι όταν ο Einstein παρουσίασε αυτές τις θεωρίες κανένας δεν τις καταλάβαινε και πάνω από όλα ο Einstein δε μπορούσε να τις στηρίξει διότι «ούτε ο ίδιος τις καταλάβαινε» μέχρι που τις του εξήγησε ο Καραθεοδωρή(ς), όπως αποδεικνύε­ται από τις επιστολές του έντιμου και ειλικρινή Einstein προς τον μεγάλο Έλληνα μα­θηματικό.

«Θα γονατίσω μπροστά σας αν μου τα εξηγήσετε κ.τ.λ.»

Μήπως κάποιοι παρέδωσαν τη θεωρία της σχετικότητας στον Einstein; Γι' αυτό μπορούμε μόνο να υποθέσουμε και δεν θα το κάνουμε.

Το που τη βρήκαν όμως, είναι πια δεδομένο.

Το πιο γνωστό αρχαίο κείμενο με τη θεωρία της σχετικότητας διατυπωμένη είναι αυτό του Αριστοτέλη που παραδόθηκε στη δημοσιότητα από το τμήμα της Ιστορίας των Επιστημών του Imperial College of London, κατά τη διάρκεια επιστημονικού συ­νεδρίου στη Νέα Υόρκη, στο New York Academy of Sciences.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, τα κείμενα βρέθηκαν σε αρχαίο αραβικό αντίγρα­φο, χαμένου βιβλίου του Αριστοτέλη.

Κάποιοι είπαν: «και που ξέρουμε ότι δεν μας λένε ψέματα οι Άραβες ότι είναι του Αριστοτέλη;»

Και τους απαντάμε: «και που βρήκαν πριν 1500 χρόνια τη θεωρία της σχετικότη­τας οι Άραβες ρε παιδιά; Και γιατί δεν ισχυρίστηκαν ότι τη βγάλανε οι ίδιοι;»

Nα θυμίσουμε ότι οι Άραβες, άνθρωποι με αξίες και πολλοί από αυτούς με ελλη­νική παιδεία, ήταν αυτοί που «έσωσαν» πολλά αρχαία ελληνικά κειμήλια του πνεύ­ματος αντιγράφοντας τα, όταν οι «υπερχριστιανοί» θέλανε να τα κάψουνε όλα.

Βέβαια τα αποσπάσματα του αρχαίου διασωθέντος κειμένου που θα δώσουμε πα­ρακάτω δεν είναι τα μοναδικά που διεσώθηκαν.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ

"Της των δε ενόντων ρευστήν δύναμιν, εις κραταιάν θέσιν ισοκλίνουσα παν εν τη δομή των σμικρών μορίων πλέγμα ουσίας μέγεθος έστι τάδε: η της μάζης πολλαπλότητα εν διαδοχή, δις, μετά μεγέθους τριών μυρίων μυριάδων τριπλών ποδών προς την μονάδα του χρόνου".

Πράγμα που σημαίνει: 

Το μέγεθος της περικλειόμενης ενέργειας που συγκρατεί τα μόρια στο πλέγμα της δομής τους είναι: Ο πολλαπλασιασμός της μάζας διαδοχικά δύο φορές, με το μέγεθος τριάντα χιλιάδες φορές το δέκα χιλιάδες (μετρούμενο σε) τρία πόδια προς τη μονάδα του χρόνου.
Δηλαδή Ε= m: (3: 10.000:10.000) : (3: 10.000:10.000)= m: (3: 10.000:10.000)2 = m; (3: 100.000.000)2=m: (300.000.000)2= m : c2

Όπου 300.000.000 m/sec = c η ταχύτητα του φωτός.

Σχόλια: τριών μυρίων μυριάδων 3 (χ) 10.000 (χ) 10.000 άρα 300.000.000 m/sec.

Η μονάδα μήκους 3 πόδια (=1 μέτρο) = l m.

Η μονάδα του χρόνου είναι το 1 sec.

Άρα η ταχύτητα του φωτός c= 300.000.000 m/sec = 300.000 

Km/sec, αφού 1 Km (χιλιόμετρο) = 1000 m.

Εδώ έχουμε να κάνουμε πολλά σχόλια με πρώτο το ότι βασιζόμαστε στην έρευ­να των Άγγλων και των Αμερικανών για την αυθεντικότητα του αραβικού κειμέ­νου. 

Το βασικότερο όμως των σχολίων είναι το «πώς γνώριζε ο Αριστοτέλης ή οι Άραβες τις σύγχρονες μονάδες μέτρησης; Δηλαδή το μέτρο και το δευτερόλεπτο. Μήπως και τις μονάδες μέτρησης τις πήραν οι «πολύμαθοι κλέφτες της αρχαίας ελ­ληνικής γνώσης» από τους αρχαίους μας προγόνους;

Το μεν δευτερόλεπτο έχει κάποια λογική, αφού είναι το 1/60 του λεπτού (min) που είναι το 1/60 της ώρας (h) που είναι το 1/24 της περιστροφής της Γης γύρω από τον εαυτό της.
Το μέτρο όμως ή τα τρία πόδια; Εδώ υπάρχει ένα μυστήριο.

Nα δώσουμε όμως και άλλα χωρία από το κείμενο του Αριστοτέλη για την ταχύ­τητα του φωτός.

«Την προς άκραν αύξησιν λόγου μεταβολής χώρου, προς χρόνον, ουκ εά η φύσις εις μη μετρήσιμον προσάγειν: προσάγει γαρ οσονούπω της μάζης το μέγε­θος εις το μη μετρήσιμον».

Πράγμα που σημαίνει: « Την αύξηση του λόγου του μήκους προς το χρόνο (ταχύτητα) προς ακραία τιμή (όριο της ταχύτητας του φωτός) δεν την επιτρέπει η φύση να φθάσει σε μη μετρήσιμη τιμή (άπειρο). Διότι κάνει και το μέγεθος της μάζας να είναι μη μετρήσιμο (άπειρο)».

Ακριβώς, δηλαδή, ότι λέει και η ειδική θεωρία της σχετικότητας του Einstein (;) που του την εξήγησε και πλήρως διατύπωσε ο Καραθεοδωρή(ς).

Πάμε παρακάτω στο κείμενο του Αριστοτέλη:
«Την δε χρόνου ροήν πάλιν αίφνης εις βραδύτερον προσάγει». Που σημαίνει: «Τη δε ροή του χρόνου την επιβραδύνει άμεσα».

Μιλάμε δηλαδή για τη διαστολή του χρόνου.

Όσον αφορά το όριο της ταχύτητας του φωτός, ο Αριστοτέλης, όπως τον αντέγρα­ψαν οι Άραβες και όπως πριν δεκαπέντε περίπου χρόνια, απεκάλυψαν οι Άγγλοι, μας λέει:

«Την δε μεταβολήν των θεών νόμος τοιαύτη επιβολή φέρει το μέγεθος μηδέ των τριών μυρίων μυριάδων τριπλών ποδών προς την του χρόνου μονάδα υπερέχειν, μηδέ Ήλιος άλλος αστήρ αντιβαίνειν».

Εδώ έχουμε ένδειξη για το ότι ο Αριστοτέλης έχει διατυπώσει και τη «γενική θε­ωρία της σχετικότητας».

Η μετάφραση είναι: 

Στη δε μεταβολή (του χώρου προς τον χρόνο, άρα στην ταχύ­τητα), ο νόμος των θεών επιβάλλει να είναι μικρότερη από τριάντα χιλιάδες επί δέκα χιλιάδες επί τρία πόδια (ένα μέτρο) προς τη μονάδα του χρόνου (ένα δευτερόλεπτο) και ούτε ο Ήλιος ούτε άλλο άστρο μπορεί να την κάνει να παραβεί (το νόμο).

Η τελευταία φράση δείχνει ότι:
1) Γνώριζε ο Αριστοτέλης ότι ο Ήλιος ήταν απλά ένα άστρο όπως όλα.

2) Γνώριζε ότι τις συνθήκες κίνησης τις ορίζουν τα «βαρυτικά πηγάδια» (gravity wells) των άστρων, και ακόμη και ένα μαύρο άστρο (μελανή οπή) με την τεράστια έλξη του δε μπορεί να εξασφαλίσει ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτήν του φωτός.

ΣΥΜΠΕΡΆΣΜΑΤΑ

Συνοπτικά μπορούμε να πούμε ότι:
1) Οι υποψίες μας για το ότι ο Einstein κάτι έτοιμο πρέπει να βρήκε όταν διατύπωσε τη θεωρία της σχετικότητας επαληθεύονται.

2) Ο Einstein με ειλικρίνεια και εντιμότητα ζήτησε τη βοήθεια του Καραθεοδωρή(ς) που του τα εξήγησε όλα.

3) Στον Αριστοτέλη πλέον μπορούν να αποδοθούν.

α) Ο τύπος E=m:c2 για τη μετατροπή της μάζας σε ενέργεια και αντιστρόφως.

β) Η διαστολή του χρόνου και η συστολή του μήκους.

γ) Το όριο της ταχύτητας του φωτός.

δ) Η μέτρηση της ταχύτητας του φωτός.

ε) Η «βαρυτική» θεωρία της γενικής θεωρίας της σχετικότητας.

στ) Η σχέση μάζας - ταχύτητας (όταν απειρίζεται η μία, απειρίζεται και η άλλη).

Τέλος να τονίσουμε ότι ακόμη και αν δεν τα έβγαλε αυτά ο Αριστοτέλης, τότε τα πήρε από κάποια άλλη αρχαιότερη ελληνική πηγή σαν μύστης που ήταν.

Ακόμη και αν οι Άραβες είπαν ψέματα και δεν τα βρήκαν όλα αυτά από τον Αρι­στοτέλη, ας αναρωτηθούμε που τα βρήκανε πριν από εκατοντάδες χρόνια;

Εξάλλου γιατί να μην πάρουν αυτοί τη δόξα; Το πιθανότερο είναι ότι οι Άραβες απλά αντέγραφαν για να σώσουν τη γνώση, χωρίς καν να την κατανοούν.

Αυτούς τους Άραβες, αλλά και τους Άγγλους του Imperial College of London τους ευχαριστούμε για τη γνώση που μας έδωσαν και για την αλήθεια που την απεκατέστησαν.

Σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας που ελπίζω να μη διεστάλη δυσάρεστα, αλ­λά ευχάριστα κατά την ανάγνωση της επιστολής μου.

πηγή, πηγή (προσαρμογή)

Σχόλιο Ιστοσελίδας

Τα ως άνω παρατίθενται διότι πριν λίγα χρόνια... ήταν της τηλεοπτικής μόδας, τα παραπάνω αναφερόμενα.

Η επιστημονική τεκμηρίωση του ως άνω άρθρου, επιτραπήτω μοι, είναι ελλιπής. Ουδεμία βιβλιογραφική αναφορά παρατίθεται, προς απόδειξη των γραφομένων. Ουδέν επιστημονικό συνέδριο ή τα πρακτικά αυτού παρατίθενται, με λεπτομέρειες τέτοιες, που ένας αντικειμενικός παρατηρητής - ερευνητής επιστήμων θα προβληματισθεί ή θα πεισθεί για τα αναφερόμενα. 

Σε κάθε επίσημη πρωτότυπη δημοσίευση (paper), υπάρχει ένα τμήμα που ονομάζεται "Materials and Methods", ακριβώς για να μπορεί ο κάθε ανά τον κόσμο ερευνητής, να αναπαραγάγει εάν θέλει, τα της εργασίας, για να επαληθεύσει τα γραφόμενα. 

Εδώ δεν έχουμε έστω μία βιβλιογραφική αναφορά στην πηγή, στους ερευνητές που έκαναν (;) αυτή την κοσμοιστορική και τεράστιας αξίας και σημασίας ανακάλυψη...

Που είναι η/οι πρωτογενής/-είς εργασία/-ες (papers); Δεν υπάρχουν σύνδεσμοι - links στο διαδίκτυο; Που είναι η κριτική επεξεργασία των "ευρεθέντων" Αριστοτελικών κειμένων; Οι γνώμες ερευνητών, καθηγητών, κλπ. επι του θέματος;

Ο κάθε αναγνώστης δεν είναι υποχρεωμένος να ψάξει για το αληθές ή μη των κειμένων, για τα όσα κάποιος, έστω λίαν καλός συγγραφεύς - επιστήμων, απλά υποστηρίζει, άνευ σοβαρών τεκμηρίων, αποδείξεων και πειστηρίων...

Ακόμη, χρειάζεται μεγάλη προσοχή για την διατύπωση κρίσης και την εκφορά επικριτικού λόγου, για καταξιωμένους ανθρώπους που τουλάχιστον είναι όμορφα σύμβολα και έμπνευση επίγειας επιστημονικής σοφίας και έρευνας (Einstein). 

Άλλο οι εγκεφαλικές υποθέσεις ή τυχόν επιθυμίες μας και άλλο τα τεκμηριωμένα επιστημονικά γεγονότα.

Πιστεύω, όταν υπάρχουν σαφέστατες επιστημονικές τεκμηριωμένες αποδείξεις. 

Υπάρχουν άραγε τέτοιες;

Ερευνήσαμε ενδεικτικά το διαδίκτυο,
 για κάτι σχετικό με τα ανωτέρω. 

Σας παραθέτουμε τα ευρήματα (sensu lato - υπο την ευρείαν έννοιαν του όρου), άνευ σχολίων:

-http://gsjournal.net/Science-Journals/Research%20Papers-Relativity%20Theory/Download/2100

-http://igpg.gravity.psu.edu/people/Ashtekar/articles/spaceandtime.pdf

-http://css.au.dk/fileadmin/reposs/reposs-021.pdf

-https://spacezilotes.wordpress.com/2005/05/26/aristotlearisto-telis-discovered-emc2/
-http://www.scientificphilosophy.com/Downloads/The%20Physical%20Meaning%20of%20E=mc2.pdf

-http://relativity.tripod.com/philosophical-implications-of-e=mc2.html

-http://www.omega.com/literature/transactions/volume3/history.html
-http://webspace.ship.edu/cgboer/athenians.html
-http://www.ajayonline.us/
-http://en.wikipedia.org/wiki/Aristotelian_physics
Aydin Sayili (1987), "Ibn Sīnā and Buridan on the Motion of the Projectile", Annals of the New York Academy of Sciences 500 (1): 477–482.
-http://enc.tfode.com/Aristotelian_theory_of_gravity

-http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/j.1749-6632.1987.tb37219.x/abstract 

Η πρώτη σελίδα του άρθρου

-http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/nyas.1987.500.issue-1/issuetoc
-http://library.kiwix.org/wikipedia_en_wp1_0.7_30000plus_05_2009_beta3/A/Inertia.html

-http://www.digplanet.com/wiki/Momentum
-http://everything.explained.at/Avicenna/
-http://wikipedia.atpedia.com/en/articles/a/v/i/Avicenna.html
-http://www.statemaster.com/encyclopedia/Scientific-Revolution

-http://medlibrary.org/medwiki/Aristotelian_theory_of_gravity

-http://www.scribd.com/doc/27687971/Islam-Science-Astronomy-Throughout-History#download
-http://en.wikipedia.org/wiki/Momentum
-http://en.wikipedia.org/?title=Talk:Scientific_Revolution
-http://history.wikia.com/wiki/Avicenna
-http://azthink.blogspot.gr/2009_12_01_archive.html
-http://hadeethislam.blogspot.gr/2011/07/avecenna.html
-http://worldinformationforum.blogspot.gr/2009/09/scientific-revolution_29.html
-http://muslimwiki.com/mw/index.php/Theory_of_impetus
-http://taggedwiki.zubiaga.org/new_content/3390b6c5a557fe60ba453107c019ee45
-http://wpedia.goo.ne.jp/enwiki/Aristotelian_physics
-http://knowledgeweb.tk/Aydin_Sayili
-http://knowledgeweb.tk/Impetus_dynamics
-http://www.scientificlib.com/en/Physics/TheoreticalPhysics/Momentum.html

-http://paginas.fe.up.pt/~feliz/e_paper27_KeplerNewton.pdf

-http://www.scribd.com/doc/112599477/Roshdi-Rashed-Encyclopedia-of-the-History-of-Arabic-Science-Volume-1

-http://www.scribd.com/doc/37186851/Islam-Science-Throughout-History-Medicine-Part-2

-http://www.scribd.com/doc/76526569/Encyclopedia-of-the-History-of-Arabic-Science-Volume-3

-http://www.scribd.com/doc/119975080/Maths-3000BC-to-1070AD

-http://www.scribd.com/doc/25975246/Islamic-Science-Unity-of-Science-in-the-Arabic-Tradition

-http://www.scribd.com/doc/118090009/Before-and-After-Avicenna-Proceedings-of-the-First-Conference-of-the-Avicenna-Study-Group-Islamic-Philosophy-Theology-and-Science

-http://en.wikipedia.org/wiki/Physics_in_medieval_Islam

-http://en.wikipedia.org/wiki/Theory_of_impetus

Διαβάστε περισσότερα... »