Οι τρείς θεμελιώδεις αρετές του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού και Επανελλήνιση

Ο Επανελληνισμός προϋποθέτει γνώση, αξίες, ιδανικά, παιδεία και όραμα, και όχι φολκλορικές φανφάρες και κουστωδίες.

Στον Αρχαίο-Ελληνικό κόσμο τρείς ήταν οι θεμελιώδεις αρετές οι οποίες κυριάρχησαν στον Ελληνικό κόσμο και δημιούργησαν τις προϋποθέσεις ώστε αυτός να μεγαλουργήσει . 

Η Ισχύς (η οποία συμβολιζόταν από τον Θεό Δία)

Το Κάλλος (το οποίο συμβολιζόταν από τον Θεό Απόλλωνα)

Η Σοφία ( η οποία συμβολιζόταν από την Θεά Αθηνά)

Οι τρείς αυτές θεμελιώδεις αρετές, αντιστοιχούσαν επίσης σε έναν αρχιτεκτονικό ρυθμό και στο πνεύμα που διείπε καθεμία εκ των τριών μεγάλων Ελληνικών πόλεων:

Ιωνικός –Αθήνα (Φιλο -Σοφία)

Δωρικός –Σπάρτη (ανδρεία- ισχύς)

Κορινθιακός –Κόρινθος (Κάλλος). 

Η Σύνθεση των τριών αρετών έκανε τους Έλληνες να μεγαλουργήσουν. Όταν οι Έλληνες αγωνιστούν συνειδητά για να τα κατακτήσουν, θα γίνει εφικτή η επανΕλλήνιση.

Σήμερα όμως, όπως χαρακτηριστικά είπε ο Ιάκωβος Καμπανέλης: 'Ο Έλληνας δεν έχει εφοδιαστεί ή δεν έχει συμφιλιωθεί με την ιδέα να μαθαίνει. Και όχι προς Θεού για να το παρακάνει, αλλά για να αποκτά όσες γνώσεις χρειάζονται για μια πληρέστερη αυτογνωσία και αυτοπροστασία. Προσωπικά πιστεύω πως αν οι Έλληνες ήξεραν καλά τον τόπο τους. την ιστορία τους, τον πολιτισμό και τον χαρακτήρα τους, θα ήταν πολύ λιγότερο εκτεθειμένοι στις κάθε λογής ξενηλασίες.'' Το κλειδί θα συμπλήρωνα εγώ είναι η παιδεία, που δημιουργεί τις συνθήκες για ορθή σκέψη και ορθή πράξη. 

Χωρίς την σωστή παιδεία, τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει. Η μάχη αυτή ίσως πρέπει να δοθεί γύρω τα επόμενα τρία συστατικά στοιχεία, στην υπό μνημονίων ζωή μας. Το «μεγάλο», το «ωραίο» και το «συγκλονιστικό». 

• Το μεγάλο είναι να πολεμάμε για μια καλύτερη ζωή, σεβόμενοι την ιστορία μας, τον εαυτό μας, τις πραγματικές ανάγκες μας και το μέλλον των παιδιών μας. Αυτό οφείλουμε να κάνουμε σήμερα περισσότερο από ποτέ. 

• Το "ωραίο" είναι κάθετι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, η τέχνη, το περιβάλλον ας αναζητήσουμε τον πολιτισμό και το χαμένο Ελληνικό κάλλος, ας μετρατρέψουμε το γκρι σε πράσινο, είναι καιρός να αναδείξουμε και πάλι το μεράκι και την αγάπη για ζωή του Ζορπά του Καζαντζάκη... 

• Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη. Ας ξανά αγαπήσουμε τον εαυτό μας, την ιστορία μας, την κοινωνία, την πατρίδα. 

Ας ξανά ανακαλύψουμε τα σημαντικά και ουσιώδη στην ζωή μας. Ας αποξενώσουμε όλους αυτούς που αποφάσισαν για εμάς χωρίς εμάς ή με την ανοχή μας, ας αδράξουμε την τύχη στα χέρια μας. Είναι δική μας η ευθύνη να στείλουμε τους ανεύθυνους εκεί που πρέπει... 

Σε κάθε περίπτωση, Δημοκρατία χωρίς πνευματική καλλιέργεια δεν νοείται ούτε ως έννοια ούτε ως πραγματικότητα. Για να συλλάβει κανείς την έννοια της δημοκρατίας στην ουσία της, αλλά και για να την πραγματώσει ως άτομο και ως σχέση με τον εαυτό του και ως σχέση με τους άλλους, απαιτείται να έχει υψηλό βαθμό πνευματικής καλλιέργειας που προυποθέτει φυσικά την σωστή παιδεία . 

Η πνευματική καλλιέργεια δεν είναι μόνο προϋπόθεση της δημοκρατίας, αλλά μόνιμος και σταθερός σκοπός. Μέσα στην δημοκρατία ο άνθρωπος αξιολογείται κυρίως ως πνευματικό ον και ως ηθική προσωπικότητα. Τα μέτρα των αξιών της δημοκρατίας είναι το πνεύμα και η αρετή. Δίχως αυτά δεν υπάρχουν δημοκρατία. 

Ο κίνδυνος για την δημοκρατία είναι πάντοτε η τυχόν μείωση μέσα της του βαθμό της πνευματικής καλλιέργειας. Πρώτο μέλημα της δημοκρατίας λοιπόν δεν πρέπει να είναι απλώς η ευημερία, αλλά η παιδεία των πολιτών. Με την παιδεία η δημοκρατία θέλει να αναδείξει τον άνθρωπο, τις αρετές και τις δεξιότητες του. Όταν η δημοκρατία περνά κρίση, ή όταν η πνευματική καλλιέργεια κινδύνευε τότε η κατάσταση, της κοινωνίας παρουσιάζεται συγκεχυμένη. Οι άνθρωποι χάνουν τα σταθερά κριτήρια των αξιών. 

Όπως αναφέρει ο Αντόνιο Γκράμσι: «Αν καταφέρεις να κυριεύσεις το πνεύμα τωνανθρώπων, τότε η θέληση και οι πράξεις τους θα ακολουθήσουν».

Ο μορφωμένος πολίτης, είναι ο καλύτερος θεματοφύλακας και προστάτης του δημοκρατικού πολιτεύματος, αφού αυτός είναι σε θέση αφού σκεφθεί να κρίνει να αποφασίζει εκλέγοντας τους άριστους που θα προάγουν και θα εξασφαλίσουν την ευημερία της πολιτείας...

πηγή-xletsos-basilhs

Διαβάστε περισσότερα... »

Ελληνική Παιδεία: το μόνο όπλο απέναντι στην ψευτομόρφωση

Η Αναγέννηση, με πολύ περιορισμένη την επικοινωνία της προς τις αυθεντικές μορφές της μεγάλης εποχής του Ελληνισμού και θέλοντας κυρίως να προβάλει τα αιτήματά της σ’ έναν κόσμο που θεωρούσε σαν τον μοναδικό ανθρώπινο κόσμο, δημιούργησε μια φανταστική Ελλάδα.

Με σκοπό: με το ενδιάμεσο αυτής της φανταστικής «Αρχαιότητας» να δικαιώσει τον εαυτό της και να συνειδητοποιήσει την πανίσχυρη ιστορική της βούληση.

Η «Αρχαιότητα» αυτή ήταν μια ουμανιστική Summa, που στον τομέα της Τέχνης περιοριζόταν σε αλεξανδρινά έργα, ρωμαϊκά αντίγραφα και ελάχιστα πρωτότυπα της μεγάλης εποχής.

Ο Μιχαήλ Άγγελος, που έζησε μια τόσο φοβερή εσωτερική σύγκρουση όταν είδε τον Λαοκόοντα, δεν είχε ποτέ του αντικρίσει τον Παρθενώνα.

Ο Winckelmann, που έμενε «βουβός, κουφός και με δάκρυα στα μάτια» μπρος στην Παλλάδα, αγνοούσε όλη την προκλασική τέχνη.

Ο Goethe, που προτιμούσε τον Ευριπίδη από τον Αισχύλο (ακριβώς όπως τον 18ο αιώνα οι Ευρωπαίοι προτιμούσαν τον Βιργίλιο από τον Όμηρο), που τρόμαξε όταν αντίκρισε τις δωρικές κολώνες του Paestum και που δήλωνε ότι «στη Ρώμη ανακάλυψα τον εαυτό μου, βρέθηκα για πρώτη φορά σύμφωνος με τον εαυτό μου, ευτυχής και λογικός», λάτρευε πάνω απ’ όλα το σύμπλεγμα του Λαοκόοντα, τον Απόλλωνα Belvedere, τον Δία Otricoli ή την Αθηνά Ludovici – ό,τι πιο εξασθενημένο, πιο ψεύτικο και γυμνό από νόημα έχει να επιδείξει η Αρχαιότητα.

Όσο για τον Hegel, που παραστάθηκε γεμάτος θαυμασμό στο ξέθαμμα των πομπηιανών επαύλεων και στον οποίο χρωστάμε την πιο ξένη προς τον Σοφοκλή ανάλυση της Αντιγόνης, έβλεπε στον Canova έναν αντάξιο συνεχιστή του Φειδία.

Κώστας Παπαϊωάννου, Ο άνθρωπος και ο ίσκιος του

Ας πούμε τα σημερινά μας. Τα σχολειά – αν βγάλει κανένας λίγα στην μπάντα – τ’ άλλα όλα δουλεύουν για να βγάλουνε λεβαντίνους κι όχι Έλληνες, μ’ όλα τα ψευτοελληνικά εξωτερικά πασαλείμματα. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς που διδάσκουνε τα παιδιά μας κινήσανε απ’ το χωριό, και πέσανε με τα μούτρα στα «μοντέρνα».

(…)

Την Ελλάδα δεν θέλουνε μήδε να την ακούσουνε, την «Ψωροκώσταινα»! Δεν υπάρχει πιο αντιπαθητικό και πιο μικρόμυαλο πλάσμα από τον ξιπασμένο άνθρωπο που αρνήθηκε το γάλα της μάνας του και ρεμπεύεται κιόλας γι’ αυτό το κατόρθωμα.

Λοιπόν, από τέτοιους δασκάλους τι θα μάθουνε τα παιδιά μας, τα κακόμοιρα τα παιδιά μας; Θα μάθουνε, πως για να γίνει κανένας σπουδαίος και για να φαίνεται πως είναι έξυπνος, πρέπει να μην έχει τίποτα ελληνικό απάνω του.

Φώτης Κόντογλου, Η πνευματική ξενοδουλεία μας

Μόρφωση και μάθηση είναι άσκηση της ζωής· και η άσκηση της ζωής έχει πολλά να κερδίσει από ανθρώπους σαν τον [ζωγράφο] Θεόφιλο που βρήκαν τον δρόμο ψηλαφώντας, μόνοι μέσα στα σκοτεινά μονοπάτια μιας πολύ καλλιεργημένης, καθώς νομίζω, ομαδικής ψυχής όπως είναι η ψυχή του λαού μας.

Έχει πολλά να κερδίσει· και πριν απ’ όλα να μάθει πώς να φυλάγεται από τη μισή μόρφωση και από τη μισή μάθηση που καταντά στρέβλωση και νάρκη.

Γιώργος Σεφέρης, Θεόφιλος

Χρειαζόμαστε παιδεία για τον δικό μας τόπο. Όχι πια αυτή την εξαθλιωτική διαιώνιση του μεταπρατισμού, όχι άλλον πιθηκισμό, αγκομαχητό και λαχάνιασμα πίσω από ξένες φανταχτερές μόδες, εφήμερες ιδεολογίες, χρεωκοπημένους «φωταδισμούς».

Χρήστος Γιανναράς, Ραχοκοκαλιά ή φιλοσοφία της παιδείας

πηγή-egriechen.info

Διαβάστε περισσότερα... »

Τα «δούναι» και «λαβείν» του Ελληνικού Πολιτισμού

Όλα τα πολιτιστικά στοιχεία των μικρών Ελληνικών οικισμών, συγκεντρώθηκαν και αφομοιώθηκαν, με τα χρόνια για να μην ειπούμε με τους αιώνες, γύρω από μεγάλες οικιστικές μονάδες και όχι μόνο. 

Οι μεγάλες περιοχές, ακόμα και τα Έθνη με κρατική οργάνωση, πήραν το πολιτιστικό τους μερίδιο. Έτσι πέρασαν τα πολιτιστικά στοιχεία σε ολότητες και διαμόρφωσαν τους λεγόμενους τοπικούς και εθνικούς πολιτισμούς. 

Στη διαμόρφωση αυτή συνέβαλαν αποφασιστικά και δημιουργικά και άλλοι παράγοντες. Η φιλοσοφία, η καλλιτεχνία, η ανάπτυξη γραμμάτων και τεχνών, ακόμα και η θρησκευτική ελευθερία, για να μην επεκταθούμε περισσότερο, έδωσαν τα απαραίτητα στοιχεία για τη διαμόρφωση του κάθε εθνικού πολιτιστικού στίγματος.

Ειδικότερα στην Ελλάδα, που ευνοήθηκε από θέση και ιστορία, ως αρχαιοτάτη και πρωτοπόρα επίγεια Χώρα, ο πολιτισμός εκφράστηκε από την κοσμοϊστορικότητα του λαού της. Χαρακτηρίστηκε και ήταν πράγματι, από της εμφανίσεώς του ο Ελληνικός λαός, ένας «κοσμοϊστορικός». 

Όχι εξ αιτίας της οποιασδήποτε άλλης παρουσίας του, αλλά λόγω του ότι το «δούναι» του προς τον κόσμο ήταν μεγαλύτερο και πλουσιότερο από το «λαβείν» του από αυτόν. Παρακολουθώντας, μάλιστα, την ιστορική διαδρομή των Ελλήνων με πολιτιστική ματιά, παρατηρούμε ότι οι Έλληνες, ως λαός, έδωσαν διαχρονικά πολύ περισσότερες παροχές στην Οικουμένη από όσες έλαβαν από αυτήν. Ιδιαιτέρως μάλιστα στον πολιτιστικό τομέα, χάρη στα όσα πάροχα δόθηκαν και εξ αιτίας αυτών, ονομάστηκαν οι Έλληνες λαός «κοσμοϊστορικός».

Για του λόγου το αληθές, πρόχειρα αναφέρουμε, ότι ως προσφορά στον παγκόσμιο πολιτισμό, δόθηκε από τους Έλληνες, η έννοια του «πολίτη», η ιδέα της «Πολιτείας», της «Δικαιοσύνης», του «λόγου», της «ισότητας» και της άμεσης «Δημοκρατίας», με ίσους όλους τους πολίτες, στο λόγο και τις αποφάσεις. 

Όλη αυτή η πολιτιστική προσφορά αποτέλεσε για τους Έλληνες και τον ευεργετηθέντα κόσμο το τίμημα της ελευθερίας. Αυτήν τη «Δημοκρατία», όμως, την παρέλαβαν και την κακοποίησαν οι άλλοι λαοί, χωρίς την ουσία της. Την κατέστησαν έτσι, «έμμεση» από «άμεση» και ανοικτή σε όλους.

Πέραν τούτων, στη διαδρομή του ο Ελληνικός λαός δια του πολιτισμού, προχώρησε διαχρονικά και σε βαθύτερες προσφορές στον κόσμο. Το Ελληνικό πολιτιστικό γίγνεσθαι, δεν παρέμεινε στατικό. Μεταλλάσσονταν διαρκώς βελτιούμενο. Η φιλοσοφία, ως μέγιστο αγαθό για τους Έλληνες, δόθηκε στον υπνώττοντα τότε για αιώνες, οικουμενικό κόσμο, ως σύστημα εννοιών προς κατανόηση του πολιτιστικού ανθρωπισμού. 

Αυτό ακριβώς είναι που δημιούργησε και πρόβαλε ο Ελληνισμός με το μέγεθος του κλασικισμού, για να προχωρήσει στο μετακλασικό μέγεθος, που εκφράστηκε δια του μεγάλου Αλεξάνδρου. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο και γνωστό, ότι ο μέγας Αλέξανδρος, μετά την κλασσική περίοδο, δεν πολέμησε κατακτητικά, αλλά εκστράτευσε πολιτιστικά. Υπέταξε τους βαρβάρους και εγκατέστησε Πόλεις, Θέατρα, Γλώσσα, Παιδεία, Δημοκρατία.

Δικαίως ονομάστηκε ο ιδρυτής και ο οδηγός της Οικουμένης, αφού περιήλθε σε βαριά θλίψη όταν πληροφορήθηκε το τέλος του κόσμου στις «Ηράκλειες στήλες», καθ’ ότι από εκεί και πέρα, όπως τον διαβεβαίωσαν, δεν υπάρχει άλλος κόσμος προς εκπολιτισμό δια της κατάκτησης!…. Μ’ αυτήν, άλλωστε, την πολιτιστική προσφορά ανετράπησαν φέουδα και κυριαρχίες εντός και εκτός Ελλάδος. 

Οι Πόλεις – Κράτη, χάνουν την κυριαρχία τους και διακρίνονται πλέον οι εθνότητες, σε οικουμενική διάσταση. Ακολούθησε συνέχεια η Ρωμαιοκρατία με πανίσχυρο οχυρό το θεοστεφές Βυζάντιο, που με μια νέα πολιτιστική δημιουργία δίνει τον υπέροχο «Βυζαντινό πολιτισμό», καύχημα και δόξα του νεότερου πολιτιστικού Ελληνισμού. Είναι αυτός ο ίδιος ο πολιτισμός που βάσταξε ορδές βαρβάρων και άντεξε σκλαβιά αιώνων, για να δώσει το καύχημα της ανάστασης του ’21, με τις μετέπειτα απελευθερωτικές λάμψεις και ανατάσεις, του ’12-’13.

Έτσι εκφράστηκε ο Ελληνικός πολιτισμός μας, με μια υπέροχη παρελθοντολογική διαδρομή. Παραδόθηκε δε γνήσιος και ανόθευτος στο επακολουθήσαν δικό μας παρόν, με την προσδοκία και προτροπή να συνεχιστεί ένα πολιτιστικό μέλλον.

Τι έγινε, όμως;

πηγή-pemptousia.gr

Διαβάστε περισσότερα... »

Έσβησε ο φανός της γνώσης, ο Οδυσσέας Χατζόπουλος...

Χθες έφυγε από την επίγεια Ελλάδα, με κατεύθυνση την ουράνια πατρίδα, ένας άνθρωπος που ήρθε με αποστολή να φωτίσει τον λαό και να μας δείξει με το δάχτυλο προς την πλευρά του φωτός. 

Ο Οδυσσέας Χατζόπουλος ήταν ένας από τους μεγαλύτερους εχθρούς που αντιμετώπισε ποτέ ο σκοταδισμός και οι δυνάμεις που θέλουν αγράμματα ανθρωπάκια, αριθμούς, πρόβατα για άρμεγμα και σφάξιμο. 

Για να καταφέρει να στρέψει την προσοχή μας στις μεγάλες αλήθειες και στην άχρονη ουσία των πραγμάτων ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες, τις στατιστικές, τα εμπόδια. Τύπωσε περισσότερους από 800 τόμους έργων της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, γνωρίζοντας εξαρχής ότι αρκετοί (ίσως η πλειοψηφία) επρόκειτο να...πουλήσουν περίπου 10 με 20 αντίτυπα έκαστος. Κι όμως, το έκανε.

Ο ιδρυτής, ιθύνων νους και μαέστρος των εκδόσεων Κάκτος ποτέ δεν υπολόγισε το πλήθος των αποδεκτών της θεότρελης απόπειράς του να φωτίσει το γένος των Ελλήνων. 

Σε μία συνέντευξη που μου είχε παραχωρήσει το 2000 είχε, μεταξύ άλλων, πει: «Η προγονική κληρονομιά είναι τόσο δυνατή, που αν την μάθουν κάποιοι -εννοώ αριθμό από 5.000 έως 50.000 ανθρώπους-, φοβούνται τότε ότι κάτι θα γίνει, κάτι θα αλλάξει. Οι άνθρωποι θα γίνουν πραγματικά αναρχικοί. Κάποιος που έχει ψηφίσει μία φορά και διαβάσει τα "Πολιτικά" του Αριστοτέλη, αμφιβάλλω αν θα συνεχίσει να ψηφίζει. Οι κομματάρχες δεν θέλουν ολοκληρωμένους ανθρώπους. Θέλουν πρόβατα, ψάχνουν για πελάτες».

Νοήμονες ανθρώπους γύρευε με τον φανό του Κάκτου. Τους λίγους, που θα έκαναν τη μεγάλη επανάσταση με τα όπλα της γνώσης. 

Αυτούς ήθελε να εξοπλίσει με την αρχαία ελληνική γραμματεία. Δεν πόνταρε στις μάζες. 

Ούτε στο κράτος, το οποίο θεωρούσε αμετανόητα και συστηματικά ανθελληνικό, και πρότεινε ως ιδανική μέθοδο για την κατάλυσή του και την υγιή επανίδρυσή του την επαφή των πολιτών με τον ελληνικό Λόγο.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1941 και μέχρι τη θανή του παρέμεινε έφηβος. 

Σκληρός στην κριτική του και αδυσώπητος στην αποτίμηση των πεπραγμένων των διαχειριστών της μοίρας της πικρής και υπέροχης γης μας. Με οξύτατη αίσθηση του χιούμορ και αδιάκοπη διάθεση για πειράγματα και απόκτηση νέων εμπειριών και γνώσεων. 

Οπως ακριβώς ήταν οι έφηβοι της κλασικής Αθήνας: απόλυτοι, γελαστοί, μαχητικοί, φιλομαθείς.

Οι Δαρείοι και οι Ξέρξες που αντιμετώπισε, πάμπολλοι. Από τους βαλτούς «βιβλιοκριτικούς», που ισχυρίζονταν ότι οι μεταφράσεις του δεν ήταν καλές και ότι οι εκδόσεις του δεν έτυχαν της... δέουσας επιμέλειας, μέχρι τους γελοίους δημοκόπους, οι οποίοι όλο έταζαν ότι θα έμπαινε η σειρά της ελληνικής γραμματείας του Κάκτου στα σχολεία και στις δημόσιες βιβλιοθήκες και ουδέποτε έκαναν κάτι γι' αυτό.

Η κηδεία του αξέχαστου φίλου θα γίνει την προσεχή Τρίτη στις 16.30' από το Τρίτο Νεκροταφείο Αθηνών. Καλό κατευόδιο, πολυμήχανε Ελληνα Οδυσσέα. Η βαρεία ύλη και οι δούλοι της δεν έχουν πλέον καμία εξουσία επάνω σου.

Από την «δημοκρατία»

πηγή-adiavroxoi (απόσπασμα)

Γεννήθηκε το 1941 στην Αθήνα. Τελείωσε το Β΄ Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών το 1959. Το 1960 εξέδωσε το πρώτο του περιοδικό Γραμμάτων και Τεχνών στον «Ηνίοχο. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και μουσική.

Τον Εκδοτικό Οίκο «Κάκτος» ίδρυσε το 1975. Από το 1991, μαζί με τα υπόλοιπες εκδόσεις που δίνουν στην κυκλοφορία, οι Εκδόσεις «Κάκτος» έχουν ως κύριο έργο την έκδοση της σειράς «Αρχαία Ελληνική Γραμματεία Οι Έλληνες», με προγραμματισμό να δημοσιευθούν μεταφρασμένα και σχολιασμένα —για πρώ­τη φορά στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς— όλα τα έργα όλων των συγ­γραφέων της ελληνικής αρχαιότητας. 

Η σειρά αυτή, που βραβεύ­τηκε τον Απρίλιο του 2000 από το Πανεπιστήμιο της Aix-en-Provence στη Γαλλία ως ένα από τα σπουδαι­ό­τερα έργα της εποχής μας, και αργότερα, τον Οκτώβριο του 2002, από το Ίδρυμα Πιερίδη, στην Κύπρο, αριθμεί μέχρι στιγ­μής 700 τόμους και είναι ήδη, για το αντικείμενό της, η μεγαλύτερη στον κόσμο. Τον Ιανουάριο του 2004 ο εκδότης Οδυσσέας Χατζόπουλος παρουσίασε τους «Έλληνες» στην Κούβα, με ομιλία του στο Μουσείο Τεχνών της Αβάνας.

Το βιογραφικό του το έγραψε μόνος του προλογίζοντας ένα βιβλίο πολλών λευκών σελίδων με τίτλο «ΤΙ ΘΑ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ», με ημερομηνία 2014-2015 και έναν μακρύ κατάλογο ως υπότιτλο: Σύνταγμα, Δημοκρατία, Βασιλεία, Δικτατορία, Εκκλησία, Πολιτικά Κόμματα, Πολιτικοί, Παιδεία, Δικαιοσύνη Υγεία, Μέσα Ενημέρωσης(Ραδιόφωνο- Έντυπο-Τηλεόραση), Αθλητισμός (Ποδόσφαιρο, Αναβολικά και ντοπάρισμα),Πολιτισμός (Μουσεία, Φεστιβάλ, ΜΚΟ),Τεχνολογία και Ρομπότ, Χρηματιστήριο, ΟΠΑΠ, Ιπποδρομίες, Λογιστές, Δικηγόροι, Κινητά τηλέφωνα, Πρεζόνια, Τυχερά παιχνίδια, Οίκοι Ανοχής. Για να συμπληρώσει με περισσή ειρωνεία στο τέλος: Δεν έχουμε άλλο χώρο.

«Από το 1974 μέχρι σήμερα» γράφει ο ίδιος στο βιβλίο του «ψήφισα δύο φορές. Το 1981 ΠΑΣΟΚ και το 2007 ΛΑΟΣ. Όλα τα υπόλοιπα χρόνια ψήφισα λευκό».

πηγή-spirospero.gr

Διαβάστε περισσότερα... »

Η Εκπαίδευση και η παίδευση των νεοελλήνων...

Μετά λύπης μου διαπιστώνω ότι δε σας ενδιαφέρει το τι γίνεται στο μέτωπο της Εκπαίδευσης.

Μόνο ένα έχω να πω:

Άκου ελληνάκο, το σχολείο – σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης – αποτελεί το σημαντικότερο στοιχείο ανάπτυξης χαρακτήρα, μετά τη λαμβανόμενη παιδεία από την οικογένεια. 

Όταν η οικογένεια αδιαφορεί για την εκπαίδευση, τότε δεν υπάρχει παιδεία.

Λαός χωρίς παιδεία και χωρίς εκπαίδευση, είναι λαός χωρίς ταυτότητα και χωρίς προσωπικότητα. 

Είναι ένας λαός χαμένος.

Κατάλαβες ελληνάκο;

Γεὠργιος Μεταξᾶς
φωτογραφία

πηγή-filonoi.gr

Διαβάστε περισσότερα... »

Μαθήτρια από την Κίνα, συγκινεί με την αγάπη της για την Ελλάδα

Ιδιαίτερα συγκινητικό είναι το ποίημα μιας μικρής Κινέζας, θαυμάστριας του ελληνικού πολιτισμού. 

Διαβάστε το ποίημα:

“Από την πρώτη μέρα που πάτησα στο έδαφος σου, εγώ μια ονειροπόλα Κινέζα, Ελλάδα αισθάνθηκα να βυθίζομαι στην κληρονομιά σου.

Όταν σήκωσα το κεφάλι ένας λαμπερός κεραυνός χτύπησε τα μάτια μου. Ήταν η Ακρόπολη!

Στον ουρανό της Αθήνας, το μεγαλοπρεπές σώμα της στέκεται ορθό σαν ένας ουράνιος βασιλιάς.

Μήπως αυτός ο βασιλιάς μεταφέρει το πνεύμα από τον ουρανό στους ανθρώπους;

Μήπως αυτό το πνεύμα καλλιεργεί την ψυχή του λαού σου δημιουργώντας αδιάκοπα το μεγάλο πολιτισμό σου από την δύση στην ανατολή, από την Ελλάδα στην Κίνα;

Όταν χαμήλωσα το βλέμμα μου ένας άλλος λαμπρός κεραυνός χτύπησε τα μάτια μου.

Ήταν οι τάφοι της Βεργίνας με τους απίστευτους θησαυρούς σου, τα αφάνταστα αριστουργήματά σου!

Θα ήθελα να σηκώσω το βλέμμα ξανά και ξανά, να χαμηλώσω το βλέμμα ξανά και ξανά, να ψάξω κάθε γωνιά σου, θα ήθελα να θαυμάσω κάθε κομμάτι του πολιτισμού σου.

Σε παρακαλώ Ελλάδα, εγώ μια Ελληνολάτρισσα Κινέζα, πές μου πόσους ακόμη θησαυρούς κρύβεις;

Ελλάδα δε θέλω να σου πω αντίο. 

Ήρθα Ελλάδα στην αγκαλιά σου, στην βαθιά θάλασσά σου, είναι η θάλασσα της αγάπης, η θάλασσα της φιλίας, είναι η θάλασσα της καρδιάς με τα συναρπαστικά της κύματα, ποτέ πια δεν θα μπορέσω να την αποχωριστώ, χωρίς αυτήν το σώμα μου θα χαθεί για πάντα!

Ήρθα Ελλάδα στην αγκαλιά σου, στην απέραντη ομορφιά σου, στην ομορφιά της Ιστορίας σου, στην ομορφιά της ψυχής, ποτέ πια δεν θα μπορέσω να ζήσω μακριά από την ομορφιά σου.

Ήρθα Ελλάδα στην αγκαλιά σου, στο μεγάλο σου πνεύμα, είναι το πνεύμα του πολιτισμού, το πνεύμα της Ελευθερίας, είναι το πνεύμα της δημιουργίας, δίχως αυτό η ψυχή μου θα μαραθεί.
Ελλάδα δεν θέλω να σου πω ποτέ αντίο, θα ζούμε μαζί για πάντα, με την αγάπη μας, με τις αναζητήσεις μας, με τα όνειρά μας.”

Ποίημα της Κινέζας, Νίκης Χου Κάϊ, 

για τον Ελληνοκλασσικό Πολιτισμό 

(Από την εκπομπή της ΕΤ3 «Μια Ελληνίδα στη Σαγκάη/19-3-2005»

πηγή-kataskopoi.com

Διαβάστε περισσότερα... »

Ο Ελληνισμός, είναι δώρο στην ανθρωπότητα

Ανθρωπότητα – ελληνισμός: Έννοιες – Αποδείξεις

Συνέντευξη στον Σάκη Λιπορδέζη 

«Η ανθρωπότητα αγαπά τον ελληνισμό, διότι είναι ένα δώρο για αυτήν. Κι αν αυτό το δώρο υπάρχει ακόμα είναι λόγω της στρατηγικής. Με αυτήν λοιπόν θα αντιμετωπίσουμε και τώρα τις δυσκολίες που μας καταπατούν για να γίνουμε πιο δυνατοί και να τις ξεπεράσουμε. Ο Ελληνισμός άντεξε χειρότερα κι είναι ακόμα εδώ ως φάρος να συνεχίζει να εκπέμπει φως για όλη την ανθρωπότητα». 

Το αισιόδοξο αυτό μήνυμα εκπέμπει η συνέντευξη υπό μορφή συζήτησης που έκαναν ο γνωστός μαθηματικός της περιοχής μας Σάκης Λιπορδέζης, από τον στρατηγικό αναλυτή και διακεκριμένο επιστήμονα Νίκο Λυγερό.

Ποιές λέξεις και φράσεις στοιχειοθετούν την έννοια ανθρωπότητα;

- Η ανθρωπότητα είναι η μόνη λέξη που πρέπει να ειπωθεί από τον Προμηθέα για όλες τις άλλες η σιωπή επαρκεί, το θεμέλιο της μνήμης μέσα στο χρόνο, το στήριγμα της ανθρωπιάς κατά της βαρβαρότητας, το νόημα της ζωής για το ελεύθερο ον, το έργο των δασκάλων, το απέραντο γαλάζιο των φάρων της γνώσης, η βιβλιοθήκη της γης, το κράμα του παρελθόντος και του μέλλοντος, η γέφυρα των ανθρώπων, το μονοπάτι των σοφών, το σύμπαν της σκέψης, η αξία του ανθρώπου, η ανάγκη ενάντια στην τύχη, το κλέος των άξιων, η αξιοπρέπεια και το ήθος των δικαιωμάτων μας.

Το ίδιο θα ρωτήσω και για την έννοια ελληνισμό προκειμένου να μην υπάρχει σύγχυση με άλλες έννοιες.

- Ο Ελληνισμός είναι δώρο στην ανθρωπότητα, η ομορφιά που θα σώσει την οικουμένη, διότι ξέρει ότι είναι ο άλλος άλλος και κατά συνέπεια ο επόμενος απόγονος, ο προηγούμενος πρόγονος, στην αλυσίδα του Προμηθέα, το παράδειγμα της θυσίας και της αντίστασης, ο λαός του χρόνου και της θάλασσας, η απλότητα της πολυπλοκότητας, η ανθεκτικότητα της στρατηγικής, η αντεπίθεση των δικαιωμάτων ο γενίτσαρος του ουμανισμού, το στοιχείο του αλτρουισμού, η πίστη στις αξίες, η ελευθερία του θανάτου.

Πώς θα τεκμηριώνατε το γεγονός ότι η ανθρωπότητα αγαπάει τον Ελληνισμό;

- Η αγάπη της ανθρωπότητας προς τον Ελληνισμό, διαρκεί εδώ και αιώνες, γιατί είναι μια πηγή φωτός, μέσα στον σκοταδισμό, δεν είναι μόνο το Βυζάντιο που συνέχισε το έργο τότε, αλλά και οι Άραβες που το αντέγραψαν, ενώ η Αναγέννηση τον επανακάλυψε για να φέρει τον αιώνα του Διαφωτισμού και της Επανάστασης, έτσι μέσω της σκέψης της γλώσσας και της τέχνης αλλά και το αρχαίο θέατρο το σύμβολο της θάλασσας και της αντίστασης έδειξε σε όλους πως η νοημοσύνη η πολυμήχανη είναι ικανή να νικήσει και τους πιο βάρβαρους εχθρούς για να ζήσει η ελευθερία.

Ποιά η θέση του ελληνισμού στο χώρο-χρόνο;

- Ο Ελληνισμός στο χωροχρόνο είναι ένα σύστημα αναφοράς δίχως σύστημα διότι δεν αντέχει τις αρχές και ζει μόνο με αξίες δεν θέλει ιεραρχία και ως άλλος άλλος ξέρει ότι δίχως συνύπαρξη δεν υπάρχει ύπαρξη γνωρίζει τη σχετικότητα και βασίζεται στο φως για να δημιουργήσει την οικουμενικότητα της σκέψης της αλήθειας μέσω της μαιευτικής και της Οδύσσειας όπου η πάλη της ανάγκης ενάντια στην τύχη είναι ο αγώνας της νοημοσύνης που με τη δημιουργικότητα του χάους κάνει υπερβάσεις που αποτελούν θαύματα γιατί ήταν αδιανόητες.

Πώς εξελίσσεται ο Ελληνισμός ανά 500 χρόνια από το 500 π.Χ. έως το 2000; 

Αν ο Ελληνισμός έκανε αναφορά στην ανθρωπότητα θα της έγραφε πάρε ό,τι θες από το έργο μου και θα άρχιζε από το φως του μαρμάρου των Κυκλάδων για να δείξει μετά τις πινακίδες της αρχής των Μινωικού και Μυκηναϊκού πολιτισμών για να σκαλίσει το γεωμετρικό και το αρχαϊκό έως το κλασικό και το ελληνιστικό για να περάσει στο Βυζάντιο το τόσο διαχρονικό δίχως να ξεχάσει τα χρόνια της σκλαβιάς πριν την επανάσταση όπου με τη φωτιά ανέτρεψε την βαρβαρότητα για να δείξει τη συνέχεια της αντίστασης και της θυσίας και στους παγκόσμιους πολέμους και να παραμείνει ελεύθερος δίχως ποτέ να γονατίζει.

Με δεδομένη την τεράστια προσφορά του Ελληνισμού στην ανθρωπότητα και αν παρομοιάσουμε την προσφορά του με αυτήν του φάρου, ποιους λαμπτήρες ξεχωρίζετε στο πέρασμα των αιώνων; 

- Τα φώτα του Ελληνισμού αν και είναι πολυάριθμα έχουν μέσα τους μια σπάνια αλυσίδα δομημένη πάνω στο ζευγάρι το πολύτιμο του δασκάλου και του μαθητή και με αρχή τον Σωκράτη συνέχεια τον Πλάτωνα προέκταση τον Αριστοτέλη και επέκταση τον Αλέξανδρο, η οποία από μόνη της δείχνει ήδη την αξία και τον ηρωισμό του ήθους της γνώσης που παλεύει για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη που θα αναδείξει το έργο του Αρχιμήδη που αποτέλεσε το παγκόσμιο μοντέλο του Homo Universalis.

- Η αξία του Ελληνισμού που εξηγεί γιατί οι Έλληνες δεν έχουν ανάγκη να εκθειάζουν το έθνος είναι αφοπλιστικά απλή, γιατί ποτέ δεν ένιωσαν την ανάγκη να διαπράξουν ένα έγκλημα φρικτό κατά της ανθρωπότητας έτσι πάντα αντιστέκονται στους βάρβαρους που θέλουν να επιβάλουν αρχές που καταπατούν τους ανθρώπους γι’ αυτό το λόγο είναι μια ανθρώπινη αντεπίθεση που προστατεύει την ελευθερία και τους αθώους δίχως να επιλέγει την πλευρά των ισχυρών αλλά των δικαίων γιατί μόνο έτσι ακολουθούν τις αξίες που καθορίζουν το πνεύμα μας και την αξιοπρέπεια.

Τι εννοείτε και πώς το τεκμαίρετε όταν λέτε ο Ελληνισμός είναι «αργός» ή ο Ελληνισμός είναι «άγονη» γραμμή; 

- Έτσι όπως είναι δομημένη η ελληνική κοινωνία που δεν πιστεύει πια σε τίποτα λόγω οικονομικής κατάστασης, δεν θεωρεί ότι οι άγονες γραμμές θα πρέπει να υπάρχουν. Δεν αντιλαμβάνεται όμως ότι άγονη γραμμή είναι ο ίδιος ο Ελληνισμός. Αν εξετάσουμε ορθολογικά την έννοια της άγονης γραμμής θα συνειδητοποιήσουμε ότι εμπεριέχει μερικά δομικά στοιχεία που είναι θεμελιακά. 

Ενώ κοιτάζουμε συνεχώς πού είναι η χωρική δυσκολία που αντιπροσωπεύει η άγονη γραμμή δεν βλέπουμε τον λόγο της ύπαρξής της. Αν ο Ελληνισμός δεν βρισκόταν και σε αυτά τα περιθωριακά νησιά γιατί να υπάρχουν άγονες γραμμές. Με άλλα λόγια πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί ο Ελληνισμός επέλεξε αυτές τις δύσκολες περιοχές. 

Αν μπούμε σε αυτήν τη διαδικασία τότε θα κατανοήσουμε την επινόηση του Ελληνισμού. Επειδή είμαστε ένας λαός του χρόνου και όχι του χώρου προσέχουμε περισσότερο πώς διασχίζουμε τους αιώνες. Με άλλα λόγια κάνουμε χρήση του νοητικού σχήματος που βλέπει τον χρόνο ως τον χώρο της αντίστασης. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Ελληνισμός επέλεξε για τη διάδοσή του περιοχές που κρατούν καλά και αντέχουν τις επιθέσεις. Το Άγιο Όρος και τα Μετέωρα ανήκουν στα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα που ακολούθησαν την στρατηγική των Θερμοπυλών που αποτελούν το αρχέτυπο της χωρικής ήττας που είναι μία χρονική νίκη.

Και το ίδιο ισχύει και για τη μάχη της Κρήτης. Ο Ελληνισμός λοιπόν επιλέγει τη χωρική δυσκολία για να αντέξει και για να περάσει στη συνέχεια στη φάση της αντεπίθεσης που τον χαρακτηρίζει για να παλέψει ενάντια στη βαρβαρότητα. Έτσι οι άγονες γραμμές είναι και το αποτέλεσμα αυτής της στρατηγικής επιλογής. Πρέπει λοιπόν να είμαστε πιο προσεκτικοί με αυτήν την ορολογία, η οποία δημιουργεί ένα αντικειμενικό αντιπαράδειγμα της οικονομικής προσέγγισης των πραγμάτων. Γι’ αυτό το λόγο δίνει περισσότερο σημασία στους ανθρώπους παρά στους οικονομικούς παράγοντες. 

Είναι σημαντικό να το θέσουμε με αυτόν τον τρόπο ειδικά όταν έχουμε στο μυαλό μας τα κριτήρια του καθορισμού της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Κι αν ο Ελληνισμός είναι πράγματι μία άγονη γραμμή είναι διότι δεν έχει συμφέρον, δεν υπολογίζει το κόστος γιατί είναι γενναιόδωρος. Και είναι αυτή η γενναιοδωρία που του επιτρέπει να παράγει και την έννοια του ουμανισμού. Ο Ελληνισμός αν ανήκει στους σπανιότατους «-ισμούς» που έχουν αντέξει και αποτελούν πλέον ένα διαχρονικό στοιχείο, αυτό οφείλεται ακριβώς σε αυτήν την ιδιότητα. 

Γι’ αυτό το λόγο η ανθρωπότητα αγαπά τον Ελληνισμό, διότι είναι ένα δώρο για αυτήν. Κι αν αυτό το δώρο υπάρχει ακόμα είναι λόγω της στρατηγικής. Με αυτήν λοιπόν θα αντιμετωπίσουμε και τώρα τις δυσκολίες που μας καταπατούν για να γίνουμε πιο δυνατοί και να τις ξεπεράσουμε. Ο Ελληνισμός άντεξε χειρότερα κι είναι ακόμα εδώ ως φάρος να συνεχίζει να εκπέμπει φως για όλη την ανθρωπότητα. Αυτός είναι ο σκοπός του ως άγονη γραμμή.

Ο χριστιανισμός για τον Ελληνισμό είναι το στέμμα ή ο θρόνος στον οποίο αναπαύεται ή το όχημα συμπόρευσης προς την αιωνιότητα;

- Ο χριστιανισμός κι ο ελληνισμός είναι τόσο στενά συνδεδεμένα όσο είναι οι γραμμές πάνω στα χειρόγραφα όπου οι μελετητές αναλύουν τα κείμενα με σεβασμό και κριτική συνεχίζοντας την παράδοση κι αν μερικοί δεν μπορούν να το αποδεχθούν αυτό οφείλεται σε άγνοια και έλλειψη γνώσεων σε βαθύτερο επίπεδο το οποίο είναι απαραίτητο για να ενισχυθεί το όλο πλαίσιο και να παράγει μια σκέψη ιδιόμορφη ικανή να σηκώσει το βάρος του φωτός για την Ανθρωπότητα που χρειάζεται έργα με θεμέλια.

Τι θα λέγατε στα Ελληνόπουλα που θέλουν να μυηθούν σωστά στην πανανθρώπινη και διαχρονικά αξεπέραστη υπέροχη λέξη που λέγεται ελληνισμός;

- Το χάος εσύ ο πρώτος το τρόμαξες με φως. Το χάος θέλησε να σε κατασπαράξει, αλλά εσύ ακόμα και πληγωμένος το φώτισες και χάθηκε στο μηδέν. Κάποτε στις Κυκλάδες το φως έγινε μάρμαρο και το μάρμαρο άγαλμα μα τούτο δεν τόλμησε να κατακτήσει τον κόσμο είχε διπλωμένα τα χέρια σαν φυλακισμένο φως σημάδι του πεπρωμένου σου. 

Πόσοι ξέρουν ότι η θάλασσα είναι φωτεινή από τότε που ναυάγησε ο ήλιος, βλέποντας τα βάσανά σου κι ότι η γεύση της αρμύρας που αφήνει η θάλασσα στα χείλη είναι κομμάτια ήλιου; 

Ένας ήσουν μόνο ένας στην αρχή. Κι είχες μια σπίθα μέσα στην πυγμή τη φωτιά, το κομμάτι της ημέρας στη νύχτα. Ήταν μεγάλο το δώρο, ήταν πικρό το βάσανο. Ο δεσμός σου με την ανθρωπότητα τα δεσμά σου. Κι εσύ ο πρώτος ένιωσες το βάρος του φωτός.

Ο υπεράνθρωπος, ο φωτοπλάστης, ο ανθρώπινος δημιουργός έγινες σκλάβος της ανθρωπότητας. Τους έδωσες να πιουν το φως κι άλλαξες την ύπαρξη των ανθρώπων τους χάρισες τη ζωή. Μα ποιος την ήθελε ποιος είδε τη θυσία σου ποιος την κατάλαβε; 

Ο μύθος σου, ακρόπολη της νοημοσύνης, είναι μια σύνθεση που λίγοι μπορούν ν ακούσουν μια μουσική της σιωπής. Ίκαρος στον πέτρινο ουρανό δεμένος δαίδαλος στον λαβύρινθο της σκέψης κλεισμένος. Το δαδί σου, θεϊκή πυγμή και πληγή δοξαστική, το κορμί σου θεϊκή μορφή και πληγή ανθρώπινη. Η εκδίκηση της λήθης.

Οι άνθρωποι ξέχασαν το φως σου και βρήκαν μόνο τη φωτιά. Ξέχασαν ότι το φως είναι το μάρμαρο του ήλιου. Οι άνθρωποι έκαψαν το φως. Πάνω στην άμμο τη λευκή έχυσαν τον πόνο και μια μοναδική στιγμή έσπασε τον χρόνο. 

Ακρωτηριάζοντας το άτομο πλήγωσαν την ανθρωπότητα κι η σκέψη της ο θεός θέλησε ν’ αυτοκτονήσει βλέποντας τον ουρανό να δαγκώνει τη γη. Η λάμψη της έκρηξης έδειξε το σκοτάδι, τον δρόμο του Άδη. Τότε ακούστηκε η πρώτη κραυγή των νεκρών της φωτιάς τα θύματα, τα ουράνια στίγματα. Τότε άρχισε η πρώτη πάλη με το μαύρο ατσάλι. Ο θρήνος της ειρήνης. Η απειλή της σκιάς απλώθηκε πάνω στις ψυχές κι έκλεισε τα βλέφαρα της αθωότητας. Το φως που μας χάρισες με τη θυσία σου ήταν μοναδικό και το χάσαμε.

Η φωτιά για να ζήσει θέλει νεκρούς πολλούς. Πρέπει να σβήσει για να ξαναδούμε το φως το φως σου, Προμηθέα! Στον τόπο των χαμένων ονείρων δεν υπάρχουν πια κυπαρίσσια ευκάλυπτοι και πεύκα παρά μόνο ποτάμια λύπης και παραπονεμένα λόγια. Όμως ανάμεσα στα ερείπια του κόσμου λάμπουν οι σπασμένες ομορφιές. Στα καλντερίμια της ζωής στα πέτρινα κύματα έπεσαν τ’ άπιαστα βήματα μιας αρχαίας ψυχής. 

Μια χούφτα φωτός πάνω στο σώμα έγινε της ελευθερίας το πέλαγος, της ανάγκης το χρώμα. Δεν υπάρχει φωτιά μονάχα φως. Ήπιες όλα τα δάκρυα του κόσμου και με την πληγή σου έπλασες τη θάλασσα τη γη μας. Κι ύστερα μετά τον θάνατο της αιωνιότητας και την ανάσταση της ημέρας πριν το κόψει σε μιαν αρχαία αγορά κάποιο χέρι μια Κυριακή, σαν πασχαλιά θα ξανανθίσει ο κόσμος.


03.05.2013 xronos.gr
nikos-lygeros-poihshπηγή-thesecretrealtruth

Διαβάστε περισσότερα... »

Ενας μύθος για τους Έλληνες και τους Κινέζους. Μια ιστορία που αξίζει να γνωρίζετε

Η παρακάτω παραβολή, βρίσκεται στο Κολοσσιαίο έργο μεταφυσικού περιεχομένου, το «Μαθναβί», γραμμένο από τον Πέρση ποιητή και δάσκαλο Θεολογίας, Τζελαλεντίν Ρουμί, το 1273. 

Στην Ιστορία αυτή, απεικονίζεται η διαφορά μεταξύ θεολογικής και μυστικιστικής σκέψεως, ανάμεσα στους δυο κορυφαίους πολιτισμούς των Ελλήνων και των Κινέζων.

Αν θες μια παραβολή της κρυμμένης γνώσης, πες την ιστορία των Ελλήνων και των Κινέζων.

-Είμαστε οι καλύτεροι καλλιτέχνες, είπαν οι Κινέζοι.

-Κι όμως εμείς υπερέχουμε! Είπαν οι Έλληνες.

Θα διαγωνιστείτε, είπε ο Σουλτάνος, και τότε θα δούμε ποιός έχει δίκιο στον ισχυρισμό του.

Παραχωρήσατε μας ένα ορισμένο δωμάτιο και ένα άλλο στους Έλληνες, είπαν οι Κινέζοι.

Τα δωμάτια ήταν απέναντι πόρτα με πόρτα. Οι κινέζοι ζήτησαν από το βασιλιά, εκατό χρώματα. Έτσι ο πλούσιος μονάρχης άνοιξε το θησαυροφυλάκιο του και κάθε μέρα οι Κινέζοι έπαιρναν από την επιχορήγηση του, τα χρώματα τους.

Για τη δική μας δουλειά, χρώματα και αποχρώσεις δεν είναι κατάλληλα, είπαν οι Έλληνες. Αυτό που θέλουμε είναι να απαλλαγούμε από τη σκουριά. Και βάλθηκαν να γυαλίσουν το δωμάτιο.

Υπάρχει ένας δρόμος από το πολύχρωμο, στο άχρωμο. Το χρώμα είναι σαν τα σύννεφα, το φεγγάρι είναι άχρωμο. Οποιαδήποτε ακτινοβολία και λαμπρότητα βλέπουμε στα σύννεφα, ας είμαστε σίγουροι ότι προέρχονται από τα άστρα, το φεγγάρι και τον Ήλιο.

Μόλις τέλειωσαν οι Κινέζοι τη δουλειά τους, άρχισαν να χτυπούν τύμπανα από την χαρά τους. Ο Βασιλιάς ήρθε μέσα και είδε τις εικόνες τους και από τη στιγμή που αντίκρισε αυτό το θέαμα έχασε το μυαλό του.

Μετά προχώρησε προς το δωμάτιο των Ελλήνων, που μόλις τον είδαν τράβηξαν την κουρτίνα που χώριζε τα δυο δωμάτια, έτσι ώστε τα καταπληκτικά έργα των Κινέζων, αντικατοπτρίστηκαν πάνω στους τοίχους, που τους είχαν βγάλει τη σκουριά και τους είχαν γυαλίσει. 

Όλα εκείνα που ο βασιλιάς είχε δει στο δωμάτιο των κινέζων, φαίνονταν καλύτερα εδώ. Τόσο καλύτερα που τα μάτια του πετάχτηκαν έξω από τις κόγχες τους!

Οι Έλληνες πατέρα μου, είναι οι Σούφι χωρίς επαναλήψεις, βιβλία και διαβάσματα και όμως έχουν ελευθερώσει τα στήθη τους από την πλεονεξία, την απληστία, την φιλαργυρία και την κάκια. 

Η αγνότητα του καθρέφτη είναι χωρίς άλλο η καρδιά, που δέχεται αμέτρητες εικόνες. Η αντανάκλαση κάθε εικόνας λάμπει για πάντα στην καρδιά και μόνον. Και κάθε νέα εικόνα που εισχωρεί στην καρδιά προβάλλεται, απαλλαγμένη από κάθε ατέλεια.

Αυτοί που έχουν καθαρίσει την καρδιά τους, έχουν ξεφύγει από τα αρώματα και τα χρώματα. Κάθε λεπτό, κάθε στιγμή ατενίζουν την ομορφιά. 

πηγή-aneksigita-fainomena

Διαβάστε περισσότερα... »

«Δε θέλω τίποτε άλλο, παρά να μιλήσω απλά...»

[...] Για κοιτάξτε πόσο θαυμάσιο πράγμα είναι να λογαριάζει κανείς πως, από την εποχή που μίλησε ο Όμηρος ώς τα σήμερα, μιλούμε, ανασαίνουμε και τραγουδούμε με την ίδια γλώσσα. 

Κι αυτό δε σταμάτησε ποτέ, είτε σκεφτούμε την Κλυταιμνήστρα που μιλάει στον Αγαμέμνονα, είτε την Καινή Διαθήκη, είτε τους ύμνους του Ρωμανού και τον Διγενή Ακρίτα, είτε το Κρητικό Θέατρο και τον Ερωτόκριτο, είτε το δημοτικό τραγούδι.

Και όλοι αυτοί, οι μεγάλοι και οι μικροί, που σκέφτηκαν, μίλησαν, μέτρησαν ελληνικά, δεν πρέπει να νομίσετε πως είναι σαν ένας δρόμος, μια σειρά ιστορική, που χάνεται στη νύχτα των περασμένων και βρίσκεται έξω από σας. Πρέπει να σκεφτείτε πως όλα αυτά βρίσκουνται μέσα σας, τώρα, βρίσκονται μέσα σας όλα μαζί, πως είναι το μεδούλι των κοκάλων σας, και πως θα τα βρείτε αν σκάψετε αρκετά βαθιά τον εαυτό σας.

Αλλά για να κάνετε αυτήν τη δουλειά, για να επιδοθείτε σ’ αυτή την εσωτερική προσήλωση, θα σας βοηθήσουν οι άνθρωποι του καιρού σας, που με τον καλύτερο τρόπο μπόρεσαν να εκφραστούν στην ελληνική γλώσσα. Γι’ αυτό, καθώς πιστεύω, η σύγχρονή μας λογοτεχνία είναι απαραίτητη για να καταλάβουμε, όχι μόνο την αρχαία λογοτεχνία, αλλά και όλη την ελληνική παράδοση. [...]

Απόσπασμα από τη διάλεξη του Γιώργου Σεφέρη στα μεγάλα παιδιά του Ελληνικού Γυμνασίου της Αλεξάνδρειας. 10 Ιουνίου 1941

Φωτογραφία Eos Aurora

πηγή-edwhellas.com

Διαβάστε περισσότερα... »

Jean Richepin: «Γκρεμίστε όλη την Ελλάδα, σε βάθος 100 μέτρων!»

Γκρεμίστε όλη την Ελλάδα, σε βάθος 100 μέτρων. 

Αδειάστε όλα τα μουσεία σας, από όλον τον κόσμο.

Γκρεμίστε κάθε τι Ελληνικό από όλο τον πλανήτη.

Έπειτα σβήστε την Ελληνική γλώσσα από παντού. 

Από την ιατρική σας, την φαρμακευτική σας.

Από τα μαθηματικά σας (γεωμετρία, άλγεβρα).

Από την φυσική σας, χημεία

Από την αστρονομική σας

Από την πολιτική σας

Από την καθημερινότητα σας.

Διαγράψτε τα μαθηματικά, 

διαγράψτε κάθε σχήμα, κάντε το τρίγωνο-οκτάγωνο, την ευθεία-καμπύλη, 

σβήστε την γεωμετρία από τα κτίρια σας, τους δρόμους σας, τα παιχνίδια σας, τα αμάξια σας, 

σβήστε την ονομασία κάθε ασθένειας και κάθε φαρμάκου, 

διαγράψτε την δημοκρατία και την πολιτική, 

διαγράψτε την βαρύτητα και φέρτε το πάνω κάτω, 

αλλάξτε τους δορυφόρους σας να έχουν τετράγωνη τροχιά, 

αλλάξτε όλα τα βιβλία σας (γιατί παντού θα υπάρχει και έστω μια ελληνική λέξη), 

σβήστε από την καθημερινότητα σας κάθε ελληνική λέξη, 

αλλάξτε τα ευαγγέλια, 

αλλάξτε το όνομα του Χριστού που και αυτό βγαίνει από τα Ελληνικά και σημαίνει αυτός που έχει το χρίσμα, 

αλλάξτε και το σχήμα κάθε ναού (να μην έχει την ελληνική γεωμετρία), 

σβήστε τον Μέγα Αλέξανδρο, 

σβήστε όλους τους Μυθικούς και Ιστορικούς ήρωες, 

αλλάξτε την παιδεία σας, 

αλλάξτε το όνομα της ιστορίας, 

αλλάξτε τα ονόματα στα πανεπιστήμια σας, 

αλλάξτε τον τρόπο γραφής σας, χρησιμοποιήστε τον αραβικό, 

διαγράψτε την φιλοσοφία, διαγράψτε, διαγράψτε, διαγράψτε.

Θα πείτε «δεν γίνεται».

Σωστά, δεν γίνεται,

 γιατί μετά, δεν θα μπορείτε να στεριώσετε, ούτε μία πρόταση! 

Δεν γίνεται να σβήσει η Ελλάδα, 

ο Έλληνας, 

η προσφορά του πάνω σε αυτόν τον πλανήτη.

Η πρόκληση πάντως ισχύει.»

Jean Richepin (1849 – 1926)

πηγή-awakengr.com

Διαβάστε περισσότερα... »

Η ανάγκη για μια νέα «Ελληνικότητα» στον πολιτισμό

Σαράντης Καραβούζης: (Δήλος). ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΑΣ.

του Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου

Είναι αλήθεια, πως αν ακόμη κρατιόμαστε κάπως πνευματικά, αυτό οφείλεται στους καλλιτέχνες, στους ποιητές και στους λόγιους των προηγούμενων γενεών και στις παρακαταθήκες που μας άφησαν. Πόσα συνεχίζουν να μας προσφέρουν ακόμη, ο Καβάφης για παράδειγμα, ο Σεφέρης, ο Ελύτης, ο Ρίτσος, ο Καζαντζάκης, ο Παπαδιαμάντης, ο Κόντογλου, ο Τσαρούχης, ο Μόραλης αλλά και πολλοί άλλοι, από όλους τους τομείς των Τεχνών και των Γραμμάτων;

Δυστυχώς στις ημέρες μας, οι «Σειρήνες» πλάνεψαν πολλούς. Θα το είχαν οπωσδήποτε και στο αίμα τους. Αλλιώς δε γίνεται! Ωστόσο, ναι, υπάρχουν ακόμη μοναχικοί συνεχιστές και σκυταλοδρόμοι. Οι τελευταίες δεκαετίες τους παραγκώνισαν, επειδή απλώς δεν ήταν η εποχή τους. Αλλά το μέλλον αναγκαστικά θα στηριχθεί σε αυτούς, καθώς θα είναι οι μόνοι που θα μπορούν να δώσουν αυτό, που με κόπο και με πολύ αγώνα διέσωσαν.

Έτσι, θα έρθει πάλι η ώρα, που θα βγουν στο φως και που τα έργα τους, η ποίηση τους, η μουσική τους, τα βιβλία τους, θα προσφέρουν στο λαό τη στέρεα πνευματική βάση που χρειάζεται, για να αναπτυχθεί σε κάθε επίπεδο με αναφορά στη μελλοντική ελληνικότητα του.

Από την φύση τους οι πολιτισμικές επιδράσεις είναι αμφίδρομες και ποτέ μονόδρομες. Στη σημερινή κατάσταση η «μαϊμουδιά», ως κακή απομίμηση του προτύπου, ισχύει και για την εκχυδαϊσμένη μας εθνική παράδοση, κυρίως στη μουσική, αλλά αφορά και την δίχως κατανόηση αναμάσηση των ξένων προτύπων. 

Δεν μας κάνουν όλα, δεν τα χρειαζόμαστε όλα. Εμείς όμως εισάγουμε αδιακρίτως τα πάντα προς κατανάλωση (σαν να ήταν αυτοκίνητα ή συσκευές) και όχι φυσικά τα καλύτερα από εκείνα. Και όλα αυτά σε βάρος της δικής μας παράδοσης, που και αυτή με τη σειρά της κακοποιείται, όπως είπαμε, από το κιτς και από την υποκουλτούρα. Φαύλος κύκλος.

Στα Επτάνησα και στην Κρήτη, για παράδειγμα, με πόση σοφία και εγκράτεια μπόλιασαν οι Δαμασκηνοί, οι Κορνάροι, οι Δοξαράδες και οι Σολωμοί την ελληνική-βυζαντινή παράδοση της εποχής τους, με τα αναγεννησιακά-ιταλικά ερεθίσματα που δέχθηκαν, κάνοντας χρήση μιας λελογισμένης και γόνιμης σύνθεσης των στοιχείων.

Αυτό, λοιπόν, που χρειαζόμαστε, είναι η σύνθεση και αυτή δε μπορεί να υπάρξει, αν συνεχίσουμε:

1. Να υποτιμούμε και να περιφρονούμε την δική μας καλλιτεχνική και πολιτισμική παράδοση και δεν την “καλλιεργούμε” συστηματικά. Διότι αυτή είναι που προσδιορίζει την έννοια της Ελληνικότητας.

2. Να υπερτιμούμε και δεν περνούμε από την κρισάρα της επιλογής τα ευρωπαϊκά ή και ανατολίτικα πολιτισμικά ρεύματα (ας μη τα ξεχνάμε και αυτά), που σκάνε σαν κύματα στις δυτικές και ανατολικές παραλίες μας.

Χρειάζεται βέβαια να ξεφύγει κανείς από την κάθε είδους μονομέρεια και αγκύλωση, που αναγκαστικά αντιπαλεύουν τη γόνιμη και δημιουργική σύνθεση των πραγμάτων. Σύνθεση που για εμένα, θέτει ως απαραίτητο προσανατολισμό της μια νέα "Ελληνικότητα”.

Αλλιώς, θα παραμείνουμε δίχως ταυτότητα, έρμαια των κάθε λογής πολιτισμικών καταιγίδων της Νέας Τάξης.

πηγή-peritexnisologos

Διαβάστε περισσότερα... »

Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν υπερήφανοι για τη γλώσσα τους!

* Η ξενομανία, δηλαδή το να γοητευόμαστε από οτιδήποτε ξενόφερτο είναι μια μεγάλη και βαριά νόσος των Νεοελλήνων.

Το πιο εξοργιστικό, όμως, είναι η χρήση ξένων λέξεων αντί των ωραιότερων Ελληνικών, από μια γλώσσα που είναι η μητέρα όλων των ευρωπαϊκών γλωσσών και όχι μόνο.

Παράδειγμα, το «fame story» μας αρέσει, μας έλκει περισσότερο από τις λέξεις «φήμη και ιστορία», της οποίας πατέρες είναι ο Ηρόδοτος και ο Θουκυδίδης. 

Προτιμούμε το στούντιο αντί για το εργαστήριο ή σπουδαστήριο. 

Σούπερ Μάρκετ αντί υπεραγορά. 

Σπόνσορας αντί χορηγός. 

Γκράφιτι αντί τοιχογραφία. 

Σόου αντί παράσταση. 

Πάρκινγκ αντί στάθμευση, κλπ. 

Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν τόσο υπερήφανοι για τη γλώσσα τους, ώστε αρνούντο να μιλήσουν βαρβαρικά.

Στην τραγωδία «Επτά επί Θήβας», ο μεγάλος μας τραγικός ποιητής Αισχύλος, παρουσιάζει τον Ετεοκλή να παρακαλεί τον Δία και τη γη για τη σωτηρία των Θηβών. Αυτό που είναι άξιο θαυμασμού, όμως, είναι το πώς εντάσσει τη γλώσσα σ’ αυτή την έκκληση: «Μη μοι πόλιν πανώλεθρον εκθαμνίσητε δηάλωτον, Ελλάδος φθόγγον χέουσαν».

Δηλαδή: «μή μου αφανίσετε την πόλη, που ομιλεί Ελληνικά» (στ. 112-113).

Ο Σοφοκλής στον «Αίαντα», στ. 1263 γράφει: «Την βάρβαρον γαρ γλώσσαν ουκ επαΐω» (=Γιατί τη βάρβαρη τη γλώσσα δεν την ξέρω). Απαντάει ο Αγαμέμνονας στον Τεύκρο.

Είναι χαρακτηριστικό, επίσης, το απόσπασμα που μας αναφέρει ο Πλούταρχος, στο βίο του Θεμιστοκλή (6,4,2):

«Επαινείται δ’ αυτού και το περί τον δίγλωσσον έργον εν τοις πεμφθείσιν υπό βασιλέως επί γης και ύδατος άτησιν. Ερμηνεία γαρ όντα συλλαβών δια ψηφίσματος απέκτεινεν ότι φωνήν Ελληνίδα βαρβάροις προστάγμασιν ετόλμησε χρήσαι».

Το απόσπασμα αυτό, λοιπόν, μας λέει ότι, όταν ο Ξέρξης απέστειλε αντιπροσωπεία για να ζητήσει «γην και ύδωρ» από τους Αθηναίους, ο Θεμιστοκλής, παρά τα καθιερωμένα, διέταξε να συλληφθεί ο διερμηνέας και με ψήφισμα τον εθανάτωσε με την αιτιολογία ότι ετόλμησε να χρησιμοποιήσει την ελληνική γλώσσα, σε βάρβαρα προστάγματα…

Αλλά και η ιστορία της Φιλομήλας αποκαλύπτει το μεγαλείο της ελληνικής γλώσσας. Ο Τηρεύς, βασιλιάς της Θράκης, ατίμασε τη γυναικαδέλφη του Φιλομήλα. Και για να μη τον μαρτυρήσει της έκοψε τη γλώσσα. Παρά το γεγονός, όμως, ότι ο Τηρεύς της απέκοψε τη γλώσσα, σε μία αρχαία ελληνική επιγραφή έγραψε τον καημό της ψυχής της: «Γλώσσαν την εμήν εθέρισεν Ελλάδα φωνήν». Η Φιλομήλα, λοιπόν, δεν θρηνεί που της έκοψαν την γλώσσα, αλλά για το ότι δεν θα έχει φωνή για να ξαναμιλήσει Ελληνικά…

Βλέπουμε, λοιπόν, πώς προστάτευαν την Ελληνική γλώσσα οι πρόγονοί μας.
Γι’ αυτή, λοιπόν, την ελληνική γλώσσα οι αρχαίοι μας πρόγονοι ήταν υπερήφανοι και δεν επέτρεπαν ούτε να τη χρησιμοποιούν σε ζητήματα που είχαν σχέση με απολίτιστους, με βάρβαρους, όπως τους αποκαλούσαν. Πού να φανταζόταν, ότι στους νεώτερους χρόνους η γλώσσα αυτή θα γινότανε μητέρα όλων των ευρωπαϊκών γλωσσών και όχι μόνο.

Αλλά, πού να φανταζόταν και το απίστευτο: Οι απόγονοί τους του 21ου μετά Χριστόν αιώνα βάλθηκαν να την καταστρέψουν! Πάνω από τριάντα χρόνια τώρα συνεχίζουμε τις «απλοποιήσεις» και από τις πολλές «απλοποιήσεις» και από τις πολλές αλλοιώσεις την κάναμε αγνώριστη…

Εκτός από την προστασία της γλώσσας οι αρχαίοι Έλληνες δεν ανέχονταν βαρβαρικά έθιμα. Το τρύπημα των αυτιών στους άνδρες, για να φορέσουν ενώτιον = σκουλαρίκι, εθεωρείτο βαρβαρικόν έθιμον για τους αρχαίους προγόνους μας. Έτσι, αν υπήρχε κάποιος με τέτοια συνήθεια, τον διακωμωδούσαν και τον έδιωχναν από την πόλη.

Υπάρχει βεβαίως και σχετικό κείμενο, που τα λέει αυτά: Το διασώζει ο Ξενοφών στην «Κύρου Ανάβαση» (βιβλίο 3, Κεφ. 1, 30-34) και λέει τα εξής:

«Ούτος γαρ και την πατρίδα καταισχύνει και πάσαν την Ελλάδα, ότι Έλλην ων τοιούτος εστίν. Εντεύθεν υπολαβών Αγασίας Στυμφάλιος είπεν: 

Αλλά τούτο γε ούτε Βοιωτίας, προσήκει ουδέν ούτε της Ελλάδος παντάπασιν, επεί εγώ αυτόν είδον ώσπερ Λυδόν αμφότερα τα ώτα τετρυπημένον. Και είχεν ούτως. Τούτον μεν απήλασαν».

Μετάφραση: «Διότι αυτός και την ιδιαιτέρα του πατρίδα καταντροπιάζει και όλη την Ελλάδα, αφού, ενώ είναι Έλληνας, είναι τέτοιος (δηλαδή δειλός και άνανδρος) κατόπιν, όμως, παίρνοντας τον λόγον ο Αγασίας από τη Στυμφαλίδα είπε:
Αλλά ο άνθρωπος αυτός ούτε με την Βοιωτία έχει καμιά απολύτως σχέση, ούτε με την Ελλάδα γενικά, διότι εγώ τον είδα να έχει σαν Λυδός και τα δυο του αυτιά τρυπημένα. Και πράγματι έτσι είχε το πράγμα. Λοιπόν αυτόν βέβαια τον απέδιωξαν».

Οι Νεοέλληνες, όμως, εζήλεψαν τους μαύρους της Αφρικής που φοράνε σκουλαρίκια και έχουν την εντύπωση πως αυτό σημαίνει πρόοδο και εξέλιξη. Βέβαια την ίδια τακτική ακολουθούν και οι Ευρωπαίοι. Και φυσικά δεν είναι το μόνο βαρβαρικό έθιμο που υιοθέτησε η πολιτισμένη Ευρώπη…

Οι Νεοέλληνες, όμως, κάνουν κάτι πιο φοβερό:
Αντί να διδάξουν ήθος στους μαθητές, εισάγουν κείμενα που καλλιεργούν το πρότυπο του απάτριδος καταναλωτή, που απαξιώνουν ιδανικά και ήρωες και πρότυπα ήθους.

Κλασικό παράδειγμα ο πρώτος Κυβερνήτης της χώρας Ιωάννης Καποδίστριας, ο οποίος δικαιότατα αποκλήθηκε άγιος της πολιτικής. Πρόσφερε όλη την περιουσία του στο Ελληνικό Κράτος.

Όταν η Εθνοσυνέλευση αποφάσισε να δοθεί χορηγία (μισθός) στον Κυβερνήτη, ο Καποδίστριας απάντησε με ένα έγγραφο το οποίο δεν έχει όμοιό του στα πολιτικά πράγματα και καταλήγει:

«…Ελπίζω ότι όσοι εξ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν, θέλουν γνωρίσει μεθ’ ημών ότι εις τας παρούσας περιστάσεις εις τα δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατό να λαμβάνουν μισθούς αναλόγους με τον βαθμόν του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ’ ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της.
Η άρνηση του Καποδίστρια να αποδεχθεί την χορηγία προκάλεσε έκπληξη «διά το μοναδικόν της πράξεως και τον νέον θαυμασμόν προς τον υπέροχον άνδρα…».

Η εντιμότητα του Καποδίστρια φαίνεται και από τα παρακάτω λόγια του «Προτιμώ τον θάνατον, παρά να απατήσω λαόν, εμπιστεύσαντα την τύχην του εις την αφοσίωσίν μου».

Έπειτα από όλα αυτά, θα περίμενε κανείς να προβάλουν τον Καποδίστρια ως πρότυπο αρετής, ιδανικό παράδειγμα στα νέα παιδιά για μίμηση, όπως και πραγματικά είναι ο πρώτος άξιος Κυβερνήτης του Νεοελληνικού Κράτους, ο οποίος επάξια αποκλήθηκε «άγιος της πολιτικής».

Κι όμως, αντί γι’ αυτό, στο βιβλίο της Γ΄ Γυμνασίου παραθέτουν ένα ποίημα με σαφείς υπαινιγμούς για χρηματισμό. Από ποιον; Από τον άνθρωπο που δώρισε στο φτωχότατο κράτος την περιουσία του, τον πολιτικό με το ήθος το ενάρετο, που είναι άριστο υπόδειγμα για κάθε πολιτικό; Τον αδικοχαμένο Ιώ. Καποδίστρια;

Αλλά, η παγκοσμιοποίηση αυτό επιδιώκει. Την ισοπέδωση των πάντων. Να μη υπάρχουν αξίες και ηθικές αρχές.

Στόχος η καταστροφή των κοινωνιών και η μετατροπή των ανθρώπων σε ένα παγκόσμιο πλαγκτόν ευκόλως διαχειριζόμενο, με το οποίο θα τρέφονται οι παγκόσμιοι εξουσιαστές…

πηγή-arxaia-ellinika

Διαβάστε περισσότερα... »

Άγνωστοι Έλληνες: Magna Grecia

Ακολουθώντας τόσον καιρό το ταξίδι των Ελλήνων σε όλον τον κόσμο, έχοντας «περιηγηθεί» σε τόσες χώρες και έχοντας εξερευνήσει τόσους πολιτισμούς καικουλτούρες, οι οποίες ασπάζονται τον Ελληνισμό είτε γιατί αποτελούν ένα κομμάτι του είτε γιατί απλώς συγκινούνται στην θέασή του, ολοκληρώνουμε την επίσκεψή μας σε ακόμη έναν προορισμό, που δεν είναι άλλος από την γενέτειρα ήπειρό μας, την Ευρώπη.

Δεν θα μπορούσαμε φυσικά να μην αναφερθούμε στην «Magna Grecia», την Μεγάλη Ελλάδα δηλαδή, που δεν είναι άλλη από την γειτονική μας Ιταλία.

Η διαφορά με τα υπόλοιπα μέρη είναι πως η Ιταλία δεν αποτέλεσε απλώς έναν σταθμό των Ελλήνων αλλά υπήρξε ένα από τα μέρη του αυτόχθονα Ελληνισμού. Η Ιταλία, δηλαδή, μαζί με την Ελλαδική χερσόνησο και την Μ. Ασία ήταν η κυρίως Ελλάδα!

Magna Grecia ονομάστηκαν η Κ. Ιταλία και η Σικελία, λόγω του μεγαλύτερου μεγέθους τους όσον αφορά την Ελλαδική χερσόνησο.

Επίσης, το όνομα Greci χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στην Κ. Ιταλία και είχε σχέση με τους γηραιούς της Βοιωτίας.

Η «Μεγάλη Ελλάδα» γέννησε κολοσσούς της διανόησης και της επιστήμης, μεταξύ των οποίων οι δύο καλύτεροι νομοθέτες της Ελλάδας, ο Ζάλευκος ο Λοκρός και ο Χαρώνδας, ο Αρχιμήδης, ο Παρμενίδης και ο Ζήνων, ιδρυτές της Ελεατικής Σχολής, ο Θεόκριτος, ο Ξενοφάνης, κλπ. Επίσης μεγάλος αριθμός γνωστών Ελλήνων την επισκεπτόταν συχνά: Πλάτων, Αισχύλος, Σιμωνίδης ο Κείος, Πίνδαρος, Βακχυλίδης, κ.α.

«Είσαι Γκρίκο; Εμπα στο σπίτι μον να μπει ο ήλιος».

Έτσι υποδέχονται οι Γκρεκάνοι, οι Έλληνες της Κ. Ιταλίας τους υπολοίπους Έλληνες σήμερα διατρανώνοντας την ελληνική τους καταγωγή με κάθε ευκαιρία!

Η γλώσσα τους, τα γκρεκανικά, έχουν τις ρίζες τους στα ελληνικά, όπως πιστοποιούν και οι ακόλουθες φράσεις, όπως διατυπώνονται στο «Λεξικόν Γκρίκο-Ελληνικό-Ιταλικό» του Αντόνιο Γκρέκο.

Κοιλάδα Ναών Σικελία

addomata (εβδομάδα) (settimana στα ιταλικά), το «βδ» μετατράπηκε σε «dd»

afidi = φίδι (serpe στα ιταλικά)

agapisia = αγάπη, στοργή, πάθος, πίστη (affetto στα ιταλικά)

π.χ. «O pedi-mmu kanni in agapi min Maria» (= ο γιος μου είναι αρραβωνιασμένος με τη Μαρία)

Avrili = Απρίλης (aprile στα ιταλικά)

brokka = πηρούνι (forchetta στα ιταλικά)

cero = καιρός (tempo στα ιταλικά)

π.χ. «Simmeri o cero in vasta-ti mavri» (=σήμερα ο καιρός είναι στις μαύρες του)

chari = χάρις (grazia στα ιταλικά)

«chari», «grazia» και τα δύο προέρχονται από την ελληνική λέξη «χάρις»

choreo = χορεύω (ballo στα ιταλικά)

π.χ. «su serri na choressi?» (= εσύ ξέρεις να χορέψεις;)

Ακούστε το μαγευτικό νανούρισμα σε γκρεκανικά ελληνικά με τίτλο «Pedimmu» (Παιδί μου):

Μπορεί το ελληνικό κράτος να «γυρίζει την πλάτη» σε αυτούς τους Έλληνες, όμως οι πέτρες μιλούν αποκαλύπτοντας την πραγματική τους καταγωγή, το «una fatsa una ratsa» των εκεί Ελλήνων με τους Ελλαδίτες.

Οι ελληνικές πόλεις που υπάρχουν μέχρι σήμερα στην Ν. Ιταλία και Σικελία, άπειρες…

Μεταξύ αυτών η Γκρέτσια Σαλεντίνα (η Ελλάς του Σαλέντο), που περιλαμβάνει το Σολέτο, το Δαστρινιάνο ντέι Γκρέτσι (το καστράκι των Ελλήνων, που χτίστηκε από Κρητικούς), η Καλημέρα, γνωστή για την περίφημη επιγραφή της «Τσένη σου εν είσαι ετού στην καλημέρα (Ξένη εσύ δεν είσαι εδώ στην καλημέρα)», το Μαρτάνο (<αμαρτάνω: σφάλλω), κλπ.

Οι κάτοικοι της εν λόγω χερσονήσου ονομάζονται «Γκρεκοσαλεντίνοι» και η γλώσσα τους «Γκρεκοσαλεντίνικα»!

Αλλά και άλλες πόλεις, όπως η Καλλίπολις, ο Τάραντας*, που ιδρύθηκε από Σπαρτιάτες αποίκους, τους Παρθενίες (παιδιά άγαμων γονέων), η Ηράκλεια, οι Θούριοι, η Καλάβρια, το Ταυρομένιο με το μεγάλο ελληνικό θέατρο, η Κατάνη (σημ. Κατάνια), η Ακραγάς (σημ. Agrigento), η Ηράκλεια Μινώα με τους αμέτρητους ελληνικούς ναούς, η Σελινους, ο Πάνορμος (Παλέρμο), όπου ζει μέχρι σήμερα σημαντικός πληθυσμός Βορειοηπειρωτών, που είναι χριστιανοί ορθόδοξοι, η Νεάπολη (Ρόδιοι την είχαν ονομάσει Παρθενόπη και έπειτα οι Χαλκιδείς ίδρυσαν νέα πόλη: Νεάπολη), η Κύμη, η Νάξος (σημ. Τζιαρντίνι), για την οποία κάνει λόγο και ο Θουκυδίδης:

«Ελλήνων σε πρώτοι Χαλκιδείς εξ Ευβοίας πλεύσαντες, μετά Θουκλέους οικιστού, Νάξον ώκησαν και Απόλλωνος αρχηγέτου βωμόν, όστις νυν έξω της πόλεως έστιν, ιδρύσαντο».

* Στον Τάραντα υπάρχει ακόμη ο χορός «Ταραντέλα Πίτσικα», που έχει τις ρίζες του στο φαινόμενο «ταραντισμός», που ίσχυε από τα αρχαία χρόνια. Ο ταραντισμός ήταν ένα είδος κρίσης, που απέδιδαν στο τσίμπημα (πιτσικάρισμα) μιας αράχνης. (Εξ’ ου και ταραντούλα).

Για να θεραπευτεί επομένως κάποιος διεξαγόταν μία «μουσική κάθαρση».

Φυσικά αξιοσημείωτες είναι και οι Συρακούσες, που παρά τις φοβερές καταστροφές που έχει υποστεί, διασώζει ικανοποιητικό αριθμό ελληνικών μνημείων (ναών, υδραγωγείων, βωμών).

Όλες οι προαναφερθείσες πόλεις διατήρησαν το ελληνικό χρώμα τους παρά την επικράτηση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μιας και οι Ρωμαίοι στέκονταν με δέος στον ελληνικό πολιτισμό και παρά την δυσβάσταχτη κατάσταση, στην οποία περιήλθαν, επί Μουσολίνι, καθώς δεν τολμούσαν να δηλώσουν Έλληνες Ορθόδοξοι!

Αξίζει τέλος να αναφέρουμε την ύπαρξη των Ετρούσκων στο βόρειο τμήμα της Ιταλίας! Ο συγκεκριμένος λαός διέθετε ελληνική γλώσσα, ελληνική κουλτούρα, ελληνική στρατιωτική τεχνική, ελληνικά θέατρα, αλλά, σύμφωνα με την συμβατική ιστορία δεν ήταν Έλληνες!

Απάντηση δίνουν οι καθηγητές Μπενεντέτα Ροσινιόλι και Λαζάρου (Σορβόνη), οι οποίοι τονίζουν πως όχι μόνο η Β. Ιταλία αλλά ολόκληρη η Δαλματία απέναντι από την Αδριατική κατοικούνταν από Έλληνες.

Η Ιταλία επομένως αποτελεί έναν ακόμη αγαπημένο τόπο των Ελλήνων, γύρω από τα γνώριμα νερά της Μεσογείου, που ακόμη και σήμερα δεν έχει χάσει το «γαλανόλευκο χρώμα» της…

πηγή

Διαβάστε περισσότερα... »