Πέρα απο τον Εγκέφαλό μας

Στην πραγματικότητα ο εγκέφαλος δεν είναι προορισμένος να διαχειρίζεται γνώση αλλά μονάχα συγκεκριμένο εύρος πληροφορίας… και αυτή μόνον μέσω της μνήμης του. Αυτό όμως είναι εντελώς διαφορετικό από τη διαχείριση γνώσης… 

Ο εγκέφαλος είναι κατασκευασμένος έτσι ώστε να παράγει σκέψη… Σκέψη η οποία είναι απλά η συσχέτιση πληροφοριών που βιώσαμε ως εμπειρίες κατά το παρελθόν μας. Ακόμα και η μελέτη συγκαταλέγεται σε αυτή όπως και τα υποθετικά σενάρια για το μέλλον μας τα οποία επίσης βασίζονται σε συγκεκριμένες εμπειρίες του παρελθόντος μας…

Η «γνώση» όμως στην ουσία της, δεν έχει καμιά σχέση με τις δικές μας εμπειρίες… Οι δικές μας εμπειρίες –εκτός του ότι περιέχουν μόλυνση από τον ενεργειακό θόρυβο των πεποιθήσεών μας, ο οποίος παράγεται από την αντίληψή μας για τον αισθητό κόσμο που ζούμε- είναι απειροελάχιστα ανύπαρκτες σε σχέση με τη συνολική «γνώση»…

Η πραγματική γνώση αρχίζει να «εισρέει» στην ύπαρξή μας, όταν έχει καταλαγιάσει η λειτουργία της σκέψης και του εγκεφάλου… Στην πραγματικότητα δεν «εισρέει» αλλά υπάρχει… Πάντα υπήρχε και θα υπάρχει σε όλους… Μόνο που αυτό, είναι από δύσκολο έως ακατόρθωτο να το αντιληφθούν όλοι…

Πως λοιπόν και πότε μπορούμε να πούμε ότι κατέχουμε γνώση; Πόσο σημαντική είναι για μας και πως μπορούμε τελικά να τα καταφέρουμε να την προσεγγίσουμε; Οι άνθρωποι πάντα την αναζητούν διότι από τον πρώτο κιόλας καιρό της εμφάνισής τους σε τούτο τον κόσμο την θεώρησαν περισσότερο σημαντική από την ύπαρξή τους… Κι όσο λιγότερα αντιλαμβάνονται γι αυτή, τόσο περισσότερο χρόνο από τη ζωή τους δαπανούν για χάρη της… 

Η αντίληψη ότι ο εγκέφαλός μας αδυνατεί να την προσεγγίσει στο ελάχιστο, μας ωθεί συνεχώς να δημιουργήσουμε άλλα μέσα «εξωτερικά» μέσω της τεχνολογίας ώστε να μπορέσουμε να διαχειριστούμε όσο το δυνατόν περισσότερη από αυτή… 

Όμως ο σύγχρονος πολιτισμός κινείται σε μια εντελώς αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που υπάρχει…διότι το πραγματικά σημαντικό τμήμα της γνώσης που είναι απαραίτητο για να πλησιάσουμε την πηγή της, είναι κύρια η γνώση του Εαυτού μας… Το κύριο…

Η ολοκληρωτική αντίληψη του διαχωρισμού του υλικού σώματος της μορφής, από το εσώτερο ενεργειακό μας, κύριο σώμα, είναι το βήμα που θα ανοίξει τις πύλες προς αυτό που αναζητούμε αιώνες τώρα χωρίς επιτυχία… Η σιγή του νου και της σκέψης μας, -το αντίθετο δηλαδή από ότι έχει περισσότερο επενδύσει ο σύγχρονος άνθρωπος- δημιουργεί μια νέα αντιληπτικότητα σχετικά με την κατανόηση της «γνώσης»… 

Αυτή η σιγή όμως, οδηγεί στην αποτελεσματική παρατήρηση του κόσμου μας κι αυτή η παρατήρηση αρχίζει σιγά-σιγά να συνθέτει μέσα μας, με ένα εντελώς διαφορετικό τρόπο, τη «γνώση» που δεν χάσαμε ποτέ…

Αλκιρέας

Εις το ΕπανΟιδείν

πηγή-enneaetifotos

Διαβάστε περισσότερα... »

Είναι η σκέψη ενέργεια;

Σίγουρα είναι προιόν της ύλης. Η Φυσική ή η Φυσιολογία, δεν μπόρεσαν να προσδιορίσουν την ποιότητα αυτού του προιόντος. Ούτε διατάσεις έχει, ούτε βάρος.

Η παρουσία της όμως είναι αισθητή. Υπάρχει επομένως στον κόσμο ένα φαινόμενο που είναι απροσδιόριστο. Είναι προφανώς άϋλο. 

Ολα τα φαινόμενα, και τα πιο λεπτότερα στη φύση, όπως είναι τα ηλεκτρομαγνητικά, έχουν εξηγηθεί και προσδιοριστεί. Το άυλο αυτό προιόν βγαίνει από ένα υλικό υπόστρωμα.

Να, η πηγή και η αιτία των δύο κοσμοθεωριών.
Η μία πήρε για σύμβολο το προιόν και η άλλη το μηχανισμό. 

Κατά τεχνητό τρόπο δημιουργήθηκαν δύο απόψεις. Η μία πιστεύει ότι γκρεμίζοντας και πείθοντας ότι το υλικό υπόστρωμα, που μας φέρνει κοντά στην κοσμική αλήθεια, επιβάλλει και συγκεκριμένο τρόπο συμβίωσης. 

Σύμφωνα με την κοσμοθεωρία της δεύτερης, το άϋλο προϊόν, βρίσκεται εγγύτερα στην αλήθεια. Και τούτο έχει ως συνέπεια, ένα άλλο είδος συμβίωσης. Είναι δύσκολο να αφομοιώσει κανείς το βαθύτερο νόημα των συσχετίσεων τούτων.

Το σπουδαίο είναι ότι η κάθε μία, αρνείται την υπόσταση της άλλης.

Τούτο αποτελεί τη μεγαλύτερη πλάνη και για τις δύο. Και όμως, ο πρωτόγονος που είχε πιστέψει περισσότερο στην ύπαρξη του άϋλου προιόντος, είχε αναμφίβολα περισσότερο δίκαιο. Ο μεταβολισμός αυτός είναι δύσκολο να παρακολουθηθεί. 

Η Φυσιολογία ανέλευσε με πληρότητα τον μηχανισμό της πέψης, της κυκλοφορίας και των λοιπών ζωικών συστημάτων. Δεν αναφέρει τίποτα για το ουσιωδέστερο σύστημα, για την παραγωγή της σκέψης. Η επιστημονική σκέψη, από την άλλη πλευρά, απορρίπτει χωρίς δισταγμό κάθε υπερβατική ιδέα, καθετί που δεν βρίσκεται πάνω στην αφή της ύλης.

Είναι η μεγαλύτερη ατέλεια που παρουσιάζει ο θετικισμός. Και η αδυναμία του αυτή τον έχει πλέον υποβιβάσει στη συνείδηση των αξιών. Η παραγωγή της σκέψης είναι θετικό γεγονός. Είναι ενέργεια με σαφή χαρακτηριστική παρουσίας και έντασης. Το νοητικό σύστημα περιορίζεται στη χώρα του εγκεφάλου και παύει να υπάρχει όταν αφαιρεθούν τα αρμόδια τμήματα του οργάνου αυτού. Πως παράγεται όμως; 

Η μετατροπή αυτή αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα της ανθρώπινης διανόησης. Το φαινόμενο της ζωής ίσως εξηγηθεί μία ημέρα, η δημιουργία όμως της σκέψης παρουσιάζει πολύ μικρότερες πιθανότητες. Το ενδιαφέρον τώρα συγκετρώνεται στους παραγόμενους συλλογισμούς και όχι στη λειτουργία της μηχανής, που πρέπει να μοιάζει με είδος γραφομηχανής, που με τη χρήση των πλήκτρων καταγράφει ό,τι θέλει εκείνος που γράφει και όχι η μηχανή, όσο και αν φαίνεται αυτόματη.

Οι αρχές της λειτουργίας του νοητικού μηχανισμού, μπήκαν ήδη στη σφαίρα του πειραματισμού με την παρακολούθηση των νεύρων, αν και το φαινόμενο των αισθήσεων, των αισθημάτων και των σκέψεων, δεν στηρίζεται μόνο στη λειτουργία του νευρικού συστήματος, αλλά συνδέεται και με τη λειτουργία των αδενικών εκκρίσεων, των νευρικών παλμών και άλλων ίσως αγνώστων παραγόντων, που όλοι μαζί παράγου αυτό το θαύμα που διαφέρει από άτομο σε άτομο και δίδει σε κάθε άτομο ιδιαίτερη ψυχονοητική υπόσταση. 

Η πιο πάνω άρνηση του κύρους της γνωσιοθεωρίας, υποχρεώνει την κατάθεση ενός συστήματος συλλογισμών, που θα δικαιολογούν τη δράση, τις αποφάσεις των ανθρώπων για να γνωρίσουν, να διδάξουν,να πορευτούν.

Του Στέλιου Συρμόγλου

πηγή-awakengr.com

Διαβάστε περισσότερα... »