Μία ετυμολογική προσέγγιση της λέξεως "Φώς"

Η δημοσίευση ανάρτησης,

 δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά αποδοχή των απόψεων του συγγραφέως.

Βασδέκης Ν. Σταύρος

Πώς οι λέξεις: εστία, έννυμι, οψ, ωψ, όσσε, μάτι, κ.ά.,

προέρχονται από τη ρίζα φα- (φάος, φως).

Από το (δωρεάν) ετυμολογικό λεξικό διαβάζουμε, για την λέξη φάος:

Φάος, Φως (αο>ω) [φάFος, ο πρωτόγονος άνθρωπος για να ανάψει φωτιά, αλλά και για να την διατηρήσει, έπρεπε να φυσά προς την εστία του πυρός τακτικά. Φουφού λέγεται ακόμα και τώρα η εστία του πυρός και το μαγκάλι. 

Μόλις δε ανάψει η φωτιά, φωτίζει (φά-ει) και φα-νερώνει τα γύρω της αντικείμενα. Γύρω από το φώ-ς της φω-τιάς αρχίζουν να ακούγονται οι φω-νές των ανθρώπων, για την περιγραφή των συμβάντων της προηγηθείσης ημέρας.

Φά-σκω = βεβαιώ, ισχυρίζομαι, προσποιούμαι (διότι η γλώσσα τους ήταν φτωχή και έπρεπε και δια προσποιήσεων να παραστήσουν κάποια συμβάντα). 

Η ρίζα φα- (φάσις = καταγγελία, λόγος και εμφάνιση) έχει την σημασία του φέρω στο φως, φανερώνω, φανερώνω δια του λόγου, καθιστώ γνωστό (βλ. φαίνω και φημί). Για τον λόγο αυτόν οι τύποι του παθητικού παρακειμένου του φημί και του φαίνω, είναι ακριβώς ίδιοι. 

Το φαίνω συνδυάζει τα δύο ρήματα φάω και φημί, περιέχων και τις δύο έννοιες, αφού σημαίνει φέρω στο φως, δεικνύω, φανερώνω, παρέχω φως, εκθέτω (επί διανοημάτων), καταγγέλλω κάποιον, προδίδω, λέγω. 

Το φαύω (φάFω) παραπέμπει κατ’ ευθείαν στη φουφού, το φύσημα για το άναμμα της φωτιάς]- φως (αο>ω).

Αξίζει τον κόπο να προσέξει κανείς, στην περίπτωση της ρίζας αυτής, όπως και σ’ όλες τις άλλες περιπτώσεις, πόσο λογικά ερμηνεύεται η απορία των διαφορετικών εννοιών που μπορεί να περιέχονται μέσα στην ίδια λέξη. 

Η ερμηνεία του φαινομένου πηγάζει από δυο λόγους. 

Ο πρώτος είναι η πενία του λεξιλογίου του πρωτόγονου ανθρώπου. 

Ο δεύτερος έχει να κάνει με την αναγκαστική διαπλοκή όλων των ανθρώπινων δραστηριοτήτων και συμπεριφορών. Τίποτε στον άνθρωπο δεν μπορεί να συμβεί ξεκομμένο απ’ όλες τις άλλες παραμέτρους που διέπουν τον πολύπλοκο βίο του. Έτσι οι έννοιες διαχέονται μέσα σε παρεμφερείς λέξεις και αφήνουν τα αποτυπώματά τους σ’ αυτές, στον άλφα ή βήτα βαθμό.

Η εξέλιξη και η πρόοδος μιας γλώσσας έγκειται στην εξειδίκευση των εννοιών των λέξεων, δια της ελάχιστης διαφοροποίησης του φωνητικού τους μέρους (άδικος – αδίκως, πατήρ – πάτερ).

Στο λεξικό μπορεί να δει κανείς όλες τις λέξεις που έλκουν την καταγωγή τους από την λέξη φως.

Επίσης είναι αξιοθαύμαστο το γεγονός, μια λέξη όπως η έννυμι να κατάγεται ξεκάθαρα (βλ. στο λεξικό) από τη λέξη φως.

Πώς όμως οι λέξεις οψ (γεν. οπ-ός), ωψ (όψη), όπ-ις (οφθαλμός), έχουν την ίδια ρίζα με την λέξη φως;! 

Πώς δηλαδή το φα- έγινε οπ- ; για να το δούμε:

όπωπα [πρκμ. β΄ του οράω. 

Το φως το προερχόμενο από την εστία του πυρός απαιτεί τακτικό φύσημα επί της εστίας (βλ. φάος), ουφουφου (το πρώτο ου εκ της εισπνοής) > ούφουφα > ούπουπα (φ>π) > όπωπα (ου>ο,ω). 

Δηλαδή κατόπιν φυσημάτων άναβε η φωτιά η οποία φώτιζε τον χώρο και τότε άρχιζε να ορά ο άνθρωπος (διότι δεν διέθετε άλλο μέσον προς φωτισμό), αλλά και να ομιλεί (βλ. φάος). 

Εκ της κοινής καταγωγής των φαίνω και φημί (βλ. φάος), άξιον προσοχής τυγχάνει το γεγονός ότι και εκ του φημί έχουμε τα έπ-ος και οψ (γεν. οπ-ός). Η οπ- δηλαδή δηλώνει και την όραση και την ομιλία. 

Μάλιστα το οψ φέρει F (γεν. Fοπός) το οποίο εκ του φ (φύσημα) προέρχεται]- περιβλέπω, περισκοπώ, βλέπω ατενώς, ενεδρεύω, παραμονεύω, παραφυλάω. οπωπή- όψη, θέα, όραση, οφθαλμός, οπωπεύω, οπωπητήρ, οπιπεύω, οπιπευτήρ, οπίπης, παρθενοπίπης, παιδοπίπης, πυρροπίπης (πυρ), οψ (γεν. οπ-ός), ωψ (γεν. ωπ-ός, οπ-ωπ-α), ωψά, όψις, οψείω, εισωπός, αδυσώπητος (α, στερητ. + δυσ- + ωψ)- αυτός που δεν μπορεί κανείς να τον κάνει να μεταβάλλει την έκφραση του προσώπου του ή να ερυθριάσει, αναίσχυντος, ανεξιλέωτος.

Αλλά και το όσσε (οι δύο οφθαλμοί) να προέρχεται από το όψ. 

Και η λέξη μάτι! 

Ιδού:

όσσε [οψ, γεν. οπ-ός + τε (δε>τε = δύο) > όπ-τε > όσσε (πτ>σσ, όπως πέπτω – πέσσω)]- οι δύο οφθαλμοί. όσσομαι, όσσω, όττις (σσ>ττ), όμμα (όπ-μα, πμ>μμ), ομμάτιον, ομματόω, ομμάτειος, μάτι (ο-μμάτι, ομ-μάτι, το ορθόν είναι ’μμάτι), ’μμάτι, ματιά, Μάτι, ματιάζω, μάτισμα, ματισιά, ματόλαδο, ματο-, ματιασμένος...

πηγή-athriskos.gr (απόσπασμα - προσαρμογή)

Διαβάστε περισσότερα... »

Μπορεί το φως να επηρεάσει τις αποφάσεις μας; Να γιατί ο «ένοχος», ανακρίνεται κάτω από μία λάμπα...

Για να πέσει περισσότερο φως σε μία υπόθεση, ο φερόμενος δράστης μιλάει κάτω από μία λάμπα...

Αλήθεια ή ψέματα; Πως τελικά μπορεί να επηρεαστούν τα συναισθήματά μας από το φως;

Την απάντηση έρχονται να δώσουν ερευνητές του Πανεπιστημίου του Τορόντο, οι οποίοι εξέτασαν την επίδραση του φωτισμού στα ανθρώπινα συναισθήματα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που προέκυψαν τα συναισθήματα γίνονται πιο έντονα, όταν βρισκόμαστε σε φως υψηλής έντασης.

Μάλιστα, οι επιστήμονες για να δουν τι συμβαίνει με το φως, ζήτησαν από όσους έλαβαν μέρος στην έρευνα, να αξιολογήσουν διάφορα αντικείμενα, να δουν πώς βιώνουν την επιθετικότητα ενός φανταστικού χαρακτήρα, αλλά και να μιλήσουν για τα συναισθήματα που τους βγάζουν συγκεκριμένες λέξεις.

Κατά τη διάρκεια της έρευνας, οι επιστήμονες έφθασαν μπροστά σε ένα εντυπωσιακό συναίσθημα. 

Οσο πιο έντονο ήταν το φως, τόσο πιο έντονα ήταν τα συναισθήματα όσων συμμετείχαν στο πείραμα.

«Προηγούμενα στοιχεία δείχνουν ότι τις ηλιόλουστες μέρες οι άνθρωποι είναι πιο αισιόδοξοι για το χρηματιστήριο, αναφέρουν περισσότερη ευεξία και είναι πιο πρόθυμοι να προσφέρουν βοήθεια, ενώ η παρατεταμένη έκθεση στο σκοτάδι και τη συννεφιά μπορεί να οδηγήσει σε εποχιακή συναισθηματική διαταραχή», εξηγεί η επίκουρος καθηγήτρια Alison Jing Xu και συνεχίζει: «Εμείς, αντιθέτως, βρήκαμε ότι τις ηλιόλουστες μέρες οι άνθρωποι με ροπή στην κατάθλιψη, ουσιαστικά γίνονται περισσότερο καταθλιπτικοί.»

πηγή-pisoapothnkoyrtina

Διαβάστε περισσότερα... »

Οι πρωτεΐνες δονούνται, στη συχνότητα του φωτός που απορροφούν

Oι πρωτεΐνες τoυ σώματος δονούνται όπως οι καμπάνες ή τα ποτήρια που ηχούν. Αυτό προκύπτει από μια νέα απεικονιστική τεχνική που χρησιμοποίησαν επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Μπάφαλο και του Ερευνητικού Ιατρικού Ινστιτούτου Χάουπτμαν-Γούντγουορντ, με επικεφαλής την δρ Αντρέα Μάρκελτς.

Η πληροφορία ανοίγει τον δρόμο για να μελετηθούν με διαφορετικό τρόπο, οι βιοχημικές διαδικασίες που αφορούν τις πρωτεΐνες. 

Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Nature Communications.

Οι επιστήμονες προσπαθούσαν να καταγράψουν τις δονήσεις στις πρωτεΐνες, από τη δεκαετία του 1960, αλλά δεν τα είχαν καταφέρει. Αναπτύσσοντας όμως ένα προηγμένης τεχνολογίας μικροσκόπιο, κατάφεραν να παρατηρήσουν λεπτομερώς τις δονήσεις της λυσοζύμης, μιας αντιβακτηριακής πρωτεΐνης που υπάρχει στο σώμα πολλών ζώων.

Οι δονήσεις στα πρωτεϊνικά μόρια -που έως τώρα πιστευόταν ότι σταματούν- στην πραγματικότητα διαρκούν «όπως η δόνηση μιας καμπάνας», εξηγούν οι ερευνητές.

Οι ανεπαίσθητες, αλλά διαρκείς, αυτές κινήσεις, επιτρέπουν στις πρωτεΐνες να αλλάζουν σχήμα γρήγορα, πράγμα που τους διευκολύνει να προσδένονται σε άλλες πρωτεΐνες.

Αυτή η διαδικασία είναι αναγκαία στον οργανισμό για να επιτελέσει τις διάφορες ζωτικές βιολογικές λειτουργίες του, όπως την απορρόφηση οξυγόνου, την επιδιόρθωση κυττάρων και την αντικατάσταση του ελαττωματικού DNA.

Η δόνηση ανάλογα με το φως

Οι πρωτεΐνες δονούνται στην ίδια συχνότητα με το φως που απορροφούν. Κάτι ανάλογο με τα ποτήρια που δονούνται επειδή απορροφούν την ενέργεια των ηχητικών κυμάτων. Το σχήμα του ποτηριού καθορίζει ποιους ακριβώς ήχους μπορεί να απορροφήσει. Παρόμοια, οι πρωτεΐνες, ανάλογα με το σχήμα και τη δομή τους, απορροφούν φως διαφορετικών συχνοτήτων και δονούνται με ανάλογο τρόπο.

Οι επιστήμονες εξέθεσαν τη λυσοζύμη σε διαφορετικές συχνότητες φωτός και κατάφεραν να παρατηρήσουν τις δονήσεις του μορίου σε βάθος χρόνου.

Οι πρωτεϊνες συμπεριφέρονται σαν τις καμπάνες που δονούνται όταν κάποιος τις χτυπήσει. Μέχρι σήμερα, πολλοί επιστήμονες πίστευαν ότι η πρωτεϊνη είναι σαν ένα βρεγμένο σφουγγάρι μάλλον, παρά σαν μια καμπάνα.

«Σκεφτείτε ένα κύτταρο σαν μια μικρή μηχανή που κάνει πολλά διαφορετικά πράγματα: αισθάνεται, αναπαράγεται, διαβάζει και αντιγράφει το DNA – και προκειμένου να συμβούν όλα αυτά τα πράγματα, οι πρωτεϊνες πρέπει να δονούνται, ώστε να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους», λέει η Αντρέα Μάρκελτς.

πηγή-kiou-kirbiologia

Διαβάστε περισσότερα... »

Τα κεριά και η ιστορία τους

πηγή

Το φως ήταν πάντα ένα σύμβολο της ανθρώπινης προόδου. Από θεωρητική άποψη μετακινούμαστε από το σκοτάδι στο φως. Από πρακτική άποψη κάνουμε ακριβώς το ίδιο πράγμα. Αν καταφέρνουμε να παράγουμε και να ελέγχουμε το φως τότε πολλά πράγματα είναι πιθανό να καταφέρουμε. Δεν χρειάζεται πια να εξαρτόμαστε από τις εποχές, δεν χρειάζεται να περιμένουμε να ξημερώσει. Το φως μας δίνει χρόνο για δουλειά, για μελέτη, για δημιουργία. Το φως προάγει τον πολιτισμό. 

πηγή

Το κερί ήταν μια από τις πρώτες μορφές παραγωγής τεχνητού φωτισμού. Εύκολο να παραχθεί, να μεταφερθεί, και σε πολλές περιπτώσεις φαγώσιμο. Για δυο χιλιάδες χρόνια
φώτιζε τον δρόμο στους εξερευνητές, τους στρατιώτες, τους ιερείς και τους διανοούμενους. 

Πενία τέχνας κατεργάζεται, και τα πρώτα κεριά μερικές φορές πήραν παράξενες μορφές για να αξιοποιήσουν τις διαθέσιμες πηγές. Όπως ο πολιτισμός έτσι και τα κεριά εξελίχθηκαν και πολλά από τα παλιά κεριά ελάχιστα μοιάζουν με αυτά που χρησιμοποιούμε σήμερα.

Η χρήση και η εξέλιξη των κεριών φαίνεται ότι ξεκινάει από την προϊστορική εποχή, ωστόσο πολύ λίγα πράγματα είναι γνωστά σχετικά με την καταγωγή των κεριών. Αν και εικάζεται ότι τα πρώτα κεριά δημιουργήθηκαν από τους αρχαίους Αιγυπτίους οι οποίοι χρησιμοποιούσαν πυρσούς από καλάμια που τα βουτούσαν σε λίπος, ωστόσο αυτές οι κατασκευές δεν είχαν φυτίλι για να μπορούμε να τις θεωρήσουμε κεριά. 

Πήλινα κηροπήγια που χρονολογούνται από τον 4ο αιώνα π.Χ. βρέθηκαν επίσης στην Αίγυπτο. Τα αρχαία κινέζικα και ιαπωνικά κεριά φτιάχτηκαν από κερί που προέρχεται από έντομα και σπόρους μέσα σε χάρτινα καλούπια σε σωληνωτό σχήμα. Κερί που προέρχονταν από βράσιμο κανέλας ήταν η βάση για δαδάκια που χρησιμοποιούσαν στους ναούς στην Ινδία. Στην Αμερική τα πρώτα γνωστά κεριά ανάγονται στον πρώτο αιώνα μ.Χ.. Οι ινδιάνοι της Αμερικής έκαιγαν λιπώδη ψάρια (κερόψαρα) σφηνωμένα σε διχαλωτά κλαδιά. 

πηγή

Από γραπτές πηγές κι από ευρήματα, είναι γνωστό πως στην Ευρώπη το κερί, χρησιμοποιείται ευρύτατα από τους Γαλάτες, τους Ρωμαίους, τους Ετρούσκους, και τους Έλληνες στην εθνική και θρησκευτική λατρεία, αλλά και σε τελετές και σε γάμους, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Πλουτάρχου. 

Η κηροπλαστική ωστόσο, σαν ξεχωριστός κλάδος τέχνης και όχι σαν παραγωγή φωτισμού, ήταν γνωστή στους Αιγυπτίους, στους Πέρσες, στους ανατολικούς λαούς και φυσικά στους Έλληνες. Στην αρχαία Ελλάδα, οι κηροτέχνες φτιάχνανε κυρίως πλαγγόνες, ανθρώπινα ομοιώματα και στέφανα, άνθη κ.ά. που τα χρησιμοποιούσαν στις εαρινές θρησκευτικές γιορτές. Από τον τέταρτο π.Χ. αιώνα ο αγαλματοποιός Λυσίστρατος ο Σικυώνιος χρησιμοποιεί κέρινα προπλάσματα και η κηροπλαστική γνωρίζει άνθιση. 

Οι Ρωμαίοι είναι αυτοί που θεωρούνται ότι κατασκεύασαν πρώτοι κεριά με φυτίλι για να οδηγούν τους ταξιδιώτες μέσα στο σκοτάδι και για να φωτίζουν τα σπίτια τους και τους τόπους λατρείας τη νύχτα. Όπως οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, έτσι και οι Ρωμαίοι βασίζονταν στο λίπος που συνέλεγαν από βοοειδή και πρόβατα σαν βασικό συστατικό για κεριά. 

Δεν ήταν πριν τον μεσαίωνα όταν το μελισσοκέρι, ένα υλικό που παράγουν οι μέλισσες για να φτιάξουν τις κυψέλες τους, εμφανίστηκε σαν πρώτη ύλη για κεριά. Τα κεριά από μελισσοκέρι ήταν σημάδι βελτίωσης, ανατρέποντας τα φτιαγμένα από λίπος, καθώς αυτά δεν κάπνιζαν και δεν ανέδιδαν δυσάρεστη μυρωδιά όταν καίγονταν. Έτσι τα μελισσοκέρια καίγονταν αγνά και καθαρά. Όμως ήταν ακριβά και γι' αυτό μόνο οι εύποροι είχαν τη δυνατότητα να τα διαθέτουν. 

Παράλληλα η κηροπλαστική σαν τέχνη έφτασε σε ακμή κατά το μεσαίωνα, ιδίως στην Ιταλία και στη Γαλλία. Γύρω στον 13ο αιώνα μ.Χ. περιπλανώμενοι κηροποιοί πηγαίνουν από πόρτα σε πόρτα και φτιάνοντας καντήλια και κεριά για τους πελάτες τους από λίπος και μελισσοκέρι (για τους πλουσιότερους πελάτες). Τα πρώτα καλούπια για την κατασκευή κεριών εμφανίζονται τον 15ο αιώνα στο Παρίσι. 

πηγή

Η χρήση των κεριών αποκτά και θρησκευτική διάσταση. 

Από την εθνική λατρεία των αρχαίων Ελλήνων και των Ρωμαίων πήραν τη χρήση του κεριού και οι Χριστιανοί και μάλιστα, έχουν βρεθεί σε κατακόμβες παραστάσεις με παλαιοχριστιανικά κεριά. Στις μεγάλες Χριστιανικές γιορτές και τελετές έπαιρναν πανηγυρικό χαρακτήρα οι λαμπάδες και η χρήση τους συνδέονταν και με καθαρά λειτουργικές ανάγκες. 

Στο Βυζάντιο μάλιστα, σύμφωνα με μια προφορική παράδοση, ορισμένες λαμπάδες με ανάγλυφες κέρινες παραστάσεις δικέφαλων αετών και σταυρών, τις άναβαν μπροστά στο θρόνο της εκκλησίας, όπου κάθονταν ο αυτοκράτορας. Τέτοιες λαμπάδες άναβαν και δεξιά κι αριστερά από την ωραία πύλη και μπροστά σε εικονίσματα αγίων. 

Οι γυναίκες των αποικιών προσέφεραν την πρώτη αμερικάνικη συμβολή στην κατασκευή κεριών, όταν ανακάλυψαν ότι βράζοντας τους γκριζωπούς καρπούς από φυτά δάφνης παρασκευάζονταν ένα κερί με γλυκιά μυρωδιά που καιγόταν καθαρά. Όμως, η παραγωγή κεριού με αυτόν τον τρόπο ήταν πολύ κουραστική. Σαν αποτέλεσμα, η διάδοση των κεριών από καρπούς δάφνης σύντομα υποβαθμίστηκε. 

Η ανάπτυξη της φαλαινοθηρικής βιομηχανίας στα τέλη του 18ου αιώνα, έφερε την πρώτη σημαντική αλλαγή στην κατασκευή κεριών από την εποχή του μεσαίωνα, όταν το σπερματσέτο, ένα κερί που γινόταν από κρυσταλλοποιημένο λάδι κήτους, έγινε διαθέσιμο σε ποσότητα. Όπως και το μελισσοκέρι, το σπερματσέτο δεν προκαλούσε την εκδήλωση αποκρουστικής μυρωδιάς όταν καιγόταν. 

Επιπλέον το κερί σπερματσέτο ήταν σκληρότερο από τα άλλα δύο είδη, που γίνονταν από λίπος και μελισσοκέρι. Δεν μαλάκωνε ούτε έλιωνε το καλοκαίρι. Οι ιστορικοί σημειώνουν ότι τα πρώτα τυποποιημένα κεριά φτιάχτηκαν από κερί σπερματσέτο. 

Κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα, σημειώθηκε η πιο σημαντική ανάπτυξη της εποχής στην κατασκευή κεριών. Το 1811 ανακαλύπτεται η στεατίνη, το 1825 το στριφτό φυτίλι και το 1834 ο εφευρέτης Joseph Morgan παρουσίασε μια μηχανή, η οποία επέτρεπε την διαρκή παραγωγή κεριών με καλούπι, χρησιμοποιώντας ένα κύλινδρο που ωθούσε ένα κινούμενο πιστόνι και εξήγαγε τα κεριά καθώς στερεοποιούνταν. 

Περισσότερες εφαρμογές στην κατασκευή κεριών αναπτύχθηκαν το 1850 με την παρασκευή κεριού παραφίνης από λάδι και αργιλικό σχιστόλιθο (πετροκάρβουνο). Με διαδικασία διύλισης το ίζημα που έμενε μετά την απόσταξη του "αργού" πετρελαίου, έδινε ένα γαλαζωπό-άσπρο κερί που καιγόταν καθαρά και χωρίς ανεπιθύμητη οσμή. 

πηγή

Η μεγαλύτερη σπουδαιότητα ήταν το κόστος του - το κερί παραφίνης ήταν πολύ οικονομικό στην παρασκευή σε σχέση με κάθε προηγούμενη καύσιμη ύλη. Και ενώ το χαμηλό σημείο τήξης της παραφίνης μπορούσε να είναι απειλή για την δημοτικότητά της, η ανακάλυψη του στεατικού οξέος έλυσε το πρόβλημα. Σκληρό και ανθεκτικό, το στεατικό οξύ παρασκευαζόταν σε ποσότητες από το τέλος του 19ου αιώνα. Από αυτήν την περίοδο, τα περισσότερα βιομηχανικά κεριά αποτελούνται από παραφίνη και στεατίνη. 

Με την παρουσίαση των φωτεινών λαμπτήρων το 1879, η κατασκευή κεριών παρήκμασε μέχρι το τέλος του αιώνα που το ενδιαφέρον για τα κεριά αναζωπυρώθηκε. 

Η βιομηχανία κεριών αναβαθμίστηκε κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα με την ανάπτυξη των αμερικάνικων βιομηχανιών πετρελαίου και κρεάτων. Με την εξάπλωση του αργού πετρελαίου και των προϊόντων κρέατος, ήρθε επίσης και η εξάπλωση των υποπροϊόντων που είναι τα βασικά συστατικά της σύγχρονης κηροπλαστικής, της παραφίνης και της στεατίνης. 

Η κηροπλαστική συνεχίζεται και σήμερα με λίγες αλλαγές, κυρίως στις φόρμες και στο στυλ. Η τεχνολογία των καλουπιών αναπτύχθηκε και νέα πρόσθετα όπως βαφές και αρώματα είναι πια διαθέσιμα. Τα περισσότερα μοντέρνα κεριά είναι φτιαγμένα από παραφίνη αν και το μελισσοκέρι τα τελευταία χρόνια έχει ανεβεί σε δημοτικότητα. 

Αν και η βιομηχανοποίηση έφερε πολλές αλλαγές στον κόσμο μας, ένας μεγάλος αριθμός κεριών γίνεται ακόμα με το χέρι. Αν και χρησιμοποιούμε πια ηλεκτρικές κουζίνες και συσκευές για να λειώσουμε κεριά, όπως επίσης και μοντέρνα καλούπια και υλικά η βασική διαδικασία παρασκευής τους παραμένει η ίδια εδώ και αιώνες. 

Χωρίς να είναι πια η κύρια πηγή φωτισμού, τα κεριά, συνεχίζουν ν' αυξάνουν σε δημοτικότητα και χρήση. Σήμερα τα κεριά χρησιμοποιούνται για να δημιουργήσουν ρομαντική ατμόσφαιρα, για να δώσουν πρόσθετη ποιότητα στη διακόσμηση, για να δώσουν συμβολικό χαρακτήρα σε γιορτές και τελετές. Σε κάθε περίπτωση συνεχίζουν να μας χαρίζουν μια ιδιαίτερη λάμψη και θαλπωρή που απολαμβάνουμε όλοι μας.

πηγή

πηγή-hkoinoniamas

Διαβάστε περισσότερα... »

Μαθήματα ευφυΐας... από το Φως

Επιμέλεια: Δρ Δημήτρης Περδετζόγλου

Φ ώ ς

Πόσο έξυπνο είναι; 

Η ταχύτητα του φωτός, είναι η ταχύτητα με την οποία το φως διαδίδεται στο κενό και συμβολίζεται συνήθως με c, είναι 300.000 χλμ/δευτερόλεπτο (km/sec).

πηγή

Η ταχύτητα του φωτός στο "κενό" θεωρείται η μέγιστη ταχύτητα που μπορεί να αναπτυχθεί, όχι μόνο από το φως αλλά και από τα υπόλοιπα ηλεκτρομαγνητικά κύματα και άλλες μορφές μετάδοσης ενέργειας .

Η ταχύτητα του φωτός δεν είναι σταθερή, αλλά εξαρτάται από το μέσο μέσα στο οποίο γίνεται η διάδοση.

Συγκεκριμένα, όταν το φως διαδίδεται σε κάποιο υλικό (όπως το γυαλί ή ο αέρας), η ταχύτητά του εξαρτάται από τον δείκτη διάθλασης του συγκεκριμένου υλικού·

όσο μεγαλύτερος είναι ο δείκτης διάθλασης,
τόσο πιο μικρή είναι η ταχύτητα του φωτός μέσα στο υλικό.

Λόγω της αλλαγής της ταχύτητάς του, καθώς μεταβαίνει από ένα μέσο σε άλλο με διαφορετικό δείκτη διάθλασης παρατηρείται το φαινόμενο της διάθλασης.

Φως ονομάζεται η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία
που ανιχνεύεται από το ανθρώπινο μάτι (οφθαλμό
και που εκλαμβάνεται ως αίσθηση (αντίληψη) αυτής .

Συνεπώς είναι το αίτιο της Όρασης.

πηγή

Η διάδοση του φωτός στο χώρο γενικά ακολουθεί τις εξής αρχές:

1. Αρχή του Ήρωνα: Το φως διαδιδόμενο από ένα σημείο σε άλλο, ακολουθεί την συντομότερη οδό. Η αρχή αυτή ισχύει για όλα τα οπτικά μέσα, ακόμη και στα "μη ισότροπα".

2. Το φως σε ένα ισότροπο μέσο διαδίδεται ευθύγραμμα.

3. Αρχή του ελαχίστου χρόνου. Πρόκειται για την "αρχή του Ήρωνα" εκπεφρασμένη από τον Φερμά, στην έννοια του χρόνου,

4. Αρχή της αντίστροφης πορείας. Όταν το φως διαδίδεται προς ορισμένο δρόμο προς μια φορά, είναι δυνατόν ν΄ ακολουθήσει τον ίδιο, κατ΄ αντίθετη φορά.

πηγή

Σύμφωνα με την αρχή του ελαχίστου χρόνου, που είναι γνωστή
και σαν αρχή του Φερμά (Fermat principle), το φως κατά τη διαδρομή του μέσα σε ένα μέσο από ένα σημείο Α σε ένα σημείο Β, ακολουθεί τον οπτικό δρόμο που θα του επιτρέψει να μεταβεί
από το Α στο Β, στο μικρότερο δυνατό χρόνο.

Σε ένα ισότροπο μέσο (n=Σταθερό), ο οπτικός αυτός δρόμος
είναι η ευθεία που ενώνει τα σημεία Α και Β.

Όταν όμως το κύμα περάσει από ένα μέσο σε άλλο με διαφορετικό δείκτη διάθλασης, ο χρονικά συντομότερος δρόμος δεν είναι ευθεία, επειδή η ταχύτητα του κύματος είναι διαφορετική στα δυο μέσα.

Ο χρονικά συντομότερος δρόμος τότε είναι μια τεθλασμένη γραμμή, με αποτέλεσμα να παρουσιάζεται το φαινόμενο της διάθλασης.

Με απλά λόγια 

πηγή

Όταν το φως τρέχει σε ομογενές μέσο, διαδίδεται ευθεία πάντα,
αλλά, αν αλλάζει μέσον, ακολουθεί τεθλασμένη πορεία.

Παρόλα αυτά έχει φθάσει πιο γρήγορα στον προορισμό του
γιατί έχει διανύσει την μεγαλύτερη απόσταση στο μέσον που έχει την μεγαλύτερη ταχύτητα.

πηγή

Το φως για να φθάσει στο προορισμό του, διαλέγει πάντα
τον συντομότερο δρόμο, ακόμη και αν δεν είναι ευθύς!

Έτσι δεν χάνει ποτέ δευτερόλεπτο από τον στόχο του
και δεν κάνει τίποτα το περιττό. Απόλυτη οικονομία και αρμονία δυνάμεων και τελειότητα Πράξης.

Τι τρέχει με μεγαλύτερη ταχύτητα από το φως;

Η σκέψη και η φαντασία του ανθρώπου!

Τα ‘Άλογα του Διομήδη και οι Ασκοί του Αιόλου, που όχι μόνο κάνουν πολλές και άχρηστες κινήσεις και διαδρομές,
αλλά μας εμποδίζουν να φθάσουμε στον προορισμό μας
και να πετύχουμε τον Στόχο μας.

Γιατί το Φως είναι... τόσο έξυπνο;

πηγή-e-lions

πηγή

Διαβάστε περισσότερα... »

Ινδός επιστήμονας κατέγραψε την κίνηση του φωτός... με 1 τρις frames/sec!

Επιμέλεια: Δρ Δημήτρης Περδετζόγλου

Ο Ινδός επιστήμονας Ramesh Raskar μαζί με την ερευνητική του ομάδα δημιούργησαν ένα σύστημα βιντεοσκόπησης που έχει τη δυνατότητα να καταγράφει video στα 1.000.000.000.000 καρέ/δευτερόλεπτο.

Το αποτέλεσμα είναι η δυνατότητα καταγραφής της κίνησης του φωτός. Όμως υπάρχει και κάτι περίεργο στη συμπεριφορά του φωτός κατά τη βιντεοσκόπηση, η σειρά με την οποία τα φωτόνια αντανακλούν στα τοιχώματα κατά τη πτήση τους μέχρι το καπάκι μπουκαλιού, εμφανίζεται κάποιες φορές ανάποδα!

Κάτι που αποδεικνύει τη θεωρία του Einstein για τη “στρέβλωση του χωροχρόνου”. Για στο φως, ο χρόνος δεν υπάρχει.

πηγή

Διαβάστε περισσότερα... »

Φωτογραφικές στιγμές... απο την ευλογημένη Αμοργό!

Επιμέλεια: Δρ Δημήτρης Περδετζόγλου

("κλίκ" επάνω στις φωτογραφίες, για μεγέθυνση)

 

 

 

 

Διαβάστε περισσότερα... »