«Ἕλληνες ἀεί παῖδες ἐστε, γέρων δέ Ἕλλην οὐκ ἔστιν» (Πλάτων, Τίμαιος, 22b).


"Ὁμολογεῖται μὲν γὰρ τὴν πόλιν ἡμῶν ἀρχαιοτάτην εἶναι καὶ μεγίστην καὶ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὀνομαστοτάτην· οὕτω δὲ καλῆς τῆς ὑποθέσεως οὔσης,
ἐπὶ τοῖς ἐχομένοις τούτων ἔτι μᾶλλον ἡμᾶς προσήκει τιμᾶσθαι. 24. Ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ' ἐρήμην καταλαβόντες
οὐδ' ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ' οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν ὥστ' ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν,
αὐτόχθονες ὄντες καὶ τῶν ὀνομάτων τοῖς αὐτοῖς οἷσπερ τοὺς οἰκειοτάτους τὴν πόλιν ἔχοντες προσειπεῖν".
(Ἰσοκράτης, Πανηγυρικός, στίχοι 23-24).

Τα άρθρα που φιλοξενούνται στον παρόντα ιστότοπο και προέρχονται απο άλλες πηγές, εκφράζουν αποκλειστικά και μόνον τις απόψεις των συγγραφέων τους.

Καθίσταται σαφές ότι η δημοσίευση ανάρτησης, δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά αποδοχή των απόψεων του συγγραφέως.


ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ, ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ, ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΡΘΡΟ-ΑΝΑΡΤΗΣΗ (΄κλίκ΄ στο "Δεν υπάρχουν σχόλια"). ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ 30 ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Κυριακή, 9 Ιουλίου 2017

Αυτά σε γερνάνε…



Αποτέλεσμα εικόνας για ΓΕΡΝΑΩ



Σκέφτεσαι ότι γερνάς...

Κοιτάς στον καθρέφτη σου και πάντα ανακαλύπτεις μια καινούργια άσπρη τρίχα που δεν την έπιασε καλά η βαφή, μια χαρακιά- επονομαζόμενη ρυτίδα- στις άκρες των ματιών ή στο κούτελο, μια μικρή χαλάρωση στα μάγουλα.

Κοιτάς το κορμί σου και πάντα κάτι αλλάζει. Κάτι που αλλάζει και δεν ξαναφτιάχνεται. Κάτι που για να βελτιωθεί θέλει τη διπλάσια προσπάθεια.

Και μετά βγαίνεις στο δρόμο και παρατηρείς.

Κάτι νέους που δείχνουν πιο γέροι από σένα κι ας μην έχουν ούτε μια ρυτίδα.

Κάτι γέρους που δείχνουν πιο νέοι από σένα κι ας μην μπορούν πλέον ούτε καν να τις μετρήσουν.

Κάτι καμπουριασμένα κορμιά με λαμπερά μάτια και κάτι λαμπάδες με θολό βλέμμα.

Κάτι πιασμένα σαν κόμπο γερασμένα χέρια και κάτι άλλα λευκά και αδούλευτα που κινούνται μόνα τους κατά μήκος του σώματος.

Μπαίνεις σε σπίτια και βλέπεις.

Σαμπανιέρες γεμάτες ξύδι και ριχτάρια γεμάτα κόμπους.

Πλαστικά ποτήρια γεμάτα με το καλύτερο κρασί και ψωμοτύρι που σε χορταίνει.

Χάπια που συντηρούν το σώμα σου και χάπια που καταστρέφουν το μυαλό σου.

Κρέμες για το γέμισμα των ρυτίδων και κάπου αλλού ευτυχία που τις κάνει να μη φαίνονται.

Γερνάω λες.

Κι όμως, κανείς δεν γερνάει από τα χρόνια που περνάνε από πάνω του.

Κανείς δεν δίνει σημασία αν μπορεί ή δεν μπορεί να κάνει αυτά που έκανε στα νιάτα του, όταν έχει βρει διαφορετικά πράγματα να κάνει μεγαλώνοντας.

Κανείς δεν γερνάει όταν η ζωή του είναι πλημμυρισμένη από ευγένεια, αγάπη, αφοσίωση, χαμόγελα, στιγμές ευτυχίας. Δεν γερνάει όταν τα προβλήματα υγείας του είναι αντιμετωπίσιμα, όταν η ανταμοιβή από αυτά που δίνει στα παιδιά του είναι η βελτίωσή τους, όταν το βράδυ κοιμάται κουμπωμένος σε μια αγκαλιά, όταν το πρωί ξυπνάει θέλοντας να γίνει καλύτερος.

Κανείς δεν γερνάει όταν τρώει από ευχαρίστηση, όταν κοιμάται χωρίς ανάγκη, όταν μιλάει χωρίς προσπάθεια, όταν κάνει πράγματα που τον ευχαριστούν.

Κι ας μην τα κάνει τέλεια. Κι ας μην κερδίσει ποτέ βραβείο.

Ας μην υπάρχει κανείς να τον χειροκροτήσει. Ας μην υπάρχει κανείς να καταγράψει το γεγονός.

Κανείς δεν γερνάει όταν δεν στάζουν στην καρδιά του φαρμάκι.

Όταν εκτιμούν και σέβονται την αγάπη που δίνει. Χωρίς απαραίτητη ανταπόκριση αλλά με την απαραίτητη προσοχή.

Οι λεπτομέρειες γερνάνε.

Εκείνες οι μικρές αλλά σημαντικές λεπτομέρειες που μένουν χαραγμένες στη ψυχή και μεταφέρονται στο δέρμα και στα όργανα.

Εκείνα τα «δεν θέλω» που έγιναν πραγματικότητα. Εκείνα τα «δεν μπορώ» που έγιναν καθημερινότητα.

Αυτές οι δουλειές που δεν παράγουν έργο. Εκείνες οι φιλίες που υπάρχουν προς εκμετάλλευση.

Οι αγάπες που σε πρόδωσαν με αντίτιμο . Οι σχέσεις που κρατήθηκαν χωρίς να υπάρχουν.

Τα ξύλινα ή χάρτινα σπίτια.

Η έλλειψη εμπιστοσύνης. Η ξεφτίλα που ανέχεσαι. Η ζωή που δεν ζεις.

Οι αναπάντητες λέξεις γερνάνε και όχι αυτές που σου απαντάνε ακόμα κι αν δεν είναι αυτό που περιμένεις.

Η αδιαφορία στο ενδιαφέρον γερνάει. Ο τζάμπα κόπος. Οι χαμένες ώρες και οι μη αναγνωρίσιμες προσπάθειες.

Οι τοίχοι και τα σίδερα. Οι παγωμένες αντιδράσεις.

Το τρύπημα του στομαχιού από τα οξέα. Οι χτύποι της καρδιάς από το ανώφελο άγχος.

Η προσπάθεια να αρέσεις εκεί που δεν σου αρέσει.

Η αποδοχή της διαφορετικότητας σου από κάποιους που δεν έχουν δεχθεί ούτε τον εαυτό τους.

Η εξάρτιση χωρίς σκοινιά και ο θάνατος χωρίς μαχαίρι.

Αυτά σε γερνάνε.

Όλα τα άλλα είναι απλά σημάδια στο σώμα σου χωρίς καμία ιδιαίτερη σημασία.

Σκέφτεσαι ότι γερνάς.

Κοιτάς στον καθρέπτη σου και επιβεβαιώνεις ότι το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να αλλάξεις τις αιτίες πρόκλησης των ρυτίδων.

Ας υπάρχουν εκεί.

Απλά φρόντισε οι ιστορίες που κρύβουν μέσα τους, να είναι όλες άξια χαραγμένες.


Πηγή: Γράφει η Δήμητρα Καφρομάνη
Διαβάστε περισσότερα... »

Τά ἀρχαῖα Ἑλληνικά στήν Εὐρώπη




Πρόσφατα, στήν Ἐφημερίδα «Ἑστία» (24-5-2017) δημοσιεύθηκε ἄρθρο μέ τίτλο «Στήν Γαλλία ἐπενδύουν στά Ἀρχαῖα Ἑλληνικά». Στό ἄρθρο αὐτό ἐπισημαίνεται τό ἐνδιαφέρον τῶν Εὐρωπαίων γιά τά ‘Aρχαῖα Ἑλληνικά ὡς παράγοντα πολιτισμοῦ.

Ἀφορμή γιά νά γραφῆ τό ἄρθρο εἶναι ὅτι ὁ νέος Ὑπουργός Παιδείας στήν Γαλλία, ὕστερα ἀπό τίς πρόσφατες ἐκλογές, Ζάν-Μισέλ Μπλανκέ ἐξέφρασε τήν πρόθεσή του νά ἐπαναφέρη τίς «δίγλωσσες τάξεις» καί κυρίως «νά ἀξιοποιηθοῦν περισσότερο τά Λατινικά καί τά Ἀρχαῖα Ἑλληνικά, ἀπό τά ὁποῖα κατάγεται ὁ πολιτισμός μας», ὅπως εἶπε χαρακτηριστικά. Καί συνέχισε: «Πρέπει νά σταματήσουμε νά πιστεύουμε ὅτι αὐτές οἱ σπουδές βαθαίνουν τίς κοινωνικές διαφορές. 

Εἶναι ἐργαλεῖα προωθήσεως γιά ὅλους». Εἶναι δέ χαρακτηριστικό ὅτι ὁ Ὑπουργός Παιδείας εἶναι πρώην Πρύτανις καί πρώην διευθυντής τῆς μεγαλύτερης Σχολῆς ἐμπορίου στόν κόσμο, τῆς ESSEC, ἔχει δέ ἀσχοληθῆ μέ ἐκπαιδευτικά ζητήματα.

Βέβαια, ὅπως γράφεται στό ἄρθρο αὐτό, τό γεγονός δέν εἶναι μεμονωμένο στήν Εὐρώπη, ἀφοῦ παρατηρεῖται μιά τάση γιά τήν προώθηση τῆς διδασκαλίας τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν ὡς παράγοντα παιδείας καί πολιτισμοῦ. Γιά παράδειγμα, τόν προηγούμενο Φεβρουάριο τρεῖς Γάλλοι διανοούμενοι (Ἐκδότης, Καθηγητής Κλασσικῆς Φιλολογίας καί Καθηγήτρια Ἀγγλικῆς) πρότειναν νά υἱοθετηθῆ ἡ Ἑλληνική γλώσσα ὡς ἐπίσημη γλώσσα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης, «ὡς συμβολική ἀπάντηση στήν κρίση πού βιώνει τό εὐρωπαϊκό οἰκοδόμημα». 

Αὐτό τό αἴτημα αἰτιολογεῖται μέ τό σκεπτικό ὅτι ἡ Ἑλληνική γλώσσα «εἶναι μία γλώσσα, οἱ λέξεις τῆς ὁποίας ἀπηχοῦν σημασιολογικά, συναισθηματικά καί μοναδικά βαθειά νοήματα, τοὐτέστιν τήν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων, ἡ ὁποία ἐπιβίωσε καί δέν λησμονήθηκε στήν πορεία».

Ἐπίσης, ὑπενθυμίζεται ὅτι στήν Ρωσσία, μέ ἀπόφαση τῆς Ὑπουργοῦ Παιδείας Ὄλγας Βασίλιεβα, ἡ Ἑλληνική γλώσσα πρέπει νά διδάσκεται ὡς ξένη γλώσσα σέ ὅλη τήν Ἐπικράτεια τῆς Ρωσσικῆς ὁμοσπονδίας καί ἤδη ἀπό τήν 1η Ἰανουαρίου 2017 αὐτή ἡ ἀπόφαση τέθηκε σέ ἰσχύ καί ἐφαρμόζεται στήν Ε' καί Στ' Δημοτικοῦ, ὅπως καί στίς τρεῖς τάξεις τοῦ Γυμνασίου.

Πρέπει νά ληφθῆ ὑπ’ ὄψη ὅτι σέ ὅλες τίς Εὐρωπαϊκές Χῶρες ἱδρύονται ἕδρες στά Πανεπιστήμια τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας μέ ἱκανό ἀριθμό φοιτητῶν.

Εἶναι γεγονός ὅτι μέ τήν Ἑλληνική γλώσσα ἀνοίγεται ἕνα μεγάλο παράθυρο στό παρελθόν, στήν ἀρχαία ἑλληνική φιλοσοφία, τίς ἀρχαῖες τραγωδίες, ἀλλά καί στήν Χριστιανική Ἑλληνική γραμματεία, ὅπου συναντᾶ κανείς ἀμύθητο θησαυρό. Ἄν σκεφθῆ κανείς ὅτι, δυστυχῶς, κατά τίς μεταφράσεις τῶν κειμένων ἀπό τήν Ἑλληνική γλώσσα σέ ἄλλες γλῶσσες γίνονται ἀκούσια ἤ ἑκούσια μεταφραστικά λάθη, πού ἀλλοιώνουν τό νόημα τῶν κειμένων, τότε καταλαβαίνει ὅτι εἶναι ἀπαραίτητο γιά κάθε ἐπιστήμονα νά διαβάζη τά κείμενα στήν πρωτότυπη Ἑλληνική γλώσσα.

Αὐτή ἡ γλωσσική ἐπανάσταση γίνεται στήν Εὐρώπη καί ἐμεῖς στήν Ἑλλάδα κάνουμε ἐπανάσταση γιά νά περιθωριοποιήσουμε τήν ἀρχαία Ἑλληνική γλώσσα. Αὐτό συνιστᾶ κατεδάφιση τοῦ πολιτισμοῦ μας, ἀλλά εἶναι καί ἔκφραση τῆς νοοτροπίας μας.


Ἱερὰ Μητρόπολις Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου
Διαβάστε περισσότερα... »

Μην κάνετε τον πνευματικό σας νομοθέτη του γάμου σας



Image result for муж-жена семья православие

π. Παύλος Παπαδόπουλος


Δεν είναι ο ρόλος του πνευματικού να καθορίζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των συζύγων. Όταν το ανδρόγυνο χρειάζεται κάποιον «διαιτητή», τότε δεν υπάρχει ανδρόγυνο, αλλά υφίσταται ακόμα άνδρας και γυναίκα.

Όταν ο γάμος γίνει ζήτημα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, τότε ο γάμος έχει χάσει κάθε νόημά του. Αν πηγαίνω στον πνευματικό για να με δικαιώσει ή να κατανείμει τα συζυγικά «καθήκοντα», σημαίνει ότι δεν υπάρχει συζυγία, δηλαδή δεν υπάρχει μεταξύ του ζευγαριού συγχώρεση, αλληλοπεριχώρηση και αγάπη.

Δεν λύνεται το πρόβλημα με τον «διαιτητή-πνευματικό». Το πρόβλημα λύνεται όταν το ζευγάρι δει τον γάμο ως δρόμο προς την θέωση. Όταν το ζευγάρι αντιμετωπίζει τον γάμο ως δρόμο προς την αυτοδικαίωση τότε ο πνευματικός δεν μπορεί να προσφέρει κάτι ουσιαστικό.

Μην προσπαθείτε να κάνετε συνένοχο τον πνευματικό σας στην κατάσταση αυτή. Ο ρόλος του πνευματικού είναι να συμβουλέψει, όχι να νομοθετήσει. Ρόλος του πνευματικού είναι να σας οδηγήσει στον Χριστό και όχι να σας δικαιώσει. 

Μην υποβιβάζουμε τον ρόλο του πνευματικού πατρός. Δεν είναι ρόλος του πνευματικού να κατανείμει τις δουλειές του σπιτιού ή τα έξοδα που δικαιούται ο καθένας να κάνει ή τί αναρτήσεις "επιτρέπονται" στο fb ή όχι. Αυτά θα πρέπει το ζευγάρι να τα συζητήσει και να αποφασίσει μόνο του. Εάν ούτε αυτά μπορούνε να συζητήσουνε τότε...τί να πει ο πνευματικός;

Η συμβουλή του πνευματικού για να καρποφορήσει χρειάζεται γόνιμο έδαφος, δηλαδή ταπείνωση. 

Εάν ο πνευματικός έχει μπροστά του ανθρώπους που δεν θέλουν να ταπεινωθούν, αλλά ψάχνουν «μαγική λύση» χωρίς να ματώσει ο εγωισμός τους, τότε ο πνευματικός απλά θα παίζει την «γλάστρα» σε ένα θέατρο το παραλόγου.


Υ.Γ.: Προβλήματα και διαφωνίες σίγουρα υπάρχουν σε κάθε σχέση. Καμία σχέση δεν είναι "τέλεια", όμως οι διαφωνίες δεν θεραπεύονται με νόμους-καθήκοντα, αλλά με την ταπείνωση και την αγάπη. Καλόν αγώνα


Διαβάστε περισσότερα... »

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

Έχω χειρουργήσει 15.000 άπορα παιδιά αφιλοκερδώς και θα συνεχίσω να το κάνω… Όταν ο Θεός σού έχει δώσει ένα χάρισμα, πρέπει να το μοιράζεσαι. Δεν πρέπει να κλείνεις ποτέ τα μάτια σου στους άλλους





Αυξέντιος Καλαγκός: Μεγάλη καρδιά για άπορα παιδιά

Ο διευθυντής της Καρδιοχειρουργικής Κλινικής του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Γενεύης χειρουργεί αφιλοκερδώς και στην Ελλάδα. «Να προσπαθείς να γίνεις κάποιος που θα προσφέρει στους άλλους». Αυτό είναι το μότο του διεθνούς φήμης καρδιοχειρουργού κ. Αυξέντιου Καλαγκού....Συμβουλή που κληρονόμησε από τον πατέρα του και προσπαθεί να την κάνει πράξη κάθε λεπτό της ζωής του.


Ο 53χρονος Κωνσταντινουπολίτης, διευθυντής της Καρδιοχειρουργικής Κλινικής του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Γενεύης, είναι ξακουστός όχι μόνο για την επιστημονική του επάρκεια αλλά και για την πολύτιμη προσφορά του στον συνάνθρωπό του όπου αυτός και αν μένει και σε όποια οικονομική κατάσταση και αν βρίσκεται.
Δεν είναι λίγοι αυτοί που τον αποκαλούν «φύλακα άγγελο» των άρρωστων φτωχών παιδιών, και όχι άδικα. Τα τελευταία 14 χρόνια έχει χειρουργήσει περισσότερα από 12.000 άπορα παιδιά, μέσα από πρόγραμμα του φιλανθρωπικού ιδρύματος «Coeurs pour tous» («Καρδιές για όλους») που ο ίδιος έχει ιδρύσει.


Ταξιδεύει από τη μια άκρη της Γης στην άλλη χαρίζοντας ξανά τη ζωή σε παιδιά με σοβαρά καρδιακά προβλήματα. Αρκεί ένα μήνυμα, ένα τηλεφώνημα, για να αναλάβει δράση.

Και πού δεν έχει πάει. Μαρόκο, Αλγερία, Μαυρίκιο, Σενεγάλη, Λίβανο, Συρία, Αζερμπαϊτζάν, Γεωργία, Ινδία, Βιετνάμ, Σερβία, Ερυθραία, Μολδαβία, Ουκρανία, Ρουμανία, Κύπρο και τελευταίως Ελλάδα. Εν μέσω οικονομικής ύφεσης, πώς θα μπορούσε να μείνει η χώρα μας έξω από τον κατάλογο;


Στην Ελλάδα, το όνομά του έγινε ευρέως γνωστό μετά τη συνεργασία που εξασφάλισε το Νοσοκομείο Παίδων «Μητέρα». Ο κ. Καλαγκός μεταβαίνει στην Αθήνα μία φορά τον μήνα (αναμένεται να έλθει την προσεχή εβδομάδα) και κάνει, κατά μέσο όρο, τέσσερα ως πέντε χειρουργεία.


Από τον Σεπτέμβριο, οπότε ξεκίνησε η συνεργασία του με το Νοσοκομείο, ως και σήμερα έχει χειρουργήσει δωρεάν εννέα παιδιά με σοβαρό καρδιολογικό πρόβλημα.


Ο κ. Καλαγκός χειρουργεί συνολικά περίπου 1.000 περιστατικά τον χρόνο, παιδιά και ενηλίκους. Από αυτά, περίπου 300 αφιλοκερδώς μόνο στη Γενεύη και περίπου άλλα τόσα σε άλλες χώρες. Τα έξοδα καλύπτονται από το Ιδρυμα «Coeurs pour tous», το οποίο ίδρυσε το 1998.


«Σε αυτό συμμετέχουν βασιλικές οικογένειες, ακόμη και ελβετικές τράπεζες», λέει ο ίδιος, χωρίς να θέλει να αποκαλύψει τα στοιχεία των συμμετεχόντων.







Ο φιλάνθρωπος πατέρας
Η φιλανθρωπική δράση τού επίσης γιατρού πατέρα του έπαιξε καταλυτικό ρόλο στον τρόπο ζωής του κ. Καλαγκού.

«Ο πατέρας μου ήταν παθολόγος, διευθυντής της Παιδιατρικής Κλινικής του Νοσοκομείου Βαλουκλή στην Κωνσταντινούπολη.

Στην περιοχή του Αγίου Στεφάνου είχε μια μονοκατοικία και εκεί έκανε ιατρείο. Από το πρωί ως το βράδυ ήταν με τους ασθενείς του και δύο ή τρεις φορές την εβδομάδα εξέταζε δωρεάν φτωχούς ανθρώπους. Η φιλανθρωπία, η αλληλεγγύη, η ιατρική ως λειτούργημα υπήρξε βίωμα μέσα από την οικογένεια», λέει ο κ. Καλαγκός.

Η προσφορά του πατέρα του ήταν τόσο σημαντική σε βαθμό που αναγνωρίστηκε και από τους Τούρκους. Έδωσαν το όνομά του σε δρόμο της περιοχής του Αγίου Στεφάνου.

Μιλώντας για την ανθρωπιστική δράση του πατέρα του και την ευαισθησία που είχε απέναντι στους ασθενείς, τους οποίους δεν διέκρινε σε πλούσιους και φτωχούς, λέει ότι μπορεί να οφείλεται και στο γεγονός ότι ο ίδιος πέρασε δύσκολες στιγμές.

«Ουσιαστικά είδε την οικογένειά του να χάνει όλα τα υπάρχοντά της, να διώκεται από το Προκόπι και να αναγκάζεται να μετακομίσει στην Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας μου, για να μπορέσει να σπουδάσει, διάβαζε με το κερί. Είχε νιώσει στο πετσί του την έλλειψη οικονομικών πόρων και πού μπορεί αυτό να οδηγήσει. Γι” αυτό ήθελε να βοηθάει όλους τους ανθρώπους, χωρίς να κάνει διακρίσεις. Με αυτές τις αξίες μεγάλωσε και εμάς, τα παιδιά του».

Εκτός από τον μεγάλο δάσκαλο της ζωής του, τον πατέρα του, ο κ. Καλαγκός είχε την τύχη να βρεθεί σε μεγάλους δασκάλους της Ιατρικής, τον σερ Μαγκντί Γιακούμπ και τον Αλέν Καρπεντιέ (ο εμπνευστής τής πρώτης τεχνητής βαλβίδας καρδιάς). «Οι δύο δάσκαλοι», σημειώνει, «μού μετάγγισαν την αυταπάρνηση και το σθένος που θα πρέπει να έχει ένας χειρουργός».







«Εργάζομαι 20 ώρες την ημέρα»
Εξαιρετικά επίπονο είναι το πρόγραμμα του κ. Αυξέντιου Καλαγκού, καθώς εργάζεται καθημερινά περί τις 20 ώρες. 

Η ζωή του μοιράζεται ανάμεσα σε χειρουργεία, συναντήσεις και διαλέξεις.

Το περίεργο είναι ότι δεν νιώθει κουρασμένος ούτε λεπτό. «Το χαμόγελο ενός παιδιού, η χαρά των γονιών του… Αυτή είναι η ανταμοιβή μου. Τότε ούτε κούραση νιώθω ούτε τίποτα. Παίρνω κουράγιο και συνεχίζω».

Η ζωή που έχει ακολουθήσει ο κ. Καλαγκός έχει τα οφέλη της, έχει όμως και τα κόστη της, καθώς αποβαίνει εις βάρος της οικογένειάς του.

Ωστόσο ο ίδιος θεωρεί ότι «όταν ο Θεός σού έχει δώσει ένα χάρισμα, πρέπει να το μοιράζεσαι. Δεν πρέπει να κλείνεις ποτέ τα μάτια σου στους άλλους».





ΤΟΝ ΕΧΟΥΝ ΣΗΜΑΔΕΨΕΙ
Ενα κουτί φιλιά για τον γιατρό
Δύο περιπτώσεις παιδιών που έχει αναλάβει ο κ. Καλαγκός έχουν μείνει ανεξίτηλες στο μυαλό του και στην ψυχή του: αυτή της μικρής Σταυριάνας και της Ελγκα από τη Γεωργία.

Το πρώτο κοριτσάκι ήταν από την Αθήνα και η περίπτωσή του επείγουσα. Έπρεπε να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση εντός δύο εβδομάδων. Υπήρχε όμως μία ακόμη δυσκολία: οι γονείς του λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων, δεν έδιναν τη συγκατάθεσή τους για μετάγγιση αίματος.

Ο καρδιοχειρουργός κ. Αυξέντιος Καλαγκός, με την υλικοτεχνική υποστήριξη του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Γενεύης, κατάφερε να ολοκληρώσει τη χειρουργική επέμβαση, με τη μικρότερη δυνατή αιμορραγία.

Η δεύτερη περίπτωση, αυτή της Έλγκα από τη Γεωργία, του προκαλεί ακόμη και σήμερα, 15 χρόνια μετά, συγκίνηση όταν τη φέρνει στο μυαλό του. Το κοριτσάκι ήταν τότε επτά ετών με καρδιακή ανεπάρκεια τελικού σταδίου.

«Οι γονείς της πούλησαν ό,τι είχαν και δεν είχαν προκειμένου να πάνε στην Τιφλίδα για να υποβληθεί η μικρή σε χειρουργική επέμβαση. Η επέμβαση έγινε και όλα πήγαν καλά. Λίγο πριν βγει από το νοσοκομείο η μικρούλα Ελγκα ήρθε και με βρήκε. Στα χέρια της κρατούσε ένα ξύλινο κουτί. Μου το έδωσε και μου είπε:

«Δεν έχω κάτι άλλο να σας δώσω. Ξέρω ότι αυτό δεν έχει μεγάλη αξία. Το είχα όμως στο δωμάτιό μου και έχω βάλει μέσα όλα τα φιλιά μου».

Το ξύλινο αυτό κουτί το έχω πάνω στο γραφείο μου και το κοιτάζω κάθε πρωί προτού ξεκινήσω τη μέρα μου. Κάθε φορά που το κοιτάζω σκέφτομαι τι είναι αυτό που έχει πραγματική αξία στη ζωή. Και προχωράω».




Διαβάστε περισσότερα... »

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Διαβάτη, δεν υπάρχει δρόμος, το δρόμο τον φτιάχνεις περπατώντας... Την ΄Ανοιξη αν δεν τη βρεις, τη φτιάχνεις…



Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΛΥΤΗΣ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ ΤΗΝ ΦΤΙΑΧΝΕΙΣ
πηγή




Αποτέλεσμα εικόνας για την ανοιξη αν δεν την βρεισ την φτιαχνεισ
πηγή




Σχετική εικόνα
πηγή





πηγή εικόνας











Πόσοι θα έκαναν κάτι παρόμοιο;

Το όνομα του ήταν Dashrath Manjhi και του πήρε 22 χρόνια. Στην αρχή οι άνθρωποι γελούσαν μαζί του. Χρόνια μετά του έφερναν τρόφιμα και εργαλεία για να συνεχίσει αυτό που ξεκίνησε. Όταν τελείωσε, όλοι τον επαίνεσαν.






Ο Ινδός Manjhi προσπάθησε και εν τέλει δημιούργησε μια ταχύτερη διαδρομή μέσα από τα βουνά για το πλησιέστερο νοσοκομείο. Η απόφαση πάρθηκε όταν η σύζυγός του τραυματίστηκε και επειδή δεν μπορούσε να την πάει σε ένα νοσοκομείο αρκετά γρήγορα, πέθανε. Ο Manjhi λοιπόν δεν ήθελε κανείς άλλος στο χωριό του να περάσει ό, τι ο ίδιος και η σύζυγός του.







Όταν του είπαν πως ένας άνθρωπος δεν θα μπορούσε να χαράξει ένα δρόμο μέσα από τα βουνά αυτό ατσάλωσε την αποφασιστικότητά του.





Από 1960 ως 1982 λοιπόν, από 35-55 ετών, ο Manjhi ανέβαινε στο βουνό και δούλευε καθημερινά, δημιουργώντας τελικά πλατύ δρόμο που έφερνε την απόσταση του χωριού του από το πλησιέστερο νοσοκομείο στα 15 μόλις χλμ από τα… 70 που ήταν αρχικά η διαδρομή που θα έπρεπε κάποιος να κάνει.




Μόλις ολοκλήρωσε το έργο του οι άνθρωποι σταμάτησαν να τον αποκαλούν τρελό και άρχισαν να τον επαινούν ως ο “άνθρωπος βουνό”. Η τοπική κυβέρνηση και πρότεινε έναν ασφαλτοστρωμένο δρόμο που θα ονομάζεται ” Dashrath Manjhi Road” ενώ έδωσε το όνομα του και στο κοντινό νοσοκομείο προς τιμήν του.


Η υγεία του χωριού του οφείλει πάρα πολλά στο Dashrath Manjhi και σίγουρα ένα τεράστιο ευχαριστώ.




Ο Manjhi εφυγε από την ζωή το 2007, αλλά άφησε πίσω κάτι το οποίο κανένας δεν πρόκειται να ξεχάσει.


Διαβάστε περισσότερα... »

Το Σιωπηλό Σύννεφο...

Διαβάστε περισσότερα... »

Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Το μοναχικό λαγουδάκι και το... μπούλινγκ!




Για τους μικρούς-και όχι μόνο- φίλους μας!



Στα όμορφα και πανύψηλα ευρυτανικά βουνά, μέσα στα πυκνά τα έλατα, τις βελανιδιές και τις δροσερές πηγές, βρίσκεται η πολιτεία των ζώων: των λύκων, των ελαφιών, των ζαρκαδιών, των αλεπούδων, των λαγών και πολλών άλλων!

Σ’ αυτή την πολιτεία έμενε και ένα λαγουδάκι! Μόνο που αυτό δεν ήταν σαν τους άλλους λαγούς. Από τότε που πιάστηκε το ποδαράκι του σε ένα κυνηγετικό δόκανο κι άρχισε να κουτσαίνει και να γίνεται παχουλό, επειδή δεν μπορούσε πια να τρέχει όπως πρωτύτερα, έπαθε μελαγχολία και κλείστηκε στον εαυτό του!

Η αλεπού που τη φωνάζανε κυρά Μαριώ, εκτός από πονηρή κλεφτοκοτού, ήτανε και πολύ κουτσομπόλα. Τα έβαλε λοιπόν με το μοναχικό το λαγουδάκι. Πήρε με το μέρος της και κάμποσα άλλα ζωάκια κι ολημερίς κι ολονυχτίς δεν κάνανε άλλη δουλειά, από το να το πειράζουν και να το κοροϊδεύουν. Κανείς τους πια δεν το έπαιζε. Κλαίει και στενοχωριέται το λαγουδάκι…




Ώσπου μια μέρα το πήρε απόφαση:

«Δεν είναι ζωή αυτή, θα φύγω απ’ αυτό το χωριό»!

Βάζει στην πλάτη του το σάκο του και δρόμο παίρνει δρόμο αφήνει. Κάποτε φτάνει σε ένα μικρό ρυάκι κι εκεί κάθισε να ξεκουραστεί. Όπως καθότανε το πιάσανε τα κλάματα. «Μα που πάω μόνο κι έρημο σε ξένο τόπο» μονολογούσε...

Το άκουσε ένα βατραχάκι και “κουάξ-κουάξ” το ρώτησε γιατί είναι τόσο στενοχωρημένο. Τότε το λαγουδάκι τού διηγήθηκε την ιστορία του. Ο βάτραχος “κουάξ-κουάξ” γυρίζει και του λέει: «Μην επηρεάζεσαι φίλε μου, στον κόσμο αυτό γίνονται τέτοιες αδικίες»! 

«Όμως η ευθύνη είναι των γονιών», συμπλήρωσε με νόημα!





Κι εκεί που τα λέγανε, νάσου περνάνε πέντε ελαφάκια, ο μπαμπάς, η μαμά, τα δυο τους παιδιά και η γιαγιά! Ακούσανε όλη την περιπέτεια του λαγουδάκη.

«Να μη φύγεις, να έλθεις ξανά στο χωριό μας», του είπανε. «Και μη φοβάσαι, θα είμαστε κι εμείς εκεί μαζί σου»! Και τράβηξαν το δρόμο τους…




Το λαγουδάκι διστακτικά πήρε κι αυτό το δρόμο της επιστροφής...

Στο χωριό γίνονταν πανηγύρι! Όλα τα ζωάκια παραδομένα στο χορό και το γλέντι δεν αντιλήφθηκαν τη φωτιά που άρχισε να ξεσπά στο διπλανό δάσος. Ο κίνδυνος πλησίαζε και κανείς ακόμη δεν είχε καταλάβει τίποτε. Το λαγουδάκι όμως καθώς ερχόταν είδε τι συμβαίνει! Αμέσως άρχισε να φωνάζει δυνατά όμως κανείς δεν το άκουγε μέσα στη μεγάλη φασαρία. Τι να έκανε; 

Έβαλε λοιπόν τα δυνατά του και κούτσα-κούτσα, με πολύ κόπο και προσπάθεια, κατόρθωσε να φτάσει ψηλά στο λόφο ως την καμπάνα του χωριού και άρχισε να τη χτυπά δυνατά. Τότε όλοι τρέξανε και βοηθήσανε να σβηστεί γρήγορα η φωτιά προτού απλωθεί και κάνει ζημιά στην πολιτεία τους.

Το μοναχικό κουτσό λαγουδάκι είχε καταφέρει να σώσει όλο το χωριό!!!






Όλα τα ζωάκια, γονείς και παιδιά, προσπαθούσαν να συνέλθουν από την ταραχή...

Τότε ο κύριος Ελαφίνος καμαρωτός-καμαρωτός, αφού πρώτα έσιαξε το παπιγιόν του, πήρε το λόγο:

«Αγαπητοί μου συγχωριανοί, τώρα που όλα πέρασαν, θα σας μιλήσω για ένα σπουδαίο θέμα. Όπως ερχόμουνα προς τα εδώ για το πανηγύρι μας μαζί με την οικογένειά μου, συνάντησα το λαγούδι μας με το σάκο του στην πλάτη να φεύγει κλαίγοντας για την ξενιτειά. Και η αιτία είναι κάποια ομάδα εδώ στο χωριό μας που το περιγελούσε. Ξέρω ποιος είναι ο αρχηγός της ομάδας αυτής! 

Η κυρά Μαριώ και η παρέα της. Όμως, όπως όλοι είδατε σήμερα, τη σωτηρία μας τη χρωστάμε στο φίλο μας το λαγουδάκι! Ελπίζω λοιπόν να καταλάβατε ότι καθένας μας σ’ αυτή την πλάση έχει την αξία του και την προσφορά του! Και να μην ξεχάσετε ποτέ, από δω και πέρα, ότι κανείς δεν πρέπει να νιώθει μόνος και πως δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να δείχνουμε τη δύναμή μας στον πιο αδύναμο. Αυτό δεν είναι πολιτισμός»!




Κανείς δεν μίλησε από κάτω… Η κυρά Μαριώ και η παρέα της έσκυψαν το κεφάλι…

Ο Ελαφίνος συνέχισε αποφασιστικά:

«Σηκωθείτε επάνω, να ζητήσετε συγνώμη από το φίλο μας, να δώσετε τα χέρια σας, να φιληθείτε και να γίνετε όλοι πάλι μια παρέα».

«Δεν θα γίνουμε εμείς χειρότεροι από τους ανθρώπους!!!» κατέληξε.

Και πράγματι έτσι έγινε κι έζησαν αυτά αγαπημένα κι εμείς πιο… ανθρωπινά!





Διαβάστε περισσότερα... »

Ο μάγος και η ειρήνη...




Μια φορά κι έναν καιρό, οι άνθρωποι που αγαπούσαν την ειρήνη πάνω στη γη, ζήτησαν από ένα μάγο με εξαιρετικές ικανότητες να σταματήσει όλους τους πολέμους και τις αιματοχυσίες μεταξύ των ανθρώπων.

«Είναι απλό», είπε ο μάγος. «Απλά θα κάνω όλα τα όπλα από τον πλανήτη να εξαφανιστούν. Οπότε κανείς δεν θα μπορεί πια να πολεμάει». «Θαυμάσιο πραγματικά»! είπαν οι άνθρωποι. Όπως είπε ο μάγος έτσι έκανε με μια κυκλική κίνηση του μαγικού ραβδιού του. 

Ειρήνη βασίλεψε στη γη για περίπου τρεις ημέρες, αφού όσοι διψούσαν για πόλεμο, έψαχναν να βρουν τα όπλα τους. Αφού όμως το πήραν απόφαση ότι τα όπλα είχαν χαθεί για πάντα, έφτιαξαν δόρατα από μικρά δέντρα και συνέχισαν να πολεμούν.

«Μην ανησυχείτε καθόλου», είπε ο μάγος όταν το έμαθε. «Θα κάνω όλα τα μικρά δέντρα να εξαφανιστούν κι έτσι δεν θα μπορούν πια να πολεμούν». Μια δυο μέρες ψάχνανε για μικρά δέντρα οι πολεμοχαρείς και αφού δεν βρήκαν, έκοψαν μεγάλα δέντρα, έφτιαξαν χοντρά μπαστούνια και συνέχισαν τον πόλεμο.

Τότε ο μάγος έκανε όλα τα μεγάλα δέντρα να εξαφανιστούν. Έφτιαξαν μαχαίρια και σπαθιά από μέταλλο. Ο μάγος έκανε το μέταλλο να εξαφανιστεί. Άρχισαν να πετούν πέτρες με τα χέρια και με σφεντόνες. Έκανε όλες τις πέτρες να εξαφανιστούν.

Οι άνθρωποι που αγαπούσαν την ειρήνη θορυβήθηκαν. Δεν υπήρχαν πια δέντρα, μέταλλα, δεν υπήρχαν πέτρες. Πως θα ζούσαν, τι θα έτρωγαν. Πολύ σύντομα δεν θα υπήρχε βλάστηση και θα πέθαιναν ακόμα και χωρίς τον πόλεμο. 

Σίγουρα αυτό δεν ήταν η λύση.«Δεν ξέρω τι να κάνω», είπε ο μάγος. Η μόνη δύναμη που δεν έχω ακόμα χρησιμοποιήσει είναι να εξαφανίσω τους ανθρώπους. Αλλά αν το κάνω, θα εξαφανιστεί όλος ο κόσμος». 




Κάθισαν όλοι σε βαθιά θλίψη. Αναρωτιούνταν τι μπορούσαν να κάνουν. Ξαφνικά, μίλησε ένα πανέξυπνο μικρό παιδί. «Ξέρω τι μπορείτε να κάνετε», είπε. 

«Να κάνετε όλους τους ανθρώπους να βιώνουν ακριβώς ότι αισθάνεται ο άλλος με κάθε τους πράξη. Οπότε όταν πληγώνεις κάποιον, θα αισθάνεσαι ακριβώς τον πόνο που βιώνει ο άλλος. Και όταν κάνεις κάποιον χαρούμενο, θα αισθάνεσαι την ίδια ακριβώς ευτυχία. Σίγουρα κανένας δεν θα είναι ικανός να πονέσει κάποιον, αφού αμέσως θα αισθάνεται τον ίδιο πόνο μέσα του που θα τον αναγκάζει να σταματήσει». 

Όλοι κατάλαβαν το μεγαλείο της ιδέας του μικρού αυτού παιδιού. Ο μάγος έβαλε αμέσως σε εφαρμογή το σχέδιο. Ξαναδημιούργησε τα δέντρα, το μέταλλο και τις πέτρες. Ακόμα και τα όπλα, τα οποία μεταμορφώθηκαν σε μηχανές για ειρηνικές και δημιουργικές ασχολίες. 

Από εκείνη την ημέρα κανένας δεν ήταν ικανός να προκαλέσει πόνο σε κάποιον άλλο πάνω στη γη, διότι αυτός ο ίδιος δεν μπορούσε να υποφέρει τον πόνο που αμέσως βίωνε. Αντίθετα, οι άνθρωποι ήταν όλοι απασχολημένοι με το να βοηθούν τους άλλους, διότι αγαπούσαν την αίσθηση της ευτυχίας που αισθάνονταν. Έτσι όλοι έζησαν μέσα σε αρμονία και χαρά. 

Πως θα αισθανόσουν αν ζούσες σε αυτή τη μαγική χώρα;

Ε λοιπόν, ήδη ζεις σε αυτή. Ο νόμος αυτής της χώρας ονομάζεται «Νόμος Δράσης και Αντίδρασης». Η μόνη διαφορά, είναι ότι στον δικό μας κόσμο, υπάρχει μια καθυστέρηση στην αντίδραση. 

Είναι πιθανό να αισθανθείς τα αποτελέσματα μιας πράξης σου σήμερα, αύριο ή μετά από δέκα ημέρες, ένα μήνα ή δέκα χρόνια. 

Πόσο κρίμα που αυτό δεν γίνεται στιγμιαία...


Από το βιβλίο Contemporary Parables, του Robert E. Najemy.
Επεξεργασία, επιμέλεια αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος

Διαβάστε περισσότερα... »

Ο δρόμος πέρα από τα βουνά...





Το φτωχό παιδί ζούσε σε μία αγροτική οικογένεια σε έναν λασπωμένο κάμπο. Με το χάραμα ξύπνημα, δουλειά με τα ζώα, δουλειά στα χωράφια, δουλειά στα δέντρα. Και το ψωμί λιγοστό, ίσα-ίσα για να βγάλουν το χειμώνα. Δεν είναι ότι δεν συμπαθούσε τη Φύση, ήταν ότι ήταν συνεχώς δυστυχισμένο και κάτι ώρες – ώρες το έπνιγε το παράπονο: «Μα γιατί πρέπει να κάνω αυτό που κάνω κάθε μέρα, που δεν μου αρέσει, γιατί να είναι έτσι η ζωή μου;»

Μια μέρα είπε το παράπονο στον πατέρα του: «Μα γιατί πατέρα να ζω αυτή τη μίζερη ζωή; Θα ήθελα να φύγω από εδώ!» 

Ο πατέρας του, του άστραψε ένα χαστούκι: «Τι λες αχάριστο παλιόπαιδο, να είσαι ευχαριστημένος που ζεις, που έχεις κάτι για να φας. Άλλοι δεν έχουν ούτε αυτό, άλλοι είναι στη φυλακή και θα τους κόψουν και το κεφάλι. Εδώ γεννήθηκες, σε αυτό το σπίτι, σε αυτό το κάμπο, εδώ θα πεθάνεις. Το θέλημα του Θεού είναι αυτό, ειδάλλως θα γεννιόσουν κάπου αλλού, θα ήσουν κάποιος άλλος. Και ποιος είσαι συ που θα το αμφισβητήσεις;»

Το παιδί μαζεύτηκε κλαμένο και υποταγμένο…. 

Το βράδυ ανάμεσα στα κουρέλια που κοιμόταν, κάπου ανάμεσα στα σιγανά του κλάματα, το πήρε κάποια στιγμή ο ύπνος και ονειρεύτηκε ότι περπατούσε, ότι περπατούσε θαρραλέα και αποφασιστικά στο δρόμο πέρα από τα βουνά. Και ήταν ένα φωτεινό μονοπάτι αυτό που ακολουθούσε και αυτός ήταν γεμάτος δύναμη και ζωντάνια και χαρά.

Ξύπνησε και είχε για πρώτη φορά στη ζωή του αισθανθεί υπέροχα! Τι κρίμα που αυτό ήταν στον ύπνο του, αλλά το συναίσθημα ήταν πραγματικό. Ο δρόμος πέρα από τα βουνά…. Θυμήθηκε ότι είχε ακούσει για αυτόν το δρόμο, που έβγαζε έξω από τη χώρα τους και πήγαινε στις παραμυθένιες χώρες της Ανατολής, εκεί που υπήρχαν τα θαύματα και η αφθονία….

Από το ονειροπόλημα του, τον διέκοψαν οι συνηθισμένες πρωινές βρισιές του πατέρα του. Έκανε τις πρωινές του δουλειές γρήγορα, αποχαιρέτησε τα ζώα τους ένα-ένα και μέσα στα άδολα μάτια τους διάβασε το μήνυμα: «Αυτό που είναι να κάνεις, κάντο σήμερα!». Με προσοχή ο μικρός δραπέτης απομακρύνθηκε γρήγορα από το κάμπο και άρχισε να ανεβαίνει το βουνό.

Στη κορυφή του βουνού είχε ακούσει ότι έμενε ένας ερημίτης, ένας σοφός δάσκαλος, αυτός θα του έλεγε τι να κάνει, προς τα πού να τραβήξει. Προς το απόγευμα έφτασε στη κορυφή. Με προσμονή συνάντησε τον γέροντα και του είπε: «Σοφέ Δάσκαλε ήρθα εδώ, για να μου πεις τι να κάνω…»

- «Να σταθείς εδώ που είσαι και να σκεφτείς καλύτεραήταν η απάντηση του γέροντα σε έντονο ύφος.

Το παιδί, μη έχοντας κάτι καλύτερο να κάνει, έμεινε εκεί έξω, το παγωμένο βράδυ, προσπαθώντας να σκεφτεί… μα τι να σκεφτεί;

Την επόμενη μέρα το πρωί, την ώρα που ο γέροντας έφευγε για τη βόλτα του στο δάσος τον ρώτησε το παιδί: «Σε παρακαλώ Σοφέ Δάσκαλε, είναι πολύ σημαντικό για μένα, να μου πεις τι να κάνω…»

- «Να σταθείς εδώ που είσαι και να σκεφτείς καλύτερα!» ήταν πάλι η απάντηση του γέροντα, μαλώνοντας το παιδί.

Το παιδί πάλι στάθηκε εκεί που ήταν και πάλι προσπαθούσε να σκεφτεί, μα τι να σκεφτεί… Δεν του ερχόταν τίποτα. Πεινούσε, διψούσε, κρύωνε και είχε και τον τρελό τον γέρο να τον βασανίζει. Έπρεπε να κάνει κάτι, ένιωθε ότι τελείωνε η ζωή του….

Τότε να σου πάλι ο γέροντας…

Το παιδί άρχισε να του λέει: «Σε παρακαλώ σοφέ Δάσκαλε…»

- Τι θες πάλι και με ενοχλείς;

Το παιδί δεν άντεξε και είπε με παράπονο: «Ήρθα να σου πω ότι είσαι ένας κακός και άδικος άνθρωπος για να μου συμπεριφέρεσαι έτσι άκαρδα!».

- Και εσύ είσαι ένας πολύ βλάκας νεαρός για να μου κάνεις την ερώτηση: «Τι είναι αυτό που πρέπει να κάνω» - 

Όποιος κάνει αυτή την ερώτηση πάντα προσκαλεί τους άλλους να είναι αφέντες του και ποτέ δεν θα βρει το δικό του δρόμο! Δεν κάθεται να δει τι συμβαίνει μέσα του. Σε αυτή την ερώτηση ποτέ δεν θα απαντήσω!

Ο γέροντας μπήκε στη καλύβα του και το παιδί αποσβολωμένο έμεινε πάλι έξω. Τώρα όμως είχε παίξει το τελευταίο του χαρτί. Ή όλα ή τίποτα πια. Αισθανόταν ότι ο γέροντας κάτι του είπε, έφερνε ξανά και ξανά στο μυαλό του τις λέξεις του: «Τι είναι αυτό που πρέπει να κάνω;» - «ο δρόμος του» - «να δει τι συμβαίνει μέσα του»…

Κάποια στιγμή έμεινε να παρατηρεί αυτές τις φράσεις και αυτός έμεινε βουβός…

…….

Και τότε του ήρθε από μόνη της, μια διαφορετική σκέψη, λες και ένα ανώτερο Ον του μιλούσε, μέσα του και κάτι ξύπνησε μέσα του…. Ναι, η λύση στο αίνιγμα ήταν προφανής πια.

……….

Δίχως να χάσει χρόνο, αποφασιστικά, χτύπησε τη πόρτα και μπήκε στη καλύβα του γέροντα. Αυτός καθόταν στο κρεβατάκι του, που ήταν και το μοναδικό έπιπλο….

Ήρθες πάλι για να μου κάνεις τη χαζή ερώτηση;»

- «Όχι γέροντα, ήρθα να σε αποχαιρετήσω. Δεν χρειάζεται να κάνω αυτή την ερώτηση πια. Ξέρω ότι ο δρόμος μου είναι εκεί που είναι η χαρά μου και δεν είναι εκεί που είναι η λύπη μου, και όπου υπάρχει η λύπη μου, σημαίνει ότι πρέπει να συνεχίσω το περπάτημα

- «Χαίρομαι για σένα, από τη πρώτη στιγμή κατάλαβα ότι θα τον έβρισκες το δρόμο πέρα από τα βουνά, και για αυτό σου μίλησα απότομα

Ναι Δάσκαλε, τώρα πια το ξέρω ότι ο δρόμος πέρα από τα βουνά βρίσκεται μέσα μου…» 

Διαβάστε περισσότερα... »

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Ο Λειτουργός του Θεού... όπως πρέπει να είναι...



«Πρώτο γνώρισμα του κληρικού δεν είναι η μόρφωση ούτε η επιστημοσύνη. Κύριο γνώρισμα του κληρικού είναι η ευλάβεια, ο φόβος του Θεού, να έχει πρώτη του προτεραι­ότητα να τηρεί ο ίδιος τις εντολές του Θεού. Με το παρά­δειγμά του πρέπει να διδάσκει ο παπάς. Αν η προσωπική του ζωή δεν μιλάει, τότε τα λόγια του δεν πείθουν κανένα. Πρώτη προτεραιότητα στον κληρικό είναι το πνευματικό του βάρος. 

Αν δεν υπάρχει, τα παρατράγουδα είναι νομο­τελειακή συνέπεια. Και όλο θα αυξάνουν. Όση μόρφωση και αν υπάρχει. Υπάρχουν κληρικοί με μειωμένα προσό­ντα (απόφοιτοι Δημοτικού), που λάμπουν ως φωστήρες. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται η μόρφωση. «Στέργε μέν τά παρόντα· ζήτει δέ τά βελτίω». Το καλύτερο είναι η πρόβλεψη και η οριοθέτηση πλαισίου και απαιτήσεων για την είσοδο στον κλήρο "νέων" ανθρώπων (γιατί όχι και γερόντων στην ηλικία), με "βάρος" όχι στα εξωτερικά προσόντα, αλλά στα του "έσω ανθρώπου". 

Και αυτά τα πνευματικά προσόντα είναι: 
α) να κατοικεί ο Χριστός στην καρδιά του, 
β) να είναι στην αγάπη ερριζωμένος και τεθεμελιωμένος, 
γ) να καταλαβαίνει τι είναι πλάτος, μήκος, ύψος, βάθος, «σύν πᾶσι τοῖς ἁγίοις» και όχι σαν ελεύθερος στοχαστής, 
δ) να ζει την αγάπη του Χριστού, που είναι χίλιες φορές ανώτερη από κάθε γνώση, και ε) να είναι γεμάτος «εἰς πᾶν τό πλήρωμα τοῦ Θεοῦ» (Εφεσ. 3: 16-19). Αν ο παπάς σε αυτά είναι φτωχός, έχει ο ίδιος ανάγκη καλού Σαμαρείτη· δεν μπορεί να είναι ο ίδιος καλός Σαμαρείτης.

Κύριο χαρακτηριστικό του κληρικού δεν είναι το ράσο του ή το καλυμμαύχι του, αλλά η ετοιμότητά του και ο κατά Θεόν ζήλος του. Γι' αυτό και οι αληθινοί κληρικοί, για να είναι σωστοί ποιμένες, δεν είναι δυνατόν να εκπαιδευ­τούν μέσα από προγράμματα για "μάνατζερ" ή μέσα από σεμινάρια για οργάνωση επιχειρήσεων, αλλά μόνο μέσα απ' τη μετάνοια, την ταπείνωση και τη συγκατάβαση. Αν ο ιερεύς ο ίδιος δεν είναι πλήρης Πνεύματος Αγίου, τότε ποτέ δεν θα μπορέσει να Το μοιραστεί με άλλους.»

Μακαριστός Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης
 κυρός Μελέτιος 


Διαβάστε περισσότερα... »

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Παρουσίαση βιβλίου: «Ομορφιά από τις στάχτες», για την προσωπικότητα και το έργο του κυρού Μελετίου Αρχιερέως, πνευματικού πατρός ημών




Οι εκδόσεις ΙΩΝΑΣ σας προσκαλούν στην παρουσίαση της μελέτης του Stephen R. Lloyd-Moffett με τίτλο: 
«Ομορφιά από τις στάχτες», 
που θα πραγματοποιηθεί στο Βιβλιοπωλείο Εν πλω στο κέντρο της Αθήνας, Χαριλάου Τρικούπη 6-10, Εμπορικό Κέντρο ATRIUM


Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:

•π.Αντώνιος Πινακούλας, ιερέας και νομικός
•Θεόδωρος Ζιάκας, συγγραφέας
•Θανάσης Παπαθανασίου, αρχισυντάκτης του περιοδικού ΣΥΝΑΞΗ

Η Βιβλιοπαρουσίαση θα γίνει την Παρασκευή 19 Μαΐου και ωρα 19.00.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Η έκδοση έχει σκοπό να συνδράμει στον φωτισμό της προσωπικότητας του Μητροπολίτου Μελετίου, ώστε οι αναγνώστες να συνειδητοποιούν την αξία του κόπου των αναβαθμών προς την Ιερουσαλήμ του Θεού, για γνωριμία με τον κατοικούντα εν αυτή, Κύριό μας Ιησού Χριστό, που μπορεί να δημιουργήσει «ομορφιά [και] από τις στάχτες» (Ησαΐας 61,3).

Είναι κοινός τόπος και διάγνωση αδιαμφισβήτητη ότι η υπόληψη των κληρικών στις συνειδήσεις τού, ονόματι αλλά και πράγματι, ποιμνίου τους δεν είναι στο υψηλότερο σημείο! Μάλλον το αντίθετο.

Πολλά πράγματα συνήργησαν σ’ αυτό.

Πάνω απ’ όλα ο καριερισμός των κληρικών, που ατυχώς από πατέρες έγιναν διεκπεραιωτές θρησκευτικών αναγκών, συνηθειών και συναισθηματισμών, και αδιαφόρησαν για το σκάνδαλο των συνειδήσεων.

Μέσα σ’ αυτό το κομφούζιο, νομοτελειακή συνέπεια και πορεία είναι η καθίζηση της ποιότητας των κληρικών και η προφανής ελλειμματική σχέση με τους χριστιανούς, πράγμα που γεννάει, εκ μέρους τών έστω κατ’ όνομα χριστιανών, οδύνη, θυμό, απορριπτική αποστασιοποίηση και ανυποληψία.

Σ’ αυτό το κλίμα, το να βρεις κληρικό ποιότητας, αρετής και αγιότητας είναι ευλογία μεγίστη.

Ο Stephen Lloyd-Moffett μάς περιγράφει αυτήν την ευλογία που είχε στη ζωή του. Μέσα στις σελίδες αυτού του βιβλίου εκδιπλώνει την ισόβιο πορεία ανάβασης του Μητροπολίτου Μελετίου στην Ιερουσαλήμ του Θεού, και τη συμπόρευση και ένταξη σ’ αυτήν την πορεία κάποιων άλλων, καθώς και του εαυτού του, αφού σε αντίθεση με το γραφικό περιστατικό, «ἠκολούθησαν αὐτῷ» (Λουκ. 9,11), διότι «τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἦν πορευόμενον εἰς Ἱερουσαλήμ» (Λουκ. 9,53).



Διαβάστε περισσότερα... »