Γιατί ο Άης Βασίλης δεν μας καταδέχεται;

 του Χρίστου Κυριάκου

Σίγουρα θα το έχεις αναρωτηθεί σε κάποια φάση της ζωής σου. Γιατί ο Άης Βασίλης δεν μας καταδέχεται; Αλήθεια, γιατί οι στίχοι αυτού του τραγουδιού είναι τόσο περίεργοι; Γιατί το τραγούδι δεν βγάζει νόημα; 

Προφανώς στίχοι όπως “Άγιος Βασίλης έρχεται και δε μας καταδέχεται από την Καισαρεία συ σ” αρχόντισσα κυρία” δεν δένουν μεταξύ τους!!.

Η απάντηση σ’ αυτό το όμορφο μυστικό μας παίρνει πολλά χρόνια πίσω. Συγκεκριμένα στον Μεσαίωνα. Στα δύσκολα εκείνα χρόνια, οι άνθρωποι των χαμηλών στρωμάτων, δεν είχαν δικαίωμα να μιλούν στους αριστοκράτες. Οι μόνες μέρες που δικαιούνταν ήταν στις γιορτές. Εκεί τους τραγουδούσαν διάφορα τραγούδια. Το μυστικό στο τραγούδι βρίσκεται στις τρείς πρώτες στροφές, όπου εν μέρη συνυπάρχουν δυο τραγούδια.

Σύμφωνα με τον θρύλο, διαδραματίζεται μια ιστορία αγάπης. Εδώ, το παλληκάρι, μέσω του τραγουδιού, την αποκαλεί ψηλή δενδρολιβανιά, επειδή φορούσε τα ψηλά κωνικά καπέλα της εποχής. Την παρομοιάζει με τον θόλο της εκκλησίας, τόσο ψηλή. Διερωτάται, γιατί δεν τον καταδέχεται. Της κάνει διάφορα σκιρτήματα λέγοντας την ζαχαροκάντυο ζυμωτή, δηλαδή φτιαγμένη από ζάχαρη, τόσο γλυκιά. Βασικά, βάζοντας τους στίχους μεταξύ ενός άλλου τραγουδιού, μπόρεσε να μεταφέρει το μήνυμα που ήθελε να δώσει στην καλή του.

Το εν λόγω τραγούδι παραλλάχθηκε αμέτρητες φορές στα βάθη του χρόνου και πλέον τα παιδιά στα σχολεία τραγουδάνε Άγιος Βασίλης έρχεται και όλους μας καταδέχεται, αγνοώντας την όμορφη ιστορία που είναι κρυμμένη πίσω από το τραγούδι. 

Είναι πρέπον να κρατήσουμε τις παραδόσεις μας αναλλοίωτες. Ας ξεκινήσουμε από τη βάση της κοινωνίας, τους νέους, μαθαίνοντας τις όμορφες ιστορίες του πολιτισμού μας.

Αρχιμηνιά κι Αρχιχρονιά

ψηλή μου δεντρολιβανιά 

Κι αρχή καλός μας χρόνος

εκκλησιά με τ” άγιο θόλο 

Άγιος Βασίλης έρχεται

και δε μας καταδέχεται 

από την Καισαρεία

συ σ” αρχόντισσα κυρία

Βαστάει πένα και χαρτί

Ζαχαροκάντυο ζυμωτή 

Χαρτί χαρτί και καλαμάρι

δες και με το παλληκάρι

πηγή-vantagemag.com

Διαβάστε περισσότερα... »

1η Μαρτίου: Αρχαία πρωτοχρονιά και το βλάχικο έθιμο «Μάρτηδες» στην Παλαιομάνινα

Δείτε απαραίτητα εδώ, εδώ , εδώ κι εδώ

Την 1η Μαρτίου, ξημερώματα, οι Ριμένες της Παλαιομάνινας έστριβαν κόκκινες και λευκές κλωστές, με τις οποίες έδεναν κυρίως το μεγάλο δάκτυλο του ποδιού («παλικάρου») και τα δάκτυλα και τους καρπούς των χεριών.

Αυτές τις κλωστές τις έβγαζαν στο τέλος του μήνα ή όταν πρωτοέβλεπαν τα μάτια τους χελιδόνι ή πελαργό

Από τον Δημήτρη Στεργίου*

Η 1η Ιανουαρίου, καθιερώθηκε σαν ημέρα της πρώτης του χρόνου, από τους Ρωμαίους το 153 π.Χ. 

Στο Βυζάντιο, η 1η Ιανουαρίου υιοθετήθηκε και καθιερώθηκε σαν ημέρα πρωτοχρονιάς το 1000 μ.Χ.

Πριν από το 153 π.Χ., σαν πρώτη του έτους ημέρα, εορταζόταν η 1η Μαρτίου, ενώ σε άλλες περιοχές του τότε γνωστού κόσμου η πρώτη ή η ενδέκατη Σεπτεμβρίου, αλλά και η πρώτη νουμηνία (αρχή της νέας Σελήνης) μετά το θερινό ηλιοστάσιο (21ηΙουνίου), όπως συνέβαινε στο αττικό σεληνιακό ημερολόγιο ή η πρώτη νουμηνία μετά την φθινοπωρινή ισημερία, όπως ίσχυε στο μακεδονικό ημερολόγιο.

Σε αυτήν ακριβώς την επισήμανση, ότι δηλαδή οι αρχαίοι θεωρούσαν ως πρώτη ημέρα του χρόνου την 1η Μαρτίου, αναζητούνται και οι αρχαιοελληνικές ρίζες ενός ακόμα βλάχικου εθίμου, του εθίμου των «Μάρτηδων»

Την 1η Μαρτίου, ξημερώματα, οι Ριμένες της Παλαιομάνινας έστριβανκόκκινες και λευκές κλωστές με τις οποίες έδεναν κυρίως το μεγάλο δάκτυλο του ποδιού («παλικάρου») και τα δάκτυλα και τους καρπούς των χεριών. 

Αυτές τις κλωστές τις έβγαζαν στο τέλος του μήνα ή όταν πρωτοέβλεπαν τα μάτια τους χελιδόνι ή πελαργό. 

Το μεγάλο δάκτυλο του ποδιού το έδεναν για να αποφεύγονται τα χτυπήματα, μια και οι περισσότεροι την παλιά εποχή περπατούσαν χωρίς παπούτσια και, συνεπώς, το πρώτο δάκτυλο που χτυπούσε από τις πέτρες ήταν το «παλικάρου». 

Επίσης, τις υπόλοιπες κλωστές τις πέταγαν σε δέντρο που έμοιαζε με γκορτσιά (αγραπιδιά) ή σε γκορτσιά για να τις βρουν τα πουλιά να κάνουν τις φωλιές τους καθώς ερχόταν η άνοιξη. 

Τότε έλεγαν τα ακόλουθα:

Μάρτσα, Κάρτσα,

τα κατσίκια έβγαλα

και τη ρόκα έγνεσα.

Το έθιμο αυτό, πέρα από τις αρχαιοελληνικές ρίζες, ίσως συνδέεται και με τις προσδοκίες των ανθρώπων για καλοσυνάτες πια ημέρες. 

Άλλωστε και σήμερα λέμε «Από Μάρτη καλοκαίρι και από Αύγουστο χειμώνα». 

Επίσης, σχετικά με τη διατήρηση των χρωμάτων άσπρο και κόκκινο αυτά άλλες φορές συμβολίζουν την αυγή με το κόκκινο χρώμα πάνω στο λευκό χιόνι, ενώ άλλες φορές την αγάπη και την αγνότητα.

(*Ο Δημήτρης Στεργίου είναι δημοσιογράφος - συγγραφέας με καταγωγή από την Παλαιομάνινα του Δήμου Ξηρομέρου)

πηγή-xiromeronews

Διαβάστε περισσότερα... »