Περιμένει ο Θεός...

Μέσα στην ευτυχία μας, στην καθημερινότητά μας ξεχνούμε τον Θεό. Όταν όλα μας πάνε καλά ξεχνούμε τις ευεργεσίες Του. Ακόμα και αυτήν την ευτυχία που έχουμε, ξεχνούμε ότι σ’Αυτόν την οφείλουμε. Τον θυμόμαστε ίσως σε κάποιες δύσκολες στιγμές. Τότε ίσως γονατίσουμε.

Πολλές φορές όμως γονατίζουμε και πάλι για να Τον κατηγορήσουμε.

Τον κατηγορούμε ότι μας ξέχασε, ότι δεν ενδιαφέρεται για μας.

Τον θυμόμαστε για να Τον κατακρίνουμε. 

Τί φοβερό! 

Και αφού Τον κατηγορήσουμε συνεχίζουμε την προσευχή μας, όχι για Τον γνωρίσουμε, όχι για να συναναστραφούμε μαζί Του, όχι για να καταλάβουμε, όχι για να φωτιστούμε, αλλά μόνο για να πάρουμε αυτό το «κάτι» απ’ Αυτόν. 

Αυτό το «κάτι» που θεωρούμε ότι μας είναι απαραίτητο. 

Αυτό το «κάτι» για το οποίο Τον κατηγορούμε ότι μας το στέρησε! 

Τον αναζητούμε μόνο για να Τον χρησιμοποιήσουμε. 

Τον θυμόμαστε δυστυχώς μόνο για να μας εκπληρώσει τα αιτήματά μας, για να Τον ελέγξουμε για την αδικία που υποστήκαμε από Αυτό, τον Απαθή και Πανάγαθο Θεό μας. 

Και μετά, πάλι Τον ξεχνούμε. 

Τον αφήνουμε στο πέλαγος της λήθης μας. 

Παίρνουμε αυτό το «κάτι», λέμε ένα στεγνό «ευχαριστώ» και Τον παρατάμε· ή δεν το παίρνουμε και τότε Τον αναθεματίζουμε και Τον ξεγράφουμε μιας και καλή από την ζωή μας. 

Δεν αντιλαμβανόμαστε τι κάνουμε. 

Δεν καταλαβαίνουμε το λάθος μας. 

Δεν συνειδητοποιούμε με Ποιον έχουμε να κάνουμε. 

Κι όμως Εκείνος περιμένει. 

Περιμένει να συνέλθουμε. 

Περιμένει λοιπόν ο Θεός να δει τουλάχιστον μία πρόθεση από μέρους μας. 

Λίγο φιλότιμο… 

Στέκει ατάραχος και προσμένει. 

Μας προσμένει, όχι γιατί μας έχει ανάγκη, αλλά γιατί μας αγαπά. 

Είναι αυτό που λέγει ο γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης: 

«Όταν κάποιος με παρατηρεί με πολλή αγάπη αλλά εγώ κοιτάζω αλλού και δεν έχω καμία κοινωνία μαζί του, αυτός δεν μπορεί να με κάνει μέτοχο της αγάπης του.

Μπορεί μόνο να περιμένει με το χέρι υψωμένο, ώστε, μόλις του ρίξω το βλέμμα μου, αμέσως εκείνος να με προσκαλέσει και να έχω κοινωνία μαζί του.

Αλλά πόσες φορές μπορούμε εμείς οι άνθρωποι να το υπομείνουμε αυτό;

Το Πνεύμα το Άγιο όμως το κάνει· παραμένει σε αυτή την θέση ίσως και σε όλη την ζωή μας, περιμένοντας κάποτε να ελκύσει τα όμματα της καρδιάς μας».

Aρχιμ.Παύλος Παπαδόπουλος

dogma.gr

πηγή-perivolipanagias

Διαβάστε περισσότερα... »

Φέρνοντας την αληθινή αλλαγή στη ζωή μας...!!!

Τα άρθρα που φιλοξενούνται στον παρόντα ιστότοπο και προέρχονται απο άλλες πηγές, εκφράζουν αποκλειστικά και μόνον τις απόψεις των συγγραφέων τους.

Καθίσταται σαφές ότι η δημοσίευση ανάρτησης, δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά αποδοχή των απόψεων του συγγραφέως.

Παρά πολλές φορές πολλοί άνθρωποι νιώθουν εγκλωβισμένοι μέσα σε καταστάσεις και γεγονότα και αδυνατούν να διαχειριστούν τη ζωή τους. Κάποιοι από αυτούς πιστεύουν ότι φταίνε όλοι οι άλλοι για τις δυσκολίες και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και κάποιοι άλλοι, ευτυχώς, συνειδητοποιούν ότι κάτι δεν πάει καλά με εκείνους. Αρχίζουν τότε να αναζητούν τρόπους ώστε να μπορέσουν να ξαναβρούν την ηρεμία στη ζωή τους. 

Ο πιο δημοφιλής τρόπος είναι να κάνουν ένα βήμα πίσω και να δουν τον εαυτό τους μέσα από ένα καθρέφτη. Να δουν τις στιγμές της ζωής τους, τις παλιές τους συνήθειες, τις πεποιθήσεις και τις αντιλήψεις τους μέσα από πιο ήρεμη ματιά. 

Αυτή η διαδικασία ''ανασκόπησης'' είναι πολύ καλή για τα πρώτα βήματα στην αλλαγή, όμως έχει την τάση να μένει σε νοητικό επίπεδο και δεν έχει μεγάλη δύναμη ώστε να αλλάξει τη συμπεριφορά και τον τρόπο σκέψης τους σε βάθος. 

Μπορεί μέσα από αυτή τη διαδικασία ανασκόπησης κάποιοι να καταλάβουν τι είναι αυτό που κάνει τη ζωή τους να πάει ''στραβά''. Να αρχίσουν να αντιλαμβάνονται ότι ο μέχρι τώρα τρόπος που σκέφτονται και ενεργούν δεν τους δημιουργεί μόνο μπλοκάρισμα στην καθημερινότητα τους αλλά και στο σώμα τους και ότι το άγχος, ο πανικός και ο φόβος που μπορεί να βιώνουν οφείλεται σ’ αυτόν τον προγραμματισμένο τρόπο συμπεριφοράς. 

Όμως ακόμα και τότε, μέσα από αυτή τη νοητική επεξεργασία, δεν φτάνουν τόσο βαθιά όσο χρειάζεται για να πραγματοποιήσουν μεταμορφωτικές αλλαγές. 

Χρειάζεται : 

Να σπάσουν τα σύνορα της στενόμυαλης σκέψης και να αφήσουν αρκετό χώρο μέσα τους, χωρίς να παλεύουν τον εαυτό τους, για να επιτρέψουν σ’ αυτή τη ''στρεβλωμένη'' ενεργεία που τους έχει πλημμυρίσει να εκτονωθεί. 

Να αντιμετωπίσουν τους δαίμονες τους, με το δικό τους ρυθμό και να αρχίσουν να βλέπουν τον εαυτό τους μεγαλύτερο από τα προβλήματα. 

Να αποκτήσουν βαθιά κατανόηση του εαυτού τους και της μέχρι τώρα ζωής τους. 

Να φτάσουν σε εκείνο το επίπεδο του σώματος τους που είναι καταγεγραμμένες οι πιο βαθιές εντυπώσεις, τα πιο βαθιά τραύματα. 

Να περάσουν από το επίπεδο της εξωτερικής πραγματικότητας σε αυτό της εσωτερικής. 

Να δουν και να νιώσουν την εσωτερική πραγματικότητα μέσα από το σώμα, με το μυαλό (νοητική διεργασία) αλλά και την καρδιά (συναισθηματική διεργασία) ώστε να πετύχουν σωματοσυναισθηματική απελευθέρωση και να οδηγηθούν στη μεταμόρφωση.

Ο τρόπος αυτός μπορεί να φτάσει κάποιον μέχρι τη ρίζα της δυσκολίας του και να τον μεταφέρει από το επίπεδο του προβλήματος στο επίπεδο της λύσης, η οποία έχει να κάνει με την λιμνάζουσα ενέργεια μέσα τους. 

Αν δεν κινηθεί η παλιά κολλημένη ενέργεια τότε οποιαδήποτε μορφή θεραπείας, δεν μπορεί να έχει αποτέλεσμα. Δεν μπορεί να αποδομήσει παλιές συνήθειες, να μετασχηματίσει ενεργειακά τον τρόπο που έχουν καταγραφεί τα γεγονότα που έχουν βιωθεί και να απελευθερώσει από αρνητικές σκέψεις. 

Και όλα αυτά δεν θα γίνουν με κάποιο μαγικό τρόπο, αλλά μέσα από την ικανότητα της συνειδητότητας να αλλάζει την πραγματικότητα. Κινώντας την λιμνάζουσα ενέργεια μέσα στο σώμα, επιτρέπεται η ελεύθερη ροή της συνείδησης και τότε μπορεί να απελευθερώσει, να μετασχηματίσει και να επαναφέρει το σώμα και την ψυχή σε ¨υγιή¨ κατάσταση. 

Η ενέργεια και η συνειδητότητα είναι οι πιο δυνατοί, οι πιο αποτελεσματικοί θεραπευτές που υπάρχουν αλλά, δεν θα είχαν καμιά δύναμη, αν το σώμα δεν ανταποκρινόταν. 

Το σώμα έχει ανά πάσα στιγμή την συναίσθηση των πάντων. Γνωρίζει τι σκέφτεται ο εγκέφαλος, σε ποια συναισθηματική κατάσταση βρισκόμαστε και ποιες είναι οι βαθύτερες πεποιθήσεις μας γιατί όλες είναι καταγεγραμμένες στην κυτταρική του μνήμη. 

Αλλάζοντας την συνειδητότητά μας και τον τρόπο που κυλά η ενέργεια μέσα μας αλλάζει και το σώμα, αλλάζει και ο τρόπος που αντικρίζουμε τη ζωή.

Η πολυπόθητη αλλαγή έρχεται μέσα από το σώμα και ο διαλογισμός αλλά και διάφορες άλλες θεραπευτικές μέθοδοι διευκολύνουν τον δρόμο προς την αλλαγή. 

Η νέο-κρανιοϊερή θεραπεία είναι μια ολιστική ολοκληρωμένη μέθοδος που ανταποκρίνεται με άμεσα αποτελέσματα στην αλλαγή. Προσεγγίζει τον άνθρωπο στην ολότητά του (σώμα– νους-ψυχή) και προσφέρει σε όποιον την επιλέξει την ευκαιρία να κάνει ένα ταξίδι προς τα ''μέσα''. Να επικοινωνήσει με το σώμα του, να προσεγγίσει το βαθύτερο είναι του και να οδηγηθεί στην αυτοθεραπεία. 

Με την νέο-κρανιοϊερή θεραπεία πετυχαίνετε σωματική εξισορρόπηση από τραύματα ψυχικά ή σωματικά των οποίων η ενέργεια έχει εγκλωβιστεί αρκετό καιρό κάτω από την επιφάνεια της επίγνωσης και φέρνουν δυσλειτουργία στο σώμα.

despoina palamari

http://pulseoflove.blogspot.com

πηγή-lovepeaceangelhapiness

Διαβάστε περισσότερα... »

Γιατί οι καλοί άνθρωποι υποφέρουν περισσότερο στη ζωή....!

Η ζωή τεστάρει τους ανθρώπους κάθε μέρα. Και για λόγους που δεν γνωρίζουμε, ο καθένας περνάει μια διαφορετική δοκιμασία. Κάποιοι παλεύουν με δύσκολους υπολογισμούς κι άλλοι αντιμετωπίζουν απλά μαθηματικά. Έτσι ή αλλιώς, όλοι πρέπει να ασχοληθούμε με αυτό που μας έτυχε.

Γιατί τελικά, όλα μας δίνονται στην τύχη. Γονίδια, τόπος, οικονομική κατάσταση – όλα είναι ζήτημα του που θα κάτσει η μπίλια. Ωστόσο, ό,τι κι αν φέρει η ζωή στο δρόμο σας, εσείς πρέπει να αποφασίσετε αν θα είστε θύμα ή αγωνιστής. Εσείς επιλέγετε αν η ζωή σας θα είναι γλυκιά ή πικρή. Και εκείνοι που επιλέγουν να είναι γλυκιά – οι αγωνιστές – είναι οι ισχυρότεροι.

Ο Ελβετός ψυχίατρος και συγγραφέας, Elisbeth Kübler-Ross, έχει δηλώσει πολύ σωστά: 

Οι πιο όμορφοι άνθρωποι είναι εκείνοι που έχουν γνωρίσει την ήττα, τον πόνο, τον αγώνα, την απώλεια και βρήκαν το δρόμο τους. Αυτά τα άτομα έχουν μια εκτίμηση, μια ευαισθησία και μια κατανόηση της ζωής που τους γεμίζει με συμπόνια, ευγένεια, και ένα βαθύ ενδιαφέρον αγάπης. Με άλλα λόγια, οι καλοί άνθρωποι δεν γεννήθηκαν καλοί – επέλεξαν να είναι.

Οι καλοί άνθρωποι φέρνουν φως στον κόσμο, επειδή προέρχονται από σκοτεινά παρελθόντα.

Στον κόσμο του σκότους στον οποίο γεννήθηκαν, χρησιμοποιούν τη θετικότητα ως ένα φανάρι για να δημιουργήσουν περισσότερο φως. Αντιμετωπίζουν συχνά κακοτυχίες. Ωθούνται σε επιζήμιες καταστάσεις, όπως τα ναρκωτικά ή η φτώχεια. 

Και έχουν μάθει όχι μόνο να πετυχαίνουν. Έχουν μάθει να ξεπερνούν. Πετάνε τα δεκανίκια και κάνουν το αδύνατο: Διδάσκουν τον εαυτό τους να τρέχει και να καλύπτει τη διαφορά με τους άλλους σε έναν κόσμο που δεν περιμένει κανέναν.

Οι καλοί άνθρωποι αγαπούν τα δύσκολα επειδή έχουν πληγωθεί περισσότερο.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι πιθανόν να σας περιποιηθούν καλύτερα αν έχουν πληγωθεί από έναν πρώην εραστή. Γιατί συμβαίνει αυτό; Τα άτομα που έχουν ραγισμένες καρδιές ξέρουν πως είναι να ξανακολλάνε τα κομμάτια τους.

Οι καλοί άνθρωποι έχουν μάθει με σκληρό τρόπο ότι τα μειονεκτήματα είναι ευκαιρίες για ανάπτυξη.

Συνήθως γεννιούνται απαισιόδοξοι. Αλλά με την πάροδο του χρόνου, μαθαίνουν πώς να είναι θετικοί. Ίσως συνειδητοποιούν ότι κάθε μικρό πράγμα που φαίνεται να τους τραβάει κάτω στη ζωή γίνεται τελικά ένα σκαλοπάτι προς την επιτυχία.

Οι καλοί άνθρωποι δεν θέλουν να πληγωθούν οι άλλοι με τον τρόπο που πληγώθηκαν οι ίδιοι.

Μπορεί να έχουν δεχθεί πειράγματα για τις φακίδες τους, τα μεγάλα αυτιά ή την ακμή. Ίσως μια σωματική αναπηρία τους κάνει να αισθάνονται αόρατοι στους άλλους ανθρώπους. Ίσως η ίδια η αόρατη αναπηρία τους αποτρέπει από το να πάρουν τη φροντίδα που χρειάζονται. 

Και επειδή ξέρουν πως είναι να αισθάνεσαι βασανισμένος, δεν θα ήθελαν ποτέ να προκαλέσουν σε κάποιο άλλον αυτό το ίδιο είδος πόνου. Η καλοσύνη προκύπτει από εκείνους που έχουν γνωρίσει μόνο την σκληρότητα. Αντί να παρενοχλούν τους άλλους, οι καλοί άνθρωποι σπάνε την κυκλική φύση της αναισθησίας. 

Δίνουν φιλοφρονήσεις και λένε λόγια ενθάρρυνσης. 

Θέλουν οι άλλοι να αισθάνονται πραγματικά όμορφοι και με αυτοπεποίθηση αντί άσχημοι και κακοί.

Οι καλοί άνθρωποι επιλέγουν να είναι αγωνιστές που βοηθούν τους άλλους να επιβιώσουν.

Μπορούν να αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε κατάσταση βρεθεί στον δρόμο τους. Ξέρουν ότι μπορούν να επιβιώσουν παντού, επειδή το έχουν ήδη κάνει. Γνωρίζοντας ότι μπορούν να υπομένουν, κάνουν ό,τι μπορούν για να βοηθήσουν τους άλλους να προχωρήσουν μπροστά. 

Στον αγώνα της ζωής, οι περισσότεροι δρομείς συνήθως κοιτάνε μόνο μπροστά και επικεντρώνονται στον εαυτό τους. Αλλά οι άνθρωποι που έχουν υποφέρει κοιτάνε εκείνους που μπορεί να βιώνουν παρόμοιες δυσκολίες. Φτιάχνουν το κέφι των φίλων, μοιράζουν μπουκάλια νερού και παρακινούν τους άλλους να τρέξουν μαζί τους. Γίνονται η χείρα βοηθείας που θα ήθελαν να είχαν για τον εαυτό τους.

Απόδοση Φανή Καρδάση

© Samantha Smith

by The Mamagers Team

http://www.themamagers.gr

πηγή-lovepeaceangelhapiness

Διαβάστε περισσότερα... »

Η σκοτεινή νύχτα της ψυχής

πηγή

Υπάρχουν φορές που τριγυρνάμεστο σκοτάδι και αναρωτιόμαστε: «Πού είναι το φως; Είναι αληθινό; Τι πρέπει να κάνω για να το βρω;»

Είναι από εκείνες τις φορές που νιώθουμε ότι έχουμε περάσει πολλά, ότι έχουμε δοκιμαστεί και ότι προσπαθήσαμε, και νιώθουμε μπερδεμένοι και χαμένοι.

Βαθιά σ’ αυτό το άγνωστο δάσος ερχόμαστε αντιμέτωποι με τη «σκοτεινή νύχτα της ψυχής». Είναι η στιγμή που κάθε φιλική σχέση και παρηγοριά χάνει τη σημασία της, όταν το παρελθόν αποσυντίθε­ται και το μέλλον είναι άγνωστο, και απομένουμε μόνοι στο σκοτεινό καράβι της λαχτάρας. Ο φίλος μου Raz Ingrasci, διευθυντής του Ινστιτούτου Hoffman Quadrinity, λέει γι’ αυτή τη σκοτεινή νύχτα: «Συχνά, όταν υποφέρουμε, νομίζουμε ότι είμαστε εκατομμύρια μίλια μακριά από το Θεό. Νομίζουμε ότι ο Θεός μας έχει εγκαταλείψει».

Κι όμως, αυτός ο πόνος μας φέρνει πρόσωπο με πρόσωπο με αυτό που είμαστε και που έχουμε καταφέρει με τον εαυτό μας. Μπορούμε να διαβούμε αυτή τη σκοτεινή νύχτα, αν αναγνωρίσουμε ότι ο πόνος μας, όσο οδυνηρός κι αν είναι, έχει ένα σκοπό: να μας οδηγήσει στην αφύπνιση. Αν αναζητήσουμε το νόημα που κρύβεται μέσα του, θα δούμε ότι ο πόνος μας μπορεί να γίνει μια φωνή που μας καλεί να ξυπνήσουμε, ένα μονοπάτι που μας φέρνει κοντά και δεν μας απομακρύνει από τη θεία φύση.

Το μονοπάτι προς το φως περνάει μέσα από το σκοτάδι, μέσα από την κοιλάδα που πλανιέται η σκιά του θανάτου. Είμαστε χαμένοι και νιώθουμε πως δεν υπάρχει καμιά ελπίδα για μας — το μόνο που μπορεί να μας οδηγήσει είναι η πίστη μας. Το να ζει κανείς στηριζόμενος στην πίστη του μοιάζει με το να περπατάει πάνω στην άκρη ενός ξυραφιού. 

Κι όμως, μερικές φορές, η πίστη μετατρέπει τα λάθη μας και τις οδυνηρές τους συνέπειες σε ιερά μαθήματα. Όλα εξαρτώνται από το πώς θα χρησιμοποιήσουμε την εμπειρία μας. Σ’ αυτό οφείλεται το ότι τα τραυματικά γεγονότα γκρεμίζουν κάποιους αν­θρώπους, ενώ κάποιους άλλους τους μεταμορφώνουν.

πηγή

Κάθε φορά που, αντί να είμαστε παρόντες σ’ αυτό που υπάρχει, προσπαθούμε, μέσα από επιλογές, χειρισμούς, απορρίψεις, απαιτήσεις και παράπονα, να επιβάλουμε στη ζωή τους δικούς μας όρους και τα δικά μας προγράμματα, υποφέρουμε. Το καλύτερο είναι να αφήσουμε το σύμπαν να είναι αυτό που είναι και να δεχτούμε τη θέση μας σ’ αυ­τό. Όπως λέει ο φίλος μου Paul Lowe: «Η ζωή είναι έτσι όπως είναι, ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι για σένα τη συγκεκριμένη στιγμή. Αυτό είναι όλοι ο,τι κι αν είσαι, αυτή είναι η ζωή σου. 

Και αν την αγκαλιάσεις ακριβώς όπως είναι, τότε θα γίνει όπως επρόκειτο να γί­νει, χωρίς εσύ να χρειαστεί να την ελέγξεις, να την αλλάξεις ή να την επηρεάσεις. Θα δεχτείς και θα ζήσεις κάθε στιγμή ακριβώς όπως εί­ναι». Να τι σημαίνει να έχεις αφυπνιστεί και να ζεις με πίστη. Και η αφύπνισή μας μπορεί να συμβεί οποιαδήποτε στιγμή.

Χρήσιμο, επίσης, είναι να θυμόμαστε πως «αυτό στο οποίο αντιστεκόμαστε, παραμένει αμετάβλητο» — ότι το εγώ δεν είναι εχθρός μας. Αν, όμως, το κάνουμε εχθρό μας, τότε του δίνουμε τη δύναμή μας και το χρησιμοποιούμε εναντίον μας, όποος ακριβώς ένας εγγα­στρίμυθος βασανίζεται από την κούκλα του. Το εγώ είναι ένα φυσικό φαινόμενο, όπως ο καιρός. Μπορούμε να μελετήσουμε και να μάθου­με τα πρότυπα της λειτουργίας του και να μην πιανόμαστε αδιάβα­στοι στις πολλές παγίδες του.

Αν εξορκίζουμε τον κακό καιρό με τον ίδιο τρόπο που μας παροτρύνουν να εξορκίζουμε το εγώ μας, δικαιολογημένα θα μας πουν προληπτικούς. Οι θρήνοι και οι έμμονες ιδέες γύρω από το τρομερό εγώ, καθώς και η εκπόνηση σχεδίων για την εξολόθρευσή του αποτε­λούν από μόνα τους ένα είδος «αυνανισμού του εγώ». Γιατί να μην το λάβουμε υπόψη μας, έτσι απλά και φυσικά, προσπαθώντας να το αξιοποιήσουμε κάνοντας κάτι καλό για τον κόσμο; Διαλογιζόμενοι πάνω στο φόβο και στην ενοχή, το διογκώνουμε σε παράλογο βαθμό. 

Ας μεταχειριστούμε, λοιπόν, το εγώ μας όπως μεταχειριζόμαστε και τον καιρό, και ας συνεχίσουμε τις δουλειές μας ως θεϊκά όντα, απορροφημένοι από το θαύμα της ίδιας της ζωής.

Η Τέχνη της Καθημερινής Έκστασης

πηγή-pulseoflove

Διαβάστε περισσότερα... »

Όταν λες δεν «είμαι καλά», να γνωρίζεις ότι στην πραγματικότητα είσαι μια χαρά...

Όταν λες δεν «είμαι καλά» να γνωρίζεις ότι στην πραγματικότητα είσαι μια χαρά, απλά δεν αισθάνεσαι καλά. Και δεν νιώθεις καλά όχι εσύ ο ίδιος, ως ύπαρξη, αλλά ως ρόλος. Βυθίζεσαι στο ρόλο σου και χάνεσαι. Ταυτίζεσαι μαζί του και νομίζεις ότι είσαι ο ρόλος σου. Δεν είναι όμως έτσι. 

Δεν είμαστε αυτό που κάνουμε αλλά κάτι πολύ πιο ουσιαστικό και βαθύτερο. Δες λοιπόν αυτός που στεναχωριέται είσαι εσύ; Μήπως στεναχωριέσαι γεμάτος ενοχές ως σύζυγος, ως πατέρας ή μητέρα; Ως παιδί ή φίλος; Ως υπάλληλος ή εργοδότης, ως πολίτης ή μέλος μιας ομάδας κ.ο.κ; Μήπως τελικά η στεναχώρια σου έχει να κάνει με τον ρόλο που διαδραματίζεις μέσα στο μικρόκοσμό σου και όχι με την ύπαρξη σου; 

Βγάλε για λίγο τον ρόλο από πάνω σου. Σύρε λιγάκι την μάσκα. Πάρε απόσταση από το βάρος του ρόλου και δες. Νιώθεις το ίδιο; Όχι. Αποκλείεται. Γιατί στην πραγματικότητα δεν είσαι εσύ αυτός που δεν αισθάνεται καλά, που νιώθει ένοχος, θλιμμένος, προσβεβλημένος, ανίκανος και ανάξιος, αλλά οι απαιτήσεις, τα θέλω και τα πρέπει ενός συστήματος που σε θέλει κάπως πολύ συγκεκριμένο. Εσύ είσαι παιδί του Θεού, φώς και χαρά. 

Είσαι πλασμένος για εκεί, γι αυτό δεν αναπαύεσαι εδώ. Δεν χωράς στα κουστούμια και τους ρόλους τους. Μόνο που όταν συνήθως το καταλάβουμε έχει τελειώσει το έργο και η αίθουσα έχει αδειάσει από χαμόγελα…

πηγή-plibyos

Διαβάστε περισσότερα... »

Απλά Μερικές Απλές Αλήθειες που Μαθαίνουμε στον Δρόμο της Ζωής…

1. Η διαδρομή προς τον προορισμό μας δεν είναι ποτέ μια ευθεία γραμμή. – Παίρνουμε αμφισβητήσιμες στροφές και χανόμαστε. Αλλά δεν έχει πάντα σημασία από ποιο δρόμο θα ξεκινήσουμε, αυτό που έχει σημασία είναι ότι έχουμε ξεκινήσει. Όπως και να ‘χει η ζωή κατά πάσα πιθανότητα θα γίνει λίγο περίπλοκη και θα φέρει απροσδόκητα εμπόδια και αλλαγές. Αλλά είναι εντάξει. Μερικές φορές πρέπει να σκοντάψεις και να νιώσεις αδύναμος για λίγο για να συνειδητοποιήσεις το πόσο δυνατός είσαι πραγματικά.

2. Οι αληθινοί φίλοι δεν θα σου ζητήσουν να αλλάξεις το ποιος είσαι. – Οι ΣΩΣΤΟΙ άνθρωποι για εσένα θα αγαπάνε όλα τα πράγματα σχετικά με εσένα από τα οποία οι ΛΑΘΟΣ άνθρωποι θα εκφοβίζονται. Μην αλλάξεις έτσι ώστε να σε συμπαθούν οι άνθρωποι. Να είσαι υπομονετικός, συνέχισε να είσαι ο φοβερός εαυτός σου και πολύ σύντομα οι ΣΩΣΤΟΙ άνθρωποι θα αγαπήσουν τον ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ εαυτό σου.

3. Η εξαπάτηση είναι επιλογή, δεν είναι λάθος και δεν αποτελεί δικαιολογία. – Αν αποφασίσεις να εξαπατήσεις και τα καταφέρεις να κοροϊδέψεις κάποιον για κάτι, μην νομίζεις ότι αυτό το άτομο είναι ανόητο. Συνειδητοποίησε ότι αυτό το άτομο σε εμπιστεύτηκε πολύ περισσότερο από ότι σου άξιζε και πήρε ένα μάθημα για το ποιος είσαι πραγματικά.

4. Το παρελθόν δεν μπορεί να σε πληγώσει πια – εκτός και αν το αφήσεις. – Συγχώρεσε και προχώρησε! Η συγχώρεση σου επιτρέπει να συγκεντρωθείς στο μέλλον χωρίς να καταπολεμάς το παρελθόν. Χωρίς τη συγχώρεση, οι πληγές δεν θα μπορέσουν ποτέ να επουλωθούν και δεν θα μπορέσεις ποτέ να προχωρήσεις μπροστά. Κλάψε όταν πρέπει και προχώρησε μπροστά. Άφησε τα δάκρυα σου να ποτίσουν το σπόρο της μελλοντικής σου ανάπτυξης και ευτυχίας.

5. Οι αντιξοότητες θα έρθουν σε κάθε πρόσωπο κάποια στιγμή. – Το πώς θα τις αντιμετωπίσεις, τι θα κερδίσεις από αυτές και τι θα επιτρέψεις να πάρουν από εσένα και να σου δώσουν καθορίζεται από τις ψυχικές σου συνήθειες και προσωπικές επιλογές. Με λίγα λόγια, δεν μπορείς να αλλάξεις τα φύλλα που σου έχουν μοιράσει, απλά τον τρόπο που θα παίξεις.

6. Μερικές φορές πράγματα θα γκρεμιστούν ώστε να χτιστούν καλύτερα. – Όταν τα πράγματα καταρρέουν γύρω σου, εξέτασε το ενδεχόμενο ότι η ζωή τα έριξε επίτηδες. Όχι για να σε τιμωρήσει ή να σε εκφοβίσει, αλλά για να σε κάνει να οικοδομήσεις κάτι που ταιριάζει καλύτερα στην προσωπικότητα και το σκοπό σου.

7. Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος άλλος λάθος για να είσαι εσύ σωστός. – Κράτησε ένα ανοικτό μυαλό. Η υψηλότερη μορφή άγνοιας είναι όταν απορρίπτεις κάτι που δεν ξέρεις. Όλοι έχουμε τα δικά μας μοναδικά μονοπάτια και συναισθήματα. Όταν κρίνεις κάποιον άλλο, δεν τους καθορίζεις, καθορίζεις τον εαυτό σου. Είναι άλλο πράγμα να αισθάνεσαι ότι είσαι στο σωστό μονοπάτι και άλλο πράγμα να πιστεύεις ότι το δικό σου μονοπάτι είναι το μόνο σωστό.

8. Τα πάντα είναι ακριβώς με τον τρόπο που θα έπρεπε να είναι. – Στη ζωή, κάνουμε πολλά πράγματα. Μερικοί θέλουμε να μπορούσαμε να τα πάρουμε πίσω. Κάποιοι θέλουμε να μπορούσαμε να ξαναζήσουμε χιλιάδες φορές. Όλα αυτά τα πράγματα, θετικά ή αρνητικά, μας έχουν μάθει σημαντικά μαθήματα και συνολικά μας έχουν κάνει το άτομο που είμαστε σήμερα. Αν ήταν να ανατρέπουμε ή να αλλάζουμε κάποια από αυτά, δεν θα ήμασταν αυτοί που είμαστε – θα ήμασταν κάποιος άλλος. Για αυτό, απλά ζήσε, κάνε λάθη, δημιούργησε αναμνήσεις και άρπαξε ευκαιρίες. Ποτέ μην εικάζεις το ποιος είσαι ή που θα μπορούσες να είσαι.

9. Η σιωπή είναι συχνά η πιο δυνατή κραυγή. – Υπάρχει πάντα κάποια αλήθεια πίσω από το «απλά αστειευόμουν», γνώση πίσω από το «δεν ξέρω», συναίσθημα πίσω από το «δεν με νοιάζει» και πόνος πίσω από το «είμαι εντάξει». Για αυτό δώσε ιδιαίτερη προσοχή στο πως αισθάνονται οι άνθρωποι, ειδικά αυτοί για τους οποίους νοιάζεσαι περισσότερο. Και θυμήσου, η σιωπή είναι συχνά η πιο δυνατή κραυγή. Μερικές φορές αυτό που χρειάζεται περισσότερο ένα άτομο είναι ένα χέρι για να κρατηθεί και μια καρδιά να το καταλάβει.

10. Η διαφορά μεταξύ του που βρίσκεσαι και που θες να είσαι, είναι αυτό που κάνεις. – Αυτό που κάνεις σήμερα είναι σημαντικό επειδή εσύ ανταλλάσεις μια μέρα της ζωής σου για αυτό. Μην περιμένεις μέχρι τα πάντα να είναι σωστά – ποτέ δεν θα είναι τέλεια. Πάντα θα υπάρχουν προκλήσεις, εμπόδια και λιγότερο ιδανικές συνθήκες. Αλλά με κάθε βήμα που κάνεις, θα γίνεσαι όλο και πιο δυνατός, πιο επιδέξιος, ποιο σίγουρος και πιο επιτυχημένος. Για αυτό ξεκίνα να κάνεις αυτό που χρειάζεσαι, σήμερα. Η ζωή είναι ένα θαρραλέο ταξίδι ή τίποτα. Συνήθως δεν μπορούμε να γίνουμε αυτό που θέλουμε συνεχίζοντας να κάνουμε αυτό που κάνουμε ήδη.

11. Δεν είναι το ποιος είσαι που σε κρατάει πίσω, είναι το ποιος πιστεύεις ότι δεν είσαι. – Το να κρίνεις τον εαυτό σου δεν είναι το ίδιο με το να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου. Μην πουλάς φθηνά τον εαυτό σου! Είσαι ικανός για πολλά σπουδαία πράγματα. Και ποτέ μην αφήσεις κάποιον άλλο να σε κάνει να αισθανθείς ότι δεν είσαι αρκετά καλός. Αν δεν μπορούν να δουν το πόσο καταπληκτικό άτομο είσαι, τότε αυτοί είναι που δεν είναι αρκετά καλοί για εσένα. Η έγκριση τους δεν σου χρειάζεται.

12. Αυτή η στιγμή είναι η μόνη στιγμή που σου είναι εγγυημένη. – Χαμογέλα στις δύσκολες στιγμές, ακόμα και όταν δεν φαίνεται να καλυτερεύουν. Ένα χαμόγελο είναι το πρώτο βήμα για να διορθώσεις τα πράγματα. Το κόλπο είναι να απολαμβάνεις τη ζωή παρατηρώντας τι είναι σωστό. Μην χαραμίζεις της μέρες σου περιμένοντας να έρθουν καλύτερες στιγμές. Τώρα είναι η μόνη στιγμή που σου είναι εγγυημένη. Τώρα είναι η ζωή. Μην τη χάνεις.

Πηγή: nea-acropoli-athens.gr

πηγή-filosofoi-tou-dromou

Διαβάστε περισσότερα... »

Επιλογές που θα μετανιώσετε στο σύντομο μέλλον...

«Αν είχα…» δύο λέξεις που συνδυασμένες δημιουργούν την πιο θλιβερή φράση της ελληνικής γλώσσας. Εδώ σας παραθέτουμε εννέα επιλογές που θα σας οδηγήσουν να πείτε την φράση αυτή, αλλά και τον τρόπο για να τις αποφύγετε.

1. Μην φοράτε «μάσκες» για να εντυπωσιάσετε τους άλλους.

Εάν το πρόσωπο που δείχνετε στον κόσμο κρύβεται πάντα πίσω από μια μάσκα, θα φτάσει κάποια στιγμή που κάτω από τη μάσκα δεν θα υπάρχει τίποτα. Εάν ξοδεύετε υπερβολικό χρόνο επικεντρωμένοι στον τρόπο που σας βλέπουν ή που θέλουν να είστε οι άλλοι, θα ξεχάσετε τελικά πως και ποιοι πραγματικά είστε. 

Μην φοβάστε λοιπόν την κρίση τους, όλοι μέσα μας ξέρουμε ποιοι είμαστε στην πραγματικότητα. Και θα σας πούμε και ένα σπουδαίο μυστικό: ότι οι μόνοι άνθρωποι που πραγματικά εντυπωσιάζουν και εμπνέουν είναι οι αυθεντικοί άνθρωποι. Δεν είναι ανάγκη να είστε τέλειοι για να μπορείτε να εμπνεύσετε και να εντυπωσιάσετε τους ανθρώπους γύρω σας. 

Η μοναδικότητά σας είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχετε και ταυτόχρονα είναι το πιο πολύτιμο δώρο που μπορείτε να κάνετε στον κόσμο. Εάν είστε αυθεντικοί, μπορεί να μετανιώσετε μόνο για πράγματα που κάνατε και όχι για πράγματα που δεν κάνατε.

2. Μην αφήσετε τους άλλους να δημιουργήσουν τα όνειρά σας.

Η μεγαλύτερη πρόκληση στη ζωή του κάθε ανθρώπου είναι να ανακαλύψει τον πραγματικό εαυτό του, ενώ η αμέσως επόμενη είναι να τον αγκαλιάσει και να τον αγαπήσει όπως είναι. Ένας τρόπος να το πετύχετε αυτό, είναι να σιγουρευτείτε ότι οι αποφάσεις σας εξαρτώνται από τους δικούς σας στόχους και τα δικά σας όνειρα. 

Έχετε στη ζωή σας ανθρώπους που διαφωνούν μαζί σας; Αν ναι, τότε υπέροχα. Αυτό σημαίνει πως στέκεστε στα πόδια σας και πως ακολουθείτε το δικό ας μονοπάτι. Είναι βέβαιο πως αν δεν εργαστείτε να υλοποιήσετε τα δικά σας όνειρα, σε λίγα χρόνια θα εργάζεστε για την υλοποίηση των ονείρων κάποιου άλλου.

3. Μην περιτριγυρίζεστε από αρνητικούς ανθρώπους.

Μην αφήνετε τους ανθρώπους που διατηρούν αρνητική στάση ζωής να την μεταφέρουν σε σας. Μην τους δώσετε την ευκαιρία, θυμηθείτε πως δεν μπορεί κανείς να τραβήξει την σκανδάλη εάν δεν του δώσετε το όπλο. Οι φίλοι επηρεάζουν την κρίση σας είτε το συνειδητοποιείτε, είτε όχι. Βρείτε το περιβάλλον που σας ταιριάζει, κάντε καινούργιες φιλίες ή συσφίξτε αυτές που αξίζουν. 

Έχετε στο νου σας πως το να διατηρείτε φιλίες με αρνητικούς ανθρώπους είναι επιλογή και όχι υποχρέωση. Δώστε την ελευθερία στον εαυτό σας να βρίσκεται κοντά σε ανθρώπους με συμπόνοια, αντί για θυμό, με γεναιοδωρία αντί για απληστία και με υπομονή αντί για άγχος και στρες.

4. Μην βλάπτετε κανέναν με τα λόγια και τις πράξεις σας.

Είτε το πούμε Νόμο της Αιτίας και του Αποτελέσματος, είτε το πούμε Νόμο της ανταποδοτικής δικαιοσύνης, είτε το πούμε Νόμο του Κάρμα, η ουσία είναι η ίδια: Ό,τι κάνετε σήμερα θα το λάβετε αύριο, όχι ως τιμωρία ή ως ανταμοιβή αλλά ως αντανάκλαση των τωρινών σας επιλογών. Το πιο βαρύ φορτίο που μπορεί να δώσετε στον μελλοντικό εαυτό σας είναι τύψεις και ενοχές ότι έχει βλάψει άλλους ανθρώπους. 

Το πιο πιθανό είναι ότι κάποτε θα βλάψετε κάποιον εν αγνοία σας. Αλλά σε αυτή την περίπτωση θα μπορέσετε να συγχωρήσετε τον εαυτό σας, να πάρετε το μάθημα και να προχωρήσετε. Μπορεί στο μέλλον να μετανιώσετε για πολλά πράγματα αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα μετανιώσετε ποτέ για το ανιδιοτελές καλό που έχετε κάνει.

5. Μην αποφεύγετε την αλλαγή και την ανάπτυξη.

Εάν θέλετε να κατανοήσετε το παρελθόν σας, παρατηρήστε τις συνθήκες του παρόντος σας. Εάν θέλετε να μάθετε το μέλλον σας, παρατηρήστε τις ενέργειες και τις επιλογές του τώρα. Εάν το παρόν σας κάνει ευτυχισμένους, τότε συνεχίστε να κάνετε το ίδιο. 

Εάν όμως κάτι δεν σας αρέσει διορθώστε το ΤΩΡΑ. Η αναβλητικότητα του παρόντος είναι ένα μεγάλο βάρος για τον μελλοντικό σας εαυτό. Η τωρινή βολή ή στασιμότητά σας μπορεί να γίνει ταφόπλακα για το αύριο σας. Η βολή ακυρώνει την ανθρώπινη υπόσταση, σας απομακρύνει από τις εμπειρίες και τελικά από τη ζωή.

6. Μην τα παρατάτε όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.

Δεν υπάρχει αποτυχία, υπάρχουν απλώς αποτελέσματα. Ακόμα και αν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα περιμένατε, μην αποθαρρύνεστε και μην τα παρατάτε. Πάρτε τα μαθήματά που πρέπει και μετά προχωρήστε. Η μάχη κερδίζεται πάντα πολύ πριν τον πόλεμο. Είναι μια διαδικασία που αποτελείται από πολλά μικρά βήματα, καθημερινές αποφάσεις και πράξεις που σταδιακά χτίζουν μια σκάλα που οδηγεί στην ένδοξη αυτή στιγμή του θριάμβου. 

Κι αν αναρωτιέστε ποιος είναι ο θρίαμβος, σας λέμε με βεβαιότητα ότι ο θρίαμβος δεν έχει να κάνει με την τελική έκβαση, αλλά με την ικανοποίησή σας ότι κάνατε ό,τι καλύτερο μπορούσατε. Εάν καταφέρετε να έχετε αυτή τη γενική αίσθηση στη ζωή σας, ότι δηλαδή καταβάλατε κάθε προσπάθεια που μπορούσε να γίνει ή είχατε τη δυνατότητα να καταβάλετε, τότε να είστε σίγουροι πως δεν θα έχετε να μετανιώσετε για τίποτα στο μέλλον…

7. Μην προσπαθείτε να έχετε τα πάντα υπό έλεγχο.

Χαϊδέψτε την ζωή, μην την στραγγαλίζετε. Μερικές φορές είναι σημαντικό να χαλαρώνετε και να αφήνετε τη ζωή να ρέει. Είναι αδύνατον να τα ελέγχετε όλα. Όταν νιώσετε ότι έχετε κάνει ό,τι περνούσε από το χέρι σας τότε… πάρτε μια βαθιά ανάσα και αφεθείτε. Όταν καταλαγιάσουν οι δυσκολίες, τότε κάντε το επόμενο βήμα. Δεν είναι ανάγκη να ξέρετε ακριβώς που πορεύεστε για να είστε στον δρόμο προς κάτι καταπληκτικό. Όλα τα γεγονότα στη ζωή σας είναι σε τέλειο συγχρονισμό, ακόμα και αν δεν μπορείτε να το καταλάβετε. Μπορεί απλώς να πάρει λίγο χρόνο για να συνδέσετε όλες τις τελείες.

8. Μην αφήνετε άλλους να αναλαμβάνουν τις ευθύνες σας.

Όσο περίεργη κι αν ακούγεται η παραπάνω φράση είναι απόλυτα αληθινή. Θεωρείστε δεδομένο ότι με κάθε ευθύνη που παραδίδετε, ταυτόχρονα παραδίδετε και ένα μέρος της δύναμής σας. 

Όσες περισσότερες ευθύνες σας, αφήνετε να τις αναλαμβάνουν άλλοι, τόσο περισσότερο εσείς αποδυναμώνεστε. Το αποτέλεσμα είναι ότι μετά από λίγα χρόνια θα αισθάνεστε άτολμοι, δειλοί και θα αποδέχεστε ό,τι θεωρήσουν αυτοί που ανέλαβαν τις ευθύνες σας ότι σας αξίζει. Μερικές φορές είναι αναγκαίο να πέσετε όσο πιο χαμηλά γίνεται, με σκοπό να σταθείτε ψηλότερα από ποτέ. Μερικές φορές είναι αναγκαίο να ξεπλύνετε τα μάτια σας με δάκρυα για να δείτε τις δυνατότητες που στέκονται μπροστά σας πιο καθαρά.

9. Μην αναβάλετε την ευτυχία σας για «αύριο»

Το πρόβλημα είναι, πως πάντα οι άνθρωποι νομίζουν πως έχουν πολύ περισσότερο χρόνο από ότι έχουν στην πραγματικότητα. Μια μέρα όμως θα ξυπνήσετε και θα καταλάβετε πως δεν υπάρχει πλέον χρόνος να ασχοληθείτε με τα πράγματα που σας αρέσουν. 

Σε αυτό το σημείο είτε θα έχετε πετύχει όσους στόχους έχετε θέσει στη ζωή σας, είτε θα έχετε μια λίστα με τους λόγους που δεν προσπαθήσατε ποτέ.

πηγή-enallaktikidrasi.com

Διαβάστε περισσότερα... »

Πόσο εύκολα παίρνουμε τη ζωή για δεδομένη...

Ποσό εύκολα παίρνουμε τη ζωή για δεδομένη και πόσα γεγονότα και καταστάσεις τα θεωρούμε δεδομένα τόσο που έχουμε ξεχάσει ότι υπάρχουν. Όταν λέω ζωή εννοώ κάθε μικρό και μεγάλο κομμάτι της. 

Από το ότι αναπνέουμε -που δεν είναι δεδομένο- μέχρι το ότι προσπαθούμε να ελέγξουμε την πορεία της -πόσο αστείο- αποδεικνύεται ότι είναι κομμάτι της ύπαρξης μας η στάση αυτή. Σίγουρα η καθημερινότητα μας θα ήταν πιο χαρούμενη, ουσιαστικότερη και πιο γεμάτη αν δεν παίρναμε τίποτα σαν δεδομένο και διαθέταμε περισσότερη επίγνωση.

Θα γιορτάζαμε κάθε μέρα για το ότι ξυπνήσαμε και είμαστε ζωντανοί. Θα κοιτούσαμε τους ανθρώπους με αχόρταγη βιάση να γεμίσουμε από αυτούς, θα τους πλησιάζαμε χωρίς ντροπές και αναβολές. Θα ήταν όλα αμεσότερα, αληθινότερα! Θα αγκαλιάζαμε τους αγαπημένους μας χαιρετώντας τους και αποχαιρετώντας τους κάθε μέρα.

Και κάθε μέρα θα ήταν μια μικρή γιορτή που κερδίσαμε και έχουμε να την ζήσουμε για λίγο ακόμα. Αν θέλουμε να δούμε πόσο σημαντικό είναι να αναπνέουμε π.χ. το αντιλαμβανόμαστε αν με κάποιον τρόπο δυσκολευτούμε να αναπνέουμε. Αν προσωρινά χάσουμε, έστω και κατ ελάχιστο, αυτό που λανθασμένα θεωρούμε δεδομένο.

Δεν θα ζούσαμε προσπαθώντας να προβλέψουμε ή να ελέγξουμε το μέλλον γιατί πολύ απλά θα δημιουργούσαμε το καλύτερο δυνατό παρόν- το μόνο που διαθέτουμε ως σχετικά βέβαιο. Δεν θα μας άγχωναν ούτε θα μας πλήγωναν οι καταστάσεις και οι γύρω μας γιατί κάθε μέρα θα ήταν ευκαιρία για αγάπη και δημιουργία. Ποσό ουτοπικό αλλά ποσό πολύ θα άγγιζε την ουσία της ύπαρξης μας.

Τί πιο μαγικό από το να ζεις το τώρα, χωρίς να υπάρχει τίποτα άλλο στο μυαλό σου; Χωρίς αναστολές και αναβολές. Θα βλέπαμε τον κόσμο τόσο διαφορετικά. Θα αγαπούσαμε τα πάντα. Από το κρεβάτι μας μέχρι και τα αντικείμενα του σπιτιού μας, το φαγητό, τα λουλούδια, τους ανθρώπους γνωστούς και αγνώστους και η καρδιά μας θα ήταν ένα ανοιχτό τετράδιο έτοιμο να γεμίσει τις σελίδες του.

Κι αντί γι αυτό εμείς τι κάνουμε; Γεμίζουμε την αβέβαιη ύπαρξη μας πιστώνοντας τα μέσα σε βάθος χρόνου που φυσικά και δεν μπορούμε να προβλέψουμε. Γιατί; Γιατί να έχει τόσο πολύ μεγάλη σημασία το ανύπαρκτο μέλλον, μεγαλύτερη από το βέβαιο -έστω και φαινομενικά-παρών; Υπάρχει απάντηση αν ανατρέξουμε στο Εγώ, το μόνο που νοιάζεται για τέτοιες ασημαντότητες.

Να επενδύσεις στο μέλλον, να προσπαθήσεις για να απολαύσεις στο μέλλον, να προσέχεις για να μην δειχτείς τις συνέπειες στο μέλλον, να κάνεις υπομονή και θα αποζημιωθείς στο μέλλον… και στο παρόν; Γιατί το παρόν, που είναι ότι πιο βέβαιο έχουμε, πρέπει να μένει ἠ να περιμένει το μέλλον για να γίνει αρκετά κάλο, ουσιαστικό ή σημαντικό, ειδικά όταν το μέλλον δεν έρχεται ποτέ;

Υπάρχει απάντηση αν ανατρέξουμε στο Εγώ, το μόνο που νοιάζεται για τέτοιες ασημαντότητες, το μόνο που το απασχολούν παράλογα και εξωφρενικά πράγματα για να νοιώθει υπαρκτό, ενώ γνωρίζει πως είναι ανύπαρκτο. Το μόνο που κάνουμε εμείς με αυταπάρνηση είναι να το ταΐζουμε σαν κάτι σημαντικό.

Μια κλασική φράση που ακούμε συχνά και ταυτόχρονα την ξεχνάμε, ότι δηλαδή «ζήσε το σήμερα σαν να μην υπάρχει το αύριο» είναι η πιο σοφή συμβουλή που θα μπορούσα να σκεφτώ. 

Μην περιμένεις το αύριο για να ζήσεις, μην περιμένεις το αύριο για να κάνεις αυτό που θέλεις, για να αγαπήσεις, για να δημιουργήσεις, για να πλησιάσεις τις επιθυμίες σου, για να δεις τα λάθη σου, για να τα διορθώσεις, για να πληγωθείς, να πονέσεις, να αγαπήσεις, να ζητήσεις, να ζήσεις, μην το περιμένεις γιατί το αύριο μπορεί να μην έρθει ποτέ ή μπορεί να έρθει μεθαύριο.

Μην σπαταλάς ζωή σου σήμερα, περιμένοντας το αύριο, επίσης μην περιμένεις τις συγκυρίες να έρθουν στην πόρτα σου, δεν θα έρθουν ποτέ μόνες τους αν δεν τις προκαλέσεις, αν δεν τις γνωρίσεις, αν δεν τις ζήσεις σήμερα !

Είσαι ηττημένος από το εγώ, όταν πιστεύεις τον πολιτικό, τα νομοσχέδια του πολιτικάντη, τον παπά, τις γραφές του παπά, τον γκουρού της κάθε παλαβομάρας που σου λέει το ένα ή το άλλο. Είσαι ηττημένος κάθε φορά που ικετεύεις, προσεύχεσαι, εκλιπαρείς, ζητάς, περιμένεις, από οποιονδήποτε το οτιδήποτε.

Είσαι ηττημένος όταν αντί να ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ τι να κάνεις με την ζωή σου, εσύ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ πως κάτι θα γίνει με την ζωή σου. Η απόσταση ανάμεσα στο ΝΑ και στο ΘΑ είναι τόσο μεγάλη που τις χωρίζει απεραντοσύνη. Όταν (κι αν) μάθεις αυτήν την τεράστια διαφορά των λέξεων, εκμηδενίσεις την απεραντοσύνη που τις χωρίζει, τότε μπορείς να είναι ΥΕΠΥΘΥΝΟΣ εσύ και μόνον ΕΣΥ, της ζωής σου. Είσαι κερδισμένος όταν έχεις την ΕΥΘΥΝΗ της ζωής σου, ΕΣΥ και δεν σε επηρεάζει τίποτε και κανένας.

Δεν είσαι μόνος σου, το έχουν κάνει χιλιάδες άνθρωποι και δεν δίνουν δεκάρα για την κρίση τους, τις αυξήσεις τους την κατάντια τους. Επικοινώνησε να βρεις τρόπους να ΚΟΨΕΙΣ την γόρδιο δεσμό της κρίσης και ανέλαβε ΕΥΘΥΝΗ.

Βρες τρόπο δηλαδή να μην τους έχεις ανάγκη, αυτό είναι το πρώτο βήμα στο μονοπάτι της Ευθύνης της ζωής σου, υπάρχουν δεκάδες τρόποι αλλά δεν θα στους πει κανένας, μονος σου πρεπει να τους βρεις. Κάνε μότο της ζωής σου τον ακόλουθο αφορισμό, όταν τον σκεφτείς και τον εφαρμόσεις τότε το χάσμα ανάμεσα στο Να και στο Θα αρχίζει να μικραίνει, φρόντισε να το εξαφανίσεις.

Μην επιτρέπεις να σε επηρεάσει αυτό που δεν μπορείς να επηρεάσεις και Ζήσε Αναλόγως!

πηγή-terrapapers.com

Διαβάστε περισσότερα... »

Οι Λύσεις της Φιλοσοφίας στην Καθημερινότητα

Ο σύγχρονος άνθρωπος ζει σ’ έναν κόσμο ιδιαίτερα πιεστικό. Οι ρυθμοί ζωής ειδικά στις μεγαλουπόλεις είναι ιλιγγιώδεις, τα περιβάλλοντα - εργασιακό, κοινωνικό, ακόμη και οικογενειακό-ανταγωνιστικά, η βία, οι εθνικισμοί και η μισαλλοδοξία αναβιώνουν, η κοινωνία στηρίζεται σε θεσμούς που παραπαίουν ή δεν λειτουργούν, το φυσικό περιβάλλον εκπέμπει σήματα συναγερμού και η επιβίωση γίνεται όλο και πιο δύσκολη. 

Η καθημερινή ζωή χάνει την ομορφιά και τη γοητεία της και κυριαρχούν το άγχος, η μοναξιά, η ρουτίνα, η σκληρότητα, η αδικία και το τοπίο που ξετυλίγεται μπροστά μας μοιάζει ιδιαίτερα ζοφερό. 

Σ’ έναν τέτοιο κόσμο είναι ίσως δύσκολο να μιλήσουμε για φιλοσοφία. Υπάρχει όμως μια αλήθεια που δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι στον κόσμο της ύλης δεν υπάρχει απολυτότητα αλλά πολλαπλότητα, οπότε υπάρχουν τουλάχιστον δυο διαφορετικοί τρόποι για να αντιληφθούμε και να ζήσουμε την καθημερινότητά μας, ένας ζοφερός και ένας φωτεινός.

Κάνοντας ένα ταξίδι στο χρόνο βρίσκουμε στην Πολιτεία του Πλάτωνα ένα μύθο, το «μύθο της σπηλιάς» που αναφέρεται σε αυτούς τους 2 διαφορετικούς τρόπους αντίληψης και βίωσης της ζωής. 

Μας μιλά για μια σπηλιά, μια μικρογραφία του κόσμου μας, που μέσα σ’ αυτήν υπάρχουν 3 κατηγορίες ανθρώπων. Οι περισσότεροι λέγονται δεσμώτες και βρίσκονται αλυσοδεμένοι, και δεμένοι χειροπόδαρα με τέτοιο τρόπο που να μην μπορούν να δουν τίποτα πέρα από μια οθόνη που βρίσκεται μπροστά τους. Στην οθόνη προβάλλονται οι σκιές κάποιων αντικειμένων που μεταφέρονται από το δεύτερο είδος, τα «αφεντικά της σπηλιάς» και που οι δεσμώτες θεωρούν αληθινά. 

Από καιρού εις καιρόν κάποιοι δεσμώτες καταλαβαίνουν πως αυτό που ζουν δεν είναι η πραγματικότητα και τολμούν να λύσουν τα δεσμά τους και να ξεκινήσουν την έξοδο από τη σπηλιά, την έξοδο προς το φως. Αυτή είναι η τρίτη κατηγορία ανθρώπων, οι φιλόσοφοι. 

Δεν αρκούνται στο σκοτάδι, στη μίζερη καθημερινότητα, αλλά αναζητούν το φως, αναλαμβάνουν την ευθύνη της ζωής τους και τολμούν να την αλλάξουν. Είναι αυτοί που παρότι έχουν βγει από τη σπηλιά επιστρέφουν από αγάπη προς τους υπόλοιπους, για να τους δείξουν τον τρόπο να κάνουν τη ζωή τους φωτεινή και δημιουργούν πραγματικό πολιτισμό.

Στην ιστορία της ανθρωπότητας έχουμε δείγματα από υψηλούς πολιτισμούς, όπως ο Αιγυπτιακός, ο Ελληνικός, ο Ινδικός, οι Προκολομβιανοί πολιτισμοί της Αμερικής, αλλά και από πολλούς Μεσαίωνες. Ψάχνοντας κοινά στοιχεία στους μεγάλους πολιτισμούς συμπεραίνουμε ότι κάθε πολιτισμός μπορεί να παρασταθεί ως μια πυραμίδα, με πλευρές την Πολιτική, τη Θρησκεία, την Επιστήμη και την Τέχνη και με βάση την Παράδοση ή Φιλοσοφία.

Κάθε πολιτισμός πρέπει να μπορεί να εναρμονίζει τις αντιφάσεις και τα διδάγματα του παρελθόντος και να καλλιεργεί τις θεμελιώδεις πνευματικές αξίες. Στο σημείο αυτό έρχεται η φιλοσοφία, η παράδοση, αυτή που μπορεί να μας διδάξει το «πώς» και το «γιατί» των ανόδων και των καθόδων των πολιτισμών, ώστε να μπορούμε να ξαναδημιουργήσουμε τα θετικά και να αποφύγουμε τα λάθη.

Η ρίζα της φιλοσοφίας ανάγεται στον αρχαιότατο παγκόσμιο θεσμό των μυστηρίων. Από εκεί πήγασαν οι αλήθειες που στη συνέχεια εξηγήθηκαν και προσαρμόστηκαν στις διαφορετικές ιστορικές στιγμές από φιλοσοφικά συστήματα σε Ανατολή και Δύση και δομούν μια νέα αντίληψη για το σύμπαν, τον άνθρωπο και την κοινωνία, εκφράζοντας αυτό που ο Πλάτωνας ονόμασε Αρχέτυπα.

Καθεμιά από τις πλευρές της πυραμίδας του πολιτισμού σχετίζεται και εκφράζει ένα νοητικό αρχέτυπο, ένα ιδεώδες, καθώς, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει και το αιγυπτιακό κείμενο Κυμβάλειο, «Το σύμπαν είναι νοητικό».

Όταν ένας πολιτισμός στηρίζεται σε ένα Ιδεώδες, που ως πνευματικό ον, μπορεί να δράσει σε όλα τα επίπεδα και να μεταλλάξει αυτούς που το ακολουθούν, τότε η φιλοσοφία μπορεί να εφαρμοστεί στην πράξη και η καθημερινή ζωή να γίνει άκρως ενδιαφέρουσα.

Για να γίνει αυτό χρειάζεται να αλλάξουμε κάποιες αντιλήψεις που έχουμε για τον κόσμο και τον άνθρωπο. Το Σύμπαν που μας περιβάλλει δεν είναι ένα καλοκουρδισμένο ρολόι που λειτουργεί με φυσικούς νόμους αλλά ένα ζωντανό ον, που όπως όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί, με μόνη εξαίρεση το μέγεθος, γεννιέται, αναπτύσσεται και πεθαίνει. 

Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να υπάρχουν παράλληλα σύμπαντα σε άλλες διαστάσεις, σε παράλληλους κόσμους, όπως ανέφερε ο Ιταλός αναγεννησιακός φιλόσοφος Τζορντάνο Μπρούνο, στα οποία πιθανά υπάρχουν άλλες μορφές ζωής. 

Ο άνθρωπος δεν είναι απλά ένα υλικό ον που ζει για να παράγει και να διαιωνίζεται, αλλά κυρίως ένα πνευματικό ον, που μέσα από διαδοχικές ενσαρκώσεις στον κόσμο της ύλης συγκεντρώνει εμπειρίες και εξελίσσεται, όπως καθετί εκδηλωμένο στο σύμπαν. 

Δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος, αλλά μέρος του μυστηρίου που μας περιβάλλει. Και χρειάζεται να φροντίζει όχι μόνο τις υλικές ανάγκες του, που ούτως ή άλλως δεν καλύπτονται ποτέ, αλλά επίσης τις ψυχικές, τις νοητικές και τις πνευματικές. Χρειάζεται επίσης ισορροπία ανάμεσα στη λογική, το συναίσθημα και τη δημιουργική φαντασία για να εκφράσει την πληρότητα της ύπαρξής του και να ζήσει ως ολοκληρωμένο και επιβεβαιωμένο ον.

Η καθημερινή ζωή μπορεί να γίνει πιο απλή αν φροντίσουμε να την αναδιαμορφώσουμε. Στο χώρο της επιστήμης χρειάζεται μια επιστήμη συνδεδεμένη με την εσωτερική σοφία, στην οποία δεν θα έχει σημασία μόνο ο πειραματισμός αλλά και η φαντασία, που να ερευνά τους Νόμους της Φύσης και να προσφέρει τα συστήματα που εξασφαλίζουν μια πραγματική Οικολογία Πρέπει να είναι ανθρωπιστική, να υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι τα συμφέροντα, να ευεργετεί το σύνολο της ανθρωπότητας χωρίς προκαταλήψεις και να στοχεύει στη βελτίωση και την αξιοπρέπεια της ανθρώπινης ζωής.

Στο χώρο του μυστικισμού χρειάζεται να αντιληφθούμε τον άνθρωπο ως μυστικιστικό ον (άνω + θρώσκω = "κοιτάζω προς τα επάνω"), νιώθω βιωματικά το θείο. Χρειάζεται να ξαναβρούμε αυτή την πνευματική σύνδεση με την έννοια του θείου, πέρα από τις διάφορες ονομασίες που κατά καιρούς του αποδίδονται γιατί αυτό είναι που ξεχωρίζει τον άνθρωπο απ' το ζώο, το οποίο κατά τ' άλλα αναπνέει, έχει συναισθήματα και σε κάποιες περιπτώσεις αρκετά οργανωμένη σκέψη.

Στο χώρο της τέχνης χρειαζόμαστε μια τέχνη που θα συλλέξει τα καλύτερα στοιχεία των κλασικών, συνδυάζοντάς τα με τα σύγχρονα. Χρειάζεται επίσης να είναι κατανοητή, να μπορεί να μιλά στον καθένα στη δική του γλώσσα, να εκφράζει την ομορφιά και να έχει ένα μεταφυσικό μήνυμα, ικανό να ανυψώσει τη συνείδηση και να εμπνεύσει τη ζωή μας.

Απέναντι στην παιδαγωγική χρειάζεται να αντιληφθούμε ότι η αληθινή παιδαγωγική διδάσκει τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να ξυπνήσουμε την ικανότητα που έχουμε να μαθαίνουμε. Ο Πλάτωνας έλεγε ότι η μάθηση είναι ανάμνηση και ο Αριστοτέλης ότι ξεκινά από την έκπληξη. Μπορούμε να προσθέσουμε ότι είναι η χαρά της ξύπνιας συνείδησης όταν αντιλαμβάνεται την πληθώρα δυνάμεων και δυνατοτήτων που διαθέτει. 

Για να μπορέσει όμως η συνείδηση να ξυπνήσει δεν πρέπει να στοχεύουμε μόνο στην εκπαίδευση του νου, αλλά ταυτόχρονα της καρδιάς και των χεριών, καλλιεργώντας χωρίς διακρίσεις τις λανθάνουσες ιδιότητες και ικανότητες κάθε ανθρώπου και στοχεύοντας στη μόρφωση και όχι στην απλή πληροφόρηση.

Μπροστά στη ζωή και το θάνατο πρέπει να αντιληφθούμε ότι είναι οι δυο πλευρές της μιας ζωής, οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Ο θάνατος έτσι όπως τον αντιλαμβανόμαστε δεν υπάρχει, είναι ένα φάντασμα που το δημιούργησαν τα «αφεντικά της σπηλιάς», του μύθου που παραθέτει ο Πλάτωνας στην πολιτεία, για να μας τρομάζουν. 

Η ζωή είναι μία με δυο όψεις, δυο πόλους, έναν στην ουράνια και ένα στη γήινη διάσταση. Στην πορεία μας ως όντα, γεννιόμαστε και πεθαίνουμε ξανά και ξανά, κινούμενοι ανάμεσα στις διαστάσεις, συλλέγοντας εμπειρίες. Και με αυτό τον τρόπο εξελισσόμαστε. Δεν πρέπει να φοβόμαστε το θάνατο, όπως ακριβώς δεν πρέπει να φοβόμαστε και τη ζωή. Το σημαντικό σε όλες τις διαστάσεις είναι το ύψος της συνείδησής μας και αυτό εξαρτάται από εμάς τους ίδιους.

Αναφορικά με το παρελθόν και το μέλλον χρειάζεται να αντιληφθούμε το παρελθόν μας, όχι ως ένα βάρος αλλά ως ένα βάθρο που θα μας βοηθήσει να χτίσουμε ένα καλύτερο μέλλον. Το παρελθόν μας είναι η ιστορία μας, οι εμπειρίες μας που είναι απαραίτητες για την εξέλιξή μας. 

Και να ζούμε το παρόν με τον τρόπο των Στωικών που συμβούλευαν: «Ζήσε κάθε μέρα σαν να ήταν η τελευταία σου», αντιμετωπίζοντας κάθε μέρα σαν μια πρόκληση, σαν μια ευκαιρία που πρέπει να αδράξουμε για να μάθουμε όλο και περισσότερα, να γίνουμε λίγο καλύτεροι. 

Εφαρμόζοντας τη φιλοσοφία στην πράξη διαμορφώνεται ένας νέος άνθρωπος. Είναι αυτός που γνωρίζει ότι το κλειδί της ζωής του και των μυστηρίων που τον περιβάλλουν βρίσκεται μέσα του. 

Ότι η βελτίωση της κοινωνίας ξεκινά από τη δική του βελτίωση, ότι κανένας δεν θα κάνει αυτό που αντιστοιχεί στη δική του ευθύνη, που δεν περιμένει θαύματα, αλλά πιστεύει στο μυστήριο και ξέρει να ζει κάθε στιγμή με όλες του τις δυνάμεις. 

Μιλάει περισσότερο με τα έργα παρά με τα λόγια, γιατί όλοι χρειαζόμαστε καλά παραδείγματα. Ξέρει να ζει και να ονειρεύεται. Είναι μια πηγή φωτός και μια ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.

Βιβλιογραφία

Ευάγγελος Παπανούτσος, Πρακτική Φιλοσοφία

Ευάγγελος Παπανούτσος, Το δίκαιο της πυγμής

Ι.Μ.Παναγιωτόπουλος, Ο σύγχρονος άνθρωπος

Κόνραντ Λόρεντζ, Τα 8 θανάσιμα αμαρτήματα του πολιτισμού μας

Γιοστείν Γκάαρντνερ, Ο κόσμος της Σοφίας, Σπινόζα, Πρακτική Φιλοσοφία

Cossuta Frederic, Η φιλοσοφία και πώς να τη διαβάσουμε

Πλάτωνα, Πολιτεία, εκδ. Ζαχαρόπουλος

Φρίντιχ Νίτσε, Πέρα από το καλό και το κακό, εκδ. Κύκνος

Φρίντιχ Νίτσε, Γενεαλογία της Ηθικής, εκδ. Κύκνος

Umberto Eco, Πέντε Ηθικά κείμενα, εκδ. Κύκνος

Μαύρκος Αυρήλιος, Τα εις εαυτόν

Λάο Τσε, Τάο τε Κινγκ, εκδ. Σμίλη

Πυθαγόρας, Άπαντα 2, εκδ. Κάκτος

Κικέρων, Περί Φιλίας, εκδ. Ενάλιος

Εδουάρδος Συρέ, Μεγάλοι Μύστες, εκδ. Ιάμβλιχος

Tohn Bennett, Δάσκαλοι Σοφίας, εκδ. Αρχέτυπο

Λιζ Γκρίν, Τζουλιές Σάρμαν-Μπέρκ, Το μυθικό ταξίδι-ο μύθος οδηγός για τη ζωή, εκδ. Κέδρος

πηγή-nea-acropoli-athens.gr

Διαβάστε περισσότερα... »

Αλληγορική ιστορία, για την κοινωνία των γραναζιών

Κάποτε υπήρχε ένα σουρεαλιστικό σύμπαν όπου όλα κυλούσαν ρολόι. Ένας άνθρωπος κάθε μέρα αφιέρωνε λίγο χρόνο για να το κουρδίσει προκειμένου αυτό να εξυπηρετεί την ανάγκη του να παρακολουθεί την ώρα και να οργανώνει έτσι το χρονοδιάγραμμα της ημέρας του. Με την βοήθεια του ρολογιού στάθμιζε τις προτεραιότητές του και προσπαθούσε να χωρέσει όσο περισσότερα πράγματα μπορούσε στο πρόγραμμά του.

Επίσης αυτός ο άνθρωπος γνώριζε ότι για το κάθε τι, υπήρχε και η καλύτερη στιγμή για να το κάνεις. Κάτι σαν τους αγρότες και τους έφηβους δηλαδή... Η σπορά και οι επαναστάσεις γίνονται μια συγκεκριμένη στιγμή στον κύκλο του χρόνου ή της ζωής μας. Ίσως τη στιγμή που δεν γίνεται κι αλλιώς...

Μέσα σε αυτό το ρολόι που το τροφοδοτούσε με ενέργεια ο αντίχειρας και ο δείκτης του κατόχου του που το κούρδιζε, ζούσαν κάποια πλάσματα που τα έλεγαν γρανάζια. Τα γρανάζια ξεκινούσαν τη ζωή τους μαθαίνοντας να έχουν έναν συγκεκριμένο ρόλο στο μηχανισμό του ρολογιού και να λειτουργούν παράλληλα με τους άλλους. Αν κάποιο γρανάζι έκανε του κεφαλιού του το επέπλητταν τα άλλα γρανάζια. Μάλιστα υπήρχαν γρανάζια που είχαν επιφορτιστεί με αυτό το ρόλο. 

Γρανάζια γονείς, γρανάζια δάσκαλοι, και ούτω κάθε εξής. Αν κάποιο γρανάζι αδυνατούσε να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της κοινωνίας των γραναζιών, το έκαναν να αισθάνεται συνεχώς άσχημα με τον εαυτό του, καθώς του έλεγαν ότι είναι και θα είναι πάντα βάρος για την κοινωνία, και το εκφόβιζαν ότι ο ρόλος του θα το οδηγήσει εκτός του ρολογιού, στον θάνατο. 

Εκεί που καταλήγουν τα αναλώσιμα και τα ανταλλακτικά ενός ρολογιού. Όλα τα γρανάζια που είχαν λίγη προνοητικότητα και ωριμότητα, μάθαιναν το ρόλο τους και κυλούσαν προς μια κατεύθυνση που διάλεγαν και θεωρούσαν σωστή. Σε κάθε περίπτωση τα γρανάζια έπρεπε να περιστρέφονται είτε προς τα δεξιά είτε προς τα αριστερά, και όχι να αμφιταλαντεύονται μπρος-πίσω. 

Τα πιο υπάκουα γρανάζια επιβραβεύονταν ως γρανάζια πρότυπα, ώστε όλοι να τα θαυμάζουν και να ακολουθούν το παράδειγμά τους. Έτσι η κοινωνία ένιωθε ασφάλεια και καμάρωνε ότι όλα κυλάνε ρολόι. Αν υπήρχε και κάτι που δεν πήγαινε πάντα προς την προβλεπόμενη κατεύθυνση, ήταν η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Κάποια στιγμή όμως, ο κάτοχος του ρολογιού πέρασε μπροστά από μια βιτρίνα και είδε κάποια άλλα ρολόγια, που δεν χρειαζόταν να τα κουρδίσει κανείς για να δουλεύουν. Τα ρολόγια αυτά είχαν μια μπαταρία που η ενέργειά της κρατούσε για χρόνια κι ένα ορυκτό που λεγόταν χαλαζίας, το οποίο παλλόταν και έδινε το ρυθμό με μεγάλη ακρίβεια. 

Έτσι πολυάσχολος που ήταν λοιπόν αυτός ο άνθρωπος, σκέφτηκε: Γιατί να μην εξοικονομήσω λίγο παραπάνω χρόνο στη ζωή μου ώστε να χωρέσουν περισσότερα πράγματα μέσα στη μέρα μου; Κι έτσι αποφάσισε να μην αφιερώσει άλλο χρόνο κουρδίζοντας το παλιό ρολόι και όταν αυτό θα σταματούσε, να το αντικαταστήσει με ένα καινούριο ρολόι χαλαζία, που δεν χρειάζεται κούρδισμα.

Όταν ο κάτοχος δεν κούρδισε το ρολόι την προγραμματισμένη ώρα, η κοινωνία των γραναζιών που είχε συνηθίσει όλα να κυλάνε σύμφωνα με κάποιο πρόγραμμα, άρχισε να αγωνιά. Όταν δε, η αποθηκευμένη στα ελάσματα ενέργεια άρχισε να τελειώνει, πανικοβλήθηκαν! Δεν ήξεραν τι να κάνουν! Όλα όσα είχαν μάθει να κάνουν, τους ήταν άχρηστα πια. 

Οι έριδες και οι αψιμαχίες στην κοινωνία των γραναζιών κορυφώθηκαν και δημιουργήθηκε ένα φθονερό χάσμα ανάμεσα στα δεξιόστροφα και τα αριστερόστροφα γρανάζια, καθώς τα μεν έριχναν την ευθύνη στα δε. Απευθύνθηκαν στα γρανάζια πρότυπα για μια λύση, όμως κι αυτά είχαν μάθει να λειτουργούν παράλληλα με την υπόλοιπη κοινωνία των γραναζιών. Όσο αυτή επιβραδυνόταν ακολουθούσαν κι αυτά σε μια οδυνηρή πορεία προς το τέλμα, μη γνωρίζοντας με ποιον τρόπο να αντιδράσουν.

Όταν όλοι πια είχαν χάσει την ελπίδα τους και ένιωθαν την τραγική μοίρα της χωματερής και της οξείδωσης να πλησιάζει, παρατήρησαν ένα μικρό μεταλλικό βαρίδι που το είχαν αποσυνδέσει από τον υπόλοιπο μηχανισμό για να μην τους μπερδεύει. Αυτό εξακολουθούσε να κινείται με τον ίδιο τρόπο όπως και πριν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα! Αυτό το βαρίδι ήταν ο τρελός του χωριού, που είχε μάθει να κινείται μόνος του χωρίς να έχει ανάγκη από εξωτερική βοήθεια. 

Η κίνησή του είχε μια πρωτοτυπία, καθώς άλλοτε συμφωνούσε με τα δεξιόστροφα γρανάζια και άλλοτε με τα αριστερόστροφα. Είχε δηλαδή την ικανότητα να συντονίζει την κίνησή του με εξωτερικούς παράγοντες όπως η κίνηση του καρπού του κατόχου και να αξιοποιεί το περίσσευμα της ενέργειας που ερχόταν από εκεί. 

Τα υπόλοιπα γρανάζια δεν κατάλαβαν πολύ καλά πως τα κατάφερνε να διατηρεί την κίνησή του όταν όλα πια ήταν στάσιμα, αλλά κατάλαβαν ότι αυτό το μικρό μεταλλικό βαρίδι, είχε μια δική του αυτόνομη νόηση που το είχε βοηθήσει να συνεχίσει και ότι ήταν πια η μοναδική ελπίδα που τους είχε απομείνει. Τότε του απένειμαν τον τίτλο του ρότορα και συμφώνησαν ότι ήταν προς όφελός τους να προσδεθούν μαζί του.

Έτσι ο τρελός του χωριού έγινε ξαφνικά ο ήρωας του χωριού και το ρολόι που τελικά ήταν αυτόματο έμαθε να λειτουργεί ξανά με τη βοήθεια του ρότορα, αυτή τη φορά χωρίς την ανάγκη κουρδίσματος. Ο κάτοχος είδε ότι είχε ένα ρολόι αξιόπιστο και ακριβές κι έτσι αποφάσισε να το κρατήσει και ξέχασε τα φτηνά ρολόγια του χαλαζία που είχε δει στη βιτρίνα..."

Σπύρος Σιμεγιάτος - https://www.facebook.com/rebetiko.piano

πηγή-antikleidi.com

Διαβάστε περισσότερα... »