«Ἕλληνες ἀεί παῖδες ἐστε, γέρων δέ Ἕλλην οὐκ ἔστιν» (Πλάτων, Τίμαιος, 22b).


"Ὁμολογεῖται μὲν γὰρ τὴν πόλιν ἡμῶν ἀρχαιοτάτην εἶναι καὶ μεγίστην καὶ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὀνομαστοτάτην· οὕτω δὲ καλῆς τῆς ὑποθέσεως οὔσης,
ἐπὶ τοῖς ἐχομένοις τούτων ἔτι μᾶλλον ἡμᾶς προσήκει τιμᾶσθαι. 24. Ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ' ἐρήμην καταλαβόντες
οὐδ' ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ' οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν ὥστ' ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν,
αὐτόχθονες ὄντες καὶ τῶν ὀνομάτων τοῖς αὐτοῖς οἷσπερ τοὺς οἰκειοτάτους τὴν πόλιν ἔχοντες προσειπεῖν".
(Ἰσοκράτης, Πανηγυρικός, στίχοι 23-24).

Τα άρθρα που φιλοξενούνται στον παρόντα ιστότοπο και προέρχονται απο άλλες πηγές, εκφράζουν αποκλειστικά και μόνον τις απόψεις των συγγραφέων τους.

Καθίσταται σαφές ότι η δημοσίευση ανάρτησης, δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά αποδοχή των απόψεων του συγγραφέως.


ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ, ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ, ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΡΘΡΟ-ΑΝΑΡΤΗΣΗ (΄κλίκ΄ στο "Δεν υπάρχουν σχόλια"). ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.

Ακολουθήστε μας στο Facebook

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΕΛΦΟΙ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΕΛΦΟΙ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 11 Ιουλίου 2015

Ο Ομφαλός των Δελφών και το Πενταδωδεκάεδρο του Πλάτωνα










Ο Ομφαλός των Δελφών, είναι ο διασημότερος Ομφαλός, σε όλο τον κόσμο. Φυσικά υπάρχουν και άλλα παρόμοια αντικείμενα στην Ρώμη, Ιράκ, Αίγυπτο, Ιερουσαλήμ, Αγγλία, Γερμανία, ΗΠΑ και αλλού. Έτσι κάθε πολιτισμός είχε ένα ιερό μέρος για το οποίο πίστευε ότι ήταν το συμβολικό κέντρο του κόσμου. Βλέπε εικ 2 του Εκαταίου από την Μίλητο το 500π.χ. 

Πίστευαν ότι το υπερφυσικό εισερχόταν στον φυσικό κόσμο μέσω του κέντρου του, που σημειωνόταν με την τοποθέτηση ενός πέτρινου «αφαλού». Μέσω του νοητού κάθετου άξονα συνδεόταν ο πνευματικός κόσμος με τον φυσικό. Από αυτό το σημείο μπορούσαν να αποκτήσουν επαφή με τους άλλους κόσμους, τον παράδεισο, την κόλαση και με τα πνεύματα.

Αυτή η κάθετη νοητή γραμμή συχνά αναφερόταν ως ο κοσμικός άξονας. Τον ονόμαζαν έτσι γιατί τοποθετούσε την Γή στο κέντρο με τον ουράνιο κόσμο επάνω και τον κάτω κόσμο απο κάτω. Αυτό το ιερό κέντρο γνωστό παγκοσμίως με το αρχαίο Ελληνικό όνομα ομφαλός σήμαινε τον αφαλό της γης. Στους αρχαίους λαούς ο ομφαλός ήταν απαραίτητος για την δημιουργία του πολιτισμού και της θρησκείας , γιατί ξεχώριζε τον ασφαλή ανθρώπινο κόσμο από τον επικίνδυνο κόσμο των φυσικών δυνάμεων. Εντοπίζοντας και μαρκάροντας της Γή, όπως νόμιζε ο κάθε λαός, ήλπιζε να χαρτογραφήσει τον κόσμο και να τον ελέγξει.





Ενεργειακά δίκτυα στον Ομφαλό των Δελφών: Λέτε οι αρχαίοι Έλληνες να σκεπτόντουσαν τόσο απλοϊκά; Οι μάζες σίγουρα, βρισκόμενες πάντα σε κατάσταση κοπαδιού στο μαντρί. Φροντίζουν να βρίσκονται σε άγνοια, οι τσοπάνηδες και τα τσοπανόσκυλα. Δηλαδή οι επικυρίαρχοι του πλανήτη και του ηλιακού συστήματος με το DNA ερπετών κυρίως, ποντικών, γουρουνιών, σκύλων, φτερωτών όντων και όχι μόνον. Όλοι αυτοί πολεμούν μεταξύ τους χρησιμοποιώντας τους ανθρώπους για τεράστια χρονικά διαστήματα.

Φυσικά σκόπιμα διατηρούν την ανθρωπότητα κάτω από σχεδόν απόλυτο νοητικό έλεγχο. Είναι γνώστες των αποκαλούμενων υπερτεχνολογιών. Βεβαια απο τον 19ο αιώνα γνωρίζαμε τα βασικά, αλλά επίσης τα θάψανε. Δεν είναι μόνοι τους, αλλά βοηθούνται από πολλούς «μυημένους», τρομάρα τους. Δείτε «Ποιοί μας Κλέβουν την Ψυχή από … την Σελήνη;»

Κάποιοι όμως γνώριζαν κάποια ψίχουλα από την μερική γνώση του μακρινού παρελθόντος και λέω μερική, γιατί το κωμικοτραγικό είναι ότι μόνο ο άνθρωπος στην Γή από όλες τις εξωγήινες φυλές (ανθρώπινες και μη) δεν ξέρει την πραγματική δομή των διαστάσεων, της υφής του χρόνου, και τις τεχνολογίες ελεύθερης ενέργειας. Υπάρχει τεράστια συνειδητή και από βλακεία, παραπληροφόρηση από τον μεταφυσικό και ακαδημαϊκό χώρο (Πεϊπερολογία- Paperology http://www.terrapapers.com/?p=2823).





Για να δούμε λοιπόν ξανά τον ομφαλό των Δελφών. Τι έχει σκαλισμένο επάνω του; Αλυσίδες μήπως, όπως είπανε κάποιοι έξυπνοι; Διακοσμητικά γεωμετρικά σχήματα; Τίποτα φυσικά από αυτά. Αναπαριστά χονδροειδώς, φυσικά, τα τρία βασικά επάλληλα ενεργειακά δίκτυα της γής !!! Γιατί τρία; Ένα το φυσικό που βρίσκεται σε ασταθή κατάσταση εξ αιτίας παλαιού πολέμου στο ηλιακό μας σύστημα, ένα το τεχνητό που στήνεται ακόμα, και ένα που είναι αποτέλεσμα της ετεροδυνώσεως (ηλεκτρονικός όρος) των δύο προηγουμένων.

Η φύση του δικτύου του ενεργειακού δικτύου της γης είναι ηλεκτρομαγνητική, αυτή των βαθμωτών ηλεκτρομαγνητικών πεδίων. Δείτε Μετεωρολογικός Πόλεμος, Αεροψεκασμοί.

Οι κόμβοι πού φαίνονται στον ομφαλό των Δελφών, είναι τα σημεία συμβολής, καθόσον αφορά στάσιμα κύματα. Υπάρχουν μεγάλοι και μικροί σε μέγεθος κόμβοι. Σε κάθε κόμβο δημιουργείται μια ενεργειακή δίνη με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Στην διεθνή βιβλιογραφία του είδους είναι γνωστές ως Vortex. Οι ενδιάμεσες γραμμικές συνδέσεις των κόμβων δείχνουν τις συνιστώσες του πεδίου στην διαδρομή του πέρα από τον χώρο και τον χρόνο, μέσω της αρχέγονης ενεργειακής θάλασσας τού ενεργού κενού.

Συναντά κανείς συχνά σκαλισμένες δίνες σε ομφαλούς στα διάφορα μέρη του κόσμου, όπου βρίσκονται. Στον μύθο του κοσμικού άξονα και του κέντρου της γης κωδικοποιείται μια γνώση απαγορευμένη για τον απλό άνθρωπο, όπως κοροϊδευτικά μας αποκαλούν. Ο Bruce L. Cathie συγγραφέας του βιβλίου The Energy Grid, Harmonic 288 και άλλα, καθώς και ο David Hatcher Childress συγγραφέας του βιβλίου Anti-Gravity and the World Grid ισχυρίζονται ότι υπάρχει ένα ενεργειακό δίκτυο που καλύπτει την Γή.

Αποτελεί την φυσική ροή των ενεργειών της γης. Στις διασταυρώσεις των ενεργειακών ροών δημιουργούνται δίνες, οι οποίες ισχυρίζονται ότι μπορούν να δαμασθούν για παραγωγή ελεύθερης ενέργειας. Φυσικά είναι ήδη δαμασμένες οι περισσότερες από κάθε είδους ναούς και μυστικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Πολλά μυστηριώδη ερείπια στον πλανήτη βρίσκονται σε τέτοια σημεία. Διερωτάστε τι δουλειά έχουν οι ναοί σε αυτά τα σημεία; Μα είναι απλό: με την κατάλληλη γεωμετρία (αρχιτεκτονική) και προσανατολισμό απορροφούν και στέλνουν μέσω του ενεργειακού δικτύου της Γής στα κατάλληλα σημεία την ανώτερη ενέργεια των πιστών. Δείτε πολύ προσεκτικά το άρθρο «Ποιοί μας Κλέβουν την Ψυχή από … την Σελήνη;

Το βασικό δίκτυο αναλύεται με τις αρμονικές από τα μαθηματικά. Το σύστημα μετρήσεως είναι μικρή παραλλαγή του Αγγλικού. Πούς, δάκτυλος κλπ. Σας λέει τίποτα αυτό; . Εξαιρετική κίνηση παραπληροφορήσεως. Άντε να κάνετε μελέτες και να βρείτε άκρη με το Γαλλικό μετρικό σύστημα. Ο Bruce L. Cathie τα βρήκε και ζώντας στην Νεα Ζηλανδία δεν μπορούσε να επεκτείνει το δίκτυο περαιτέρω χωρίς σημείο αναφοράς. Το 1965 το ωκεανογραφικό Eltanin φωτογράφησε μία κεραία εικόνα 4, φυτεμένη σε βάθος 13.500 ποδών, σε απόσταση 1.000 μιλίων από το ακρωτήριο Χόρν. Έξυπνος είναι, κατάλαβε ότι κάποιοι παίζουν με το δίκτυο και παίρνοντας τις συντεταγμένες προχώρησε. Τον περίμενε μία οδυνηρή έκπληξη όταν έφτασε στην Ιαπωνία στην Χιροσίμα και το Ναγκασάκι.

Διαπίστωσε ότι οι ατομικές βόμβες σκάνε μόνο σε συγκεκριμένες συντεταγμένες και μόνο σε ορισμένες ημέρες και χρονικές στιγμές στην διάρκεια του χρόνου, και σε συνάρτηση με την θέση του ηλίου. Δηλαδή οι ατομικές βόμβες είναι γεωμετρικές συσκευές και παίζουν με το χωροχρόνο. Οι επιπτώσεις είναι εκπληκτικές. Φανταστείτε μια στιγμή μόνο, πόσο μας κοροϊδεύουν. Πρόβλεψε με ακρίβεια ένα χρόνο πριν πότε οι Γάλλοι θα κάνουν την πρώτη επιτυχημένη ατομική έκρηξη στην Μουρουρόα. Είχε ακρίβεια δύο λεπτών με χρήση λογαριθμικού κανόνα. 

Ειδοποίησε την κυβέρνηση του, και όταν πέτυχε η δοκιμή τον θυμηθήκανε. Τον προσέξανε όμως και κάποιες κυβερνήσεις και μυστικές υπηρεσίες. Τώρα πλέον εδώ και χρόνια έχει βγάλει πρόγραμμα για υπολογιστή το οποίο πουλάει στο ιντερνέτ. Φυσικά προβλέπει με ακρίβεια πυρηνικές δοκιμές, εκρήξεις ηφαιστείων κλπ. Αναλογιστείτε ξανά τι σημαίνουν όλα αυτά, και ξαναψάξτε τα όποια πιστεύω σας.

Ο Bethe Hagens και ο William Becker ανακάλυψαν ένα δίκτυο που έχει το σχήμα ενός εξάκις εικοσαέδρου. Αυτό το δίκτυο έχει υποδιαιρεθεί με πολλούς τρόπους. Αλλά το κυρίως δίκτυο έχει 62 βασικά σημεία η κόμβους. Όταν το δείτε αποτυπωμένο σε ένα παγκόσμιο χάρτη ή γήινη σφαίρα το εξάκις εικοσάεδρον ταιριάζει απόλυτα. Όμως η γη δεν είναι απόλυτα σφαιρική και το κοιτάμε από το διάστημα. Έτσι κάθε κόμβος καλύπτει τεράστια περιοχή. Μπορείτε να το κινήσετε διακόσια χιλιόμετρα πρός κάθε κατεύθυνση και φαίνεται ακόμη σωστό.

Ουσιαστικά είναι το δίκτυο που περιγράφει ο Πλάτωνας. Αναγνώριζε την μορφή του ενεργειακού δικτύου της Γής. Ανέπτυξε μια θεωρία βασισμένη στη πίστη του, ότι η βασική δομή της Γής εξελίσσεται από ένα απλό γεωμετρικό σχήμα σε περισσότερο πολύπλοκα. Αυτά τα σχήματα έγιναν γνωστά ως Πλατωνικά στερεά. Είναι : ο κύβος, το τετράεδρο, το οκτάεδρο, το δωδεκάεδρο και το εικοσάεδρο. Φυσικά γνώριζε περισσότερα, αλλά αν τα έλεγε, θα πέρναγε από νέα δίκη όπως αυτή για τις κεφαλές του Ερμή.

Η αρχική φωτογραφία δείχνει ότι οι Αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν το Πενταδωδεκάεδρο!!! Πρόκειται για τερρακόττα που βρέθηκε στην Θάσο, εικόνα 1η.























Πως να δημιουργήσετε το Πλατωνικό Δίκτυο στο υπολογιστή σας. Όσοι θέλετε να το δείτε στην πράξη και έχετε dsl σύνδεση κάντε τα εξής: Κατεβάστε το GoogleEarth απο τον ιστότοπο http://earth.google.com/ και εγκαταστείστε το. Κατόπιν εγκαταστείστε την γλώσσα προγραμματισμού Python απο τον ιστότοπο http://www.python.org/download και για τις υπόλοιπες οδηγίες στον ιστότοπο http://montalk.net/science/115/earth-grid-research Αξίζει τον κόπο θα το απολαύσετε.

Μελετώντας τα δίκτυα του Bruce L. Cathie εικ 5) (υπεραπλουστευμένη) και των Bethe Hagens και William Becker εικ 6 (υπεραπλουστευμένη) βλέπουμε ότι δεν συμπίπτουν στα σημαντικά σημεία. Αρα έχουμε ήδη δύο δίκτυα τα οποία μάλιστα μετακινούνται. Με το σύστημα του Cathie τα αρχαία μνημεία όπως η μεγάλη πυραμίδα, η και το Stonehenge δείχνουν σχέση με το ενοποιημένο αρμονικό μαθηματικό σύστημα όπως το ονομάζει. Αυτό το μαθηματικό σύστημα δείχνει οτι η ταχύτητα του φωτός δεν είναι σταθερή και ο χρόνος είναι μια μεταβλητή. Ο βασικός κώδικας έχει σπάσει. Εσείς τι θα κάνετε; Πληροφορίες στον ιστότοπο: worldgrid.net

Καλά όλα αυτά, αλλά το τρίτο δίκτυο που είναι; θα ρωτήσει ο προσεκτικός αναγνώστης. Όπως είπαμε το τρίτο παράγεται από την ετεροδύνωση των άλλων δύο. Παρατηρήστε ξανά τον Ομφαλό των Δελφών εικ 2η και θα το δείτε. Το δεύτερο δίκτυο στήνεται τεχνητά από τούς επικυρίαρχους πού προαναφέραμε. Το αρχικό φυσικό δίκτυο βρίσκεται σε αστάθεια εξ αιτίας κάποιου παλαιού πολέμου στο ηλιακό μας σύστημα.

Το στήσιμο του δεύτερου γίνεται με το «φύτεμα» κεραιών κατασκευασμένων με τις αρχές της υπερδιαστατικής φυσικής, όπως π.χ. αυτή της εικόνας 4 σε ξηρά και θάλασσα. Αυτό πού κάνουν είναι η μετακίνηση του Νότιου μαγνητικού πόλου σε άλλο σημείο (ώστε να ευθυγραμμιστεί με τον Βόρειο μαγνητικό πόλο και με το κέντρο της Γής) διαγράφοντας σπείρα του Finnobaci. Δεν θα επεκταθούμε περισσότερο εδώ.

Ας δούμε με τη ευκαιρία και μερικούς ομφαλούς σε άλλα μέρη του κόσμου. Στην εικ.7 ένας Κελτικός ομφαλός με σπείρες. Στην εικ.8 ένας τεράστιος ομφαλός στο βουνό Spirit στις ΗΠΑ. Στην εικ.9 ένας ομφαλός στο Glastonbury Abbey στην Αγγλία.















Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΟΜΦΑΛΟΣ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ



Δεν ωφελεί να επαναλάβω πράγματα για τον ομφαλό των Δελφών (στην πραγματικότητα δεν υπήρχε μόνο ένας) γιατί έχουν γραφεί πολλά και διάφορα.

Ίσως ακόμη, παρά τα όσα λέγονται και γράφονται από την αρχαιότητα έως σήμερα, σε μια παραφιλολογία που έχει στην εποχή μας ξεφύγει, να μην γνωρίζουμε την ακριβή «χρήση» ή συμβολισμό αυτού του αντικειμένου.

Όμως, το θέμα του κειμένου είναι ένας συγκεκριμένος ομφαλός που ανακαλύφθηκε στους Δελφούς κατά τα πρώτα χρόνια των ανασκαφών, που σήμερα δεν βρίσκεται πουθενά και που αγνοείται από την σύγχρονη αρχαιολογία σε σημείο που η ύπαρξή του τείνει να αποτελέσει μύθο.

Ο ομφαλός αυτός, ευτυχώς για όλους μας, φωτογραφήθηκε κατά την εύρεσή του από τους αρχαιολόγους που από το 1893 έσκαβαν συστηματικά την Δελφική γή.

Και γιατί λέω «ευτυχώς φωτογραφήθηκε»; Γιατί επάνω του υπάρχει μια επιγραφή με πολύ αρχαίους χαρακτήρες που επιβεβαιώνει στοιχεία της τοπικής λατρείας σε δύο κατευθύνσεις.




Η πρώτη κατεύθυνση μπορεί να μας οδηγεί στο Δελφικό Ε ως ιερό σύμβολο ενώ η δεύτερη στην προ του Απόλλωνα λατρεία της Γαίας στον ίδιο χώρο.

Και αφού για το Δελφικό Ε έχουν επίσης γραφεί πολλά από την αρχαιότητα έως την σύγχρονη εποχή (ακόμη και ο Πλούταρχος στην διατριβή περί του εν Δελφοίς ΕΙ δίνει ψήγματα ερμηνείας χωρίς να λέει ξεκάθαρα τι και πως λόγω της θέσης που κατείχε στο ιερό) για την λατρεία της Γαίας έρχεται, κατά την γνώμη μου, μια μεγάλη επιβεβαίωση.

Όχι ως προς την λατρεία αυτή καθ’ αυτή αλλά ως προς την αντίληψη των προγόνων μας ή οποία οδήγησε σε αυτή την λατρεία και για τους Δελφούς πιο συγκεκριμένα στην Μαντική λατρεία, αν μου επιτρέπεται ο όρος.

Οι χαρακτήρες της επιγραφής αντιστοιχούν σε αρχαϊκά στοιχεία αλλά βλέποντας τον τρόπο χάραξης δίνεται η εντύπωση πως πιθανόν η χρόνολόγησή της να πάει πολύ πιο πίσω από την αρχαϊκή εποχή η οποία προσδιορίζεται από το 750πχ. έως το 480πχ.

Η επιγραφή αποτελείται από τέσσερεις χαρακτήρες. Ο πρώτος μόνος και οι επόμενοι τρείς μαζί σχηματίζουν μια λέξη.

Στον ομφαλό αναγράφεται: Ε ΓΑΣ (δείτε φωτογραφία).




On the block are engraved four archaic letters, referable to the seventh century B.C. of which the last three give us in the genitive case the name of the earth-goddess Ga (or Gas, respectively Gaz) and the first appears to be the mystic symbol E. ( από περιγραφή του Arthur Bernard Cook, σε έκδοση του 1925 –). Σημείωση : Οι λίγες πηγές που έχουμε σήμερα για τον ομφαλό και την επιγραφή προέρχονται από το εξωτερικό αλλά είναι οι μοναδικές και είναι πολύτιμες. 

Αν λοιπόν το Ε έχει θέση ενός ιερού συμβόλου, έχουμε εδώ το Ε της Γαίας, ανερμήνευτο ή ερμηνεύσιμο κατά τις πεποιθήσεις και τις γνώσεις καθενός.

Ένα Ε που θα διατηρήθηκε και μετέπειτα, κατά την περίοδο της Απολλώνιας λατρείας στους Δελφούς, ως ιερό σύμβολο.

Αν το Ε έχει θέση απλού γράμματος τότε προσδιορίζει τα όσα λαμβάνονται από την Γαία (Εκ Γαίας) παίρνοντας σαν παράδειγμα την σημασία του Ε σε άλλες αρχαίες επιγραφές όπου έχει χρήση ίδια με την πρόθεση «εκ».

Π.χ σε επιγραφή από το αρχαίο –και κοντινό στους Δελφούς- Χάλειον (το σημερινό Γαλαξίδι) το Ε έχει την χρήση του ΕΚ : «ΤΟΝ ΞΕΝΟΝ ΜΕΝ ΑΓΕΝ ΕΚ ΤΑΣ (ΕΤΑΣ) ΧΑΛΕΪΔΟΣ..». (δείτε τμήμα της επιγραφής)




Τι μπορεί να σημαίνει αυτό το «Εκ Γαίας» συνδυάζοντας τον ομφαλό, την χρήση του ή τον συμβολισμό του στην μαντική (ο Ευριπίδης ονομάζει το μαντείο «θεσπιωδόν ομφαλόν»), την επάνω του επιγραφή και την πανάρχαιη λατρεία της Γαίας; -όλα αυτά μαζί στους Δελφούς.

Πιθανόν όχι μόνο το τι δίνει η Γαία ως μεγάλη μητέρα θεά (φυσικός οργανισμός που λατρεύεται) στα παιδιά της, τους ανθρώπους αλλά μπορεί να εννοούνται και οι ιδιαίτερες εκείνες ενέργειες (φυσικές- γαιομαγνητικές) που ευνοούν την εφαρμογή της μαντικής τέχνης στον συγκεκριμένο τόπο.

Και καθώς περιγράφεται ως ενας από τους πρωταρχικούς τρόπους χρησμοδοσίας στους Δελφούς η εγκοίμηση (ονειρομαντεία), δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την πληροφορία που δίνει πάλι ο Ευριπίδης στην Ιφιγένεια ονομάζοντας την Γαία μητέρα των ονείρων: «Ω πότνια χθών, Μελανοπτερύγων μήτερ ονείρων» ,προκαλώντας και τους ανάλογους συνειρμούς.

Αλλωστε η κοινή πεποίθηση πως η Γαία είναι αυτή που από τα βάθη της στέλνει τις μαντείες αποτυπώνεται τόσο στο όνομα της ιέρειας-μάντισσας του Απόλλωνα, της Πυθίας (=Βυθία) όσο και στον μήνα Βύσσιο (= Βύθιο) όπου δίνονταν αρχικά οι χρησμοί.

Ούτε ακόμα μπορούμε να παραβλέψουμε τα όχι επιστημονικά μεν αλλά με πάμπολλους αυτόπτες μάρτυρες μεταφυσικά φαινόμενα που περιγράφονται από την αρχαιότητα έως την σύγχρονη εποχή και που επιβεβαιώνουν τις ιδιαίτερες «ενέργειες» της γης των Δελφών.

Για τον συγκεκριμένο ομφαλό υπάρχει μια σύγκρουση απόψεων, από τις πληροφορίες, γραπτές και προφορικές, που κατόρθωσα να συγκεντρώσω.




Χωρίς να αμφισβητείται η ύπαρξη του αντικειμένου, έχει ειπωθεί πως δεν είναι κάποιος ομφαλός, αλλά ένας απλός λίθος, αρχαίος μεν αλλά από αυτούς που οι ντόπιοι χωρικοί είχαν βρεί κάτω από τα πόδια τους και χρησιμοποιούσαν στην καθημερινότητά τους, ίσως και ως ορόσημα στις περιουσίες τους (λόγω και του μικρότερου από τους άλλους ομφαλούς μεγέθους του, Υ 28,7εκ, ΔΒ 38,5εκ).Τα δε χαράγματα είναι τυχαία σκαλίσματα (!).

Στην κατακόρυφη κεντρική οπή σε τετράγωνο σχήμα βρέθηκε να περνά μεταλλικός άξονας (η κορυφή του είναι ορατή στην πρώτη φωτογραφία), που εκτιμάται πως συγκρατούσε ξύλινη διακόσμηση πάνω από τον ομφαλό. Δείτε επίσης στο παράρτημα του κειμένου σχετικά με τις στήλες της Αρτέμιδος και την διακόσμησή τους)

Εχει ειπωθεί επίσης πως ο ομφαλός έπεσε κι έσπασε λίγο μετά την ανεύρεσή του και καθώς δεν συνέφερε κανέναν εμπλεκόμενο στις ανασκαφές να κάνει λόγο για αυτό το «επιστημονικό σφάλμα» μιλάμε σήμερα για ένα χαμένο ομφαλό.

Τέλος, μια ανεπιβεβαίωτη ιστορία για την «εξαφάνιση» του συγκεκριμένου ομφαλού λέει:

Όταν βρέθηκε, η περιγραφή του από τους αρχαιολόγους ως ιερού αντικειμένου της αρχαίας θρησκείας και της μαντικής μεταφέρθηκε από τους ντόπιους εργάτες στον ιερέα του χωριού που αυτός με την σειρά του ενημέρωσε τον δεσπότη.




Ο δεσπότης τότε ζήτησε από τους αρχαιολόγους να του δώσουν τον ομφαλό ώστε να κάνει μια τελετή εξορκισμού από τα δαιμόνια που πίστευε πως κατοικούσαν εντός του και μετά θα τον επέστρεφε.

Το τι πίστευαν οι χριστιανοί ιερείς γενικά για την μαντική τέχνη-ιερουργία προέρχεται από περιγραφές σαν του Ωριγένη στο έργο του «Κατά Κέλσου»: «Ην δε η Πυθία γυνή, ήτις, ως φασίν, επικαθημένη τω τρίποδι του Απόλλωνος και διαιρούσα τα σκέλη πονηρόν κάτωθεν αναδιδόμενον πνεύμα δια των γεννητικών εδέχετο μορίων, και ούτως μανίας πληρουμένη και τας τρίχας λύουσα και αφρόν εκ του στόματος αποπέμπουσα και τ’άλλα πάντα ποιούσα, όσα οι μαινόμενοι ποιείν ειώθασι, τα της μαντείας, ή μάλλον μανίας, εφθέγγετο ρήματα, η και δαίμων τις ην ούτω καλούμενος Πύθων αφ’ ού η Πυθία παρωνομάζετο».

Οι αρχαιολόγοι, θέλοντας να διατηρήσουν καλές σχέσεις με τους ιερείς που επηρέαζαν τις τοπικές αρχές αλλά και τους εργάτες που χρησιμοποιούνταν στις ανασκαφές , δεν αρνήθηκαν.

Εικάζεται πως ο εξορκισμός περιελάμβανε και τον αυθαίρετο θρυμματισμό του ομφαλού που φυσικά ποτέ δεν επεστράφη.

Ελπίζω να μην αληθεύει το γεγονός και ο ομφαλός να βρίσκεται έστω σε κάποια ιδιωτική συλλογή απ’ όπου θα μπορούσε μια ημέρα να επιστρέψει εκεί όπου ανήκει.

Διαβάστε περισσότερα... »

Παρασκευή 25 Απριλίου 2014

Εντοπίστηκε ο Ιππόδρομος των Δελφών

Εκεί που έτρεξε ο Ηνίοχος

Της Ν. ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ-ΡΑΣΣΙΑ


Εντοπίστηκε ο Ιππόδρομος των Δελφών, εκεί που εστέφθη νικητής ο Ηνίοχος το 478 π.χ. στα Πύθια.

Ο ιππόδρομος βρίσκεται στη θέση Γωνιά, μεταξύ των λόφων Αγ. Αναργύρων και Γλα, και η ίδρυσή του ανάγεται στην αρχαϊκή εποχή, όπως ανέφερε μιλώντας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών για τη σημαντική αυτή ανακάλυψη ο καθηγητής Αρχαιολογίας Πάνος Βαλαβάνης, επισημαίνοντας μάλιστα πως δεν είναι εκείνος ο πρώτος που επεσήμανε τη θέση, αλλά ένας τοπικός λόγιος και δημοσιογράφος από την Αμφισσα.

Τους τελευταίους δύο αιώνες πολοί προσπαθούσαν να λύσουν το μυστήριο, πού ακριβώς γίνονταν οι περίφημες αρματοδρομίες στο πλαίσιο των εορτών των Δελφών, καθώς η γεωμορφολογία του εδάφους, το απόκρημνο του ιερού, δεν βοηθούσε στην ανακάλυψη της θέσης.

Οι εορτές των Πυθίων αρχικά περιελάμβαναν μόνο μουσικούς αγώνες, αφιερωμένους στον μουσιγέτη Απόλλωνα.
Το 586 π.Χ. εμπλουτίστηκαν με αθλητικούς αγώνες και μία ιπποδρομία, κατ' απομίμησιν της Ολυμπίας. Ετσι, στην επόμενη Πυθιάδα, το 582 π.Χ., εισήχθησαν δύο αρματοδρομίες, με τέθριππο και συνωρίδα, δηλαδή με 4 και 2 άλογα αντιστοίχως. «Αρα από την εποχή αυτή, από τη δεύτερη δεκαετία του 6ου αι. π.Χ., στους Δελφούς υφίσταται ιππόδρομος», σύμφωνα με τον κ. Βαλαβάνη.

Τις ακριβέστερες πληροφορίες για τη θέση του ιπποδρόμου θεωρεί ο ίδιος
πως τις έχει δώσει ο περιηγητής Παυσανίας, ο οποίος το 160 μ.Χ. έπειτα από επίσκεψη στους Δελφούς γράφει:

«Ες δε την Κίρραν το επίνειον των Δελφών, οδός μεν σταδίων εξήκοντα εστίν εκ Δελφών. Καταβάντι δε ες το πεδίον, ιππόδρομός τε εστί και αγώνα Πύθια άγουσιν ενταύθα τον ιππικόν».

Ετσι περίμεναν ο ιππόδρομος να βρεθεί στο Κρισσαίον ή Κιρραίον πεδίον,
δηλαδή στην πεδιάδα μεταξύ του Χρισσού (αρχαία Κρίσσα) και της Ιτέας (δίπλα στην αρχαία Κίρρα). Η περιοχή αυτή σήμερα καλύπτεται από ελαιώνα. Στην αρχαιότητα ήταν μέρος της ιεράς χώρας των Δελφών και απαγορευόταν κάθε καλλιέργεια.

Ο Πίνδαρος, λάτρης των Δελφών και τακτικός επισκέπτης, αναφέρει στον 5ο Πυθιόνικο
ότι ο ιππόδρομος «ήταν στο κοιλόπεδον νάπος», δηλαδή σε δασωμένη κοιλάδα ή κοίλη πεδιάδα, ενώ στον 6ο, τοποθετείται «εν πολυχρύσω Απολλωνία νάπα». 

Από την Ηλέκτρα του Σοφοκλέους (420 π.Χ.) όμως μαθαίνουμε ότι η αρματοδρομία των Πυθίων, στην οποία έλαβε μέρος και σκοτώθηκε ο Ορέστης, έγινε εις το Κρισσαίον πεδίον.

Ο πρώτος που ασχολήθηκε με τη θέση του ιπποδρόμου των Δελφών ήταν ο Αγγλος
συνταγματάρχης και πατέρας της ιστορικής τοπογραφίας William Martin Leake, ο οποίος τον τοποθέτησε μετά τους Δελφούς, κάτω από το σημερινό Χρισσό. 

Διαβάζοντας πριν από ένα χρόνο ο κ. Βαλαβάνης ένα βιβλίο για τους αρχαιολογικούς χώρους της Παρνασσίδος στάθηκε στην υπόμνηση ότι ο αρχαίος ιππόδρομος των Δελφών θα μπορούσε να βρίσκεται στη θέση Γωνιά. Ετσι, τον Απρίλιο του 2012, Μεγάλη Παρασκευή, με τη βοήθεια ενός φίλου του που ξέρει την περιοχή, του Στάθη Παρασκευά, ανέβηκε στο λόφο των Αγίων Αναργύρων στα βόρεια του νεκροταφείου της Ιτέας απ' όπου είδε τη Γωνιά.

«
Ανοιξη, λοιπόν, και ο τόπος ήταν γεμάτος κίτρινα λουλούδια από τα σπάρτα και τις ασφάκες. Καθώς κάναμε την πρώτη αναγνωριστική επόπτευση, ακριβώς απέναντι από εκεί που βρισκόμασταν, και προς Βορράν, η ματιά μας στάθηκε σε ένα σημείο πάνω από το δάσος των ελαιών όπου τα κίτρινα λουλούδια φαίνονταν αραδιασμένα σε καμπύλες σειρές, η μία πάνω από την άλλη.

Το πρανές είχε σχεδόν θεατρική όψη, παραπέμποντας αμέσως στη σφενδόνη του ιπποδρόμου. Κοντινότερες λήψεις, επιβεβαίωσαν την αρχική μας εκτίμηση. Βέβαια, αλγεινή εντύπωση μας προξένησε ένα ανενεργό πλέον λατομείο, ακριβώς δίπλα, στην καμπύλη διαμόρφωση του λόφου, καθώς και ένα μικρό εργοστάσιο που έχει χτιστεί στο επίπεδο μέρος, μπροστά στο λατομείο, τα οποία αλλοιώνουν σε μεγάλο βαθμό το φυσικό τοπίο».

Επειτα κατέφυγαν στην τεχνολογία. Πήραν και εξέτασαν τις δορυφορικές λήψεις του Google Earth. 

«Από ψηλά φαίνεται η καμπύλωση του κοίλου, ξεχωρίζει η καμπύλη του αγροτικού δρόμου, οι καμπύλες σειρές των ελαιοδένδρων, τα καμπύλα αναλήμματα που ακολουθούν το φυσικό πρανές. Από ψηλά φαίνονται ακόμα καλύτερα όλα τα χαρακτηριστικά που απαιτούσε ένας ιππόδρομος». 

Η νέα θέση βρίσκεται μέσα στην ιερά χώρα των Δελφών και έχει άμεση οπτική επαφή με το ιερό. Ο άνθρωπος που πρώτος ταύτισε τη θέση του ιπποδρόμου ήταν ο τοπικός λόγιος Θεοχάρης Μελισσάρης, στο βιβλίο του «Η ιστορία της Αμφίσσης και των πέριξ πόλεων και χωρίων» (έκδ. 1923). Γράφει ότι τα Πύθια «ετελούντο εις την Γωνιάν της Ιτέας».

Δείτε κι εδώ

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Τρίτη 19 Μαρτίου 2013


πηγή-enet.gr
Διαβάστε περισσότερα... »

Ὁ Ἡνίοχος τῶν Δελφῶν






Ἐστία, ἀρ. φύλ. 53, 23.4.1896

«Τὸ ἐν Δελφοῖς ἀνακαλυφθὲν χαλκοῦν ἄγαλμα θεωρεῖται ὡς ἀριστούργημα τέχνης, τὸ δὲ ἀποσταλὲν εἰς τὸ ὑπουργεῖον τῆς Παιδείας περὶ αὐτοῦ τηλεγράφημα λέγει ὅτι «εὗρον οἱ Δελφοὶ τὸν Ἑρμῆν αὐτῶν». 

Τὸ δὲ σπουδαῖον εἶνε ὅτι ἔχει ὕψος 1,75 τοῦ μέτρου καὶ εἶνε τὸ μόνον ἐν Ἑλλάδι μέχρι τοῦδε εὑρεθὲν ἀρχαῖον χαλκοῦν ἄγαλμα τοιούτου μεγέθους. 

Ἐν τῷ τηλεγραφήματι, τὸ ἄγαλμα περιγράφεται ὡς ἑξῆς: …

Τὸ ἄγαλμα εἶνε σῶον ἀπὸ κεφαλῆς μέχρι ποδῶν, στερεῖται δὲ μόνον τῆς ἀριστερᾶς χειρός,
ἥτις πιθανῶς θὰ εὑρεθῇ ἐκεῖ που. Φέρει αἰσθητά, τῆς ὁποίας αἱ πτυχαὶ εἶνε ἑξαιρέτως κανονικαί, περισφίγγεται δὲ κατωθεν τοῦ στήθους διὰ ζώνης. Ἡ κόμη εἶνε λαμπρῶς διηυθετημένη, πέριξ τοῦ μετώπου φέρει ταινίαν εἰργασμένην. Ἡ κόρη καὶ ἡ ἴρις τῶν ὀφθαλμῶν ἑξαιρετικὼς δεδηλωμέναι εἶνε ἔνθετοι ἐξ ἐγκαύστου μίγματος (σμάλτου), οἱ βλεφαρίδες ἐπίσης.

Ἡ δεξιὰ χεὶρ κρατεῖ ἠνία ἵππου, οὗτινος εὑρέθησαν οἱ δύο ὀπίσθιοι πόδες μετὰ τῆς οὐρᾶς.
Οἱ μετὰ οὔλων πλόκαμοι περιβάλλουσι τὰ ὦτα καὶ τὰ κροταφικὰ μέρη. Παριστάνει νεανίαν πωγωνοφόρον, ἡ ἐν συνόλῳ χάρις καὶ ἔκφρασις τοῦ ὁποίου εἶνε ἐξαίσια.

Πρὸς μελέτην τοῦ σπουδαίου τούτου εὐρήματος, ὅπερ κατὰ τὴν γνώμην τῶν ἰδόντων
εἶνε ἀρχαϊκῆς ἐποχῆς, καὶ δὴ τοῦ τέλους τοῦ 6ου αἰῶνος, μεταβαίνει αὔριον εἰς Δελφοὺς ὁ διευθυντὴς τῆς γαλλικῆς Σχολῆς κ. Ὠμόλ
.






Ὁ Πολύζαλος, τύραννος τῆς Γέλας, ἀδελφὸς τοῦ Ἱέρωνος τῶν Συρακουσῶν, νικητὴς στὴν ἁρματοδρομία, ἔστησε στοὺς Δελφοὺς ἀνάθημα, ἕνα τέθριππο ἅρμα μὲ ἐπιβάτη τὸν ἴδιο τὸν τύραννο καὶ δίπλα τὸν ἡνίοχό του. Στὰ 373 π. Χ. βράχοι ἀπὸ τίς Φαιδριάδες πέτρες κύλισαν ἐπάνω στὸ ἱερὸ καὶ μαζί μὲ ἄλλα ἀναθήματα ἔκαμαν συντρίμματα τὸ χάλκινο ἀναβάτη, τὸ ἄλογο, τὸ ἅρμα. 

Σώθηκε ὁ ἡνίοχος. 

Χάσαμε βέβαια μεγάλο καὶ ἐνδιαφέρον σύμπλεγμα, ἔργο τῶν χαλκοπλαστικῶν ἐργαστηρίων, τὰ ὁποῖα ἔδιναν στὴν ῎Ηλιδα καὶ στοὺς Δελφοὺς τὴν ὑστεροφημία τῶν ἀθλητῶν. 

῾Ο νέος ὅμως, ποὺ ἔμεινε ὁλομόναχος, χωρὶς τ’ ἄλογά του, χωρὶς τὸ ἅρμα, ποὺ τὸν ἔκρυβε ὡς τὴ ζώνη, χωρὶς τὸν ἡγεμόνα στὸ πλευρό του, κεντρίζοντας τὴ φαντασία τῶν ἀνθρώπων γιὰ τοὺς συντρόφους του, ποὺ λείπουν καὶ γιὰ τὸ γλύπτη ποὺ εἶναι ἄγνωστος, ἔγινε ἡ πλὲον περίεργη καὶ θελκτικὴ μορφὴ τῆς ἀρχαίας γλυπτικῆς – αὐτῆς ποὺ μᾶς εἶναι γνωστή.





Τοῦ ἡνιόχου τὸ λαμπρὸ μέρος εἶναι τὰ κάτω ἄκρα, ποὺ δὲν ἐπρόκειτο νὰ φανοῦν.
Τὰ γυμνὰ πόδια. Χωρὶς νὰ λογαριάση, πὼς θὰ ἦταν κρυμμένα πίσω ἀπὸ τὸ ἅρμα, ὁ τεχνίτης ἔκαμε τὸ καθῆκον του πρὸς τὰ νιάτα. Στήριξε τὴν ὁλόρθη στήλη τοῦ νεανικοῦ αὐτοῦ κορμιοῦ στὸ ὡραιότερο ζευγάρι γυμνῶν ποδιῶν, ποὺ βγῆκαν ποτὲ ἀπὸ τὴν γλυπτικὴ στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα καὶ κατόπιν. 

Τὰ γραμμένα δάχτυλα ξεχωρίζοντας ἕνα ἕνα, ἁπλώνονται στὸ δεξὶ μὲ κάποιο ριπιδωτὸ ἄνοιγμα. Οἱ κόμποι τῶν ἀστραγάλων καθαρὰ πεταγμένοι, τὸ λεπτὸ ἀνέβασμα τῆς κνήμης, τὰ πέλματα, ποὺ πατοῦν ὁλόκληρα καὶ κρατοῦν τὸ σῶμα ἀναπαυμένο καὶ βέβαιο, σχηματίζουν μιὰν ἑνότητα ξεχωριστή, ὅσο κι ἂν τὸ σύνολο ἦταν ἕνα καὶ ἀδιαχώριστο.





Στὴν ἀκινησία τοῦ ῾Ηνιόχου βλέπομε τὸν φρενιτιώδη ἀγώνα, ποὺ ἔχει προηγηθῆ.
Πλούσια ἠρεμία. Εἶναι ἡ στιγμὴ ποὺ ἡ τρικυμία τῶν μυώνων ἡσύχασε. Τὸ σῶμα ἡρεμεῖ. Χαϊδεύεται ἀπὸ τὸ θρίαμβο. Ἦρθε ὁ ρόλος τοῦ πλήθους. Εἶναι ἡ ἀμοιβὴ τοῦ νικητοῦ. ῾Η παρέλαση. 

Ὁ νικητὴς μετὰ τὸ ἀποτέλεσμα περνᾶ σὲ ἀργὴ περιφορὰ μπροστὰ στὰ πλήθη καὶ δέχεται τὴ χαρμόσυνη βοὴ τῆς ἐπευφημίας, ἀκίνητος ἐπάνω στὸ ἅρμα του, τὸ ὁποῖο ἕνας πεζὸς ὁδηγεῖ κρατώντας τὰ χαλινάρια τῶν ἀλόγων. Ἀπὸ τὸ παιδί, ποὺ παράστησε στὴ θέση τοῦ πεζού ὁ γλύπτης, βρεθηκε ἕνα χέρι.

Ὁ ῾Ηνίοχος αὐτός, ποὺ ἔδωσε τὴ νίκη, ὑψώνεται χυτός μέσα στὸν ποδήρη χιτώνα του.
Οἱ πτυχὲς πέφτουν ἴσιες καὶ βαριές. Πατεῖ καὶ στὰ δυὸ πέλματα. Εἶναι αὐστηρὴ στήλη στημὲνη στὴ δόξα. Οἱ φυσικὲς καὶ ἠθικές του δυνάμεις πειθαρχοῦν. Ἡ στάση του συγκρατεῖ τὸ θρίαμβο. Δὲν τοῦ ἐπιτρέπει καμιὰ κίνηση ἔξω ἀπὸ τὴ γαλήνη καὶ τὴν εὐπρέπεια. Δυὸ κινήσεις σχηματίζουν τὴ δωρικὴ αὐτὴν ἀρμονία.





Η μία εἶναι ἡ ἀκαμψία του, ποὺ δείχνει τὸ σῶμα ἀπὸ τὴ μέση καὶ κάτω ἴσιο καὶ ἀτάραχο,
μὲ τὶς πτυχὲς τοῦ μακρύτατου χιτώνα βαριὲς καὶ ἀτρικύμιστες. Ἡ δεύτερη κίνηση εἶναι τὸ γέρμα τοῦ κορμιοῦ πρὸς τὰ δεξιὰ καὶ ἀκόμα ἐντονώτερα τῆς κεφαλῆς, ἡ ὁποία γέρνει κι αὐτὴ πρὸς τὸ ἴδιο μέρος. Ἡ κεφαλὴ εἶναι βυθισμένη, σ’ ἐλαφρὸ ὄνειρο εὐτυχίας. Ἀκούει τὴ μουσικὴ τοῦ πλήθους. Βλέπει τὸ μεγάλο παλμό του καὶ τὴ γραφικὴ ἀνωμαλία του.

 Τὸ στόμα του μισανοιγμένο. Τὰ χείλη μικρὰ καὶ σαρκωμένα. Στόμα λουλουδένιο. ῾Η ἴσια μύτη καταλήγει σὲ χαριτωμένο λέπτυσμα. Τὰ ρουθούνια ρουφοῦν ἀπολαυστικὰ τὸν ἀέρα, ποὺ χρειάζεται τὸ κουρασμένο σῶμα. Βλέπεις σ’ αὐτὰ τὸ λαχάνιασμα. Τρέμουν. Τὰ μαλλιὰ περιγραμμένα μὲ θαυμαστὴ λιτότητα, ἀφηνουν τοὺς λιτούς τους βοστρύχους νὰ ξεφεύγουν ἀπὸ τὴν ταινία τῆς νίκης, ποὺ τὰ δένει. Τὰ τόξα τῶν φρυδιῶν γράφουν τὴν καθαρὴ καμπύλη τους ἐπάνω ἀπὸ τὴ λαμπρὴ ματιά.

Ἀλλὰ τὰ μάτια! Στὴν ἀσπράδα κάποιου σμάλτου ὁ τεχνίτης ἔμπηξε δυὸ κύκλους διαφορετικῶν μετάλλων μὲ ρεαλισμό, ποὺ ἂν δὲν μποροῦμε νὰ τὸν συλλάβωμε, τοῦ χρεωστοῦμε τὸ θαυμασμὸ καὶ τὴν εὐγνωμοσύνη μας. Τὸ φῶς βυθίζεται καὶ παίζει σ’ αὐτὰ τὰ πετράδια. Τὰ μάτια χαίρονται καὶ σκέπτονται. Καθρεφτίζουν τὸ θρίαμβο.





Εἶναι νιάτα στὴν ἀρχαία γλυπτική, ποὺ δείχνουν τὸ χάδι τοῦ φωτὸς ἐπάνω τους.
Εἶναι νιάτα μὲ τὴ σταθερὴ γραμμή τους, ποὺ δοξάζουν τὴν παλαίστρα καὶ τὴ δωρικὴ πολιτεία. Μὰ νιὰτα συμπυκνωμένα ἔτσι στὴν αὐστηρότητα μιᾶς λεπτῆς στήλης, τόσο δυνατὰ στὴν ἀκινησία, τόσο δροσερὰ ἔπειτα ἀπὸ τὸ ἄσθμα τῶν ἀγώνων δὲν ξανάγιναν. 

Ποτὲ ἀπὸ χιτώνα δὲν εἶδαμε βραχίονα νὰ προβάλη τόσο δυνατὸς καὶ γραμμένος. Ποτὲ χέρι σὰν τὸ δεξὶ τοῦ Ἡνιόχου, ποὺ κρατᾶ ἐλαφρὰ τὰ χαλαρὰ ἠνία, δὲν ἔδειξε γραμμὴ τόσο μουσική.



Ποιός εἶναι ὁ ἐξαίσιος τεχνίτης τέτοιων ἄκρων; Εἶναι, ὅπως νομίζεται,
ὁ Πυθαγόρας ἐκ Ρηγίου, ποὺ ἔκαμε τὸ ἔργο; Ἦταν Ἀθηναῖος ἢ χαλκοπλάστης τῆς Αἰγίνης; Ἴσως αὐτὸ θὰ μείνη ἄγνωστο. Ἀλλὰ θὰ ξέρωμε πάντοτε, πὼς καὶ τὸ ἔργο τοῦτο τὸ ἔδωσε ἡ ἀόριστη ἐποχή, ποὺ εἶναι τέλος τοῦ ἀρχαϊσμοῦ, ἡ στιγμὴ ποὺ προαισθάνεται τὸ Φειδία. ῞

Οπως τὸ δέντρο, ὅταν νιώθη τὴν παρακμή του, πετᾶ ὁρμητικὴ καὶ ἄφθονη ἂνθηση, ἡ ἀρχαϊκὴ τέχνη ἑτοίμασε τὸν ἀποχαιρετισμό της σὲ λίγα ἔργα, στὰ ὁποῖα τὰ ἀρχαϊκὰ στοιχεῖα συγκεντρώθηκαν κι ἔδωσαν τὸ ἀπροχώρητο τοῦ θελγήτρου τους, ἀφήνοντας στὴν ψυχὴ τῶν φίλων τῆς τέχνης συναίσθημα, ποὺ ἂν δὲν εἶναι θαυμασμὸς εἶναι χαρμόσυνη ταραχὴ κι εὐδαιμονία…

Ἐπιμέλεια, Χλόη

Πηγές
Ἄρθρο Ἐστίας –> http://invenio.lib.auth.gr
Ἐφημερὶς «Ἐλεύθερον Βῆμα» ἄρθρο τοῦ Ζαχαρία Παπαντωνίου

Διαβάστε περισσότερα... »

Σάββατο 12 Απριλίου 2014

Ο "άγνωστος" Επιμενίδης



Ο Επιμενίδης ήταν γιος του Φαίστου και της Βλάστης, Κρητικός ποιητής, μύστης και φιλόσοφος από την Κνωσό, γεννηθείς το 660 π.Χ. (τριακοστή Ολυμπιάδα). Γι΄αυτόν λέγεται ότι έβγαινε η ψυχή του από το σώμα όσο καιρό ήθελε και ταξίδευε στα άστρα, μετά έμπαινε πάλι στο σώμα. 

Έγραψε πολλά έργα, ποιητικά και πεζά, σχετικά με μυστήρια και καθαρμούς και άλλα αινιγματικά. Με τα ¨μυστήρια ποιήματα¨ του, έκανε καθαρμούς σε πόλεις και ανθρώπους, εξαγνίζοντας τους από κάθε κακό. 

Το 604 π.Χ. εξάγνισε ολόκληρη την πόλη των Αθηνών από το Κυλώνειο άγος (Δεινοπαθήματα και θεομηνίες που έπληξαν την αρχαία Αθήνα και που αποδόθηκαν στην οργή των θεών για τη σφαγή των οπαδών του Κύλωνα).

Οι αθηναίοι του πρόσφεραν το βάρος του σε χρυσό, αλλά εκείνος φεύγοντας για την Κρήτη πήρε μόνο ένα κλαδί ελιάς.
 

Όταν αυτός πέθανε μετά από πολύ καιρό, το δέρμα του βρέθηκε κατάστικτο από γράμματα. Υπάρχει και η παροιμία «Επιμενίδειο δέρμα» που λέγεται για τα μυστηριώδη στίγματα.

Ο Άρατος αναφέρει: «
… μπροστά σε αυτό το ιερό (Ελευσίνιο άντρο), που βρίσκεται το άγαλμα του Τριπτόλεμου, υπάρχει ένας ανδριάντας που παριστάνει καθιστό τον Επιμενίδη των Κνώσιο, ο όποιος λένε ότι βρέθηκε κάποτε σε έναν αγρό και μπήκε και κοιμήθηκε σε μια σπηλιά του Δικταίου Δία, ο ύπνος τον πήρε για (40) σαράντα χρόνια. 

Στον βαθύ ύπνο του είδε τους θεούς και τους λόγους των θεών, καθώς επίσης την Αλήθεια και την Δίκη. Όταν ξύπνησε, έζησε στο εξής γράφοντας ύμνους και εξαγνίζοντας το κακό. Έλεγε (ο Επιμενίδης) ότι δεν τα έχει διδαχτεί από άλλον άνθρωπο αυτά, αλλά ο ¨ύπνος ο μακρύς και το όνειρο¨, είναι οι δάσκαλοι του».

Λέει ο μύθος….για δυο αετούς που από τα άκρα της Γης πέταξαν προς το κέντρο και συναντήθηκαν στο ίδιο σημείο στους Δελφούς, στον αποκαλούμενο ομφαλό. 

Ο Επιμενίδης λοιπόν, προσπαθώντας να επαληθεύσει τον μύθο με την βοήθεια του θεού των Δελφών, ζήτησε χρησμό από το μαντείο και έλαβε λόγια ασαφή και αμφίσημα: «Δεν υπάρχει ομφαλός στο μέσον της γης ούτε της θάλασσας, μα και να υπάρχει, τον βλέπουν μόνο οι θεοί, για τους θνητούς είναι αόρατος». 



Διαβάστε περισσότερα... »