«Ἕλληνες ἀεί παῖδες ἐστε, γέρων δέ Ἕλλην οὐκ ἔστιν» (Πλάτων, Τίμαιος, 22b).


"Ὁμολογεῖται μὲν γὰρ τὴν πόλιν ἡμῶν ἀρχαιοτάτην εἶναι καὶ μεγίστην καὶ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὀνομαστοτάτην· οὕτω δὲ καλῆς τῆς ὑποθέσεως οὔσης,
ἐπὶ τοῖς ἐχομένοις τούτων ἔτι μᾶλλον ἡμᾶς προσήκει τιμᾶσθαι. 24. Ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ' ἐρήμην καταλαβόντες
οὐδ' ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ' οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν ὥστ' ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν,
αὐτόχθονες ὄντες καὶ τῶν ὀνομάτων τοῖς αὐτοῖς οἷσπερ τοὺς οἰκειοτάτους τὴν πόλιν ἔχοντες προσειπεῖν".
(Ἰσοκράτης, Πανηγυρικός, στίχοι 23-24).

Τα άρθρα που φιλοξενούνται στον παρόντα ιστότοπο και προέρχονται απο άλλες πηγές, εκφράζουν αποκλειστικά και μόνον τις απόψεις των συγγραφέων τους.

Καθίσταται σαφές ότι η δημοσίευση ανάρτησης, δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά αποδοχή των απόψεων του συγγραφέως.


ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ, ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ, ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΡΘΡΟ-ΑΝΑΡΤΗΣΗ (΄κλίκ΄ στο "Δεν υπάρχουν σχόλια"). ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.

Ακολουθήστε μας στο Facebook

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΦΕΥΡΕΣΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΦΕΥΡΕΣΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 5 Απριλίου 2014

Παύλος Σαντορίνης: Το εκατοστομετρικό ραντάρ - Μία μεγάλη Ελληνική εφεύρεση




Παύλος Σαντορίνης: Έλληνας πολιτικός μηχανικός, φυσικός, και σπουδαίος σύγχρονος εφευρέτης. 
(Ιούνιος 1893 - 19 Οκτωβρίου 1986)

Το εκατοστομετρικό ραντάρ είναι καθαρά Ελληνική εφεύρεση του καθηγητού του Ε.Μ. Πολυτεχνείου Παύλου Σαντορίνη ο οποίος σπούδασε στην Ελβετία από το 1905 έως το 1919 και ήταν φυσικός του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης και πολιτικός μηχανικός του Ομοσπονδιακού Πολυτεχνείου της Ζυρίχης, μαθητής, φίλος και συνεργάτης του Αλβέρτου Αϊνστάιν, κατά την περίοδο εκείνη.

Το 1936 ο Παύλος Σαντορίνης ήταν υφηγητής της Εφηρμοσμένης Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Κατά την περίοδο αυτή, ο τότε πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς πληροφορήθηκε ότι ο Έλληνας επιστήμονας είχε κάνει μία μεγάλη ανακάλυψη, σχετική με την ανίχνευση των αεροπλάνων, οπότε κάλεσε επειγόντως τον Παύλο Σαντορίνη για να του δώσει σχετικές πληροφορίες.

Επειδή αντιλήφθηκε ο Ιωάννης Μεταξάς την σοβαρότητα της εφεύρεσης αυτής για την άμυνα της χώρας, ζήτησε από τον Παύλο Σαντορίνη, να καταθέσει το ταχύτερο δυνατόν, σχετικό υπόμνημα.

Μέσα σε μερικές ημέρες το υπόμνημα κατατέθηκε στην Αντιαεροπορική Άμυνα της χώρας με τίτλο Περί μεθόδου ανιχνεύσεως εχθρικών αεροπλάνων μέσω ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων.

Η υπηρεσία αυτή το υπέβαλε στο Γενικό Επιτελείο Στρατού (Γ.Ε.Σ.) οπότε συνεστήθη ειδική επιτροπή τόσο από καθηγητές του Πανεπιστημίου και του Πολυτεχνείου όσο και από τους ανώτερους αξιωματικούς: πλοίαρχο Πεζόπουλο, ταγματάρχη Καρκούλια και επισμηναγό Αβέρωφ.

Η επιτροπή μελέτησε τη μέθοδο του Παύλου Σαντορίνη και βρίσκοντάς την ορθή από επιστημονική άποψη συγκροτεί μία νέα επιτροπή «ελέγχου και δοκιμών» με μέλη τους καθηγητές Χόνδρο και Αθανασιάδη, τον πλοίαρχο Πεζόπουλο, αντισυνταγματάρχη Βάλβη και ταγματάρχη Πάλλη υπό την προεδρία του Ανωτάτου Διοικητού της Αντιαεροπορικής Άμυνας αντιστράτηγου Κ. Μπακόπουλου.

Η επιτροπή αυτή απεφάνθη ότι επειδή η μέθοδος του Παύλου Σαντορίνη είναι ορθή από επιστημονικής πλευράς θα πρέπει να γίνουν πειραματικές δοκιμές της. (Πηγή: Αρ. Πρωτ. Απ. 44/19-9-1936).

Αλλά για τις δοκιμές αυτές χρειάζονταν τα απαραίτητα εξαρτήματα, ιδίως δε οι ειδικές λυχνίες εκπομπής και λήψεως μικροκυμάτων, στα οποία βασιζόταν η μέθοδος.

Όμως επειδή δεν υπήρχαν στην Ελλάδα οι απαραίτητες λυχνίες, καθώς και εξαρτήματα, έπρεπε να προμηθευτεί η Ελλάδα αυτά από το εξωτερικό. Για λόγους επίσης στρατιωτικούς, ήταν πολύ δύσκολη η εξεύρεσή τους. Αποφασίστηκε λοιπόν από το Γ.Ε.Σ. να ταξιδέψει ο Παύλος Σαντορίνης στο εξωτερικό με μεγάλη μυστικότητα, ώστε να προμηθευτεί τις απαραίτητες λυχνίες καθώς και τα άλλα υλικά.

Η ευκαιρία δόθηκε με το Διεθνές Συνέδριο βραχέων και υπερβραχέων κυμάτων στην Βιέννη το καλοκαίρι του 1937. Ο Παύλος Σαντορίνης, λόγω του κύρους και της φήμης του, ήταν πρόεδρος του Τμήματος Υπερβραχέων κυμάτων. Έτσι λοιπόν κατάφερε να προμηθευτεί όλα τα απαραίτητα για το πείραμα της κατασκευής του Ελληνικού ραντάρ.

Οι απαραίτητες για τον σκοπό αυτό λυχνίες, που δεν υπήρχαν τότε, κατασκευάστηκαν με κάθε δυνατή μυστικότητα, με τα σχέδια και τις υποδείξεις του ίδιου του Παύλου Σαντορίνη και ήταν ειδικές λυχνίες τύπου Μάγκνετρον μεγάλης ισχύος εκπομπής εκατοστομετρικών κυμάτων.



Τέλος, τα πειράματα άρχισαν το 1937 στην Αεροπορική βάση του Παλαιού Φαλήρου και συνεχίστηκαν έως το 1939.
Τα αποτελέσματα αυτών των πειραμάτων ήταν καταπληκτικά! Μπορούσε το Ελληνικό ραντάρ να εντοπίσει και να παρακολουθεί αεροπλάνα μέχρι απόσταση 160 χιλιομέτρων.

Στις 7 Ιουλίου του 1940,
έγινε πειραματική επίδειξη του Ελληνικού ραντάρ σε επιτροπή Άγγλων ειδικών με επικεφαλή τον ταγματάρχη Ρέυγουντ, της Αγγλικής Πρεσβείας Αθηνών.

Κατά την διάρκεια της επίδειξης αυτής διαπιστώθηκε από τις Αγγλικές Στρατιωτικές Αρχές
ότι ανιχνεύθηκε από το Ραντάρ Αγγλικό αεροπλάνο πάνω από την Μήλο σε απόσταση περίπου 160 χιλιόμετρα. Μετά από αυτό το αποτέλεσμα ο ταγματάρχης Ρέυγουντ προέβαλε την εντολή του Αρχηγείου του να αποκτήσει την συσκευή, ώστε να την μεταφέρει αεροπορικώς στο Κάιρο.

Ο Έλληνας Πρωθυπουργός ενέκρινε την παράδοση των σχεδίων του ραντάρστους Άγγλους,
αντιτάχθηκε όμως κατηγορηματικά στη μεταφορά των συσκευών στη Μέση Ανατολή επειδή μέχρι την εποχή εκείνη η Ελλάδα ήταν ουδέτερη χώρα στον πόλεμο.

Μετά το τέλος του πολέμου, έγινε γνωστό ότι τα αγγλικά ραντάρ, της Μάχης της Αγγλίας,
λειτουργούσαν σε μήκος κύματος άνω του ενός μέτρου, ενώ αντίθετα το Ελληνικό ραντάρ, από το 1939, ήταν εκατοστομετρικό ραντάρ, δηλαδή λειτουργούσε σε μήκη κύματος μεταξύ 40 και 50 εκατοστών του μέτρου. Οι Άγγλοι κατέληξαν στην περιοχή των εκατοστομετρικών κυμάτων μόνο το φθινόπωρο του 1942, δηλαδή δύο χρόνια μετά την επίδειξη της Ελληνικής εφεύρεσης.

Η μεγάλη διαφορά μεταξύ ενός εκατοστομετρικού ραντάρ και ενός ραντάρ που λειτουργεί σε μήκος κύματος άνω του ενός μέτρου είναι ότι με το εκατοστομετρικό ραντάρ μπορούν να ανιχνευτούν αντικείμενα πολύ μικρών γεωμετρικών διαστάσεων όπως π.χ. το snorkel ενός υποβρυχίου, πράγμα αδύνατο για ένα ραντάρ που λειτουργεί με μήκος πάνω από ένα μέτρο.

Σήμερα, όλα τα ραντάρ της Πολεμικής και Πολιτικής Αεροπορίας καθώς και της ρύθμισης κυκλοφορίας των αεροσκαφών από τον πύργο ελέγχου των αεροδρομίων, του Πολεμικού και του Εμπορικού Ναυτικού είναι εκατοστομε-τρικά ραντάρ.

Όμως ποια ήταν η τύχη του πρώτου αυτού ραντάρ;

Αμέσως μετά την εισβολή του Γερμανικού στρατού στη χώρα μας το Γ.Ε.Σ., διέταξε την ολοκληρωτική καταστροφή του, ώστε οι κατακτητές να μη μπορέσουν να ενημερωθούν για τις λεπτομέρειες της κατασκευής του.

Ότι εξαρτήματα απέμειναν, τοποθετήθηκαν σε προσθήκη του Εργαστηρίου Φυσικής ΙΙ του Ε.Μ. Πολυτεχνείου,
του οποίου, για πολλά χρόνια, διευθυντής ήταν ο ίδιος οΠαύλος Σαντορίνης.

Δεν υπάρχει συνεπώς αμφιβολία ότι η χώρα μας, παρά τα πενιχρά μέσα, πέτυχε να προηγηθεί στον επιστημονικό τομέα
και να δημιουργήσει το εκατοστομετρικό ραντάρ που, δίχως αμφιβολία, είναι μία από τις μεγαλύτερες εφευρέσεις της εποχής μας.



Ορισμένες από τις σημαντικότερες επινοήσεις και κατασκευές του ήταν:

1.
Η επινόηση και κατασκευή του απορροφομικρομετρικού ζυγού, που θεωρήθηκε ο ευπαθέστερος ζυγός της Φυσικής. Για την επινόησή του αυτή βραβεύτηκε το 1935 από την Ακαδημία του Παρισιού.

2.
Επινόησε και κατασκεύασε πρώτος το "Ελληνικό ραντάρ", εμβέλειας 130 χλμ. και που αργότερα αποδείχθηκε ως το πρώτο εκατοστομετρικό ραντάρ του κόσμου, (1936-1939).

3. Επίσης το 1936 επινόησε και κατασκεύασε τον "ραδιοπυροσωλήνα", που 8 χρόνια αργότερα, το 1944 εφευρέθηκε από τους Αμερικανούς και που τον ονόμασαν τότε το "2ο μυστικό όπλο της Αμερικής".

4. Το 1942 εφεύρε (του αναγνωρίσθηκαν δύο πρωτοπορίες - προνόμια) τον ηλεκτρονικό εγκέφαλο
"Η" ως αυτόματος πιλότος πυραύλου κατ΄ εναντίον άλλου εχθρικού. Την ίδια περίπου διάταξη της επινόησης αυτής εφεύραν οι Αμερικανοί 9 χρόνια μετά, το 1951 όπου και από τότε έχει ευρεία εφαρμογή.

5. Επίσης ανακάλυψε νέα φυσικά φαινόμενα στο χώρο των ηλεκτρομαγνητικών μικροκυμάτων (1936-1940).

6. Ακόμα υπήρξε ο πρώτος που διατύπωσε τη γενική απαγορευτική αρχή σχετικά με το κατώτατο όριο χρονικής διάρκειας ενός παρατηρητέου φυσικού φαινομένου (1958).

7. To 1968 διατύπωσε τη θεωρία των "πολλαπλών διαδοχικών μικροεκρήξεων του Σύμπαντος" όπου σύμφωνα με τη θεωρία αυτή το Σύμπαν δεν προήλθε από μια πρωταρχική έκρηξη του συνόλου της ύλης του Σύμπαντος, αλλά από την εμφάνιση ενός πρωταρχικού απειροστών διαστάσεων σωματιδίου (ένα είδος κβάντουμ του Σύμπαντος) που με μικρές διαδοχικές πυρηνικές εκρήξεις δημιούργησε αβίαστα για πρώτη φορά την εικόνα του Σύμπαντος όπως είναι γνωστή σήμερα. 

Έτσι μ΄ αυτή τη θεωρία ο Π. Σαντορίνηςανέτρεψε βασικούς νόμους της Φυσικής όπως την "Αρχή διατήρησης της ενέργειας" καθώς και το "Δεύτερο αξίωμα της θερμοδυναμικής".

8. Το 1974 διατύπωσε μια νέα αρχή της "Φθίνουσα εντροπίας του Σύμπαντος".


9. Παράλληλα με τα παραπάνω ασχολήθηκε επίσης με τη φιλοσοφική ερμηνεία βασικών θεμάτων της σύγχρονης Φυσικής. Έτσι από το 1968 κατέληξε σε μια δική του νέα θεωρία ισόνομης συγκυριαρχίας του παράγοντα "Πνεύμα" ως τον τέταρτο παράγοντα του Σύμπαντος παράλληλα με το φυσικό συνεχές "Χώρος" - "Χρόνος" - "Ύλη". Περικοπές αυτών των εργασιών του έχουν αναφερθεί επανειλημμένα και εκτενώς σε ξένα επιστημονικά περιοδικά και συγγράμματα.


πηγή-mesastonxrono
Διαβάστε περισσότερα... »

Κυριακή 14 Ιουλίου 2013

Συμπτωματικές εφευρέσεις που απέφεραν εκατομμύρια!



Κάθε πετυχημένος άνθρωπος του πλανήτη ξέρει καλά ότι η επιτυχία είναι ο ιδανικός συνδυασμός ταλέντου, σκληρής δουλειάς και μιας γερής δόσης από τύχη.

Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι που χρωστούν την καριέρα και τα πλούτη τους περισσότερο στην καθαρή τύχη παρά στην καινοτόμα ιδέα ή τις ικανότητες.

Κι αυτό γιατί η μοίρα διαδραματίζει τον δικό της ρόλο στα ανθρώπινα πεπραγμένα, κάνοντας κάποιες συμπτωματικές εφευρέσεις ιδιαίτερα επικερδείς περιπέτειες!

Ας δούμε λοιπόν 10 τέτοιους τυχερούς εφευρέτες που λειτουργούν ως πρότυπα για κάθε καινοτόμο μυαλό που επιζητεί να τα καταφέρει στη ζωή.

Κι ενώ τα πράγματα που έφεραν στο φως αποδίδονται εν πολλοίς στη στιγμή, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι έγιναν κατόπιν εκατομμυριούχοι...

Frank Epperson: Popsicle

Ο 11χρονος Frank Epperson έμελλε να γίνει θρύλος της Αμερικής όταν μια κρύα χειμωνιάτικη νύχτα του 1905 ξέχασε ένα μείγμα από μαγειρική σόδα και νερό, με ένα καλαμάκι μέσα, στη βεράντα του σπιτιού του. Χωρίς να το ξέρει, είχε «εφεύρει» το παγωμένο γλειφιτζούρι! 

Το καινοτόμο προϊόν έπρεπε να περιμένει βέβαια άλλα 18 χρόνια, μέχρι το 1923, για να βρει τη θέση του στο μυαλό του δημιουργού του: λειτουργώντας το καρότσι του με τις λεμονάδες, ο Epperson θυμήθηκε την παγωμένη λιχουδιά της νιότης του και άρχισε να την παράγει, ονομάζοντάς τη «Eppsicles». 

Την επόμενη χρονιά πατεντάρισε το παγωμένο γλειφιτζούρι και ίδρυσε την Popsicle Corporation, ενώ μέχρι το 1928 είχε πουλήσει περισσότερα από 60 εκατομμύρια Popsicles! Τη χρονιά μάλιστα που πέθανε, το 1983, η Unilever πλήρωσε 155 εκατομμύρια δολάρια για να αποκτήσει τα δικαιώματα της φίρμας του...

Harry Coover: Super Glue

Στον κολοφώνα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου,
ο αμερικανός χημικός Harry Coover και η ερευνητική του ομάδα στην Eastman Kodak πειραματίζονταν με ένα εξαιρετικά κολλώδες χημικό, στην προσπάθεια να αναπτύξουν ένα διαφανές πλαστικό. 

Απέτυχαν βέβαια παταγωδώς στο έργο τους, με τα πειράματά τους να καταλήγουν σε μια ιδιαίτερα δυνατή κόλλα, τη Super Glue! Η ιδέα έπρεπε να περιμένει μέχρι το 1958 για να κυκλοφορήσει στην αγορά, φέρνοντας στην εταιρία εκατομμύρια δολάρια. 

Ο Dr Coover θα έριχνε μάλιστα στην αγορά άλλες 320 πατέντες για νέα προϊόντα, προσφέροντας στην Kodak πωλήσεις μεταξύ 1,8-2,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων! 

Ο ίδιος ανέπτυξε περαιτέρω την κόλλα του για ιατρικές χρήσεις, η οποία χρησιμοποιήθηκε ευρέως στον πόλεμο του Βιετνάμ ως αιμοστατικό για τους τραυματισμένους στρατιώτες, ενώ σήμερα χρησιμοποιείται στη χειρουργική. Μέχρι τον θάνατό του, ο Coover είχε κατοχυρώσει 460 πατέντες, με την πλέον επικερδή ωστόσο να έχει προέλθει από κατάφωρη αποτυχία...

William Henry Perkin: Μοβ χρωστική

Ο βρετανός χημικός William Henry Perkin, σε ηλικία 18 ετών το 1856, προσπαθούσε να βρει μια αποτελεσματική θεραπεία για την ελονοσία. Αντ' αυτού, κατέληξε με μια συνθετική χρωστική μοβ απόχρωσης! Πατεντάρισε στα γρήγορα τη διαδικασία παραγωγής της βαφής και την επόμενη χρονιά άνοιξε το πρώτο εργοστάσιο οργανικής χημείας του κόσμου έξω από το Λονδίνο. 

Η συνθετική μοβ χρωστική του έγινε αυτόματα παγκόσμια επιτυχία στον κόσμο της μόδας, ενώ ακόμα και η βασίλισσα Βικτορία εντοπίστηκε να περιφέρεται στη Βασιλική Έκθεση του 1862 μέσα σε μοβ μεταξένιο φόρεμα! 

Η μοβ ανιλίνη βγήκε βέβαια εκτός μόδας μέχρι το 1870, ο Perkin είχε προλάβει ωστόσο να γίνει εκατομμυριούχος. Πριν κλείσει τα 36 του, πούλησε τη βιομηχανία του και έζησε έκτοτε βασιλικά με τα κέρδη, αφιερώνοντας απερίσπαστα πια τη ζωή του στην έρευνα...

Roy Plunkett: Τεφλόν

Ο αμερικανός ερευνητής Roy Plunkett πειραματιζόταν το 1938 με εναλλακτικά αέρια για το ψυκτικό φρέον (για λογαριασμό της Dupont), όταν ξέχασε έξω ένα δείγμα για μια ολόκληρη νύχτα. Το επόμενο πρωινό, το αέριο είχε μεταμορφωθεί σε ένα υπόλευκο κερί. Αντί να ξεφορτωθεί το έκτρωμα, ο συνεπής ερευνητής σκέφτηκε να το ερευνήσει, ανακαλύπτοντας μια σειρά από ασυνήθιστες ιδιότητες. 

Μέχρι το 1945 είχε πατεντάρει την εφεύρεση ως τεφλόν, με την Dupont να βρίσκει μια πλειάδα εφαρμογών για το νέο προϊόν, από μαγειρικά σκεύη μέχρι και μόνωση καλωδίων. 

Μέχρι το 1975 όταν και συνταξιοδοτήθηκε, ο Plunkett ήταν πλέον διευθυντής του τμήματος ερευνών για το φρέον, με την εταιρία να έχει βγάλει κυριολεκτικά δισεκατομμύρια από τη συμπτωματική εφεύρεση του υπαλλήλου της...
Leo Hendrik Baekeland: Βακελίτης 

Ο βέλγος χημικός έμελλε να γίνει ο πατριάρχης των πλαστικών όταν ανέπτυξε το 1907 το πολυμερές που θα ονομαζόταν βακελίτης και θα σάρωνε την αγορά: από μαγειρικά σκεύη μέχρι και χρήση σε ραδιόφωνα και τηλέφωνα. 

Ο Baekeland άλλο βέβαια έψαχνε να βρει: ένα υποκατάστατο του βερνικιού λάκας ήθελε να παρασκευάσει ο ερευνητής, κι όταν θεώρησε ότι έφτασε κοντά ζέστανε την ουσία του σε μια χύτρα ταχύτητας. 

Κάνοντας αυτό, το πλαστικό είχε μόλις γεννηθεί, το «υλικό των χιλίων χρήσεων», με τον ίδιο να ιδρύει το 1910 την General Bakelite Company και να γίνεται ζάμπλουτος. Ο Baekeland ήταν μάλιστα ήδη πλούσιος από παλιότερη εφεύρεσή του, το Velox, μια μέθοδο επεξεργασίας χαρτιού, την οποία και είχε πουλήσει για 1 εκατομμύριο δολάρια. Το 1939 πούλησε τη φίρμα του στην Union Carbide και έζησε ακόμα καλύτερα...

Robert Chesebrough: Βαζελίνη
Ο 22χρονος νεοϋρκέζος χημικός βρισκόταν το 1859 στην Πενσιλβάνια κυνηγώντας το όνειρο του πετρελαίου. Παρατήρησε λοιπόν ότι οι εργάτες των πετρελαϊκών χρησιμοποιούσαν μια κολλώδη ουσία για να θεραπεύουν κοψίματα και καψίματα στα χέρια τους, ένα υποπροϊόν του πετρελαίου. Όντας χημικός, πήρε ένα μικρό δείγμα της «κέρινης ράβδου», όπως την ονόμαζαν οι εργάτες, στο σπίτι του για περαιτέρω έρευνα. 

Σύντομα θα κατάφερνε να απομονώσει τον «ζελέ πετρελαίου» από την ουσία, πατεντάρισε τη διαδικασία και το 1872 άνοιξε την επιχείρησή του. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1880, ο Chesebrough πουλούσε βαζελίνη στην Αμερική με ρυθμό ένα βάζο το λεπτό! Η βαζελίνη πωλούταν ήδη σε Αγγλία, Γαλλία και Ισπανία, ενώ μέχρι το 1911 νέα εργοστάσια παραγωγής βαζελίνης λειτουργούσαν πλέον στην Ευρώπη, την Αφρική και τον Καναδά. 

Ο Chesebrough πέθανε πλούσιος το 1933, η εταιρία του ωστόσο συνέχισε να δρέπει τους καρπούς της εφεύρεσής του για πολύ ακόμα. Κι όταν η Chesebrough-Ponds πουλήθηκε στη Unilever το 1987, μετρούσε κέρδη 75 εκατομμυρίων δολαρίων τον χρόνο...

Joseph McVicker: Play-Doh

Πολύ πριν γίνει η περίφημη φίρμα πλαστελίνης, αγαπημένη από όλα τα παιδιά της οικουμένης, το Play-Doh κυκλοφορούσε για 22 ολόκληρα χρόνια ως καθαριστικό ταπετσαριών! Το 1954, ο Αμερικανός Joe McVicker εργαζόταν για την Kutol, την εταιρία που πουλούσε την ουσία, όταν τον προσέγγισε η κουνιάδα του με μια ιδέα: είχε πάρει λίγη από τη μη τοξική ουσία στον βρεφονηπιακό σταθμό όπου δούλευε και τα παιδιά τη λάτρεψαν! 

Ο McVicker είδε αμέσως τις εμπορικές δυνατότητες της πλαστελίνης και άρχισε να πειραματίζεται με την ουσία: της πρόσθεσε χρωστικές και της έδωσε ένα ευχάριστο άρωμα αμυγδάλου. Ίδρυσε κατόπιν την εταιρία Rainbow Crafts, ως θυγατρική της Kutol, και ξεκίνησε να πουλά το νέο προϊόν, που ονομάστηκε Play-Doh, την ίδια στιγμή που η Kutol συνέχισε να πουλά το καθαριστικό ταπετσαριών σε φτηνότερη μάλιστα τιμή. 

Οι πωλήσεις της Kutol εκτοξεύτηκαν από τις 100.000 δολάρια το 1954 σε 3 εκατομμύρια δολάρια σε τέσσερα μόλις χρόνια! Το 1960, ο McVicker κατοχύρωσε την πατέντα της πλαστελίνης και εγκατέλειψε την Kutol, με το Play-Doh να πουλά περισσότερα από 1 εκατομμύριο βαζάκια τον χρόνο στις ΗΠΑ πριν αρχίσει τις εξαγωγές στην Ευρώπη το 1964. 

Λίγο αργότερα, η General Mills πρόσφερε στον McVicker 3 εκατομμύρια δολάρια για την πατέντα του, συμφωνία που αποδέχτηκε ο ερευνητής με χαρά...

Arthur Fry: Σημειώματα Post-it

Ο αμερικανός επιστήμονας πρέπει να είχε θεία έμπνευση όταν μια Κυριακή του 1973 συνέλαβε την ιδέα του post-it note την ώρα που τραγουδούσε στην εκκλησιαστική χορωδία της ενορίας του! Ο ερευνητής είχε μόλις παρακολουθήσει ένα σεμινάριο του συναδέλφου του Spencer Silver, ο οποίος είχε εφεύρει μια κόλλα με μοναδικές ικανότητες, δεν μπορούσε ωστόσο να δει πώς θα αξιοποιούταν εμπορικά η ιδέα του. 

Η στιγμή «εύρηκα» ήρθε για τον Fry όταν ο σελιδοδείκτης που χρησιμοποιούσε στο υμνολόγιό του έπεφτε συνεχώς από τη θέση του. Σκέφτηκε τότε την κόλλα του συναδέλφου και το πόσο ιδανικά θα μπορούσε να συγκρατήσει τον σελιδοδείκτη πάνω στη σελίδα. Ξεκίνησε λοιπόν να πειραματίζεται και σύντομα άφηνε μηνύματα στο αφεντικό του με το νέο του προϊόν! 

Χρειάστηκαν βέβαια άλλα 7 χρόνια για να κυκλοφορήσει το κολλητικό χαρτάκι στην αγορά, καθώς η διοίκηση είχε τις ενστάσεις της, αν και η ιστορία δεν θα τη δικαίωνε: περισσότερες από 400 εκδοχές των post-it πωλούνται σήμερα σε 100 χώρες, με τις πωλήσεις να φτάνουν στα 6 δισεκατομμύρια κομμάτια τον χρόνο. Τι κέρδισε ο Fry από την όλη ιστορία; Προαγωγή και καλύτερο μισθό, ενώ πλέον απολαμβάνει μια άνετη ζωή στη σύνταξη...
Percy Spencer: Φούρνος μικροκυμάτων

Ο αμερικανός μηχανικός πειραματιζόταν με μια συσκευή που θα εντόπιζε εχθρικά αεροπλάνα κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν τα μικροκύματα από το ραντάρ έλιωσαν μια σοκολάτα που κρατούσε στην τσέπη του! 

Ξεκίνησε λοιπόν να δοκιμάζει τι θα συμβεί με ποπκόρν και αυγά, όταν συνέλαβε την ιδέα της περαιτέρω ανάπτυξης της συσκευής, γεγονός που κρατούσε επτασφράγιστο μυστικό. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '40 είχε κατοχυρώσει την πατέντα για τη χρήση μικροκυμάτων στην κουζίνα, με τους πρώτους φούρνους μικροκυμάτων να είναι βέβαια ιδιαίτερα ακριβοί. 

Μέχρι το 1975 όμως, το 14% των αμερικανικών νοικοκυριών μαγείρευαν το καθημερινό φαγητό με τη βοήθεια των μικροκυμάτων, με τον Spencer, ο οποίος κατοχύρωσε 150 πατέντες σε όλη του τη ζωή, να γίνεται αντιπρόεδρος στην εταιρία που δούλευε (Raytheon). Η κληρονομιά του θα έκανε την αγορά φούρνων μικροκυμάτων μια ιδιαίτερα επικερδή επιχείρηση 25 δισεκατομμυρίων δολαρίων τον χρόνο...

George de Mestral: Βέλκρο
Ο ελβετός μηχανικός απολάμβανε την πρωινή του βόλτα στην εξοχή το 1941 όταν συνειδητοποίησε πόσο δύσκολο ήταν να αφαιρεί τα αγκάθια και τα ανθάκια που κολλούσαν στο παντελόνι του αλλά και στο τρίχωμα του σκύλου του. Έβαλε λοιπόν τα τριβόλια κάτω από το μικροσκόπιο και παρατήρησε τα εκατοντάδες μικροσκοπικά αγκαθάκια που ευθύνονταν για τις κολλητικές ιδιότητές τους. 

Ο de Mestral αποφάσισε λοιπόν να εφεύρει ένα νέο σύστημα στερέωσης βασισμένο στο παράδειγμα της φύσης: 10 χρόνια αργότερα, το βέλκρο είχε γεννηθεί! Ο μηχανικός πατεντάρισε την εφεύρεσή του στην Ελβετία και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '50 το βέλκρο κυκλοφορούσε σε όλη την Ευρώπη. 

Το προϊόν δεν θα γινόταν βέβαια παγκόσμια τρέλα μέχρι τη δεκαετία του '70, όταν οι αστροναύτες της NASA ξεκίνησαν να το χρησιμοποιούν στις διαστημικές στολές τους. Ο de Mestral πουλούσε κατόπιν εκατομμύρια μέτρα βέλκρο κάθε χρόνο πριν μεταβιβάσει τελικά την εταιρία του στην ελβετική Velcro SA, ζώντας πλουσιοπάροχα για τα επόμενα τριάντα χρόνια από τα δικαιώματα της πατέντας του...

πηγή
Διαβάστε περισσότερα... »

Τετάρτη 3 Ιουλίου 2013

Φακός ανάβει με ενέργεια από το χέρι που τον κρατά. Τον εφηύρε 15χρονη από τον Καναδά!




H Μακοσίνσκι ασχολείται με projects, για αντίστοιχους διαγωνισμούς, εδώ και χρόνια, και ένας από τους τομείς που την ενδιαφέρουν ιδιαίτερα είναι αυτός της εναλλακτικής ενέργειας- ενέργειας που βρίσκεται «παντού γύρω μας, αλλά δεν την χρησιμοποιούμε ποτέ».

Μια μαθήτρια της πρώτης λυκείου από τον Καναδά εφηύρε ένα φακό LED, ο οποίος τροφοδοτείται με ενέργεια από τη θερμότητα που παράγει το ανθρώπινο σώμα. Αντί λοιπόν να χρειάζεται μπαταρίες ή φόρτιση, το μόνο που αρκεί να κάνει κάποιος για να τον ανάψει είναι... να τον κρατήσει.

Η 15χρονη Αν Μακοσίνσκι από τη Βικτώρια θα παρουσιάσει το φακό της σε διεθνή επιστημονικό διαγωνισμό που διοργανώνει η Google.


 Το Σεπτέμβριο, η ίδια και άλλοι 14 εφευρέτες, οι οποίοι ξεχώρισαν ανάμεσα σε χιλιάδες συμμετοχές από 120 και πλέον χώρες, θα διεκδικήσουν το μεγάλο έπαθλο που είναι ένα δεκαήμερο ταξίδι στις νήσους Γκαλαπάγκος, στο πλαίσιο προγράμματος του National Geographic, και μια υποτροφία ύψους 50.000 δολαρίων.

«Έδειξα ενδιαφέρον για τον τομέα της εκμετάλλευσης της πλεονάζουσας ενέργειας, όταν διαπίστωσα ότι οι άνθρωποι αποτελούν μια σπουδαία πηγή αναξιοποίητης θερμικής ενέργειας», εξηγεί η Αν σε βίντεο που ανάρτησε στο YouTube. «Στόχος μου έγινε να κατασκευάσω ένα φακό που θα λειτουργεί αποκλειστικά με τη θερμότητα του ανθρώπινου χεριού.»

Χωρίς να δίνει πολλές λεπτομέρειες, η μαθήτρια λέει ότι κατά τη διάρκεια των ερευνών της, έμαθε για το πλακάκι Peltier, μια συσκευή που παράγει ηλεκτρική ενέργεια όταν θερμαίνεται από τη μία πλευρά και ψυχραίνεται από την άλλη. Διαπίστωσε ότι η θερμότητα από ένα χέρι μπορεί να παράγει αρκετή ενέργεια μέσω ενός πλακακιού Peltier για να τροφοδοτήσει ένα λαμπτήρα LED μέσα σε φακό.
Έπειτα από αρκετές δοκιμές και πρωτότυπα, η Αν κατόρθωσε να κατασκευάσει δύο φακούς – έναν με περίβλημα από αλουμίνιο και έναν από PVC – οι οποίοι της έδωσαν το εισιτήριο για το διαγωνισμό. Όλα τα υλικά της στοίχισαν περίπου 20 ευρώ, όμως η ίδια πιστεύει ότι αν η εφεύρεσή της διακριθεί και φθάσει στο στάδιο της μαζικής παραγωγής, η τιμή του φακού στην αγορά θα μπορούσε να είναι αρκετά χαμηλότερη.

Η Αν δήλωσε σε συνέντευξή της ότι οι γονείς της δεν έχουν πανεπιστημιακή μόρφωση, όμως και οι δύο την ενθάρρυναν να ακολουθήσει το πάθος της για την επιστήμη και μάλιστα ο πατέρας της της δίδαξε τα βασικά της ηλεκτρονικής και την βοήθησε να παραγγείλει από το Ίντερνετ τα ανταλλακτικά που χρειάστηκε για τις έρευνές της.

Διαβάστε περισσότερα... »

Κυριακή 23 Ιουνίου 2013

Οι 10 σημαντικότερες εφευρέσεις από γυναίκες !



Όταν οι γυναίκες βοηθούν την ανθρωπότητα με τις εφευρέσεις τους! Γυναίκες που βοήθησαν την ανθρωπότητα με τις ανακαλύψεις τους...

Bette Nesmith Graham - Διορθωτικό Υγρό (1951)
Η Bette Nesmith Graham, μια αμερικανίδα τυπογράφος και διαφημίστρια, κατάφερε να εξοντώσει τα τυπογραφικά λάθη το 1951 εφευρίσκοντας το πρώτο διορθωτικό υγρό (το γνωστό μας Μπλάνκο) στην κουζίνα της.

Stephanie Kwolek - Kevlar (1964)

Η Stephanie Kwolek, μια Αμερικανοπολωνή χημικός,
είναι γνωστή για την εφεύρεση της poly-paraphenylene terephtalamide. Της ποιας; Αυτό το υλικό που είναι σήμερα γνωστό ως κέβλαρ και από το οποίο κατασκευάζονται πλέον από ρόδες ποδηλάτων μέχρι στρατιωτικές στολές. Οι στρατιώτες που έχουν γλιτώσει από επικίνδυνες μάχες της χρωστούν τη ζωή τους.

Mary Anderson - Υαλοκαθαριστήρες (1903)
Σήμερα η βροχή και οι κουτσουλιές είναι ένα ασήμαντο πρόβλημα, χάρη στη Mary Anderson, μια Αμερικανίδα γεννημένη στην Αλαμπάμα. Δημιουργώντας μια συσκευή που βελτιώνει την ορατότητα σε δύσμενείς συνθήκες, εκατομμύρια και εκατομμύρια ζωές σώθηκαν και η οδήγηση έγινε τόσο πιο εύκολη.

Tabitha Babbitt - Κυκλικό Πριόνι (1813)

Το Κυκλικό Πριόνι είναι, φυσικά, διάσημο από τις εμφανίσεις του σε ταινίες τρόμου στις οποίες ο ρόλος του είναι να τεμαχίσει το πτώμα. Αλλά έχει και πιο χρήσιμα πράγματα να κάνει. Η Αμερικανίδα Tabitha Babbitt έφτιαξε το πρώτο κυκλικό πριόνι για να το χρησιμοποιήσει στην ξυλουργική και κατάφερε να αυξήσει την παραγωγικότητα και την αποδοτικότητα σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Marion Donovan - Πάνα μίας χρήσης (1946)

Η Marion Donovan (μια Αμερικανίδα επιχειρηματίας) έλυσε το πρόβλημα των δύσοσμων μωρών με την πάνα μιας χρήσης. Και η δραστηριότητα του παιδικού εντέρου έγινε, αμέσως, πιο ανεκτή μια που οι γονείς δεν χρειαζόταν, πια, να πνίγονται σε αμέτρητες ποσότητες από παιδικά κακάκια.

Hedy Lamarr - Βελτιώσεις στην τεχνολογία τορπιλών (1940)

Η Hedy Lamarr, Χολιγουντιανό σύμβολο του σεξ, μαθηματικός και ιδιοφυής επιστήμονας πυραύλων, αν και είναι περισσότερο διάσημη για τους αμφιλεγόμενους ρόλους της, είναι και ο άνθρωπος που ανακάλυψε ένα σύστημα με τι οποίο οι τορπίλες που καθοδηγούνται μέσω συχνοτήτων δεν μπορούν να μπλοκαριστούν από τον εχθρό. Αυτή η τεχνολογία είναι η βάση για τα πάντα, από κινητά τηλέφωνα μέχρι wifi.

Josephine Cochrane - Πλυντήριο πιάτων (1886)
Η Josephine Cochrane, μια Αμερικανίδα κοσμική, δημιούργησε το πρώτο μηχανικό πλυντήριο πιάτων,
κάνοντας αυτή τη δουλειά του σπιτιού ένα τεχνολογικό θαύμα και απελευθερώνοντας πολλά χέρια από τα σαπουνόνερα. Σήμερα πολλά εστιατόρια, ξενοδοχεία και μεγάλες διοργανώσεις δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν δίχως αυτό.

Ruth Graves Wakefield - Chocolate chip cookie (1930)
Μια από τις μεγαλύτερες και πιο υποτιμημένες εφευρέσεις στην ανθρώπινη ιστορία. Και, σίγουρα, η πιο γευστική από τις καλύτερες. Η Ruth Wakefield είχε ένα τουριστικό κατάλυμα το οποίο διαχειριζόταν μαζί με τον άντρα της και τυχαία έφτασε στην δημιουργία του chocolate chip cookie. Δεκαετίες αργότερα το chip cookie λατρεύεται σε ολόκληρο τον κόσμο.

Martha J. Coston - Φωτοβολίδα (1859)

Συνεχίζοντας το ατελείωτο έργο του συζύγου της η Αμερικανίδα Martha Coston, τελικά κατέληξε σε ένα πρακτικό σύστημα για να κάνει σήματα το Ναυτικό, με Φωτοβολίδες. Σήμερα, όλοι, από τον στρατό μέχρι τις επιχειρήσεις διάσωσης, χρησιμοποιούν τις φωτοβολίδες ως μέσο επικοινωνίας.

Anna Connelly - Έξοδος Κινδύνου (1887)
Ωραία. Βρίσκεσαι σε ένα συγκρότημα διαμερισμάτων ή γραφείων. Υπάρχει παντού φωτιά. Βρίσκεσαι σε πανικό. Που πας; Επειδή η Anna Connelly, έφτιαξε την πρώτη έξοδο κινδύνου το 1887 (με εξωτερική σκάλα και όλα), θα φύγεις ζωντανός από εκεί μέσα.

Διαβάστε περισσότερα... »