Οι Έλληνες δια της φιλοσοφίας…

πηγή

Διαβάστε περισσότερα... »

Ο Ελληνισμός ως ενέργεια και δράση

«Η Σχολή των Αθηνών». Νωπογραφία του Ραφαήλ, που βρίσκεται στο Αποστολικό Παλάτι στο Βατικανό.

«Όταν η φιλία βασίζεται στην ανισότητα, εκείνοι που υπερέχουν σε πλούτη ή κάτι άλλο παρόμοιο δεν πιστεύουν ότι πρέπει αυτοί να αγαπούν περισσότερο, αλλά να τους αγαπούν περισσότερο εκείνοι που έχουν την ανάγκη. Είναι καλύτερα να αγαπά κανείς παρά να αγαπιέται. Το να αγαπά κανείς είναι ενέργεια ηδονής και αγαθό, ενώ δεν προκύπτει καμιά ενέργεια για εκείνον που αγαπιέται μέσα από την κατάσταση αγάπης που τον περιβάλλει. Ακόμα είναι καλύτερο να γνωρίζει κανείς παρά να τον γνωρίζουν∙ γιατί αντικείμενο γνώσης και αγάπης μπορούν να γίνουν και τα άψυχα, ενώ μόνο τα έμψυχα μπορούν να γνωρίζουν και να αγαπούν».

Άπαντα Αριστοτέλους, Ηθικών Μεγάλων Β΄, 1210b 3-11, εκδόσεις Κάκτος, τόμος 4, σελ. 227

Ένα από τα βασικότερα «κλειδιά» κατανόησης της αρχαίας ελληνικής σκέψης είναι η ενέργεια. Όλες οι ιδιότητες του ανθρώπινου είδους ταυτίζονται με την δράση, όχι με την κατάσταση. Η φιλοδοξία του Έλληνα να σκαρφαλώσει μέχρι τον Όλυμπο της ευδαιμονίας, της αρετής, της υστεροφημίας και της ελευθερίας δεν σχετίζεται με ευχές, με συγκυρίες, με οποιοδήποτε απότοκο της παθητικής αντίληψης της ζωής. Αυτά τα είχαν αφήσει οι πρόγονοί μας για άλλους πολιτισμούς, όπου η αδράνεια επέτρεψε στις κεντρομόλες δυνάμεις του χρόνου να σωρεύσουν ύλη πάνω σε ύλη – με όλες τις χθόνιες και χαμηλών συχνοτήτων αντιλήψεις που συνοδεύουν τούτες τις κοσμοθεάσεις.

Ο αυθεντικός Έλληνας είναι δρώσα οντότητα. Ως πολίτης, αναζητητής της γνώσης, μέτοχος των μυστηρίων ζωής και θανάτου, ταξιδιώτης ατέρμονων ενιαυτών, οπλίτης και πρόμαχος στον αδιάκοπο αγώνα της αρετής. Σε όλα, το Γένος μας, θεωρεί ως στοιχειώδη ένδειξη κατάφασης στην αρετή τη μάχη. Δεν μπορεί κάποιος εταίρος της συνάξεως του ελληνικού τρόπου να δηλώσει απλά ότι… προτιμά κάτι έναντι άλλου και να μην πολεμήσει για αυτό. 

Ακόμα και η φιλότητα και η αγάπη είναι αξίες προτιμητέες ως ενσυνείδητες δωρεές παρά ως απολαβές που προέκυψαν από την τυχαιότητα και την ανεξέλεγκτη προαίρεση του άλλου. Οι αιώνες, που ακολούθησαν την ρωμαϊκή κατάκτηση του τόπου μας και η επίμονη βαρβαρότητα του ωφελιμισμού που ταυτίστηκε με τα αυτοκρατορικά εποικοδομήματα, μάς «υποχρέωσαν» να λησμονήσουμε την γνήσια, ανόθευτη μορφή του πολίτη και του ιδίου του ανθρώπου.

Λερός εγωισμός

Ο άνθρωπος είναι ενέργεια. Αιώνια, απαράλλαχτη, άριστη και άθικτη κατάσταση είναι ο Θεός, ο οποίος εκδηλώνεται μέσω των ενεργειών που απείρως, υπερτελείως και απολύτως εμπεριέχει και Είναι. Ο Θεός, ως όλον, είναι στάση και κίνηση ταυτόχρονα. Ο Αριστοτέλης επιθυμεί να περάσει το μήνυμα της ανάγκης για δράση σε πολλά σημεία του έργου του. 

Το απόσπασμα που παρατέθηκε στην αρχή είναι ενδεικτικό της βούλησης του προπάτορά μας να διδάξει την επιτακτική ανάγκη για δράση μια και μιλάει για κάτι που όλοι μας, ίσως ενστικτωδώς, θα προτιμούσαμε να μας δίδεται: την αγάπη. Θα σκεφτόμασταν αυθόρμητα ότι είναι ευδαίμων εκείνος που την λαμβάνει όχι εκείνος που την χαρίζει. Αν όμως απορρίπταμε το λερό ένδυμα του εγωισμού, μια κατάσταση που ταυτίζεται μόνο με την κλιμακούμενη δυστυχία, θα βλέπαμε με ξεκάθαρο βλέμμα τον πεντακάθαρο ορίζοντα της προσφοράς.

Η προσφορά αγάπης και ενδιαφέροντος να γνωρίσουμε τον άλλον ταυτίζεται από τον Αριστοτέλη και με την ηδονή και την αρετή. Αντικείμενα αγάπης και μελέτης, όπως εύστοχα αναφέρει, μπορούν να έχουν και τα άψυχα. Όπου υπάρχει ψυχή υπάρχει και προσφορά δίχως να περιμένει ο κάτοχος του άφθαρτου δώρου του Θεού κάποιο… αντιμίσθιο.

Οι συμβουλές του δασκάλου του Αλεξάνδρου σίγουρα μπορούν να φανούν χρήσιμες και σε εμάς, που νομίζουμε πως έχουμε «καρφιτσωθεί» σαν πεταλούδες επάνω σε καιρούς που (κακώς) θεωρούμε αχάριστους και άνευ ενδιαφέροντος. Αδίκως απογοητευόμαστε. Η απόσταση που μας χωρίζει από περιόδους δόξας, εποχές επιτυχίας και στιγμές ανάτασης είναι ίση με την προσπάθεια που δεν καταβάλλουμε, με την ενέργεια που αρνούμεθα να σκορπίσουμε στα πεδία της Ιστορίας για να μας χαρίσει κι εκείνη μια θέση στις καλύτερες σελίδες της.

Ας ενεργήσουμε και ας κάνουμε όλα τα λάθη που υπάρχουν. Είναι προτιμότερο και μακράν πιο ενάρετο από το να περιμένουμε την εκτέλεση της ποινής, που επιφέρει η οκνηρία μας. Η παθητικότητα είναι ανθελληνισμός. Ο ύπατος βαρβαρισμός.

πηγή-adiavroxoi

Panagiotis Liakos

Διαβάστε περισσότερα... »

Οδυσσέας Ελύτης : Ο Ελληνισμός επέτυχε ως γένος, ἀλλ᾿ ἀπέτυχε ὡς κράτος!

Σκέψεις του Οδυσσέα Ελύτη από το 1958, επίκαιρες όμως όσο ποτέ. Αυτό είναι φυσικό άλλωστε, καθώς φαίνεται πως δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας, ίσως διότι όπως είπε ο Αιγύπτιος ιερέας στον Σόλωνα, εμείς οι Έλληνες είμαστε πάντα παιδιά, και ξεχνάμε εύκολα. 

Όποιος όμως δεν μαθαίνει όμως από τα λάθη, του είναι υποχρεωμένος να τα επαναλαμβάνει. Τίποτα φυσικά δεν είναι τυχαίο. Ο Κικέρων ορθώς αναφέρει πως :«τα μελλοντικά γεγονότα δεν κάνουν ξαφνικά την εμφάνισή τους.. Το πέρασμα του χρόνου μοιάζει με το ξετύλιγμα ενός σχοινιού, το οποίο δεν παράγει τίποτα καινούριο αλλά απλώς ξεδιπλώνει αυτό που υπήρχε εξ αρχής». 

Ο Καβάφης προσυπογράφει: «Οι άνθρωποι γνωρίζουν τα γινόμενα. Τα μέλλοντα γνωρίζουν οι θεοί, πλήρεις και μόνοι κάτοχοι πάντων των φώτων. Εκ των μελλόντων οι σοφοί τα προσερχόμενα αντιλαμβάνονται. Η ακοή αυτών κάποτε εν ώραις σοβαρών σπουδών ταράττεται. Η μυστική βοή τούς έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων. Και την προσέχουν ευλαβείς. Ενώ εις την οδόν έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί». 

Το έχω γράψει πολλές φορές, τις ιστορικές αυτές στιγμές που ζούμε, καλούμαστε να πάρουμε τις σημαντικότερες ίσως αποφάσεις μας, αποφάσεις και δράσεις που θα καθορίσουν τόσο το σήμερα όσο και το αύριο των παιδιών μας. Αν δεν διαγνώσουμε σωστά την αιτία των προβλημάτων μας, τότε δεν θα επιλέξουμε σωστά και την ενδεδειγμένη θεραπεία....

Ακολουθούν τα λόγια του Ελύτη

…Ἀπό τί πάσχουμε κυρίως; Θά σᾶς τό πῶ ἀμέσως: ἀπό μιά μόνιμο, πλήρη, καί κακοήθη ἀσυμφωνία μεταξύ τοῦ πνεύματος τῆς ἑκάστοτε ἡγεσίας μας καί τοῦ «ἤθους» πού χαρακτηρίζει τόν βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στό σύνολο του καί ἐκ τῶν ἔξω (μεγάλων δυνάμεων ) «προστατευτική» κατεύθυνση.!

Ἀποτέλεσμα καί αὐτό τῆς ἀπώλειας τοῦ ἕρματος, τῆς «παράδοσης».

…Έχουμε τήν τάση νά παρουσιαζόμαστε διαρκῶς διαφορετικοί απ’ ὅ,τι πραγματικά εἴμαστε. Καί δέν ὑπάρχει ἀσφαλέστερος δρόμος πρός τήν ἀποτυχία, εἴτε σάν ἄτομο σταδιοδρομεῖς εἴτε σάν σύνολο, ἀπό τήν ἔλλειψη τῆς γνησιότητας. Τό κακό πάει πολύ μακριά. 

Ὅλα τά διοικητικά μας συστήματα, οἱ κοινωνικοί μας θεσμοί, τά ἐκπαιδευτικά μας προγράμματα, ἀρχῆς γενομένης ἀπό τούς Βαυαρούς, πάρθηκαν μέ προχειρότατο τρόπο ἀπό ἔξω, καί κόπηκαν καί ράφτηκαν ὅπως ὅπωςἐπάνω σ᾿ ἕνα σῶμα μέ ἄλλες διαστάσεις καί ἄλλους ὅρους ἀναπνοῆς.

…Ο μηχανισμός τῆς ἀφομοιώσεως τῶν στοιχείων τῆς προόδου πρέπει νά λειτουργεῖ σωστά, καί νά βασίζεται σέ μιά γερή καί φυσιολογικά ἀναπτυγμένη παιδεία. Ἐνῶ σ’ ἐμᾶς, ὄχι μόνον δέν λειτουργεῖ σωστά, ἀλλά δέν ὑπάρχει κἄν ὁμηχανισμός αὐτός γιά νά λειτουργήσει! 

Καί μέ τή διαφορά ἀκόμη ὅτι, ἐκτός ἀπό ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις, ἡ ἡγετική μας τάξη, στό κεφάλαιο τῆς ἑλληνικῆς παιδείας, ἔχει μαῦρα μεσάνυχτα! Κοιτάξετε μέ προσοχή τά ἔντυπα πού εκδίδει ἡ ἴδια, ἤ πού προτιμᾶ νά διαβάζει, τά διαμερίσματα ὅπου κατοικεῖ, τίς διασκεδάσεις πού κάνει, τή στάση της ἀπέναντι στή ζωή. Οὔτε μιά σταγόνα γνησιότητας! 

Πῶς θέλετε, λοιπόν, ν᾿ ἀναθρέψει σωστά τή νέα γενιά; Ἀπό τά πρῶτα διαβάσματα πού θά κάνει ἕνα παιδί ὥς τά διάφορα στοιχεῖα πού θά συναντήσει στό καθημερινό του περιβάλλον, καί πού θά διαμορφώσουν τό γοῦστο του, μιά συνεχής καί άδιάκοπη πλαστογραφία καί τίποτε ἄλλο!

…Ὅλα τά ἄλλα κακά πού θά μποροῦσα νά καταγγείλω –ἡ ἔλλειψη οὐσιαστικῆς ἀποκεντρώσεως καί αὐτοδιοικήσεως, ἡ ἔλλειψη προγραμματισμοῦ γιά τήν πλουτοπαραγωγική ἀνάπτυξη τῆς χώρας, ἀκόμη καί ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο ἀσκεῖταιἡ ἐξωτερική μας πολιτική– εἶναι ζητήματα βαθύτερης ἑλληνικῆς παιδείας! Ἀπό τήνἄποψη ὅτι μόνον αυτή μπορεῖ νά προικίσει ἕναν ἡγέτη μέ τήν ἀπαραίτητη εὐαισθησία πού χρειάζεται γιά νά ἐνστερνιστεῖ, καί ἀντιστοίχως νά ἀποδώσει, τόἦθος τοῦ λαοῦ

Ὅσο, λοιπόν, καί ἄν εἶναι λυπηρό, πρέπει νά τό πῶ: ὁ Ἑλληνισμός, γιά τήν ὥρα τουλάχιστον, ἐπέτυχε ὡς γένος, ἀλλ᾿ ἀπέτυχε ὡς κράτος!

Αποσπάσματα από συνέντευξη που έδωσε ο Οδυσσέας Ελύτης στονΡένο Αποστολίδη στην Ἐφημερίδα Ἐλευθερία στις 15 Ιουνίου του 1958, τα λόγια τουπαραμένουν επίκαιρα.

Ως επίλογο στα λόγια του Οδυσσέα Ελύτη, θα χρησιμοποιήσω ένα απόσπασμα από το "Παράπονο".

Αναρωτιέμαι μερικές φορές: είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;

Μούτρα. Νʼ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις. 

Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.

Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σʼ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.

Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.

Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει όσο κι αν το κυνηγά πάντα, πάντα θα ʽναι αργά δεύτερη ζωή δεν έχει.

πηγή-xletsos-basilhs

Διαβάστε περισσότερα... »

Ο Ελληνισμός, είναι δώρο στην ανθρωπότητα

Ανθρωπότητα – ελληνισμός: Έννοιες – Αποδείξεις

Συνέντευξη στον Σάκη Λιπορδέζη 

«Η ανθρωπότητα αγαπά τον ελληνισμό, διότι είναι ένα δώρο για αυτήν. Κι αν αυτό το δώρο υπάρχει ακόμα είναι λόγω της στρατηγικής. Με αυτήν λοιπόν θα αντιμετωπίσουμε και τώρα τις δυσκολίες που μας καταπατούν για να γίνουμε πιο δυνατοί και να τις ξεπεράσουμε. Ο Ελληνισμός άντεξε χειρότερα κι είναι ακόμα εδώ ως φάρος να συνεχίζει να εκπέμπει φως για όλη την ανθρωπότητα». 

Το αισιόδοξο αυτό μήνυμα εκπέμπει η συνέντευξη υπό μορφή συζήτησης που έκαναν ο γνωστός μαθηματικός της περιοχής μας Σάκης Λιπορδέζης, από τον στρατηγικό αναλυτή και διακεκριμένο επιστήμονα Νίκο Λυγερό.

Ποιές λέξεις και φράσεις στοιχειοθετούν την έννοια ανθρωπότητα;

- Η ανθρωπότητα είναι η μόνη λέξη που πρέπει να ειπωθεί από τον Προμηθέα για όλες τις άλλες η σιωπή επαρκεί, το θεμέλιο της μνήμης μέσα στο χρόνο, το στήριγμα της ανθρωπιάς κατά της βαρβαρότητας, το νόημα της ζωής για το ελεύθερο ον, το έργο των δασκάλων, το απέραντο γαλάζιο των φάρων της γνώσης, η βιβλιοθήκη της γης, το κράμα του παρελθόντος και του μέλλοντος, η γέφυρα των ανθρώπων, το μονοπάτι των σοφών, το σύμπαν της σκέψης, η αξία του ανθρώπου, η ανάγκη ενάντια στην τύχη, το κλέος των άξιων, η αξιοπρέπεια και το ήθος των δικαιωμάτων μας.

Το ίδιο θα ρωτήσω και για την έννοια ελληνισμό προκειμένου να μην υπάρχει σύγχυση με άλλες έννοιες.

- Ο Ελληνισμός είναι δώρο στην ανθρωπότητα, η ομορφιά που θα σώσει την οικουμένη, διότι ξέρει ότι είναι ο άλλος άλλος και κατά συνέπεια ο επόμενος απόγονος, ο προηγούμενος πρόγονος, στην αλυσίδα του Προμηθέα, το παράδειγμα της θυσίας και της αντίστασης, ο λαός του χρόνου και της θάλασσας, η απλότητα της πολυπλοκότητας, η ανθεκτικότητα της στρατηγικής, η αντεπίθεση των δικαιωμάτων ο γενίτσαρος του ουμανισμού, το στοιχείο του αλτρουισμού, η πίστη στις αξίες, η ελευθερία του θανάτου.

Πώς θα τεκμηριώνατε το γεγονός ότι η ανθρωπότητα αγαπάει τον Ελληνισμό;

- Η αγάπη της ανθρωπότητας προς τον Ελληνισμό, διαρκεί εδώ και αιώνες, γιατί είναι μια πηγή φωτός, μέσα στον σκοταδισμό, δεν είναι μόνο το Βυζάντιο που συνέχισε το έργο τότε, αλλά και οι Άραβες που το αντέγραψαν, ενώ η Αναγέννηση τον επανακάλυψε για να φέρει τον αιώνα του Διαφωτισμού και της Επανάστασης, έτσι μέσω της σκέψης της γλώσσας και της τέχνης αλλά και το αρχαίο θέατρο το σύμβολο της θάλασσας και της αντίστασης έδειξε σε όλους πως η νοημοσύνη η πολυμήχανη είναι ικανή να νικήσει και τους πιο βάρβαρους εχθρούς για να ζήσει η ελευθερία.

Ποιά η θέση του ελληνισμού στο χώρο-χρόνο;

- Ο Ελληνισμός στο χωροχρόνο είναι ένα σύστημα αναφοράς δίχως σύστημα διότι δεν αντέχει τις αρχές και ζει μόνο με αξίες δεν θέλει ιεραρχία και ως άλλος άλλος ξέρει ότι δίχως συνύπαρξη δεν υπάρχει ύπαρξη γνωρίζει τη σχετικότητα και βασίζεται στο φως για να δημιουργήσει την οικουμενικότητα της σκέψης της αλήθειας μέσω της μαιευτικής και της Οδύσσειας όπου η πάλη της ανάγκης ενάντια στην τύχη είναι ο αγώνας της νοημοσύνης που με τη δημιουργικότητα του χάους κάνει υπερβάσεις που αποτελούν θαύματα γιατί ήταν αδιανόητες.

Πώς εξελίσσεται ο Ελληνισμός ανά 500 χρόνια από το 500 π.Χ. έως το 2000; 

Αν ο Ελληνισμός έκανε αναφορά στην ανθρωπότητα θα της έγραφε πάρε ό,τι θες από το έργο μου και θα άρχιζε από το φως του μαρμάρου των Κυκλάδων για να δείξει μετά τις πινακίδες της αρχής των Μινωικού και Μυκηναϊκού πολιτισμών για να σκαλίσει το γεωμετρικό και το αρχαϊκό έως το κλασικό και το ελληνιστικό για να περάσει στο Βυζάντιο το τόσο διαχρονικό δίχως να ξεχάσει τα χρόνια της σκλαβιάς πριν την επανάσταση όπου με τη φωτιά ανέτρεψε την βαρβαρότητα για να δείξει τη συνέχεια της αντίστασης και της θυσίας και στους παγκόσμιους πολέμους και να παραμείνει ελεύθερος δίχως ποτέ να γονατίζει.

Με δεδομένη την τεράστια προσφορά του Ελληνισμού στην ανθρωπότητα και αν παρομοιάσουμε την προσφορά του με αυτήν του φάρου, ποιους λαμπτήρες ξεχωρίζετε στο πέρασμα των αιώνων; 

- Τα φώτα του Ελληνισμού αν και είναι πολυάριθμα έχουν μέσα τους μια σπάνια αλυσίδα δομημένη πάνω στο ζευγάρι το πολύτιμο του δασκάλου και του μαθητή και με αρχή τον Σωκράτη συνέχεια τον Πλάτωνα προέκταση τον Αριστοτέλη και επέκταση τον Αλέξανδρο, η οποία από μόνη της δείχνει ήδη την αξία και τον ηρωισμό του ήθους της γνώσης που παλεύει για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη που θα αναδείξει το έργο του Αρχιμήδη που αποτέλεσε το παγκόσμιο μοντέλο του Homo Universalis.

- Η αξία του Ελληνισμού που εξηγεί γιατί οι Έλληνες δεν έχουν ανάγκη να εκθειάζουν το έθνος είναι αφοπλιστικά απλή, γιατί ποτέ δεν ένιωσαν την ανάγκη να διαπράξουν ένα έγκλημα φρικτό κατά της ανθρωπότητας έτσι πάντα αντιστέκονται στους βάρβαρους που θέλουν να επιβάλουν αρχές που καταπατούν τους ανθρώπους γι’ αυτό το λόγο είναι μια ανθρώπινη αντεπίθεση που προστατεύει την ελευθερία και τους αθώους δίχως να επιλέγει την πλευρά των ισχυρών αλλά των δικαίων γιατί μόνο έτσι ακολουθούν τις αξίες που καθορίζουν το πνεύμα μας και την αξιοπρέπεια.

Τι εννοείτε και πώς το τεκμαίρετε όταν λέτε ο Ελληνισμός είναι «αργός» ή ο Ελληνισμός είναι «άγονη» γραμμή; 

- Έτσι όπως είναι δομημένη η ελληνική κοινωνία που δεν πιστεύει πια σε τίποτα λόγω οικονομικής κατάστασης, δεν θεωρεί ότι οι άγονες γραμμές θα πρέπει να υπάρχουν. Δεν αντιλαμβάνεται όμως ότι άγονη γραμμή είναι ο ίδιος ο Ελληνισμός. Αν εξετάσουμε ορθολογικά την έννοια της άγονης γραμμής θα συνειδητοποιήσουμε ότι εμπεριέχει μερικά δομικά στοιχεία που είναι θεμελιακά. 

Ενώ κοιτάζουμε συνεχώς πού είναι η χωρική δυσκολία που αντιπροσωπεύει η άγονη γραμμή δεν βλέπουμε τον λόγο της ύπαρξής της. Αν ο Ελληνισμός δεν βρισκόταν και σε αυτά τα περιθωριακά νησιά γιατί να υπάρχουν άγονες γραμμές. Με άλλα λόγια πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί ο Ελληνισμός επέλεξε αυτές τις δύσκολες περιοχές. 

Αν μπούμε σε αυτήν τη διαδικασία τότε θα κατανοήσουμε την επινόηση του Ελληνισμού. Επειδή είμαστε ένας λαός του χρόνου και όχι του χώρου προσέχουμε περισσότερο πώς διασχίζουμε τους αιώνες. Με άλλα λόγια κάνουμε χρήση του νοητικού σχήματος που βλέπει τον χρόνο ως τον χώρο της αντίστασης. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Ελληνισμός επέλεξε για τη διάδοσή του περιοχές που κρατούν καλά και αντέχουν τις επιθέσεις. Το Άγιο Όρος και τα Μετέωρα ανήκουν στα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα που ακολούθησαν την στρατηγική των Θερμοπυλών που αποτελούν το αρχέτυπο της χωρικής ήττας που είναι μία χρονική νίκη.

Και το ίδιο ισχύει και για τη μάχη της Κρήτης. Ο Ελληνισμός λοιπόν επιλέγει τη χωρική δυσκολία για να αντέξει και για να περάσει στη συνέχεια στη φάση της αντεπίθεσης που τον χαρακτηρίζει για να παλέψει ενάντια στη βαρβαρότητα. Έτσι οι άγονες γραμμές είναι και το αποτέλεσμα αυτής της στρατηγικής επιλογής. Πρέπει λοιπόν να είμαστε πιο προσεκτικοί με αυτήν την ορολογία, η οποία δημιουργεί ένα αντικειμενικό αντιπαράδειγμα της οικονομικής προσέγγισης των πραγμάτων. Γι’ αυτό το λόγο δίνει περισσότερο σημασία στους ανθρώπους παρά στους οικονομικούς παράγοντες. 

Είναι σημαντικό να το θέσουμε με αυτόν τον τρόπο ειδικά όταν έχουμε στο μυαλό μας τα κριτήρια του καθορισμού της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Κι αν ο Ελληνισμός είναι πράγματι μία άγονη γραμμή είναι διότι δεν έχει συμφέρον, δεν υπολογίζει το κόστος γιατί είναι γενναιόδωρος. Και είναι αυτή η γενναιοδωρία που του επιτρέπει να παράγει και την έννοια του ουμανισμού. Ο Ελληνισμός αν ανήκει στους σπανιότατους «-ισμούς» που έχουν αντέξει και αποτελούν πλέον ένα διαχρονικό στοιχείο, αυτό οφείλεται ακριβώς σε αυτήν την ιδιότητα. 

Γι’ αυτό το λόγο η ανθρωπότητα αγαπά τον Ελληνισμό, διότι είναι ένα δώρο για αυτήν. Κι αν αυτό το δώρο υπάρχει ακόμα είναι λόγω της στρατηγικής. Με αυτήν λοιπόν θα αντιμετωπίσουμε και τώρα τις δυσκολίες που μας καταπατούν για να γίνουμε πιο δυνατοί και να τις ξεπεράσουμε. Ο Ελληνισμός άντεξε χειρότερα κι είναι ακόμα εδώ ως φάρος να συνεχίζει να εκπέμπει φως για όλη την ανθρωπότητα. Αυτός είναι ο σκοπός του ως άγονη γραμμή.

Ο χριστιανισμός για τον Ελληνισμό είναι το στέμμα ή ο θρόνος στον οποίο αναπαύεται ή το όχημα συμπόρευσης προς την αιωνιότητα;

- Ο χριστιανισμός κι ο ελληνισμός είναι τόσο στενά συνδεδεμένα όσο είναι οι γραμμές πάνω στα χειρόγραφα όπου οι μελετητές αναλύουν τα κείμενα με σεβασμό και κριτική συνεχίζοντας την παράδοση κι αν μερικοί δεν μπορούν να το αποδεχθούν αυτό οφείλεται σε άγνοια και έλλειψη γνώσεων σε βαθύτερο επίπεδο το οποίο είναι απαραίτητο για να ενισχυθεί το όλο πλαίσιο και να παράγει μια σκέψη ιδιόμορφη ικανή να σηκώσει το βάρος του φωτός για την Ανθρωπότητα που χρειάζεται έργα με θεμέλια.

Τι θα λέγατε στα Ελληνόπουλα που θέλουν να μυηθούν σωστά στην πανανθρώπινη και διαχρονικά αξεπέραστη υπέροχη λέξη που λέγεται ελληνισμός;

- Το χάος εσύ ο πρώτος το τρόμαξες με φως. Το χάος θέλησε να σε κατασπαράξει, αλλά εσύ ακόμα και πληγωμένος το φώτισες και χάθηκε στο μηδέν. Κάποτε στις Κυκλάδες το φως έγινε μάρμαρο και το μάρμαρο άγαλμα μα τούτο δεν τόλμησε να κατακτήσει τον κόσμο είχε διπλωμένα τα χέρια σαν φυλακισμένο φως σημάδι του πεπρωμένου σου. 

Πόσοι ξέρουν ότι η θάλασσα είναι φωτεινή από τότε που ναυάγησε ο ήλιος, βλέποντας τα βάσανά σου κι ότι η γεύση της αρμύρας που αφήνει η θάλασσα στα χείλη είναι κομμάτια ήλιου; 

Ένας ήσουν μόνο ένας στην αρχή. Κι είχες μια σπίθα μέσα στην πυγμή τη φωτιά, το κομμάτι της ημέρας στη νύχτα. Ήταν μεγάλο το δώρο, ήταν πικρό το βάσανο. Ο δεσμός σου με την ανθρωπότητα τα δεσμά σου. Κι εσύ ο πρώτος ένιωσες το βάρος του φωτός.

Ο υπεράνθρωπος, ο φωτοπλάστης, ο ανθρώπινος δημιουργός έγινες σκλάβος της ανθρωπότητας. Τους έδωσες να πιουν το φως κι άλλαξες την ύπαρξη των ανθρώπων τους χάρισες τη ζωή. Μα ποιος την ήθελε ποιος είδε τη θυσία σου ποιος την κατάλαβε; 

Ο μύθος σου, ακρόπολη της νοημοσύνης, είναι μια σύνθεση που λίγοι μπορούν ν ακούσουν μια μουσική της σιωπής. Ίκαρος στον πέτρινο ουρανό δεμένος δαίδαλος στον λαβύρινθο της σκέψης κλεισμένος. Το δαδί σου, θεϊκή πυγμή και πληγή δοξαστική, το κορμί σου θεϊκή μορφή και πληγή ανθρώπινη. Η εκδίκηση της λήθης.

Οι άνθρωποι ξέχασαν το φως σου και βρήκαν μόνο τη φωτιά. Ξέχασαν ότι το φως είναι το μάρμαρο του ήλιου. Οι άνθρωποι έκαψαν το φως. Πάνω στην άμμο τη λευκή έχυσαν τον πόνο και μια μοναδική στιγμή έσπασε τον χρόνο. 

Ακρωτηριάζοντας το άτομο πλήγωσαν την ανθρωπότητα κι η σκέψη της ο θεός θέλησε ν’ αυτοκτονήσει βλέποντας τον ουρανό να δαγκώνει τη γη. Η λάμψη της έκρηξης έδειξε το σκοτάδι, τον δρόμο του Άδη. Τότε ακούστηκε η πρώτη κραυγή των νεκρών της φωτιάς τα θύματα, τα ουράνια στίγματα. Τότε άρχισε η πρώτη πάλη με το μαύρο ατσάλι. Ο θρήνος της ειρήνης. Η απειλή της σκιάς απλώθηκε πάνω στις ψυχές κι έκλεισε τα βλέφαρα της αθωότητας. Το φως που μας χάρισες με τη θυσία σου ήταν μοναδικό και το χάσαμε.

Η φωτιά για να ζήσει θέλει νεκρούς πολλούς. Πρέπει να σβήσει για να ξαναδούμε το φως το φως σου, Προμηθέα! Στον τόπο των χαμένων ονείρων δεν υπάρχουν πια κυπαρίσσια ευκάλυπτοι και πεύκα παρά μόνο ποτάμια λύπης και παραπονεμένα λόγια. Όμως ανάμεσα στα ερείπια του κόσμου λάμπουν οι σπασμένες ομορφιές. Στα καλντερίμια της ζωής στα πέτρινα κύματα έπεσαν τ’ άπιαστα βήματα μιας αρχαίας ψυχής. 

Μια χούφτα φωτός πάνω στο σώμα έγινε της ελευθερίας το πέλαγος, της ανάγκης το χρώμα. Δεν υπάρχει φωτιά μονάχα φως. Ήπιες όλα τα δάκρυα του κόσμου και με την πληγή σου έπλασες τη θάλασσα τη γη μας. Κι ύστερα μετά τον θάνατο της αιωνιότητας και την ανάσταση της ημέρας πριν το κόψει σε μιαν αρχαία αγορά κάποιο χέρι μια Κυριακή, σαν πασχαλιά θα ξανανθίσει ο κόσμος.


03.05.2013 xronos.gr
nikos-lygeros-poihshπηγή-thesecretrealtruth

Διαβάστε περισσότερα... »

Ο ύμνος της Κινέζας xu kai για τον Ελληνισμό

Η Κινέζα Xu kai (Χου Κάι) αποκρυπτογραφεί την Ελληνική πνοή του Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του Προέδρου Μάο:

Ναι, Κίνα και Ελλάδα, δύο χώρες που έχουν την ίδια μεγάλη ιστορία. Όταν σήμερα γυρίζουμε το κεφάλι μας να κοιτάξουμε πίσω, όχι τόσο μακριά, όχι πιο πολλά από 2500 χρόνια, τι μπορούμε να δούμε;

Εγώ, ως μια κινέζα, βλέπω την κορυφαία σοφία, την βαθιά αγάπη για όλα τα ωραιότατα πράγματα, την ακούραστη αναζήτηση ψυχικής αρετής, τον πόνο και την δίψα για την ελευθερία, τον σκληρό αγώνα για την εθνική απελευθέρωση από τη ξένη εισβολή, γενικά, το πνεύμα της αναζήτησης της καλύτερης ανθρωπότητας, και όλα αυτά τα βλέπω στην Κίνα, την πατρίδα μου, και στην Ελλάδα, και όλα αυτά είναι, νομίζω, τα μεγαλύτερα κοινά σημεία και η κοινή ουσία στον πολιτισμό των δύο χωρών μας στην αρχαία εποχή.

Και αφιερώνει αυτό το ποίημα – ύμνο στον Ελληνισμό:

Από την πρώτη μέρα που πάτησα στο έδαφος σου, εγώ μια ονειροπόλα Κινέζα, Ελλάδα αισθάνθηκα να βυθίζομαι στην κληρονομιά σου.

Όταν σήκωσα το κεφάλι ένας λαμπερός κεραυνός χτύπησε τα μάτια μου. Ήταν η Ακρόπολη!!!

Στον ουρανό της Αθήνας, το μεγαλοπρεπές σώμα της στέκεται ορθό σαν ένας ουράνιος βασιλιάς.

Μήπως αυτός ο βασιλιάς μεταφέρει το πνεύμα από τον ουρανό στους ανθρώπους;

Μήπως αυτό το πνεύμα καλλιεργεί την ψυχή του λαού σου δημιουργώντας αδιάκοπα το μεγάλο πολιτισμό σου από την δύση στην ανατολή, από την Ελλάδα στην Κίνα;

Όταν χαμήλωσα το βλέμμα μου ένας άλλος λαμπρός κεραυνός χτύπησε τα μάτια μου.

Ήταν οι τάφοι της Βεργίνας με τους απίστευτους θησαυρούς σου, τα αφάνταστα αριστουργήματά σου !!!

Θα ήθελα να σηκώσω το βλέμμα ξανά και ξανά, να χαμηλώσω το βλέμμα ξανά και ξανά, να ψάξω κάθε γωνιά σου, θα ήθελα να θαυμάσω κάθε κομμάτι του πολιτισμού σου.

Σε παρακαλώ Ελλάδα, εγώ μια Ελληνολάτρισσα Κινέζα, πες μου πόσους ακόμη θησαυρούς κρύβεις;

Ελλάδα δε θέλω να σου πω αντίο. Ήρθα Ελλάδα στην αγκαλιά σου, στην βαθιά θάλασσά σου, είναι η θάλασσα της αγάπης, η θάλασσα της φιλίας, είναι η θάλασσα της καρδιάς με τα συναρπαστικά της κύματα, ποτέ πια δεν θα μπορέσω να την αποχωριστώ, χωρίς αυτήν το σώμα μου θα χαθεί για πάντα!!!

Ήρθα Ελλάδα στην αγκαλιά σου, στην απέραντη ομορφιά σου, στην ομορφιά της Ιστορίας σου, στην ομορφιά της ψυχής, ποτέ πια δεν θα μπορέσω να ζήσω μακριά από την ομορφιά σου.

Ήρθα Ελλάδα στην αγκαλιά σου, στο μεγάλο σου πνεύμα, είναι το πνεύμα του πολιτισμού, το πνεύμα της Ελευθερίας, είναι το πνεύμα της δημιουργίας, δίχως αυτό η ψυχή μου θα μαραθεί.

Ελλάδα δεν θέλω να σου πω ποτέ αντίο, θα ζούμε μαζί για πάντα, με την αγάπη μας, με τις αναζητήσεις μας, με τα όνειρά μας.

Ποίημα της Κινέζας, Χου Κάϊ, για τον Ελληνικό Πολιτισμό

πηγή-peritexnisologos

Διαβάστε περισσότερα... »

Συνάντηση Ορθοδοξίας και Ελληνισμού

«Πραγματική τομή στην παγκόσμια ιστορία υπήρξε η συνάντηση του Χριστιανισμού, ως νέας δυνάμεως, που έμμελε να μεταστοιχειώσει πνευματικά και πολιτιστικά, αλλά και πολιτικά ακόμη, τον κόσμο, και του Ελληνισμού, ως τρόπου ζωής και σκέψεως. Η μεταφορά του Χριστιανισμού από το Ιουδαϊκό στο "ελληνικό" ή "εθνικό" περιβάλλον και η κατ'αυτόν τον τρόπο οικουμενικοποίηση του ευαγγελικού κηρύγματος συνετέλεσε στην εκ θεμελίων αναδόμηση και μεταμόρφωση ενός πολιτισμού, που υπήρξε η κορύφωση της πανανθρώπινης προόδου, που είχε συντελεσθεί από την πτώση μέχρι την Σάρκωση.

Ο απέραντος ελληνι(στι)κός κόσμος μέσα στη γλωσσική και πολιτιστική ενότητα του (καρπό του έργου του Μ.Αλεξάνδρου) και την πολιτική του συνοχή (αποτέλεσμα της επεκτάσεως της Ρώμης), διέθεντε το πρωταρχικό στοιχείο της ελληνικότητας, που είναι η "ζήτησις της αληθείας". Η αναζήτηση αυτή, ουσιαστικό γνώρισμα της ελληνικής συνειδήσεως, εκτείνεται σ'όλους τους χώρους της γνώσεως (θρησκεία-φιλοσοφία-επιστήμη-τέχνη) και σ'όλο το φάσμα των ανθρωπίνων πραγμάτων. Είναι η καθολική ζήτηση της αληθείας για την καθολική τελείωση συνόλου της ανθρωπίνης υπάρξεως και ανάλογη δόμηση του κοινωνικού χώρου, ως ευνομούμενης πολιτείας. 

Από τα βάθη της συνειδήσεως, ως εσωτερικότητα και αυτοενδοσκόπηση (γνώθι σαυτόν), προχωρεί η ελληνική ζήτηση στην πρώτη αιτία του κόσμου (οντολογία) και εκδιπλώνεται ως συνεχής αγώνας γι αγνώση των όντων και του Όντος (γνωσιολογία). Αναζητώντας έτσι την καθολική αλήθεια ο Έλλην άνθρωπος ψηλαφούσε την θεία παρουσία στον κόσμο(Πράξ.17.27), ερευνώντας τον άνθρωπο και τον κόσμο και προσανατολίζοντας Θεοκεντρικά την πορεία του πρός τις κορυφές της τελειότητας (όσιο-αληθές-ωραίο-δίκαιο) και ανεπίγνωστα πρός την πηγή κάθε τελειότητας, τον τρισυπόστατο Θεό.

Αυτό το θεμελιώδη χαρακτήρα της Ελληνικότητας θα εξάρει ιδιαίτερα ο Αθηναίος (;) Κλήμης Αλεξανδρεύς: «Φαμέν τοίνυν ενθένδε [...] την φιλοσοφίαν ζήτησιν έχειν περί αληθείας και της των όντων φύσεως, αλήθεια δε αύτη, περί ης ο Κύριος αυτός είπεν "εγώ είμη η αλήθεια"...». Η ελληνική δηλαδή αναζήτηση, θεοκεντρική στην αυτοέκφραση της, όχι μόνο στον χώρο της διανοήσεως, αλλά και στην καθημερινή πρακτική των λαϊκών στρωμάτων, ήταν κατ'ουσίαν Χριστοκεντρική. 

Είναι δε σημαντικό, ότι ο Κλήμης εδώ δεν πρωτοτυπεί στην διακρίβωση του, διότι η ζήτηση του Ελληνισμού καταξιώθηκε και αγιοπνευματικά στο κήρυγμα του φωτιστού των Ελλήνων Παύλου, όταν γράφει στους Έλληνες Κορινθίους της εποχής του: «Έλληνες σοφίαν ζητούσιν», αντιπαραβάλλοντας την ελληνική ζήτηση της σοφίας-αληθείας στην ιουδαϊκή "οιονεί" επαιτείαν («Ιουδαίοι σημείον αιτούσιν»). Η ελληνική αναζήτηση-έστω και αποπροσανατολισμένη λόγω της πτώσεως- συνιστά για τον Απόστολο Παύλο στοιχείο της ελληνικής ταυτότητας, την ελληνικότητα καθ'εαυτήν. 

Η εμπειρία άλλωστε του Αποστόλου είχε αποδείξει, ότι η ζήτηση αυτή συνοδεύεται και από τη διάθεση αποδοχής της αλήθειας, όπου ευρεθεί, τουλάχιστον στον Ελληνισμό εκείνο, που διασώζει την αυθεντικότητα του. Γιατί ο ίδιος ο Παύλος θα διαπιστώσει, ότι υπάρχει και ο αλλοτριωμένος Ελληνισμός, που απορρίπτει την αλήθεια-σοφία και μένει στην αναλήθεια και αλογία, αποδεικνύοντας ότι η ζήτηση του είναι απλή επικάλυψη της αλλοτριώσεως του.


Μήπως αυτό δεν συνέβη σε μια κοσμοϊστορική στιγμή του Ελληνισμού στην ίδια τη Μητρόπολη του; Ο Απόστολος του ελληνικού κόσμου έφερε και κήρυξε στην φιλόσοφο Αθήνα την αναζητούμενη αλήθεια ως «Χριστόν εσταυρωμένον» και αναστάντα. Αυτό σημαίνει, ότι ο Παύλος έφερε στον ελληνισμό την απάντηση του Θεού στη ζήτηση του (Πράξ.17.2,3.31). 

Η παρουσία δε του Παύλου στην Πνύκα ήταν το κριτήριο της γνησιότητας, αλλά και του αλλοτριώσεως του Ελληνισμού. «Επί της καθέδρας» των μεγάλων Φιλοσόφων, ως άλλοι Φαρισαίοι, βρέθηκαν να κάθονται ψευδείς αναζητηταί, ενώ οι διασώζοντες το ελληνικό φιλάληθες-φιλόσοφο πνεύμα σχημάτισαν τη μικρή εκείνη ομάδα των λιγότερο ή και καθόλου επισήμων, οι οποίοι «κολληθέντες αυτώ επίστευσαν» (Πράξ.17.34). 

Η κρίσμη για την ανθρωπότητα συνάντηση του Αρείου Πάγου αποβαίνει η λυδία λίθος για την επακρίβωση των αυθεντικών φορέων της ελληνικότητας. Ο Ελληνισμός, που αναζητεί αληθινά τον Χριστό και γι'αυτό Τον αναζητά εντασσόμενος στην Εκκλησία του. Οι Φιλόσοφοι, που εικονίζονται συχνά στους Νάρθηκες των Ναών μας, είναι ένας τρόπος καταξιώσεως της γνήσιας ελληνικής αναζητήσεως, αφου φέρονται «ως προειπόντες την ενσάρκωσιν του Χριστού». 

Αποδεικνύεται έτσι, ότι ο Ελληνικός κόσμος της εποχής του Παύλου «ήταν κατά κάποια έννοια ώριμος ή προπαρασκευασμένος» για την στροφή αυτή. Κατά την εύστοχη διατύπωση του αείμνηστου συναδέλφου μας Βασίλειου Μουστάκη, «η Ελλάς προετοιμαζομένη και αναζητούσα την Χάριν, είναι ήδη έργον της Χάριτος». 

Ο Χριστιανισμός ως Ορθοδοξία θα εξαγιάσει την ζήτηση του Ελληνικού κόσμου, ανανοηματοδοτώντας το τελικό νόημα της υπάρξεως του και μεταστοιχειώνοντας την ύπαρξη του».

«Ελληνισμός και Ορθοδοξία»

Πρωτοπρεσβύτερου Γεώργιου Μεταλληνού

πηγή-monopatia-pou-diastavronontai

Διαβάστε περισσότερα... »

Βρέθηκε χαμένη ελληνική πόλη, στην Κίνα

ΝΙΓΙΑ – Μια χαμένη Ελληνική πόλη στην Κίνα!

Ο αμφορέας αυτός βρέθηκε στην πόλη Νίγια κάπου 640 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πόλης Kashgar το 1993. Η ανακάλυψη δεν είναι νέα, δηλαδή δεν είναι ούτε του προαναφερόμενου χρόνου. Πηγαίνει αρκετά πίσω.

Ο Βρετανός εξερευνητής σερ Όρελ Στέιν, περιδιαβάζοντας την Κίνα το 1903 (106 χρόνια πριν) άκουσε από Κινέζους χωρικούς για την ύπαρξη μιας αρχαίας Ελληνικής πόλης κάτω από μεγάλους αμμόλοφους. (Όταν επιβλήθηκε στην Κίνα το κομμουνιστικό καθεστώς τα αρχαιολογικά ενδιαφέροντα αδράνησαν.)

Ένα δημοσίευμα αυστραλιανής εφημερίδας τάραξε τα ιστορικά ύδατα, τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1990. Το δημοσίευμα έλεγε για Ελληνικό πολιτισμό σε πόλη της Κίνας. Έτσι έχουμε το παράδοξο ότι αφού ο Μέγας Αλέξανδρος έφθασε μέχρι το Γάγγη ποταμό πως υπάρχουν Ελληνικές πόλεις στην Κίνα;

Μήπως ο Αλέξανδρος έφθασε μέχρι το εσωτερικό της Κίνας; Ή τουλάχιστον, έφθασαν εκεί στρατεύματά του; Αναπάντητα ιστορικά ερωτήματα, αφού δεν υπάρχουν οι ανάλογες ιστορικές πηγές που να τεκμηριώνουν κάτι τέτοιο.

Κι όμως στην Κίνα, βρέθηκε αρχαία Ελληνική πόλη. Αυτό μας λέει το δημοσίευμα της Μελβούρνης το 1993. Ή για να ακριβολογούμε: σε πανάρχαια κινεζική πόλη είχαν εγκατασταθεί στρατεύματα του Αλεξάνδρου, τα αντικείμενα των οποίων έμελλε να βρεθούν 2.300 χρόνια μετά.

Από τη δεκαετία, όμως, του 1980, αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον και έτσι μια ομάδα Κινέζων και Ιαπώνων ερευνητών άρχισε να ψάχνει για την χαμένη πόλη Νίγια κάπου 640 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πόλης Kashgar.

Πράγματι, έπειτα από κοπιώδη έρευνα βρήκαν κάτω από τους αμμόλοφους τα ερείπια της αρχαίας πόλης. Στη διαδικασία της ανασκαφής με μεγάλη έκπληξη εντόπισαν μέσα στα ερείπια έπιπλα Ελληνικού στυλ. Βρήκαν δηλαδή, ανάγλυφες παραστάσεις με μαιάνδρους, αμφορείς Ελληνικούς με αναπαραστάσεις από τα ομηρικά έπη.

Η χρονολόγησή τους ανάγεται στα χρόνια της αλεξανδρινής εκστρατείας. Η ανακάλυψη είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Κανένα ιστορικό στοιχείο δεν υπήρχε που να αναφέρει έστω αόριστα την παρουσία των Ελλήνων στην κινεζική αυτή επαρχία. 

Στην αρχαία Ελληνική γλώσσα, οι Κινέζοι ονομάζονται ΣΙΝΕΣ (Λεξικό Σταματάκου). Στην ορολογία της λέξης ΣΙΝΙΣ η ερμηνεία είναι ο κατερημώνων, ο ληστής, ο άρπαξ. 

Στην ορολογία του ίδιου λεξικού, η λέξη ΤΟ ΣΙΝΟΣ ερμηνεύεται ως πληγή, πλήγμα, βλάβη, όλεθρος. Η ορολογία ΣΙΝΟΜΑΙ σημαίνει συλώ, λαφυραγωγώ, διαρπάζω. Ο ληστής ΣΙΝΙΣ ΠΙΤΥΟΚΑΜΠΤΗΣ σημαίνει όλεθρος προσωποποιημένος.

Η ιδιότητα των ΣΙΝΩΝ ή Κινέζων ως εξολοθρευτών εναντίον των Ιώνων, Ελλήνων, αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ενώ η νότια Κίνα ονομάζεται ακόμη ΓΙΟΥΝΑΝ ήτοι ΙΩΝΙΑ, εκεί δεν υπάρχει πλέον κανένας Ίωνας-Έλληνας.

Γερμανοί αρχαιολόγοι απέδειξαν την ύπαρξη τουλάχιστον δώδεκα Ελληνικών πόλεων στην Κίνα, πριν αυτές οι αρχαιολογικές αποστολές απελαθούν. 

Η κινεζική κυβέρνηση διέταξε την κάλυψη των αρχαιολογικών χώρων με λόφους χώματος στους οποίους φυτεύθηκαν δάση. Κανένας από τους πολιτικούς μας δεν απαίτησε την ανασκαφή των χώρων αυτών από ελληνικές αρχαιολογικές αποστολές.

Η είδηση των ευρημάτων της ανασκαφής μεταδόθηκε από το κινεζικό πρακτορείο και δημοσιεύθηκε πρώτα στην Αυστραλία και από εκεί αναδημοσιεύθηκε στον Ελληνικό Τύπο.

Γιατί θα θέλαν οι Κινέζοι να καλύψουν τις ανασκαφές και να κρύψουν τα ευρήματα; Φοβόνται μήπως διεκδικήσουμε τα εδάφη αυτά στην Κίνα για λογαριασμό της Ελλάδας; Γιατί να μην αποκαλύψουν τα ευρήματα για να τα εκμεταλλευτούν τουριστικά; 

Εδώ έρχοναι στην χώρα και ξεναγούν σε όλους τους χώρους δικοί τους αρχηγοί χωρίς να προσλαμβάνουν Έλληνες ξεναγούς. 

Προσωπικά πιστεύω ότι οι Μακεδόνες του Αλέξανδρου αν όχι ο ίδιος έφτασαν μέχρι και την Κίνα, τι σημαίνει για εμάς αυτό? 

Παρεπιπτόντως η επαρχία δεν λέγεται Γιουνάν, αλλά Γιούν Ναν δηλαδή Νότιο Σύννεφο, μην αρχίσουμε να λέμε ότι μας βολεύει όπως κάποιοι Τούρκοι Ξεναγοί πριν δεκαετίες που αλλοίωναν και την σημασία των επιγραφών για να αποδείξουν ότι όλα εκεί είναι Ρωμαϊκά και όχι Ελληνικά. 

Όσο για το όνομα Σίνης ο Πιτυοκάμπτης, δηλαδή, Σίνης αυτός που λυγίζει τα πεύκα, αναφέρεται πράγματι σε έναν Ληστή στον δρόμο για την Αθήνα που καθάρισε ο Θησέας, άρα γύρω στον 13ο με 12ο π.Χ αιώνα.

πηγή

Διαβάστε περισσότερα... »

Πόσο μακριά πέταξε ο Ίκαρος;

Σε κάποια μακρινή εποχή,στην μακρινή Εσπερία (Αμερική κατά την σύγχρονη εκδοχή), έφτασε πετώντας με την χρήση τεχνητών φτερών ένας θεός, ονόματι Incari.

Η παράδοση των κατοίκων λέει, πως τον θεό Incari στείλαν οι θεοί που κατοικούσαν στην Γη πριν την ύπαρξη του ήλιου και του φεγγαριού, και τους κατονομάζουν με την ελληνικότατη λέξη "Ñaupamachus "!!! (Ναυπαυμάχους = ΝΑΥ(Σ) + ΠΑΝ + ΜΑΧΗ = NΑΥΠΑΝΜΑΧΟΥΣ!!) για να κατασκευάσει μια πόλη, και να δημιουργήσει τους Ί(ν)κα.

Τώρα αν αναρωτιέστε σε τι χρησιμεύουν τα τεχνητά φτερά σε έναν θεό,θα σας γελάσω. Οι κάτοικοι πάντως έτσι απεικονίζουν τον θεό, με τεχνητά φτερά.

Ο Incari ή Icaro λοιπόν δημιούργησε τους Ίνκα και έχτισε και την πόλη Ίκα(Ica). Αργότερα εκεί θα φτάσει και ένας γενειοφόρος λευκός θεός που του άρεσε το γλέντι και το κρασί ονόματι Ντίον-Αν, άλλα και ένας ημίθεος με ρόπαλο και λεοντή, ονόματι Ηρακάν.

Oι Σαμάνοι του Αμαζονίου συνεχίζουν ακόμα και σήμερα να τραγουδούν τα τραγούδια του Icaro. Δείτε σχετικά εδώ καί εδώ.

Ο μύθος και οι παραδόσεις της περιοχής περιγράφουν(προσέξτε τους 'Απου,και την ράβδο χρυσού): Πριν την ύπαρξη του ήλιου και του φεγγαριού, δυνατοί θεοί, γνωστοί ως Ναυπάμαχοι, κατοικούσαν στη γη, ζώντας στο απόλυτο σκοτάδι. 

Μια μέρα, ο Ρόουλ (το δημιουργικό πνεύμα και ο επικεφαλής των θεών Άπου) πρότεινε την ίδρυση μιας πόλης, όπου όλοι θα μπορούσαν να ζουν σε αρμονία. 

Κανείς από τους Ναυπάμαχους δεν αποκρίθηκε, γεγονός για το οποίο τους τιμώρησε δημιουργώντας τον ήλιο και το φεγγάρι. 

Οι Ναυπάμαχοι δε μπορούσαν να ανεχτούν το φως του ήλιου, το οποίο τους ξέραινε, μετατρέποντάς τους σε δέρμα και κόκκαλα, γι'αυτό προτίμησαν να παραμείνουν στο σκοτάδι. 

Μετά από αυτό, οι Άπους, ή αλλιώς, θεοί των λόφων, δημιούργησαν τον Ίνκαρι και και τη σύζυγό του Κολλάρι με σκοπό να ιδρύσουν το λαό των Ίνκας. Έδωσαν στον Ινκάρι μια ράβδο χρυσού μια ρόκα. 

Το ζεύγος αφού έφτασε πετώντας στην μακρινή χώρα έπρεπε να διαλέξει μια τοποθεσία κατάλληλη για να ζήσουν οι Ίνκας. Ο Ίνκαρι έπρεπε να πετάξει τη ράβδο χρυσού, έτσι ώστε να κολλήσει στο έδαφος με φορά προς τον ουρανό, καθορίζοντας έτσι την τοποθεσία της νέας αυτοκρατορίας. Στην πρώτη του προσπάθεια ο Ίνκαρι δε στόχευσε καθόλου καλά και η ράβδος προσγειώθηκε λάθος. 

Το μέρος ονομάζονταν Κουέρο, κοντά στα ερείπια του Τάμπο, αλλά δεν ήταν επαρκές. Ο Ίνκαρι και η Κολλάρι τιμωρήθηκαν για το λάθος τους, καθώς οι Άπους επέτρεψαν στους Ναυπάμαχους να αφήσουν το σκοτάδι και να επιτεθούν στη νεοϊδρυθείσα πόλη, καταστρέφοντάς την και εξαναγκάζοντας τους κατοίκους να καταφύγουν στη Λίμνη Τιτικάκα. 

Από εκεί, οι Ίνκας, καθοδηγούμενοι από τον Ίνκαρι και την Κόλλαρι, ακολούθησαν τον Ποταμό Βιλκανότα, ώσπου έφτασαν σε μια μεγάλη κοιλάδα, όπου κάποτε είχαν ξαναρίξει τη ράβδο χρυσού. Αυτή τη φορά προσγειώθηκε κάθετα στο έδαφος, και έτσι ιδρύθηκε η Κούτζκο, η πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας των Ίνκας. 

 
Τώρα αν ο αρχιτέκτονας και κατασκευαστής πόλεων Θεός με τεχνητά φτερά Incari ή Icaro σας θυμίζει τον Ίκαρο γιο του Δαιδάλου, αρχιτέκτονα και κατασκευαστή του λαβυρίνθου και της Κνωσού μην πονοκεφαλιάζεται. 

Αποδώστε το αποκλειστικά και μόνο σε συμπτώσεις όπως κάθε λογικός άνθρωπος..και ξεμπερδέψτε. 'Άλλωστε είπαμε πως είναι ένας μύθος και τίποτα παραπάνω.

Στα "ελεύθερα πνεύματα" τώρα και σε όσους επιμένουν να πιστεύουν σε μύθους,αφήνω να τους συναρπάσουν οι παρακάτω φωτογραφίες από την θρυλική όσο και συγκλονιστική ανάγλυφη πλάκα του Palenque.

Που ξέρετε ίσως να αποτελεί μια πιο ρεαλιστική απεικόνιση του Iκάρου. Ή αν βολεύει καλύτερα του Incari....

πηγή

Διαβάστε περισσότερα... »

Άγνωστοι Έλληνες: Καλάς, αρχαιοελληνικό χρώμα στην Ανατολή

Αν ήταν δυνατόν να παρομοιαστεί ο Ελληνισμός με κάτι, αυτό θα ήταν ένα καράβι…

Ένα καράβι εφοδιασμένο με κάθε είδους γνώση που κάνει τον γύρο του κόσμου..

Περνάει από διάφορα σημεία πάνω στην γη και αφήνει πίσω του στοιχεία της κουλτούρας, του πολιτισμού, της γλώσσας και της παράδοσής του.

Το καράβι αυτό όμως συναντά μεγάλες φουρτούνες, στις οποίες αντιστέκεται και δεν βυθίζεται!

Φουρτούνες, που δυστυχώς εν πολλοίς προκαλούνται από τους ίδιους τους Έλληνες, οι οποίοι δεν χάνουν ευκαιρία να υποτιμήσουν τα «δώρα του καραβιού» προς την ανθρωπότητα…

Τα παρακάμπτουν και περιορίζουν τον θαυμασμό σε καθετί, που συναντούν στους σταθμούς των ταξιδιών τους και «προέρχεται» από τους ξένους.

Υπάρχουν όμως και κάποιοι «διάσπαρτοι» Έλληνες που αν και άγνωστοι σε πολλούς κρατούν όρθιο το καράβι του ελληνισμού!

Σε αυτούς τους Έλληνες ή αλλιώς Ελληνογενείς θα αναφερθούμε στο παρόν αλλά και σε επόμενα άρθρα!

Νεαρές Ελληνίδες Καλάς

Προσπαθούν ορισμένοι να μας πείσουν με κάθε τρόπο ότι οι σημερινοί Έλληνες δεν έχουν καμία σχέση με τους αρχαίους Έλληνες και ότι προερχόμαστε από Σλάβους, Ινδοευρωπαίους και κάθε λογής φυλή εκτός από την ελληνική! 

Μας «επιβάλλουν» την ψευδό-επιστημονική άποψη ότι οι Έλληνες περιοριζόμαστε στα συμβατικά σύνορα που γνωρίζουμε, την ίδια στιγμή που σε όλον τον κόσμο ξεπηδούν αδιαμφισβήτητα στοιχεία που αποδεικνύουν το αντίθετο!

Σε προηγούμενο άρθρο μας μιλήσαμε για τον Ελληνισμό της Μεσογείου, όπου μέχρι και σήμερα διατηρούνται τα ήθη, τα έθιμα και οι αξίες, που μεταλαμπάδευσαν σε αυτούς οι πρόγονοί μας…
Σε αυτό το άρθρο θα πάμε λίγο πιο μακριά, στο Πακιστάν, όπου ζει η φυλή των Καλάς (3.000 περίπου) πάνω στις απόκρημνες πλαγιές του Ινδικού Καυκάσου (Hindukush), σε υψόμετρο 2.500 μέτρων.

Οι ρίζες της συγκεκριμένης φυλής, την οποία οι ισλαμιστές αποκαλούν «καφίρς» (=άπιστη), ξεκινούν από τον Μέγα Αλέξανδρο και τους στρατιώτες του, όταν είχαν φτάσει στα βάθη της Ασίας. 

Ο θρύλος αναφέρει ότι οι Καλάς γεννήθηκαν όταν 5 στρατιώτες του Σικαντέρ (Αλεξάνδρου) είδαν τις όμορφες κόρες του Διονύσου στην κοιλάδα του Καφιριστάν. Ένας μάλιστα από τους πρώτους της φυλής των Καλάς ταυτίζεται με τον Σαλακσά (Σέλευκο), στρατηγό του Μ. Αλεξάνδρου και ιδρυτή του Βασιλείου των Σελευκιδών.

Υπάρχει ωστόσο και η εκδοχή να πήραν το όνομά τους από τον Ιππάρχη της θεσσαλικής ίλης ιππικού, τον Κάλας Αρπάλου.

Οι Καλάς εξαιτίας των επιθέσεων από βόρειες φυλές περιορίστηκαν σε τρεις κοιλάδες (Μπιρίρ, Ρουμπούρ, Μπουμπουρέτ) και σήμερα αποτελούν μειονότητα προστατευόμενη από το Σύνταγμα. Αποφεύγουν τους μουσουλμάνους και τούμπαλιν, γεγονός που αποκλείει την πιθανότητα επιμειξίας.

Η εν λόγω φυλή, χρήζει ιδιαίτερης προσοχής, καθώς σε αντίθεση με την υπόλοιπη χώρα, διατηρεί πολλά από τα έθιμα, την γλώσσα, την μουσική και την κουλτούρα των αρχαίων Ελλήνων.

Πατέρας των θεών, τους οποίους τιμούν από την αρχαία ελληνική μυθιστορία, είναι ο DI ZAU (Δίας Ζευς) και το σύμβολό του, τα κέρατα δηλαδή τράγου (ιερό ζώο Διός στην αρχαία Ελλάδα) κρέμονται έξω από κάθε σπίτι. 

Πιστεύουν ακόμη στην Thestak (Εστία, θεά του οίκου για τους αρχαίους Έλληνες), στον Μπαλομάιν (Απόλλων), στον Σάγυρκο (Σάτυροι) και στον Διόνυσο, στην Φροτάιτ (Αφροδίτη), στον Μαχεντόν (Μακεδόνα< πιθανόν λόγω του Μ. Αλεξάνδρου), στον Παντσίτα (Πάνας),κ.α.

Τα ιερά τους αγάλματα αναπαριστούν Μακεδόνες στρατιώτες με ελληνικό χιτώνα και τον Μ. Αλέξανδρο πάνω στο άλογό του, τον Βουκεφάλα.

Ελληνική αρχιτεκτονική

Ορισμένες από τις τελετές τους έχουν πολλά κοινά σημεία με αντίστοιχες αρχαίες ελληνικές τελετές και κυρίως τα Ελευσίνια και τα Βακχικά Μυστήρια: θυσία ζώων, τελετή καθαρμού-εξαγνισμού των συμμετεχόντων στην τελετουργία με νερό ή με ζωμό σταφυλιών (Βακχικά Μυστήρια προς τιμήν του Διονύσου), ράντισμα του ιερού βωμού με το αίμα του ζώου, κυκλικοί χοροί κλπ.

Επίσης κατά την βάφτιση δίνουν καινούργια ρούχα στο νεογνό, ενώ κατά τον γάμο οι νεόνυμφοι αλλάζουν στεφάνια, κάνουν τρεις φορές το γύρο του ιερού και οι προσκεκλημένοι πετούν ρύζι στο ζευγάρι.

Χρησιμοποιούν ακόμη πολλά ελληνικά μουσικά όργανα, όπως φλογέρα, λύρα, διπλός αυλός, τύμπανα ως συνοδεία στις γιορτές και τους χορούς τους. Παίζουν κι ένα γνωστό παιχνίδι κατά την αρχαιότητα, το «κερητίζειν», που παραπέμπει στο σημερινό χόκεϋ!

Οι άνδρες μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα φορούσαν χιτώνιο-σάκο, που ονόμαζαν «Σακάτσι». Το καπέλο τους θυμίζει την αρχαία μακεδονική Καυσία.

Οι γυναίκες, από την άλλη, έχοντας πλεγμένα τα μαλλιά φορούν καπέλα, στολισμένα με διάφορα μπιχλιμπίδια, ανάμεσα σε αυτά και κοχύλια, που θυμίζουν την θαλασσινή τους καταγωγή. Η ενδυμασία τους μοιάζει σε μεγάλο βαθμό με τον αρχαίο ελληνικό χιτώνα. 

Το φόρεμά τους είναι κατά βάση μαύρο και είναι κεντημένο στα μανίκια, γύρω από το λαιμό και στον ποδόγυρο.Το σημαντικότερό όμως, που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής, είναι ότι οι γυναίκες Καλάς, σε αντίθεση με τις μουσουλμάνες, είναι ελεύθερες, ζουν αρμονικά με τους άντρες και δεν έχουν σκεπασμένο το πρόσωπό τους!

Ομοιότητες δεν θα μπορούσαν να μην υπάρχουν φυσικά και στην γλώσσα των δύο.

Χαϊρέτα= Χαίρε
Ίλα= Έλα
Πάρειμ= Πορεύομαι, στέκομαι δίπλα< πάρειμι
Νομ= Όνομα
Κρατά= Κραταιό
Χεμάν= Χειμώνας
Δοντούγια= Δόντια
Ισπάτα= Ασπάζομαι, χαιρετίζω

Η γεωμετρία των Ελλήνων
Δυστυχώς οι λέξεις αυτές δεν απαντούν σε επίσημο γραπτό λόγο, καθώς οι Καλάς δεν διαθέτουν γραπτά κείμενα, εξαιτίας μίας βόρειας φυλής που πριν από εβδομήντα χρόνια έκαψε τα βιβλία τους.

Το ελληνικό κράτος φυσικά αδιαφορεί πλήρως για την ύπαρξη αυτών των ανθρώπων, που μειώνονται με τον καιρό, εξαιτίας της προσπάθειας βίαιου και ασταμάτητου εξισλαμισμού τους, ενώ κανονικά θα έπρεπε να τους εντάξει στις τάξεις του απόδημου Ελληνισμού…

Παρόλ’ αυτά οι Καλάς μένουν όρθιοι και διαφυλάττουν σαν φυλαχτό ανεκτίμητο την ιστορία, την παράδοση, την καταγωγή τους, αποδεικνύοντας για ακόμη μία φορά ότι το «καράβι» του Ελληνισμού ταξίδεψε σε όλον τον κόσμο, όσο και αν κάποιοι «ωρύονται» για το αντίθετο.. Η φωνή τους έχει αντίκρισμα προς το παρόν όμως! Η αλήθεια παρά τα εμπόδια βγαίνει αργά αλλά σταθερά στο φως!

πηγή (προσαρμογή)

Διαβάστε περισσότερα... »