Είναι έργο των σοφών...

πηγή

Διαβάστε περισσότερα... »

Ο σοφός Ινδός

Κάποιος σοφός Ινδός πριν πεθάνει είχε συντάξει τη διαθήκη του κι ανάμεσα στ’ άλλα είχε γράψει: 

«Έκλεισα όλη μου την περιουσία στο μεγάλο χρηματοκιβώτιο του γραφείου μου. Όσα περιέχει, τα παραχωρώ στον πιο ευτυχισμένο της γης». 

Μετά το θάνατο του δέκα χιλιάδες άνθρωποι τρέξανε στον δικαστή να το βεβαιώσουν πως ήταν οι πιο ευτυχισμένοι της γης και πως έχουν δικαίωμα στο θησαυρό. Δεν έλειψαν οι φιλονικίες και οι φωνές. 

Ο δικαστής για να προλάβει κάτι χειρότερο έσπευσε να δηλώσει πως αυτός ήταν ο πιο ευτυχισμένος απ’ όλους κι ο θησαυρός του ανήκει. Τρέχει με λαχτάρα, ανοίγει το χρηματοκιβώτιο και τι να δει.... 

Αντί για θησαυρό μερικά χαλίκια τυλιγμένα σ’ ένα σημείωμα που έγραφε: 

«Αν ήσουν πραγματικά ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος της γης, δε θα είχες ανάγκη από τα χρήματά μου».

πηγή-goniamas

Διαβάστε περισσότερα... »

Η εικόνα της Σοφίας

«Σου δίνει τέρψη το να κάθεσαι να παρακολουθείς από τη στεριά τις σκληρές δοκιμασίες του άλλου που παραδέρνει μες στην απέραντη θάλασσα, την ώρα που οι άνεμοι σηκώνουν τα κύματα και την κάνουν να λυσσομανά. Όχι βέβαια γιατί ηδονίζεσαι με τα ξένα βάσανα, μα γιατί είναι γλυκό να βλέπεις από τι κακά έχεις γλυτώσεις εσύ ο ίδιος.

Όπως κι είναι ευχάριστο να βλέπεις τις σκληρές μάχες να μαίνονται πέρα στους κάμπους, χωρίς να σε αγγίζει ο κίνδυνος. 

Τίποτε όμως δεν είναι πιο γλυκό από το να είσαι θρονιασμένος στα ύφη τα οχυρωμένα από τις γνώσεις και τη διδασκαλία των σοφών, κι από τις γαλήνιες αυτές κατοικίες σκύβοντας να ρίχνεις το βλέμμα στους άλλους και να τους βλέπεις να τρέχουν πέρα δώθε, ψάχνοντας στα τυφλά το δρόμο της ζωής, να συναγωνίζονται σε εξυπνάδα, να μαλώνουν για την ευγενή τους καταγωγή, να μοχθούν μέρα και νύχτα και να τσακίζονται να σκαρφαλώσουν στην κορυφή του πλούτου ή να κατακτήσουν την εξουσία.»

«Ω, κακόμοιρα ανθρώπινα μυαλά και τυφλωμένες καρδιές! Σε τι σκοτάδια, σε τι κινδύνους κυλάει ο λίγος χρόνος της ζωής σας! Δεν ακούτε λοιπόν την κραυγή της φύσης που διαλαλεί την επιθυμία της, από το κορμί να φύγει κάθε πόνος, και το πνεύμα να νιώσει ευδαιμονία ελεύθερη από έγνοιες και αγωνίες;

Το βλέπουμε πως δε χρειάζεται το κορμί πολλά πράγματα. Κάθε τι που διώχνει τον πόνο, μπορεί και πολλές απολαύσεις να προσφέρει. 

Η ίδια η φύση τότε δεν ζητά μεγαλύτερη ευχαρίστηση. 

Αν το σπίτι δεν έχει χρυσά αγάλματα εφήβων να κρατούν στο δεξί το χέρι αναμμένες δάδες και να φωτίζουν τα νυχτερινά φαγοπότια, αν το σπίτι δεν αστραποβολά από ασήμια και χρυσάφια, αν δεν αντιλαλούν κιθάρες μες στα στολισμένα σαλόνια, εμάς μας είναι αρκετό να ξαπλώνουμε στο τρυφερό χορτάρι, φίλοι με φίλους στην ακροποταμιά, κάτω από τα σκιερά κλαδιά ενός μεγάλου δέντρου μας είναι αρκετό να μπορούμε να διασκεδάζουμε με λίγα έξοδα, ιδίως αν μας χαμογελά ο καιρός, κι η εποχή ραίνει το καταπράσινο χορτάρι με λουλούδια. 

Ο καυτός πυρετός δεν αφήνει γρηγορότερα το κορμί που ξαπλώνει πάνω σε κεντητά στρώματα και σε άλικες πορφύρες, απ’ ό,τι το κορμί που ‘ναι ξαπλωμένο σ’ ένα φτωχικό στρωσίδι.»

«Κι αφού τα πλούτη κι η ευγενική καταγωγή κι η δόξα του θρόνου δεν ωφελούν σε τίποτα το κορμί, θα πρέπει να σκεφτούμε πως ούτε και το πνεύμα ωφελούν. 

Μήπως τάχα, την ώρα που βλέπεις τις λεγεώνες σου να κάνουν πολεμικές ασκήσεις στο πεδίο του Άρεως και να προελαύνουν ορμητικά, και μήπως, την ώρα που παρακολουθείς τα γυμνάσια του στόλου σου στην ανοιχτή θάλασσα, θα τρομάξουν οι δεισιδαιμονίες σου και θα πάρουν δρόμο και θα φύγει απ’ την ψυχή σου ο φόβος του θανάτου, αφήνοντάς την λεύτερη, απαλλαγμένη από το άγχος;»

Επίκουρος

πηγή-edwhellas.com

Διαβάστε περισσότερα... »

Η αρχαία επιστημονική γνώση των Ελλήνων

Η αρχαία Ελληνική γνώση και θεωρία για το σύμπαν, τον άνθρωπο, το διάστημα και τον φυσικό κόσμο γύρω μας, στην οποία ακόμα και σήμερα η επιστημονική κοινότητα της αστροφυσικής, της βιολογίας, της γεωλογίας κ.α., στηρίζει τις έρευνες και τις μελέτες της.

Το άτομο.
Δημόκριτος, Μόσχος ο Φοίνιξ, Λεύκιππος, Επίκουρος. – (Παρουσιάστηκε από τον Ντάλτον το 1808)

Η κίνηση των ατόμων καί ο σχηματισμός τών ουρανίων σωμάτων από άτομα.
Δημόκριτος

Η σχετικότητα.
Θαλής ο Μηλήσιος, Αναξιμένης, Θεόπομπος, Ηράκλειτος, Ζήνων, Ελεάτης. – (Παρουσιάστηκε από τον Αινστάιν)

Η αντιστροφή του Χρόνου.
Πλάτων (Πολιτικος). – (Παρουσιάστηκε από τον Αινστάιν)

Η φύση του Σύμπαντος.
Λουκρήτιος

Η φύση του Σύμπαντος και η σφαιρικότητά του.
Πλάτων, Θαλής, Πυθαγόριοι

Χωρο-χρόνος.
Ζήνων, Ελεάτης,Δαμάσκιος.

Αντι-Υλη και παράλληλα Σύμπαντα.
Φιλόλαος

Νόμος των αναλογιών.
Ερμής, Πυθαγόρας

Το παλλόμενο Σύμπαν.
Πλάτων (Πολιτικός)

Η Μεγάλη Εκρηξη.
Ορφικοί. – (Παρουσιάστηκε από τον Ζώρζ Λεμάντρ το 1927)

Το Ηλιακό Σύστημα καί η σφαιρικότητα της Γής.
Αρίσταρχος ο Σάμιος, Πυθαγόρας, Πλάτων.

Οι πέραν του Κρόνου πλανήτες.
Δημόκριτος, Αναξιμένης

Η φύση του Γαλαξία ως αστρικό νεφέλωμα.
Δημόκριτος

Η πολλαπλότητα των Κόσμων.
Αναξαγόρας, Αναξιμένης, Αναξίμανδρος, Ξενοφάνης, Ζήνων, Ελεάτης, Μητρόδωρος, Θαλής.
(Παρουσιάστηκε από τον Τζορντάνο Μπρούνο)

Το απροσμέτρητο των αποστάσεων.
Ορφεύς, Αρίσταρχος

Οι Κόσμοι έχουν αρχή και τέλος.
Δημόκριτος

Τα Ηλιακά Συστήματα καί τους «μή φωτεινούς συνόδους των ηλίων».
Πυθαγόρας, Ηράκλειτος

Η ύπαρξη ζωής σε άλλα Συστήματα.
Αναξαγόρας, Ξενοφάνης, Δημόκριτος, Επίκουρος, Αναξιμένης, Ζήνων, Ελεάτης, Λουκρήτιος, Στράβων

Η ελλειπτικότητα της Γήινης τροχιάς.
Αρίσταρχος. (Παρουσιάστηκε από τον Γκάους το 1819)

Οι Αστεροειδείς καί οι συγκρούσεις τους.
Πλάτων(Τίμαιος)

Οι διαστάσεις της Υδρογείου.
Ερατοσθένης, Διακαίαρχος

Η 24ωρη περιστροφή της Γής.
Ηρακλείδης ο Ποντικός

Η αιτία της Εκλειψης.
Αναξαγόρας, Θαλής

Νόμοι κινήσεως των Πλανητών.
Εύδοξος, Πυθαγόριοι

Η φύση της Σελήνης.
Πλούταρχος, Εμπεδοκλής

Η σφαιρικότητα της Γής.
Στράβων

Οι κινήσεις της Υδρογείου.
Ηρακλείδης ο Ποντικός

Η φύση του Ηλίου.
Αναξαγόρας

Ο Πολικός αστέρας.
Ορφικοί, Ομηρος

Η ανάκλαση του Ηλιακού φωτός από την Σελήνη.
Θαλής, Παρμενίδης, Πλούταρχος. – (Παρουσιάστηκε από τον Γαλιλαίο)

Η αιτία των παλιρροιών.
Ποσειδώνιος. – (Παρουσιάστηκε από τον Κέπλερ)

Οι Υπολογιστές.
Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων. – (Παρουσιάστηκε από τον Βίνερ το 1950)

Η Αμερική.
Πλάτων, Στράβων, Βίων Προυσσαεύς

Διαστρικά ταξίδια.
Λουκιανός

Ο τρόπος σχηματισμού του Ηλιακού Συστήματος.
Πλάτων. – (Παρουσιάστηκε από τον Λαπλάς)

Η θεωρία της εξέλιξης των ειδών.
Αναξίμανδρος. – (Παρουσιάστηκε από τον Δαρβίνο το 1859)

Η στεριά είναι λιγότερη από το νερό.
Φιλόστρατος

Η προέλευση της Ζωής.
Δημόκριτος, Αναξίμανδρος

Η Ενέργεια
Αριστοτέλης, Αναξίμανδρος

Ο Νόμος της επιβίωσης των καλύτερα προσαρμοσμένων όντων.
Ο Λουκρήτιος τον αναφέρει ως γνώση των αρχαιοτέρων από αυτόν, Ελλήνων. – (Παρουσιάστηκε από τον Δαρβίνο)

Οι 365.25 ημέρες του Ετους.
Ο Διόδωρος αναφέρει ότι «πρόκειται γιά πολύ παλιά γνώση» από αυτόν

Τα Ζώδια και οι ονομασίες τους.
Ορφικοί. – (Παρουσιάστηκε από τον Νεύτωνα)

Οι Ισημερίες και τα Ηλιοστάσια.
Ορφικοί

Η φύση των Κομητών.
Αριστοτέλης, Πυθαγόριοι

Οι Κοσμικοί Ηχοι
Πυθαγόρας

Ο Νόμος που ορίζει τις αποστάσεις των Πλανητών από τον Ηλιο.
Πυθαγόριοι – (Παρουσιάστηκε από τον Μποντέ)

Η απόσταση της Γής από τα άλλα ουράνια σώματα.
Ιππαρχος

Το Σύμπαν είναι ένα ζωντανό Ον και περικλείει όλα τα όντα.
Πλωτίνος

Η Αλληλεπίδραση των πάντων.
Πλάτων

Η έννοια της Κοσμικής Τάξης καί Αρμονίας.
Ορφικοί

Ο νόμος της Αναλογίας καί της Αντιστοιχίας Μικρόκοσμου-Μακρόκοσμου.
Ερμής ο Τρισμέγιστος

Το ωοειδές σχήμα του Σύμπαντος.
Ορφικοί, αναφορές των Μακρόβιου καί Αχιλλέως Τάτιου

Αστρο-Γέννεση και Αστρική σκόνη.
Ορφικοί

Η αρχική συγκέντρωση όλης της συμπαντικής Υλης, σε ωοειδές σχήμα.
Ορφικοί

Το Πεπερασμένο του Σύμπαντος.
Ορφικοί

Η δυνατότητα εποικισμού της Σελήνης.
Λουκιανός

Το DNA.
Κηρύκειον

πηγή-theancientweb

Διαβάστε περισσότερα... »

Αθηνάς Ασπίδα!

Η Ασπίδα της Σοφίας και της Λογικής!

Η Ασπίδα της Εγκράτειας και της Σύνεσης!

Η Ασπίδα της Γνώσης και της Αλήθειας!

Η Ασπίδα της Ατρυτώνης Παλλάδος που όλες τις μάχες τις νικά, ακόμη και την μάχη με τον Άρη...

Η Ασπίδα της Αθηνάς Φτερωτής Νίκης!!!

Ας φορέσουμε την Αιγίδα της!!!

πηγή

Διαβάστε περισσότερα... »

Η κβαντική περιγραφή του κόσμου και η διαμάχη υλισμού και ιδεαλισμού - Β΄ Μέρος: Η Ιδεαλιστική Δυναμική

Το Α' μέρος, εδώ

Οι δύο αυτές βασικές φιλοσοφικές σχολές, ο Ιδεαλισμός και ο Υλισμός, αποτελούν θεωρητική μεταφυσική βάση για την ανάπτυξη πολιτικών πεποιθήσεων (θεωριών) καθώς και απόψεων γύρω από την ανθρώπινη υπόσταση και τη σχέση της με το Θεό.

Ο Hegel (Έγγελος) για παράδειγμα ως Ιδεαλιστής φιλόσοφος και υποστηρικτής της πνευματοκρατικής θεώρησης του κόσμου εκκινώντας από την ευαγγελική ρήση: "Και ο Λόγος σάρξ εγένετο" και στηριζόμενος στους Αρχαίους Έλληνες Ιδεαλιστές φιλοσόφους, Πλάτωνα και Αριστοτέλη, κατέληξε στην εξής θεώρηση:

Η Ιδέα (Λόγος, Θείο Πνεύμα) ως πρωταρχική αυθύπαρκτη "καθαρή" πνευματική οντότητα μετασχηματίζεται σε υλική φύση και κατά αυτήν την έννοια δημιουργεί το Σύμπαν. Στη συνέχεια από την σύνθεση των δύο αυτών αντίθετων οντολογικών πόλων, Θείου Πνεύματος (Ιδέα) και Υλικού Σύμπαντος, δημιουργείται η νοήμων ύλη και μέσω αυτής εκδηλώνεται η ανθρώπινη νόηση ως έμμεση εκδήλωση του απολύτως "καθαρού" (άνευ ύλης) Θείου Πνεύματος (Ιδέα, Λόγος).

Στή συνέχεια η ανθρώπινη νόηση εκφράζεται μέσω της Φιλοσοφίας, της Επιστήμης καθώς και της Τέχνης. Ο Hegel θέτει ως πρωταρχικό Λογικό και Οντολογικό Νόμο, ο οποίος παράγεται από τον Θεό (Λόγος), αλλά και διέπει την ανωτέρω περιγραφείσα δημιουργική διαδικασία, το Λογικό και Οντολογικό Νοητικό σχήμα:

"ΘΕΣΗ" + "ΑΝΤΙΘΕΣΗ" = "ΣΥΝΘΕΣΗ"

Ήταν δηλαδή υποστηρικτής της Οντολογικής Διαλεκτικής του Ηρακλείτου. Ο Ηράκλειτος υποστηρίζει ότι η αέναη μάχη μεταξύ των Αντιθέτων στην Δημιουργία υπό την Οντολογική διοίκηση του Λόγου (Θεός κατά τον Ηράκλειτο) ως συμπαντικού Ρυθμιστή είναι ο βασικός μηχανισμός παραγωγής και ροής "γίγνεσθαι". 

Η δημιουργικότητα στην φύση προέρχεται από την "εναρμόνιση" (Σύνθεση κατά Hegel) των υπαρχόντων στο Σύμπαν αντιθέτων υπό την διαρκή δράση του Λόγου. Βάσει αυτών ο Hegel υποστήριξε τον Διαλεκτικό και τον Ιστορικό Ιδεαλισμό.

Ο Διαλεκτικός Ιδεαλισμός υποστηρίζει ότι η διαλεκτική διαδικασία ως Λογική και Νοητική διεργασία έχει Οντολογική υπόσταση και διέπει όλη την Συμπαντική Δημιουργία και τον Άνθρωπο.

Πηγή βεβαίως της Διαλεκτικής διαδικασίας είναι ο αρχικός Λόγος (Θεϊκός Νους). Τα παραπάνω υπό μίαν μορφή πίστευε και ο Πλάτων, αφού η Διαλεκτική διαδικασία στον Άνθρωπο του επιτρέπει να αποκτά Γνώση του πλέγματος των Ιδεών και των σχέσεων μεταξύ τους που ουσιαστικά είναι τα Νοητικά Αρχέτυπα τα οποία παραγόμενα από τον Θεό σχηματοποιούν και διαμορφώνουν την ύλη σε αισθητή Πραγματικότητα. Ο δε Αριστοτέλης αντικαθιστά την Διαλεκτική διαδικασία και τους νόμους της, με την Λογική διαδικασία και τους Λογικούς Νόμους.

 

Η Αριστοτελική Λογική, όπως αυτή διατυπώνεται στο Όργανον ("Αναλυτικά Πρότερα", "Αναλυτικά Ύστερα") καθώς και οι Λογικοί Νόμοι, έχουν ουσιαστική Οντολογική Υπόσταση αφού αποτελούν την βάση της Λογικής και Αιτιακής Δομής του Κόσμου και διέπουν ολόκληρο το έν-υλον Είδος (Μορφή) που τον σχηματοποιεί και τον κάνει αισθητό στον άνθρωπο μέσω των αισθήσεων.

Η Κβαντική Φυσική από την μεριά της φαίνεται να υποστηρίζει την Ιδεαλιστική θεώρηση του κόσμου.Για την κβαντική θεωρία όλες οι μικροσκοπικές υλικές (φυσικές) διεργασίες κάθε άλλο παρά μηχανιστικές είναι.

Όπως ήδη ελέχθη (στο Α΄Μέρος του άρθρου), ένα κβαντικό σύστημα είναι "καθαρή" πληροφορία και περιγράφεται πάντα εν σχέσει με τον παρατηρητή. Μάλιστα η πράξη παρατήρησης του κβαντικού συστήματος από τη μεριά μας καθορίζει όχι μόνο τη φυσική του υπόσταση αλλά και την συμπεριφορά του.

 Η πληροφορία ενός κβαντικού συστήματος (κβαντική πληροφορία), εκφράζεται μέσω των q-bits(κβαντικά bits) που υπακούουν σε μια άλγεβρα παρόμοια (γενικευμένη) με την άλγεβρα Boole, στην οποία υπακούουν τα bits(κλασσική πληροφορία). 

Οι κβαντικές φυσικές διεργασίες (συμπεριφορά κβαντικών συστημάτων), εκφράζονται σαφώς και αυτές μέσω των q-bits, αφού όπως και οι κλασσικές (μακροσκοπικές) φυσικές διεργασίες δεν είναι τίποτα άλλο άπό ανταλλαγή και επεξεργασία πληροφορίας μεταξύ φυσικών συστημάτων μέσω μίας εισόδου (input) και μίας εξόδου (output).

Τα παραπάνω περιγράφονται από την θεωρία Δυναμικών συστημάτων (Dynamical Systems) και την επιστήμη της Κυβερνητικής (Cybernetics).

Ως εκ τούτου το υλικό Σύμπαν είναι μία γιγάντια πληροφοριακή δομή.

Η παραγόμενη πληροφορία εκκινώντας από την μικροσκοπική κλίμακα (υποατομική, ατομική, μοριακή) εισρέει και δομεί την Νανο-κλίμακα [σύνθετες μοριακές δομές, βιολογικά μακρομόρια (DNA,RNA,πρωτεϊνες κλπ...)] και τέλος αναδύεται στην μακροσκοπική κλίμακα την οποία σχηματοποιεί σε αισθητή πραγματικότητα. Όλες οι φυσικές διεργασίες δόμησης και οριοθέτησης του Κόσμου είναι άκρως λογικές (Νοητικές) και αποτελούν την βάση της φυσικής πολυπλοκότητας. 

Οι σύνθετες πληροφοριακές δομές (βιολογικά όντα), δηλαδή το φαινόμενο της ζωής ( γενετικό υλικό, δίκτυο νευρώνων) δεν προέκυψε κατά τύχη, αλλά αποτελεί αναπόφευκτο στάδιο της εξελικτικής πορείας επεξεργασίας της πληροφορίας, όπως αυτή ορίζεται και πηγάζει από την κεντρική πηγή (Θεός, Λόγος).

Την ανωτέρω διαδικασία ανέλυσε ο Αριστοτέλης μέσω του σχήματος Δυνάμει Ον-Ενεργεία Ον-Εντελεχεία Ον.

Η διαδικασία αυτή η οποία εφαρμόζεται σε βιολογικά και μη όντα (συστήματα) έχει ως εξής:

Το Είδος, δηλαδή ο πληροφοριακός ενεργητικός πυρήν των όντων, διαμορφώνεται και διαβιβάζεται μέσω ενεργητικής αλληλεπίδρασης μεταξύ των όντων. Πώς όμως ένα όν λαμβάνει το Είδος του;

Στην αρχή βρίσκεται στην δυναμική κατάσταση (Δυνάμει Ον), έχει δηλαδή την δυνατότητα να δεχτεί το εν λόγω Είδος. Στην συνέχεια δέχεται την επενέργεια ενός άλλου όντος το οποίον έχει ήδη λάβει Είδος (Ενεργεία Ον).

Δια της επενέργειας αυτής μεταβιβάζεται το Είδος (ενεργητική πληροφορία) από το ήδη έχον Είδος ον (Ενεργεία Ον) στο μη έχον Είδος ον (Δυνάμει Ον) και συμβαίνει η μετάβαση του δυνάμει όντος σε ενεργεία ον (ενεργητική κατάσταση - ανάπτυξη).

Τέλος, όταν η ανάπτυξη του όντος (βιολογική ή μη) έχει πλήρως επιτευχθεί και το ον έχει λάβει Είδος, τότε είναι Εντελεχεία Ον.
" ἀεὶ γὰρ ἐκ τοῦ δυνάμει ὄντος γίγνεται τὸ ἐνεργείᾳ ὂν ὑπὸ ἐνεργείᾳ ὄντος", γράφει ο Αριστοτέλης.

Για να μετετραπεί δηλαδή το δυνάμει ον σε ενεργεία ον χρειάζεται η επενέργεια ενός ενεργεία όντος. Αυτό αναλύεται και μέσα από τα τέσσερα οντολογικά αίτια ερμηνείας του " γίγνεσθαι" όπως αναπτύχθηκαν από τον Αριστοτέλη. 

Πάσα φυσική μεταβολή που πιθανόν και να οδηγεί στον σχηματισμό φυσικού όντος ερμηνεύεται μέσω του υλικού αιτίου (άμορφη ύλη - δυνάμει ον), του εις αυτήν εισρέοντος Είδους ( Ειδητικόν αίτιον - ενεργεία ον), του αιτίου ένερξης της μεταβολής( αίτιον αρχικόν - κινητικόν) από το οποίο ως ενεργεία ον, απορρέει το εισρέον Είδος και τέλος το τελικόν αίτιον ( σκοπός της μεταβολής - " ου ένεκα " ). Είναι φανερόν ότι η Αριστοτελική φυσική δυναμική είναι τελεολογική και εμπεριέχει ως σκοπόν οριζόμενον από τον Θεόν το Τέλειον και το Άριστον.

Τους αριστοτελικούς όρους Δυνάμει και Δυναμική δανείστηκε η επιστήμη των Δυναμικών Συστημάτων ( Dynamical Systems) που περιγράφει ακριβώς την δυναμική εξέλιξη διαφόρων ειδών συστημάτων (φυσικών, βιολογικών, οικονομικών, κοινωνικών κτλ...).

Κατά την αριστοτελική θεωρία, το παραπάνω σχήμα περιγράφει την μεταβολή του γίγνεσθαι και διέπει την διαδικασία μεταβίβασης και διάδοσης του Είδους στο Σύμπαν. Η διάδοση αυτή συνεπάγεται και μεταφορά ενέργειας αφού κατά τον Αριστοτέλη η ενέργεια είναι Είδος και το Είδος ενέργεια. 

Είναι ενδιαφέρων ο παραλληλισμός της Ύλης κατά τον Αριστοτέλη με το κβαντικό " κενό". Κατά τον Αριστοτέλη η Ύλη είναι το εντελώς δυνάμει ον, το εντελώς αόριστον (άνευ Είδους), άμορφον " υλικόν" που υφίσταται στον χώρο και είναι δεκτικόν Είδους ώστε να μετατραπεί σε Ενεργεία ον.

Το κβαντικό κενό, ο " κενός " συμπαντικός χώρος ουσιαστικά, όπως προκύπτει ακριβώς από την Κβαντική Θεωρία Πεδίου ( Quantum Field Theory), βρίσκεται σε έναν διαρκή δυναμικό αναβρασμό. Κάθε χρονική στιγμή σε κάθε σημείο του χώρου δημιουργούνται και καταστρέφονται " δυνάμει" σωματίδια, όπως τα ονομάζουν οι φυσικοί ή αλλοιώς " virtual" (εικονικά). Τα σωματίδια αυτά είναι εξαιρετικά βραχύβια και υφίστανται όσο δεν γίνονται αντιληπτά από τον παρατηρητή, αφού η ύπαρξή τους παραβιάζει την αρχή διατήρησης της Ενέργειας. 

Οι ενεργειακές διακυμάνσεις του κβαντικού κενού, οι οποίες αντιστοιχούν σε σωματίδια (ηλεκτρόνια, φωτόνια.κτλ...) υφίστανται σε όλον τον χώρο. Η εισροή όμως πληροφορίας ( Είδους) στο κβαντικό κενό (δυνάμει ον), ακόμα και μέσω μεταφοράς ενέργειας (αρχικόν αίτιον μεταβολής), μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία ενός πραγματικού σωματιδίου (ενεργεία σωματίδιο), όπως π.χ ένα πρωτόνιο. 

Η πηγή από όπου εισρέει το ενεργητικό Είδος στο Σύμπαν είναι ο Θεός ( Ακίνητον Κινούν), ο οποίος ως " καθαρόν" Είδος και " καθαρά" Ενέργεια, μεταβάλλει, διαμορφώνει, σχηματοποιεί και ζωοδοτεί το Σύμπαν.

Όσον αφορά τον Ιστορικό Ιδεαλισμό κατά Hegel, αυτός υποστηρίζει ότι τα Ανθρώπινα Νοητικά παράγωγα, οι Ιδέες όπως τις ονομάζει ο Hegel, είναι αυτές οι οποίες καθορίζουν την ροή της ανθρώπινης Ιστορίας.

Η διαμόρφωση της ανθρώπινης κοινωνίας, Πολιτείας καθώς και Οικονομίας ορίζεται από την ανθρώπινη διανοητική ενέργεια ( Σκέψη ) παράγωγα της οποίας είναι οι Φιλοσοφικές, Επιστημονικές, Πολιτικές Ιδέες ακόμα και η Τέχνη. 

Όπως έλεγαν σαφώς και οι Αρχαίοι Έλληνες Φιλόσοφοι, πλην των Σοφιστών, ο άνθρωπος είνια κοινωνικόν, οικονομικόν αλλά κυρίως Πολιτικόν ον. Δημιουργεί δηλαδή εκ φυσικής παρορμήσεως Πολιτεία όπου αυτή δεν είναι παρά μία κοινότητα Ιδεών. 

Συνοψίζοντας η σχολή των Ιδεαλιστών Φιλοσόφων υποστηρίζει την Πνευματοκρατία της Δημιουργίας, Υλικής και μη. Ο Θεός (Λόγος, Θείος Νους) μέσω της διανοητικής του Ενέργειας παράγει, διαμορφώνει, μεταβάλλει και σχηματοποιεί τον Κόσμο, καθώς μέσω του από Αυτόν εκπορευομένου Ειδητικού, Νοητικού, Ενεργητικού Πληροφοριακού πυρήνα τον καθιστά (τον Κόσμο) αυτό που ονομάζουμε αισθητή Πραγματικότητα.

Η Πληροφορία παράγεται από τον Θεό, εισρέει στον Κόσμο, τον διαμορφώνει, συγκεντρώνεται και δημιουργεί σύνθετες πληροφοριακές δομές όπως βιολογικά όντα και τελικά Ευφυία στον Άνθρωπο. 

Ο άνθρωπος δια των αισθήσεων του συγκεντρώνει εισρέουσα πληροφορία και αφού την επεξεργαστεί διανοητικά (Λογικά) την εκφράζει δια μέσω των ανθρωπίνων σχέσεων ( δυναμικά κοινωνικά δίκτυα) και τελικά μέσω της Φιλοσοφίας, Επιστήμης, Τεχνολογίας, Πολιτικής και Τέχνης. Δηλαδή ο Θεός είναι ο πομπός της πληροφορίας και ο Άνθρωπος ή οι κατά την Χριστιανική Παράδοση Άγγελοι (Νόες των σφαιρών κατά Αριστοτέλη) είναι οι δέκτες αλλά και οι διαχειριστές αυτής.

Η Τέχνη βέβαια ως ανθρώπινο νοητικό παράγωγο, περιέχει και το ανθρώπινο συναίσθημα. Ο άνθρωπος δια της ικανότητος βίωσης συναισθήματος και μέσω της δια των αισθήσεων εισρέουσας πληροφορίας αντιλαμβάνεται και βιώνει την αισθαντικότητα των πραγμάτων, η οποία στη βάση της καθορίζεται από τον Θεό, πολλές φορές όμως διαμορφώνεται (αλλοιώνεται) λόγω της αντίστοιχης ανθρώπινης ψυχικής κατάστασης. 

Εν παραδείγματι, η αισθητική Ωραιότητα της Υλικής Δημιουργίας (Φύση), αντικειμενικά καθορίζεται από τον Θεό, στατιστικά ωστόσο παρατηρούνται διαφοροποιήσεις στη αισθητική της απόλαυση από άνθρωπο σε άνθρωπο. Φαίνεται πάντως ότι η Δημιουργία είναι Ενέργεια, Πληροφορία, Συναίσθημα.

Τέλος ο σχηματισμός κοινωνίας, οικονομίας και τελικά Πολιτείας είναι έμφυτη τάση στον άνθρωπο και μέσω αυτής (της Πολιτείας), η οποία είναι οργάνωση των ανθρώπων επί τη βάσει κοινού νοητικού πλαισίου και ως εκ τούτου αποτελεί Κοινότητα Ιδεών, οι άνθρωποι ανταλάσσοντας Νοητικό Υλικό υπό την μορφή Επιστήμης, Φιλοσοφίας και Συναισθήματος δια μέσω των διαπροσωπικών σχέσεων, κοινωνικών δομών και δικτύων, βιώνουν έκαστος εξ αυτών δια μέσω του κοινού Όλου ψυχική και πνευματική ανάπτυξη και εξέλιξη. 

Σκοπός φυσικά της Πολιτείας ως πνευματικός οργανισμός κατά τους Ιδεαλιστές φιλοσόφους Πλάτωνα και Αριστοτέλη είναι η επίτευξη δια έκαστον εκ των Πολιτών, η ψυχική και πνευματική ολοκλήρωση. Αυτά πρεσβεύει ο Ιδεαλισμός ως θεωρητική βάση.

πηγή

                                                                       Το Α' μέρος, εδώ

Διαβάστε περισσότερα... »

Η κβαντική περιγραφή του κόσμου και η διαμάχη υλισμού και ιδεαλισμού - Α΄ Μέρος

Το Β΄ μέρος, εδώ

Από την Αρχαία Ελλάδα, υπήρχε η διαμάχη μεταξύ των φυσικών φιλοσόφων αλλά και μεταφυσικών για τη φύση της ύλης και του πνεύματος και την μεταξύ τους σχέση. 

Οι διάφοροι φιλόσοφοι, βάσει των απόψεών τους σε αυτό το θέμα στήριζαν μια ολόκληρη οντολογική φιλοσοφία, η οποία είχε και κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις. 

Οι τρεις βασικές σχολές φιλοσόφων ήταν η σχολή των Υλιστών, του Πνευματικού Μονισμού και του Δυϊσμού Ύλης και Πνεύματος. Ο Υλισμός υποστηρίζει ότι ΤΟ ΟΝ ( η ύπαρξη) συνίσταται εξ ολοκλήρου από Ύλη. Η ουσία δηλαδή των πραγμάτων είναι η ύλη, η οποία είναι ένα παθητικό υπόστρωμα.

Αμιγείς Υλιστές φιλόσοφοι ήταν κατά βάσει οι περισσότεροι εκ των Σοφιστών. Την Ύλη ως παθητικό υπόστρωμα και ουσία όλων των πραγμάτων θεωρούσαν κατά κάποιον τρόπο και ορισμένοι εκ των Προσωκρατικών Φυσικών Φιλοσόφων, ωστόσο θεωρούσαν ως κινητήριες δυνάμεις τη Ψυχή και τον Νου. 

Κοινό όλων αυτών των φιλοσόφων ήταν ο ισχυρισμός ότι η Ύλη είναι οντολογικά ανεξάρτητη. Από τους μεταγενέστερους Ευρωπαίους φιλοσόφους που υποστήριξαν τον αμιγή Υλισμό, πιο σημαντικοί ήταν ο Μαρξ και ο ‘Ενγκελς.

Ο Πνευματικός Μονισμός από την άλλη υποστηρίζει ότι η ουσία των πραγμάτων είναι καθαρά Πνεύμα. Ως Πνεύμα άλλοι φιλόσοφοι θεωρούσαν τον Θεϊκό Νου και την Ψυχή (ατομική ή Παγκόσμια), που τα εκλάμβαναν ως κάποιου είδους πνευματικές ουσίες, ενώ κάποιοι άλλοι ως πνεύμα θεωρούσαν το νοητικό υλικό που συνιστά τα όντα. 

Κάποιου είδους Πνευματικό Μονισμό υποστήριζε και η Ελεατική Σχολή, η οποία θεωρούσε την Ύπαρξη (το ον), ως ενιαία και την ταύτιζε με αυτό που μπορεί να αντιληφθεί ο Νους, εκμηδενίζοντας κατ΄αυτόν τον τρόπο την Ύλη που γίνεται αντιληπτή μέσω των αισθήσεων.

 

Τέλος υπήρχαν και εκείνοι οι φιλόσοφοι που υποστήριζαν τη συνύπαρξη της Ύλης και του Νοητού ως συστατικά στοιχεία της ουσίας των αισθητών πραγμάτων. 

Οι φιλόσοφοι αυτοί με πρωτοπόρους και πιο σημαντικούς τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη υποστήριζαν με κάποιες διαφορές, ότι τα αισθητά αντικείμενα έχουν ως κοινό υπόστρωμα την άμορφη παθητική Ύλη, ενώ αυτό που τα διαφοροποιεί και κατά κύριο λόγο συνιστά την ουσία τους, είναι το Είδος ( μορφή) κατά Αριστοτέλη ή η Ιδέα κατά Πλάτωνα, δηλαδή το νοητικό υλικό (νοητικός-ειδητικός πυρήν) που τα καθορίζει και τα μορφοποιεί.

Το Είδος (μορφή) ενός αισθητού αντικειμένου κατά Αριστοτέλη είναι αντιληπτό μόνο από τον Νου και εισέρχεται εις αυτόν δια των αισθήσεων. 

Ο εν λόγω Υλομορφισμός υποστηρίζει τον μη διαχωρισμό του Είδους από την Ύλη, ως συστατικά στοιχεία των αισθητών πραγμάτων. Ως παράδειγμα τίθεται το ερώτημα τι είναι αυτό που συνιστά την Ουσία αλλά και διαφοροποιεί ένα φυτό από ένα δοχείο. 

Δεν είναι η ύλη που τα αποτελεί αλλά το πληροφοριακό περιεχόμενο που τα συνιστά και τα κάνει να είναι αντιληπτά από το Νου και δια μέσω των αισθήσεων.

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, αλλά και τον Πλάτωνα, το ειδητικό στοιχείο είναι το ενεργητικό στοιχείο των πραγμάτων, τους δίνει κίνηση αλλά και την μεταδίδει μέσω των διαδραστικών τους αλληλοεπιδράσεων και μεταβολών. 

Πηγή του συνόλου του ενεργητικού-ειδητικού στοιχείου που συνιστά τον κόσμο αλλά και τον κινεί (μεταβάλλει) είναι ο ενεργητικός Θείος Νους (Θεός).

Μέχρι και τις αρχές του εικοστού αιώνα, η λεγόμενη κλασσική Φυσική, που ισχύει στη μακροσκοπική καθημερινή μας εμπειρία θεωρούσε την ύλη που συνιστά το σύμπαν ως ένα μηχανικό παθητικό μέσο και όλες τις υλικές διεργασίες που συμβαίνουν σε αυτό ως μηχανικές. 

Αυτό όμως άλλαξε με την ίδρυση της Κβαντικής Θεωρίας που προέκυψε από την μελέτη του υλικού μικρόκοσμου. Σύμφωνα με την Κβαντομηχανική η ύλη(υλικά σωματίδια όπως ηλεκτρόνια, φωτόνια αλλά και πολυπλοκότερα κβαντικά συστήματα όπως άτομα και μόρια) παύει να συμπεριφέρεται ως μηχανικό παθητικό μέσο και οι διεργασίες που συμβαίνουν σε αυτή τη μικροσκοπική κλίμακα δεν είναι μηχανιστικές. 

Εν αντιθέσει με ότι συμβαίνει στη κλασσική μηχανική που ισχύει στη καθημερινή μας εμπειρία στην κβαντομηχανική η περιγραφή ενός κβαντικού συστήματος γίνεται πάντα εν σχέσει με αυτό που μπορεί να μετρήσει ένας παρατηρητής. 

Ένα κβαντικό δηλαδή σύστημα δεν περιγράφεται αυτό καθ΄αυτό αλλά πάντα όπως εμείς το αντιλαμβανόμαστε μέσω της παρατήρησης (μέτρησης). Πολλοί φυσικοί όπως ο νομπελίστας Eugene Wigner, υποστήριξαν ότι ένα κβαντικό σύστημα υφίσταται επειδή γίνεται αντιληπτό από την συνείδηση του παρατηρητή. 

Είναι γεγονός ότι για την κβαντική θεωρία έχουν γραφτεί πολλά από πολλούς μη ειδικούς και ορισμένες αναλύσεις είναι εννοιολογικά αλλά και ως προς την φυσική τους σημασία ανακριβείς. 

Η κβαντική θεωρία είναι μία εξαιρετικά ακριβής, λογική μαθηματική δομή που περιγράφει τον υλικό μικρόκοσμο σύμφωνα με τα πειραματικά δεδομένα. Ένα υλικό σωματίδιο όπως το ηλεκτρόνιο περιγράφεται από την εξίσωση Schrödinger.

Η εξίσωση αυτή περιγράφει το σωματίδιο ως κύμα πιθανότητας. Με λίγα λόγια, το σωματίδιο έχει και κυματική υπόσταση (κυματοσωματιδιακός δυϊσμός). Η κυμματική φύση και συμπεριφορά του σωματιδίου ερμηνεύεται ως εξής:

Στο σωματίδιο αντιστοιχεί μια συνάρτηση Ψ, η οποία περιγράφει τη πιθανότητα να ευρίσκεται το εν λόγω σωματίδιο στα διάφορα σημεία του χώρου. Η συνάρτηση αυτή έχει όλες τις μαθηματικές ιδιότητες ενός κύματος.

Η μορφή της συνάρτησης αυτής καθορίζεται βάσει της εξίσωσης Schrödinger από τις δυνάμεις ( ηλεκτρικές κλπ) που ασκούνται στο σωματίδιο. 

Στο άτομο π.χ. το ηλεκτρόνιο σύμφωνα με τις ηλεκτρικές δυνάμεις που ασκεί πάνω του το φορτίο του πυρήνα, υπάρχει σε κάποιους δυνατούς χώρους πιθανότητας γύρω από τον πυρήνα που λέγονται τροχιακά. 

Κάπως έτσι περιγράφεται η δομή των κβαντικών συστημάτων, όπως άτομα και μόρια, καθώς και υπερσύνθετα κρυσταλλικά μοριακά πλέγματα. 

Όπως καταλαβαίνει κανείς η κβαντομηχανική ερμηνεύει όλες τις μακροσκοπικές ιδιότητες (θερμικές, ηλεκτρικές, οπτικές κλπ) των σωμάτων με βάση των μικροσκοπικών κβαντικών διεργασιών, που συμβαίνουν στο εσωτερικό τους. 

Η κυματοσυνάρτηση περιγράφει την κβαντική κατάσταση του σωματιδίου ή συστήματος και περιέχει όλη τη πληροφορία γι αυτό. 

Περιγράφει όμως το σύστημα όπως το βιώνει ο παρατηρητής μέσω της μέτρησης. Για να γίνει αντιληπτή η σχέση κβαντικού συστήματος και παρατηρητή, παρατίθεται το εξής παράδειγμα: 

Εάν η γνώση του παρατηρητή για ένα σωματίδιο όπως το ηλεκτρόνιο είναι η ταχύτητα με τη οποία κινείται, τότε η κυματοσυνάρτηση που το περιγράφει έχει τη μορφή κύματος καθορισμένης συχνότητας που απλώνεται όμως στο χώρο σε βαθμό που η γνώση του παρατηρητή για τη θέση του σωματιδίου είναι εντελώς απροσδιόριστη. 

Το σωματίδιο βρίσκεται συγχρόνως σε όλες τις περιοχές του χώρου με ίση πιθανότητα. Αν όμως ο παρατηρητής μέσω μιας μέτρησης προσδιορίσει τη θέση του σωματιδίου (άρα το παρατηρήσει), η κυματοσυνάρτηση καταρρέει σε ένα σημείο, ενώ η μορφή της δεν του δίνει καμμία πληροφορία για την ταχύτητά του.

Το φαινόμενο αυτό που εμπίπτει στην αρχή του Heisenberg δείχνει ακριβώς ότι ένα κβαντικό σύστημα όπως πίστευε ο Wheeler είναι κατά βάση πληροφορία, άρα και νοητικό υλικό. 

Βλέπει κανείς την εννοιολογική σύνδεση μεταξύ του Αριστοτελικού Είδους-Μορφής και της κβαντικής κυματοσυνάρτησης, όπου είναι η πληροφοριακή ειδητική περιγραφή της ύλης. 

Το Είδος κατά Αριστοτέλη είναι το πληροφοριακό περιεχόμενο που καθορίζει και συνιστά τα αισθητά αντικείμενα. Από το Αριστοτελικό Είδος(Μορφή) προήλθε η λέξη information(απόδοση μορφής), που στα ελληνικά ταυτίζεται με την έννοια της πληροφορίας. 

Αυτό οφείλεται στην διάδοση της Αριστοτελικής φιλοσοφίας στη Δύση μέσω του Θωμά του Ακινάτη και άλλων. 

Μάλιστα σύμφωνα με τον Αριστοτέλη και την Αριστοτελική Λογική που αναπτύχθηκε στο ΟΡΓΑΝΟΝ, ο λογικός αλλά και ο οντολογικός προσδιορισμός του Είδους είναι η απόδοση κατηγορημάτων (ιδιοτήτων) σε αυτό. 

Στην αριστοτελική αυτή θεώρηση στηρίχτηκε η μαθηματική λογική της Δύσης (Cantor,Russell,Boole) και αποτέλεσε τη βάση έκφρασης και επεξεργασίας της πληροφορίας στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές( BooleanAlgebra).

Όσον αφορά την έκφραση της κβαντικής πληροφορίας ενός φυσικού συστήματος ο Wheeler εισήγαγε την έννοια των κβαντικών bit (q-bit). Πάνω σε αυτήν την έννοια στηρίχτηκε η υπόθεση κατασκευής και λειτουργίας των κβαντικών υπολογιστών.

Ένα ενδεικτικό παράδειγμα του ρόλου που παίζει η κβαντική πληροφορία (αριστοτελικό Είδος-Μορφή) στον καθορισμό και προσδιορισμό της φυσικής υπόστασης ενός αισθητού αντικειμένου, είναι το παρακάτω:

Η ύλη που αποτελεί ένα κομμάτι κάρβουνου και ενός διαμαντιού είναι η ίδια, ο άνθρακας. Όμως στη περίπτωση του διαμαντιού τα άτομα άνθρακα διατάσσονται με εντελώς διαφορετικό τρόπο από ότι στο μοριακό πλέγμα του κάρβουνου. Η κβαντική δηλαδή πληροφορία που καθορίζει την διάταξη των ατόμων στο μοριακό πλέγμα επειδή είναι διαφορετική στα δύο υλικά τους προσδίδει εντελώς διαφορετικές φυσικές(οπτικές, ηλεκτρικές κτλ )ιδιότητες.

Αντιλαμβάνεται κανείς ότι το πληροφοριακό περιεχόμενο της φυσικής δομής βιολογικών και ιδιαίτερα έλλογων όντων είναι ασύγκριτα μεγαλύτερο. 

Έχει ενδιαφέρον η περιγραφή (δεν θα επιχειρηθεί εδώ) το πώς η εν δυνάμει γενετική κβαντική πληροφορία εκφράζεται ενεργητικά και κατά Αριστοτέλη τα βιολογικά όντα μεταβαίνουν από την δυνητική κατάσταση (ωάριο) στην ενεργητική (βιολογική ανάπτυξη) και τελικά στην Εντελέχεια (πλήρης βιολογική ανάπτυξη).

Σύμφωνα με την αριστοτελική θεωρία (σε αντίθεση με τον Πλάτωνα), καθώς και τη φύση της κβαντικής πληροφορίας, ο νοητικός πυρήνας των αισθητών πραγμάτων εκφράζεται πάντα μέσω της ύλης και δεν μπορεί να διαχωριστεί από αυτή.

Το ίδιο και η ύλη εκφράζεται πάντα μέσω μιας συγκεκριμένης Μορφής – Είδους ( π.χ ηλεκτρόνια, άτομο κλπ). Τις μόνες οντότητες όπου το υλομορφικό σχήμα θεωρεί ανεξάρτητες της ύλης είναι ο Θεϊκός Νους, Άγγελοι(Νόες των Σφαιρών κατά τον Αριστοτέλη) και ο ενεργητικός νους του ανθρώπου. 

Εν ολίγοις ο Θεός (Κινούν Ακίνητο), σύμφωνα με τη αριστοτελική φιλοσοφική αντίληψη τροφοδοτεί και διαδίδει με ενεργητικό πληροφοριακό περιεχόμενο το συμπαντικό κόσμο, δηλαδή κινεί, μεταβάλλει και μορφοποιεί τον αισθητό κόσμο. Το Είδος που διαρρέει και σχηματοποιεί το γίγνεσθαι εισέρχεται στην ανθρώπινη συνείδηση (Νου) δια μέσω των αισθήσεων.

Μοιάζει σαν αυτό που είχε πει ο διάσημος αστρονόμος φυσικός James Hopwood Jeans, ότι παρατηρώντας το σύμπαν στις μεγάλες αλλά και μικροσκοπικές κλίμακες, βάσει των διεργασιών που συμβαίνουν εκεί το σύμπαν μοιάζει περισσότερο όχι σαν μια τεράστια μηχανή αλλά σαν μια τεράστια σκέψη.

ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ

πηγή

                                                                      Το Β΄ μέρος, εδώ

Διαβάστε περισσότερα... »

Η μυστική σχέση της θεάς Αθηνάς, με την ελιά και τον εγκέφαλο

Η ελαία ήταν από αρχαιοτάτων χρόνων γνωστή και είχε ιδιαίτερη τιμητική θέση στην ζωή των Ελλήνων. Εκτός από την διατροφική της αξία, με κλάδο ελαίας στεφάνωναν τους ολυμπιονίκες, αλλά ήταν και το σύμβολο της ειρήνης.

Η ελαία έγινε ιερό δέντρο, όταν η θεά Αθηνά αγωνίσθηκε με τον Ποσειδώνα για την διεκδίκηση της πόλης του Κέκροπα , την μετονομαζόμενη Αθήνα. Κατά την μυθολογία όταν οι δύο θεότητες ανέβηκαν στον βράχο της Ακρόπολης για να προσφέρουν ο καθένας το δώρο του για να κερδίσουν την εξουσία της πόλης. 

Ο Ποσειδώνας κτύπησε με την τρίαινα του τον βράχο και ξεπήδησε νερό. Νερό θαλασσινό όπως ήταν και το στοιχείο του. Η Αθηνά κτύπησε τον βράχο με το δόρυ της και ξεπετάχτηκε το δέντρο της ελιάς πού της έδωσε και την νίκη. Η πόλη ονομάσθηκε Αθήνα. 

Αλλά βέβαια, ίσως θα πρέπει να υποψιασθούμε την αντιπαλότητα αυτών των δύο θεών, πού πρέπει να έχουν μια κωδικοποιημένη γνώση πίσω από τους μύθους τους. Όπως λένε οι θεοί διαίρεσαν τη Γη ώστε ο καθένας να έχει το μέρισμα του. 

Ο Ποσειδώνας πήρε το νησί της Ατλαντίδος. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα στο έργο του «Κριτίας», η Αθήνα φαίνεται να συμβολίζει την «τέλεια κοινωνία» και η Ατλαντίδα τον αντίπαλό της. Η Ατλαντίδα ήταν το νησί του Ποσειδώνα, λεγόταν Πασειδωνία, αργότερα πήρε το όνομα του υιού του Ποσειδώνα, του Άτλαντα. 

Να μην ξεχνάμε πώς στις μάχες πού έχουμε ανάμεσα σε αυτές τις δύο θεότητες μπορούμε να αποκωδικοποιήσουμε και την μάχη των Ελλήνων με τους Άτλαντες. Μάχη πού κέρδισαν οι Αθηναίοι.

Η ελιά λοιπόν κερδίζει πάντα και η θεά Αθηνά υπερέχει με την Σοφία της. Η ευλογημένη ελιά ήταν πάντα η βάση της διατροφής μας. Η βάση της μεσογειακής διατροφής. Το λάδι της ελιάς εκτός από την θρεπτικότητα πού παρέχει στην υγεία μας, είναι και το πιο απαραίτητο στοιχείο για τον εγκέφαλό μας. 

Ο εγκέφαλος είναι το όργανο πού βρίσκετε μέσα στο κρανίο του κεφαλιού μας και πλέει μέσα στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό. Όταν βάλετε λάδι σε ένα ποτήρι νερό το λάδι θα βγεί νικητής, θα κάτσει πάνω στο νερό. 

Για να είναι πάντα ενεργός και δραστήριος ο εγκέφαλος πρέπει να τον «λαδώνουμε».

Η θεά της σοφίας η Αθηνά δεν διάλεξε τυχαία την ελιά. Η Αθηνά γεννήθηκε από το κεφάλι του Δία. Ξεπετάχτηκε πάνοπλη με ένα κτύπημα του Ηφαίστου. Η Αθηνά είναι η σκέψη και ή ιδέα πού ξεπετιέται από το μυαλό μας με ηλεκτρικές κεντρίσεις . 

Κατά τη διαδικασία της γήρανσης και σε καταστάσεις όπως η απώλεια μνήμης και η νόσος του Alzheimer αυξάνονται οι απαιτήσεις του οργανισμού σε μονοακόρεστα λιπαρά οξέα, γιατί βοηθούν στο να διατηρείται η δομή του κυτταρικού τοιχώματος του εγκεφάλου. [http://www.solon.org.gr/] Το λάδι της ελιάς μας κάνει πιο υγιείς και πιο έξυπνους [http://www.elia-diktyo.gr/].

Ο Όμηρος αναφέρεται στο ελαιόλαδο, ως "χρυσό υγρό" και ο Ιπποκράτης, ως τον «μεγάλο θεραπευτή". Οι αντιοξειδωτικές ουσίες που περιέχονται στο ελαιόλαδο έχουν αντικαρκινική δράση, μέσω της παρεμπόδισης του σχηματισμού των ελευθέρων ριζών και ως εκ τούτου του οξειδωτικού στρες. [http://fillaelias.blogspot.com/]

Και βέβαια η ευεργετική συμβολή της ελιάς στον εγκέφαλο συνδέεται και με την έννοια της αποβολής του άγχους. Η κατανάλωση ελαίου και μόνο στην διατροφή μας και όχι βουτύρου ή σπορέλαιων διατηρεί την εγρήγορση του νού μας, την ευστροφία του και την θετική σκέψη.

πηγή

Διαβάστε περισσότερα... »

Οι μυστικές γνώσεις των Ελλήνων

ΤΑ ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ, Ο ΑΙΣΧΥΛΟΣ, ΤΑ ΙΠΤΑΜΕΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ. 

Για να δούμε τί μας λέει ο μύθος του Τριπτόλεμου με την θεά Δήμητρα. Πρόκειται για έναν μύθο των Ελευσινίων Μυστηρίων, σύμφωνα με τον οποίο η θεά Δήμητρα μετά από μία περιπλάνηση με το ιπτάμενο πύρινο άρμα της, που εσύρετο από φτερωτούς δράκοντες, προσγειώθηκε στην "αγέλαστο πέτρα" στην Ελευσίνα.

Ύστερα παρέδωσε το ίδιο αυτό φτερωτό άρμα σε έναν από τους τέσσερις βασιλείς της Ελευσίνας, τον Τριπτόλεμο, ο οποίος έφυγε πετώντας, και απουσίασε γα πολλά χρόνια με σκοπό να διδάξει και σε άλλους λαούς την τέχνη της σποράς, του σίτου και του θερίσματος των χωραφιών.

Είναι σκανδαλιστικά παρόμοια η τοπωνυμία της περιοχής ("Ελευσίς") με την λέξη "έλευσις", που θα μπορούσε κάλλιστα να υποδηλώνει την έλευση της θεάς Δήμητρας με το ιπτάμενο άρμα της. Επιπλέον το εκπολιτιστικό έργο το οποίο ανέλαβε να φέρει σε πέρας ο Τριπτόλεμος με τα μέσα που του παρείχε η θεά, καταγράφεται και σε μυθολογίες άλλων λαών.

Μεταφέρουμε χαρακτηριστικά από το βιβλίο του Γουίλ Ντιράν (Wil Durant) "Η ιστορία και ο πολιτισμός της Κίνας" την μαρτυρία της Κινεζικής παράδοσης:"...Πριν έρθουν οι ουράνιοι Βασιλείς, οι άνθρωποι στην Κίνα ζούσαν σαν τα ζώα. 

Σκεπάζονταν με δέρματα ζώων, τρέφονταν με ωμό κρέας και δεν ήξεραν τον πατέρα τους... ...Όταν ήρθε ο Φου Χι, με την βοήθεια μιας πολύ μορφωμένης βασίλισσας, έμαθε στον λαό τον γάμο, την μουσική, τα γράμματα, και την ζωγραφική. 

Τους έμαθε επίσης να ψαρεύουν με δίκτυα και να καλλιεργούν τον μεταξοσκώληκα... Μετά τον θάνατο του Φου Χι, το έργο του το συνέχισε ο Σενγκ Μουγκ. Αυτός βρήκε το αλέτρι, τη γεωργία, το εμπόριο, την Ιατρική επιστήμη, και το πως να θεραπεύονται οι άνθρωποι με τα βότανα..."

Παραστάσεις του άρματος με τους φτερωτούς δράκοντες έχουμε σε ένα πλήθος από αρχαία αγγεία. Ένα τέτοιο άρμα συναντάμε και στην τραγωδία του Ευριπίδη "Μήδεια", πάνω στο οποίο αποχωρεί στο τέλος του έργου η τραγική παιδοκτόνος. 

Αυτού του είδους οι σκηνοθετικές παρεμβάσεις προξενούν την περιέργεια, αφού η θεατρική τους απόδοση ήταν ιδιαίτερα δύσκολη για την εποχή και σίγουρα θα προξενούσε πολλά προβλήματα.

Η εμμονή των δημιουργών και ιδιαίτερα του Αισχύλου στην χρήση (στο θέατρο) φτερωτών αρμάτων, ιπταμένων ανθρώπων και ζώων, αλλά και περιέργων ενδυμάτων με χαρακτηριστικούς τους περίφημους κοθόρνους (μεγάλες μπότες που θυμίζουν έντονα αυτές των σημερινών αστροναυτών), υποδηλώνει την επιθυμία των τραγωδών να γίνει πιστή καταγραφή των μύθων ή τουλάχιστον την προσπάθεια να περάσουν εμμέσως στο κοινό κάποιες κρυφές αλήθειες (χωρίς η μία περίπτωση να αναιρεί την άλλη).

Στην τραγωδία του Αισχύλου "Προμηθέας Δεσμώτης" βλέπουμε τον Ωκεανό και τις κόρες του να έρχονται στον Προμηθέα οδηγώντας "με την θέληση, χωρίς χαλινούς" ένα "τετράσκελο πουλί".

Στα αποσπάσματα που σώθηκαν από την τραγωδία "Σφίγγα" τον βλέπουμε να μιλάει για ένα "πουλί πού 'χει νυχάτο χέρι, το πολεμικό, με το κοντάρι", ενώ στον "Αγαμέμνονα" είναι χαρακτηριστική η εντολή: "τα σκυλιά, τα τολμηρά, όπου πετάνε στον αγέρα άφησε".

Η πιθανή εμμονή του Αισχύλου να αποκαλύψει με συμβολισμούς στους θεατές κάποια μυστικά, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΞΗΓΗΣΕΙ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΟΤΙ ΑΝΕΒΑΖΕΙ ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΕΛΕΥΣΙΝΙΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ, ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΕΞΙΧΝΙΑΣΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ.

Είναι πολλές οι αναφορές των μύθων για τα ηλιακά άρματα με τα οποία ταξίδευαν διάφοροι ήρωες, με χαρακτηριστικότερο τον μύθο του ταξιδιού του Φαέθωνος.

Ακόμη οι αναφορές σε αστρονομικά θέματα, διαφόρων μυημένων στα μυστήρια φιλοσόφων, ξεπερνούν τα όρια των γνώσεων, που κατά την συμβατική ιστορία θα έπρεπε να έχουν. 

Χαρακτηριστική είναι η αναφορά του Σωκράτη στον "Φαίδωνα" του Πλάτωνα, όπου μιλάει για την σφαιροειδή μορφή της Γης, την περιγράφει πώς φαίνεται από ψηλά, και λέει ότι αυτό που εμείς βλέπουμε για ουρανό δεν είναι ο πραγματικός, αλλά όταν βγούμε έξω από αυτόν (έξω από την ατμόσφαιρα) βλέπουμε την πραγματική του εικόνα.

Από το περιοδικό NEXUS Μάιος 1998

πηγή

Διαβάστε περισσότερα... »