Ακολουθήστε μας στο Facebook
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 24 Δεκεμβρίου 2021
Δευτέρα 24 Δεκεμβρίου 2018
Πέμπτη 31 Δεκεμβρίου 2015
«Οι Επισκέπτες»: Μια συγκινητική ταινία μικρού μήκους, για τα Χριστούγεννα
Μια ταινία του Θοδωρή Παπαδουλάκη
με την ευγενική χορηγία της Τράπεζας Χανίων
Η παραπάνω ταινία μικρού μήκους του Θοδωρή Παπαδουλάκη, πραγματεύεται τις μέρες των Χριστουγέννων και τις οικογενειακές στιγμές που οι περισσότεροι περνούν γύρω από τα στολισμένα τους τραπέζια. Όχι όλοι όμως.
Πρωταγωνιστές είναι ένα ηλικιωμένο ζευγάρι το οποίο κάθεται σε ένα χριστουγεννιάτικο τραπέζι έτοιμο να υποδεχθεί ολόκληρη την οικογένεια και γεμίσει το σπίτι με αγάπη, χαρά και παιδικά χαμόγελα.
Μόνο που η οικογένεια θα βρεθεί με τη βοήθεια της… τεχνολογίας, αφού τους χωρίζει μεγάλη απόσταση. Όταν η σύνδεση θα χαθεί, το ζευγάρι επαναφέρεται στην πραγματικότητα και στη μοναξιά, μέχρι που οι απρόσμενοι επισκέπτες θα κάνουν την εμφάνισή τους και θα δώσουν καινούριο νόημα στη βραδιά!
Κυριακή 27 Δεκεμβρίου 2015
«Το κοριτσάκι με τα σπίρτα»: Η εγκληματολογική προσέγγιση του παραμυθιού
Η παιδική κακοποίηση αποτελεί το κεντρικό ζήτημα γύρω από το οποίο πλέκεται το συγκεκριμένο παραμύθι. Το κοριτσάκι παραμονή Πρωτοχρονιάς βρίσκεται στο δρόμο για να πουλήσει σπίρτα και ενώ κρυώνει δεν μπορεί να γυρίσει σπίτι, εξαιτίας του φόβου που βιώνει λόγω της κακοποίησης που υφίσταται από τους γονείς της και συγκεκριμένα από τον πατριό.
Η μητέρα συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις είτε συμμετέχει στην κακοποίηση είτε παραμένει σιωπηλή με αποτέλεσμα να είναι σαν να συναινεί στην κατάσταση αυτή.
Η φτώχεια και οι άσχημες συνθήκες διαβίωσης αποτελούν βασικούς κοινωνικο- οικονομικούς παράγοντες που μπορεί να οδηγήσουν το άτομο στην εξαθλίωση, την περιθωριοποίηση ακόμη και το θάνατο. Το ορφανό και απροστάτευτο παιδί προσπαθεί να ανταπεξέλθει στα βάσανα της ζωής της και προσπαθεί να επιβιώσει.
Είναι ένα θύμα της οικογένειάς της, που βιώνει ταυτόχρονα την κοινωνική αδιαφορία.
Στο δρόμο όπου βρίσκεται κανείς δεν νοιάζεται να τη φροντίσει, να ενδιαφερθεί για αυτή ή να την μαζέψει στο σπίτι του.
Είναι ένα θύμα της οικογένειάς της, που βιώνει ταυτόχρονα την κοινωνική αδιαφορία.
Στο δρόμο όπου βρίσκεται κανείς δεν νοιάζεται να τη φροντίσει, να ενδιαφερθεί για αυτή ή να την μαζέψει στο σπίτι του.
Το συγκεκριμένο παραμύθι τελειώνει με το θάνατο της μικρής, χωρίς όμως να αφήνει μια πικρία στο τέλος. Ο θάνατος του κοριτσιού παρουσιάζεται ως η λύτρωση, είναι ένας ευτυχισμένος θάνατος που παραδίδει τη μικρή στην αγκαλιά της γιαγιάς της, που ήταν και το μόνο πρόσωπο που τη αγαπούσε και δεν ήταν πλέον στη ζωή για να τη φροντίζει.
Ο θάνατος λειτουργεί ως λύτρωση από τα βάσανα, και από την άθλια και μίζερη ζωή, με αποτέλεσμα να παρουσιάζεται ως η μόνη λύση στο συγκεκριμένο κοινωνικό πρόβλημα.
Ο θάνατος λειτουργεί ως λύτρωση από τα βάσανα, και από την άθλια και μίζερη ζωή, με αποτέλεσμα να παρουσιάζεται ως η μόνη λύση στο συγκεκριμένο κοινωνικό πρόβλημα.
Ο φόβος είναι ένας από τους λόγους που το κορίτσι επέλεξε να μείνει στον παγωμένο δρόμο παρά να γυρίσει στο σπίτι της. Επίσης, στο σπίτι η κατάσταση μπορεί να ήταν χειρότερη από αυτή που βίωνε στο σπίτι. Πολλές φορές, η συναισθηματική, ψυχολογική, λεκτική και σωματική βία είναι χειρότερη από τις συνθήκες που επικρατούν λόγω του καιρού. Η βία για το κορίτσι μάλλον ήταν χειρότερη από το κρύο και την πείνα.
Το παραμύθι αυτό μπορεί να προκαλεί στον αναγνώστη θλίψη, μελαγχολία, αγανάκτηση και οργή για όσα βιώνει το κοριτσάκι. Ωστόσο, αν ήμασταν εκεί θα βρισκόμασταν ανάμεσα στους άλλους περαστικούς που δεν έδωσαν καμία σημασία. Ορισμένα κοινωνικά ζητήματα δεν θα ήταν τόσο έντονα, αν όλοι ήμασταν περισσότερο ευαισθητοποιημένοι.
Η θυματοποίηση των παιδιών και άλλων κοινωνικά ευάλωτων ομάδων είναι συνήθως ένας φαύλος κύκλος, από τον οποίο τα άτομα δεν μπορούν να βγουν μόνα τους. Το ερώτημα είναι: που είναι όλοι οι υπόλοιποι; Είναι απλοί παρατηρητές ή ούτε καν παρατηρητές; Τις περισσότερες φορές ότι δεν μας αφορά άμεσα είτε το αγνοούμε είτε το παραβλέπουμε.
Πρόκειται για ένα παραμύθι που θίγει δύο βασικά κοινωνικά ζητήματα –την παιδική κακοποίηση και τη φτώχεια-, ενώ ταυτόχρονα φέρει και συμβολικά στοιχεία που συνάδουν με τη φύση των παραμυθιών.
Το κοριτσάκι βλέπει οράματα, τα οποία λειτουργούν ως ένας τρόπος διαφυγής από την άθλια και τραγική κατάσταση, στην οποία είναι αναγκασμένο να ζει, υποφέροντας από το κρύο, την πείνα και τη δυστυχία.
Το κοριτσάκι βλέπει οράματα, τα οποία λειτουργούν ως ένας τρόπος διαφυγής από την άθλια και τραγική κατάσταση, στην οποία είναι αναγκασμένο να ζει, υποφέροντας από το κρύο, την πείνα και τη δυστυχία.
Είναι ένα παραμύθι με κοινωνικό περιεχόμενο, που θέτει προβληματισμούς για σημαντικά κοινωνικά προβλήματα, αλλά δεν δίνει ή δεν προτείνει συγκεκριμένες λύσεις. Στόχος είναι περισσότερο ο προβληματισμός κυρίως μέσα από τις συνθήκες που βιώνει το κορίτσι, τις επιπτώσεις που έχει στην ίδια του τη ζωή, αλλά και τη συμπεριφορά των περαστικών.
Η ψυχρότητα των περαστικών για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των συνανθρώπων του και κυρίως των μικρών, απροστάτευτων, παιδιών, είναι ένα ζήτημα προς προβληματισμό. Η κοινωνική αναλγησία και η έλλειψη κοινωνικού κράτους, καθώς και οι αντιθέσεις που φτάνουν στο έπακρο ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς αποτελούν τα κύρια στοιχεία που αναδύονται από το συγκεκριμένο παραμύθι.
Οι σπίθες φλόγας είναι απλά μια μικρή ελπίδα, η οποία όμως δεν έχει καμία βάση, δεν στηρίζεται σε κάτι πραγματικό. Ωστόσο, αυτό που απομένει στον εξαθλιωμένο ή φτωχό είναι μόνο η ελπίδα για μια αλλαγή, για κάτι καλύτερο, για τη σωτηρία. Η ελπίδα συντηρείται μέσα από τα οράματα, όμως όταν όλα αυτά δεν έχουν μια πραγματική βάση κάποια στιγμή οι ελπίδες εξανεμίζονται και τα οράματα καταρρέουν, με ολέθριες σε ορισμένες περιπτώσεις συνέπειες.
Το παραμύθι αυτό στοχεύει στο να συγκινήσει ή να ευαισθητοποιήσει τον αναγνώστη, τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά αλλά και ολόκληρη την κοινωνία, που είναι υπεύθυνη για την κοινωνική ανισότητα και την αδικία που επικρατεί στο κόσμο. Αν υπήρχε ένα άρτια σχεδιασμένο και εφαρμοσμένο κοινωνικό κράτος το κοριτσάκι, όπως και το κάθε άτομο που ανήκει σε μια ευάλωτη κοινωνική ομάδα, δεν θα έφτανε στο θάνατο ή ακόμη και στην καθημερινή εξαθλίωση.
Στόχος του κοινωνικού κράτους είναι η ύπαρξη κοινωνικής ισότητας και δικαιοσύνης, χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα φτάσουμε ποτέ στην εξάλειψη των ανισοτήτων.
Στόχος του κοινωνικού κράτους είναι η ύπαρξη κοινωνικής ισότητας και δικαιοσύνης, χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα φτάσουμε ποτέ στην εξάλειψη των ανισοτήτων.
Η αδιάφορη στάση της κοινωνίας, αλλά και όλων των πολιτών, είναι εμφανής και την ημέρα που το κοριτσάκι βρέθηκε πεθαμένο και κάποιοι σχολίασαν το πώς γίνεται να πίστεψε ότι θα μπορούσε να ζεσταθεί με τα σπίρτα. Ο κυνισμός της κοινωνίας και η έλλειψη κατανόησης ενός ατόμου που βρίσκεται σε απόγνωση κυριαρχούν σε αυτό το σημείο του παραμυθιού.
Η απανθρωπιά ξεκινάει από την οικογένεια και φτάνει μέχρι την κοινωνία. Πρόκειται για μια ατομικιστική κοινωνία, στο επίκεντρο της οποίας βρίσκονται τα υλικά αγαθά, ενώ στόχος είναι η συσσώρευση αγαθών, με αποτέλεσμα να είναι δύσκολο να μοιραστούμε τα υλικά αγαθά με άλλους.
Επίσης, τα προβλήματα που δεν είναι δικά μας και θεωρούμε ότι ποτέ δεν πρόκειται να γίνουν δικά μας, απλά δεν μας αγγίζουν. Κανείς από όλους αυτούς δεν μπήκε στη θέση αυτού του κοριτσιού, ούτε σκέφτηκε πως θα ένιωθε αν αυτό ήταν το δικό του παιδί. Η έλλειψη ενσυναίσθησης μας κάνει απόμακρους και σκληρούς.
Η κοινωνική αδιαφορία και η σκληρότητα που εκφράζουν οι πολίτες και η κοινωνία στο σύνολό της προς τους φτωχούς και τους δυστυχισμένους οδηγεί στην εξάπλωση της κοινωνικής αδικίας και της εξαθλίωσης. Ο θάνατος είναι η μόνη λύτρωση από τα βάσανα της ζωής, τη φτώχεια και την περιθωριοποίηση του ανθρώπου.
Το κοριτσάκι με τα σπίρτα είναι ένα παραμύθι πολύ σύγχρονο, καθώς αναδύει κοινωνικά ζητήματα, τα οποία σήμερα βρίσκονται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Η φτώχεια είναι ένα ιδιαίτερα σημαντικό θέμα της σύγχρονης Ελλάδας της οικονομικής κρίσης, καθώς πολλά παιδιά στερούνται βασικά αγαθά για την ανάπτυξής τους, ενώ το κράτος δεν κάνει κάτι για αυτό.
Επίσης, ένα αρκετά σύγχρονο θέμα είναι η παιδική κακοποίηση. Η παιδική κακοποίηση, με όποια μορφή και αν εκδηλωθεί, έχει σημαντικές συνέπειες στην ψυχοσωματική, συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη του ατόμου.
Η παιδική κακοποίηση σε συνδυασμό με την παιδική εργασία αποτελούν ένα στοιχείο που εμφανίζεται κυρίως συνδεδεμένο με τη φτώχεια, ενώ όλα αυτά έχουν σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις στην ανάπτυξη του παιδιού. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, μία από τις πιο εμφανείς μορφές κακοποίησης που φαίνεται πως υφίσταται το κοριτσάκι είναι η παραμέληση.
Η παραμέληση χαρακτηρίζεται από έλλειψη διατροφής, ιατρικής φροντίδας, ένδυσης, στέγασης, σχολικής φοίτησης ή παρακολούθησης και προσοχής του παιδιού. Η παραμέληση αφορά την έλλειψη ή την ανεπάρκεια των παραπάνω στοιχείων σε τέτοιο βαθμό ώστε να παραβλέπεται ή να τίθεται σε σοβαρό κίνδυνο η υγεία και η ανάπτυξη του παιδιού.
Ένα παιδί θεωρείται παραμελημένο όταν έχει εγκαταλειφθεί ή όταν έχει αφεθεί χωρίς φροντίδα για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Η παιδική παραμέληση περιλαμβάνει διάφορους τύπους όπως σωματική, εκπαιδευτική, συναισθηματική ή ιατρική παραμέληση.
Τα παραμελημένα παιδιά νιώθουν μια διαρκή πείνα και κόπωση, συνήθως δεν έχουν καμία επιτήρηση στο σπίτι, παρουσιάζουν κακή σωματική υγιεινή και κατάσταση ένδυσης, η φροντίδα τους είναι ανεπαρκής, εμφανίζουν χρόνια προβλήματα υγείας, καθώς και προβλήματα στο σχολείο, έλλειψη κοινωνικών σχέσεων, αντικοινωνική συμπεριφορά, χαμηλή αυτοεκτίμηση και αυτοκαταστροφικές τάσεις.
Ένα ακόμη είδος κακοποίησης που υφίσταται είναι η σωματική κακοποίηση, καθώς αναφέρεται ότι αν επιστρέψει στο σπίτι χωρίς να πουλήσει τα σπίρτα θα υπάρξουν ξυλοδαρμοί από τον πατριό της.
Η σωματική κακοποίηση περιλαμβάνει τραυματισμούς ή κακώσεις του παιδιού, ενώ παρουσιάζονται διαφοροποιήσεις ως προς τη σοβαρότητα αλλά και ως προς την ηλικία του παιδιού. Οι κακώσεις μπορεί να είναι μία ή περισσότερες και η κακοποίηση να γίνεται συχνά ή σε τακτά χρονικά διαστήματα. Οι κακώσεις γίνονται συνήθως στο κεφάλι, τα άκρα και σε άλλα ακάλυπτα μέρη του παιδιού.
Πρόκειται για κακώσεις που δεν γίνονται τυχαία στο παιδί, αλλά προκαλούνται από κάποιο άτομο, συνήθως από άτομο που έχει αναλάβει τη φροντίδα του παιδιού. Οι κακώσεις περιλαμβάνουν εκδορές, μώλωπες, εγκαύματα, κατάγματα, ενώ μπορεί να φτάσουν μέχρι σοβαρότερες καταστάσεις όπως αιματώματα ακόμη και πρόκληση θανάτου.
Ένα ακόμη είδος κακοποίησης του κοριτσιού είναι η ψυχολογική κακοποίηση που περιλαμβάνει ένα σύνολο πράξεων και συμπεριφορών που στοχεύουν στον ψυχισμό του παιδιού, με βασικά στοιχεία την απόρριψη, την απομόνωση, την εκμετάλλευση, την υποτίμηση, τη συναισθηματική κατάπτωση και άλλες κοινωνικά αποκλίνουσες πράξεις.
Η ψυχολογική κακοποίηση του παιδιού περιλαμβάνει συνήθως τη συνεχή υποτίμηση ή απόρριψη του παιδιού, ή τον χαρακτηρισμό ή αντιμετώπιση του παιδιού ως ?αποδιοπομπαίου τράγου? από τα άτομα που το φροντίζουν. Επίσης, μπορεί να περιλαμβάνει υβριστική συμπεριφορά ή ψυχολογική τρομοκρατία, εγκλεισμό ή συνεχείς τιμωρίες του παιδιού που μπορεί να έχουν ολέθριες επιπτώσεις στη συναισθηματική και ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού.
Το συγκεκριμένο παραμύθι εστιάζει σε κοινωνικά θέματα και αναφέρεται σε μια πολύ παλαιότερη εποχή. Ωστόσο, το περιεχόμενο του παραμυθιού και τα κοινωνικά ζητήματα που θίγει είναι σύγχρονα περισσότερο από ποτέ, καθώς στη σημερινή εποχή είναι αρκετά τόσο τα περιστατικά της φτώχειας και της παιδικής εργασίας όσο και τα περιστατικά παιδικής κακοποίησης.
Οι προβληματισμοί που δημιουργεί το παραμύθι είναι έντονοι και τουλάχιστον ευαισθητοποιούν τον αναγνώστη σε θέματα που μπορεί ο καθένας να συναντήσει μέσα στην καθημερινότητά του.
Παπαδοπούλου Ελένη – Ψυχολόγος
Οι Αρχαίοι για τον ερχομό του Χριστού στη Γή
Τη Σάρκωση του Χριστού στη γη, ανέμενε μυστικά ολόκληρη η ανθρωπότητα
Ο σπερματικός λόγος των Χριστουγέννων
Ο αρχαίος κόσμος πριν την ενανθρώπηση του Χριστού στη γη το βράδυ των Χριστουγέννων - δε στερήθηκε φωτισμένων πνευμάτων που προσέγγισαν κατά Θεία παραχώρηση την Αλήθεια, αποδεικνύοντας ότι προϋπήρχε το Σχέδιο Σωτηρίας του Θεού και πως γι΄ αυτό ακριβώς δόθηκε ο σπερματικός λόγος (σπέρματα αληθείας και πληροφόρησης) σε διάφορα έθνη και λαούς (αφού όλοι εξ Αδάμ), σε ενάρετους ανθρώπους, σε ευσεβείς ερευνητές και φιλοσόφους, επειδή ακριβώς Θεός ο Πατήρ και αυτών...
Έτσι χαρακτηριστικά μέσα στην ιστορία αναφέρονται (τα περισσότερα από τα παρακάτω συγκλονιστικά στοιχεία αντλήθηκαν από σχετικές εκπομπές του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος 89,4 FM, Δεκέμβριος 2002 μ.Χ.):
· οι Χαλδαίοι - Πέρσες, στους οποίους δόθηκε διά του Βαλαάμ, που έζησε στα χρόνια του Μωυσή (13ος αι. π.Χ.) η προφητεία του λαμπρού άστρου και της Γέννησης του Χριστού, η οποία και επαληθεύτηκε αιώνες αργότερα, με την εμφάνιση πράγματι του κινούμενου λαμπρού νέου αστέρος - που ήταν βέβαια Άγγελος Φωτός - και την ενανθρώπηση του Χριστούμε τη Γέννησή Του στη Βηθλεέμ, την οποία επιβεβαίωσαν προσωπικά και επιτόπου οι τρεις Πέρσες Μάγοι, που είδαν και ακολούθησαν το νέο λαμπρό αστέρι, εξαιτίας της παλαιότατης προφητείας!
· στους Ινδούς υπήρχαν επίσης προσδοκίες για την έλευση του Υιού του Θεού. Π.χ. στον Βεδισμό υπάρχει προσδοκία για τοΘεό του Φωτός ο οποίος θα ενανθρωπιστεί εκ της Παρθένου και θα αποσταλεί στον κόσμο από τον ουράνιο Πατέρα Του, ως μεσίτης μεταξύ Θεού και κόσμου!
Κατά τα κείμενα ακόμη του Μαχαγιάνα Βουδισμού, αναμένονταν να έρθει ο Θείος Λυτρωτής και Διδάσκαλος, ο οποίος θα αποκαλύψει θείες αλήθειες εκ του πληρώματος της Σοφίας Αυτού και θα πληρώσει τις εσώτατες επιθυμίες και τις νοσταλγίες του ανθρώπου!..
Κατά τα κείμενα επίσης του Ινδικού Βουδισμού, ο ιστορικός Βούδας, που έδρασε κατά τα τέλη του 5ου π.Χ. αιώνος, απέκρουσε κατηγορηματικά ισχυρισμούς οπαδών του ότι τάχα δεν θα υπάρξει στο μέλλον διδασκαλία μεγαλύτερη από εκείνου. Έλεγε μάλιστα ότι μετά από 500 χρόνια θα χρεοκοπήσει η διδασκαλία μου, σα να προαισθανόταν τι επρόκειτο να επακολουθήσει... Επειδή όταν θα έβγαινε ο Αληθής Αυτόφωτος Ήλιος του Κόσμου, όλα τα μικρά ετερόφωτα αστέρια θα χανόταν... ακριβώς 500 χρόνια μετά!
Επίσης και στον Θιβετιανό Βουδισμό, αναμενόταν Παρθενογέννητος Θεάνθρωπος Λυτρωτής, ο οποίος θα σώσει τον άνθρωπο και θα επαναγάγει την ανθρωπότητα στην αρχέγονη χρυσή εποχή!..
· στο Ιράν αναμενόταν ο Σωτήρας Θεάνθρωπος, ο οποίος θα γεννηθεί εκ Παρθένου και θα συντελούσε στην ανακαίνιση και τον καθαρμό του κόσμου!..
· στην Αίγυπτο επίσης υπήρχε ο "μύθος" ότι θα έρθει στον κόσμο Εκείνος που θα σώσει και θα λυτρώσει το γένος των ανθρώπων!..
· ο Κομφούκιος στην Κίνα, 500 χρόνια κι αυτός νωρίτερα, ανέμενε τον Άγιο, τον Θεάνθρωπο, ο οποίος θα είχε την λυτρούσα γνώση και θα έσωζε και θα κυβερνούσε τον κόσμο!..
Αλλά και πολλές κινέζικες παραδόσεις ανέμεναν τον Ποιμένα και Άρχοντα, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως Αγιότατος και Καθολικός Διδάσκαλος και Κυρίαρχος!.. Ο Άγιος αυτός υπήρχε προ του ουρανού και της γης! Είναι ο ποιητής, Δημιουργός και συντηρητής των πάντων! Όσο Μέγας και αν είναι, έχει και την Ανθρώπινη φύση! Αυτός και μόνος είναι άξιος να θυσιαστεί εις τον υπέρτατον Δεσπότην και Άρχοντα του Κόσμου! Αυτός θα συνδιαλλάξει τον ουρανό μετά της γης! Ο προσδοκώμενος Άγιος είναι ενωμένος μετά του ουρανού!.. Γι΄ αυτό στους αρχαίους Κινέζους φιλοσόφους ονομάζεται Ουρανάνθρωπος!..
· ο Αισχύλος, που έγραψε 500 χρόνια πριν από τη γέννηση του Χριστού από την Παρθένο, για τον Παρθενογέννητο, που θα ερχόταν να βοηθήσει τους ανθρώπους!!!
· οι Σωκράτης και Πλάτωνας, όπου στο βιβλίο Αλκιβιάδης ΙΙ του Πλάτωνα, εμφανίζεται ο Σωκράτης να λέει στον Αλκιβιάδη, 400 χρόνια πριν την Έλευση του Χριστού, πως ο άνθρωπος πρέπει να ζει εν αναμονή, μέχρις ότου φτάσει ο καιρός να διδαχθεί από τον προσδοκώμενο Υπεράνθρωπο Διδάσκαλο!.. Άλλωστε η προσέγγιση του Σωκράτη προς τον Μόνο, Ένα αληθινό Θεό και η αποποίηση του ανύπαρκτου δωδεκάθεου δεν ήταν εκείνη που τον καταδίκασε σε θάνατο;
· ο ιστορικός Τάκιτος μαρτυρεί 60 χρόνια πριν τη Γέννηση του Σωτήρα, πως όλοι ήταν πεπεισμένοι επί τη πίστη αρχαίων προφητειών ότι η ανατολή έμελλε να υπερισχύσει και ότι μετά όχι από πολύ καιρό, θα έβλεπαν εξερχόμενους από την Ιουδαία αυτούς που έμελλε να ποιμάνουν την Οικουμένη!
· ο Κικέρων, ο οποίος εμφανίζεται 50 μόλις χρόνια πριν την Σάρκωση του Χριστού, να νοσταλγεί την εποχή που θα κυβερνά παντού είς Διδάσκαλος και Κυρίαρχος, ο Θεός!.. Εποχή βέβαια που δεν είναι άλλη από την αιώνια Βασιλεία του Χριστού εν ουρανοίς!
ο Οράτιος και ο Οβίδιος που κάνουν λόγο για τη χρυσή εποχή (του Παραδείσου) που χάθηκε...
· ο Βιργίλιος στην 4η Εκλογή του, αφιερωμένη στο φίλο του Πολύωνα, μιλά για το Θείον Παιδίον, το οποίο θα επαναφέρει στην ανθρωπότητα τον Χρυσό Αιώνα. Επίκειται, λέει ο Βιργίλιος, έναρξις νέα χρονικής περιόδου, περιόδου παγκοσμίου τάξεως, οσονούπω φτάνει η επάνοδος της αρχικής βασιλείας του Υψίστου Θεού! Οσονούπω νέα χρυσή γενεά στέλλεται άνωθεν από τα ουράνια ύψη εις την γην.
Συ λοιπόν φωτεινή επιλόχειος θεά, προστάτεψε την Μητέρα,καθ΄ ην στιγμήν θα γεννάται εξ αυτής το Βρέφος, δια του οποίου θα λήξει η δυστυχής γενεά! Δια πρώτην φορά στην παγκόσμιο ιστορία! Και νέα γενεά ευτυχής θα ανατείλει σ΄ όλον τον κόσμο. Ήδη άρχισε να βασιλεύει ο πάμφωτος Εις (ένας) Θεός...
Ελθέ πολυτίμητε Υιέ του Θεού, μεγάλε Υιέ του Υψίστου. Οσονούπω φτάνει η εποχή. Ρίψον το βλέμμα Σου εις την ανθρωπότητα, την κλονιζομένη από το βάρος της αμαρτίας. Ρίψον το βλέμμα Σου και ειδέ πως τα πάντα σκιρτούν για την εποχή, η οποία οσονούπω φτάνει!.. Και αυτό το "οσονούπω" του Βιργίλιου λέχθηκε 41 χρόνια μόλις πριν από την ενσάρκωση του Υιού του Θεού από την Πανάγια Μητέρα Του στη Βηθλεέμ!!!
Διπλή χαρά για τον Ελληνισμό
Η μεγάλη παγκόσμια χαρά των Χριστουγέννων, της Σωτηρίας της Ανθρωπότητας, είναι διπλή χαρά για τον Ελληνισμό, του οποίου οι σοφοί και φιλόσοφοι με κάθε τρόπο έψαξαν να ανακαλύψουν τον Αληθινό Δημιουργό του Κόσμου, Εκείνον που και τη γλώσσα μας χάρισε και δια του Μεγάλου Αλεξάνδρου την άπλωσε, αλλά και την υψηλή και μεγίστη αποστολή, να μεταφέρουμε δια της γλώσσας μας, μέσα στις χιλιετηρίδες, πολεμούμενοι και θριαμβεύοντες, την ολόχρυση γνώση του ίδιου του Θεού, την Ορθή Πίστη, την Θεία Ορθοδοξία και να την υπερασπιστούμε με αίμα, με χαρά και με θάρρος, γράφοντας την πιο ένδοξη ιστορία του κόσμου! Ιστορία που δεν τέλειωσε, αλλά αναμένει σε λίγο την τελική λαμπρή φάση της...
Η είδηση, το κήρυγμα της Ενανθρωπήσεως του ίδιου του Θεού μας, του Χριστού, δια στόματος των Αποστόλων, βρήκε τότε τον Ελληνισμό σε μια τραγική στιγμή, σε ώρες που «σταυρωνόταν» από τον βαρβαρισμό και τον εκχυδαϊσμό των Ρωμαίων(με λίγες φωτεινές εξαιρέσεις), την ώρα που το λεπτό πνεύμα του Ελληνικού Πολιτισμού καταπατούνταν και μάτωνε σε Αρένες αντί σε Θέατρα και σε παρωδίες Εορτών, ακόμη και σε παρωδίες δήθεν «Ολυμπιακών Αγώνων»…
Στις πληγωμένες και ευσεβείς καρδιές των Ελλήνων αλλά και στις προχωρημένες διάνοιές τους, το μήνυμα της Σωτηρίας, η ελπίδα της Ανάστασης, η βεβαιότητα της Αιωνιότητας, το υψηλό νόημα του Χριστιανισμού, έπεσε σαν μάννα εξ ουρανού, αφού ο Ελληνισμός, συναντούσε επιτέλους Εκείνον που τον έπλασε, για να μεταφέρει τη νέα Κιβωτό της Καινής Διαθήκης Του! Έβρισκε Εκείνον, που άγγιζε και δονούσε το ευσεβές πνεύμα και το υψηλό πολιτισμικό επίπεδο του λαού μας, δώρα και πάλι δικά Του…
Και όταν ήρθε εκείνη η συγκλονιστική και μοναδική θεία ώρα, εκείνη η άγια νύχτα των Χριστουγέννων, κάπου στον ουρανό, η ψυχή του Σωκράτη, που θανατώθηκε επειδή πρωτομίλησε για Εκείνον τον Ένα και Αληθινό Θεό, η ψυχή του Σωκράτη πουγκρέμισε πρώτος τα είδωλα της αγνοίας, σίγουρα ευφραινόταν…
Όμως τον Σωκράτη τον αποφεύγουν οι ξενόφερτες Νεοειδωλολατρικές Τελετουργίες και οι παγιδευμένες Αρχαιολατρικές Ομάδες, επειδή αποτελεί ακριβώς τη μεγάλη απόδειξη της τελείας πλάνης τους…
Ο Ελληνισμός έχει συνέχεια. Επειδή ακριβώς ήταν συνέχεια μέσα στο Σχέδιο του Θεού για τη Σωτηρία της Ανθρωπότητας. Η εντυπωσιακή αρχαία ευσέβειά του, τον έσπρωξε σε θαυμαστά έργα, ενώ ταυτόχρονα η ακούσια άγνοιά του για τον Αληθινό Θεό, είλκυσε το έλεος και την ιδιαίτερη αγάπη του Χριστού μας, αλλά και τη μεγάλη και φοβερά προστασία της Παναγίας Μητέρας Του…
Σάββατο 26 Δεκεμβρίου 2015
Δε σε "αντέχουμε" Χριστέ μου...
Κύριε, εκείνο το παγερό βράδυ δεν βρέθηκε κατάλυμα να σε φιλοξενήσει. Ένας χώρος να στεγάσει την αγάπη σου. Μία γωνιά να ζεστάνει την νεαρή μητέρα σου. Μικρό παιδί μες στην αθωότητα μου, απορούσα, «μα γιατί δεν βρέθηκε κανείς να σε φιλοξενήσει;
Βρέφος, μωρό παιδί, μιας ξένης κοπέλας χαμένης μέσα στην νύχτα με την αγωνία στα μάτια». Τώρα που μεγάλωσα και η αθωότητα έδωσε την θέση της στην εμπειρία του κακού, έμαθα το «γιατί». Γιατί αυτός ο κόσμος δεν αντέχει Χριστέ μου, την ομορφιά της αγνότητας σου. Κόσμος ψεύδους και υποκρισίας, μίσους και αδικίας, δεν έχει χώρο για σένα. Είμαι πλέον βέβαιος, ότι όσες φορές κι αν ξανάρθεις σε αυτή την γη, πάλι σε φάτνη θα γεννηθείς, γιατί δεν σε αντέχουν.
Δεν μπορούν την αγάπη και την ελευθερία σου. Τους παιδεύεις Χριστέ μου, τους μπερδεύεις. Αυτοί διψάνε για εξουσία και δύναμη και εσύ έρχεσαι ταπεινός και αδύναμος. Αυτοί διψάνε για απειλές και τιμωρίες και εσύ συγχωρείς και ανέχεσαι. Αυτοί θέλουν «νόμους» και «δικαιοσύνη» και εσύ τους δίνεις αγκαλιές και φιλιά, την κόλαση ποθούν και τους χαρίζεις τον παράδεισο.
Γι αυτό σου λέω, και σήμερα πάλι να ερχόσουν σε σκοτεινό και παγερό δρόμο θα σε πετούσαν. Πρόσφυγα θα σε έκαναν, ζητιάνο και ρακένδυτο, τρελό θα σε ονόμαζαν, ως ασεβή και αιρετικό θα σε καταδίκαζαν, έξω από τις θρησκείες τους θα σε πετούσαν ως επικίνδυνο.
Είναι αλήθεια Χριστέ μου, ότι ποτέ δεν σε κατάλαβαν οι ισχυροί και «δίκαιοι», οι «ικανοί» και επιτυχημένοι, οι καθώς πρέπει και «τέλειοι».
Μονάχα εκείνοι οι ταπεινοί και τσαλακωμένοι της ζωής, οι απογοητευμένοι και πονεμένοι, οι αμαρτωλοί, οι πόρνες και τελώνες της ιστορίας, όλοι εκείνοι που ποτέ δεν θεώρησαν ότι αξίζουν την Βασιλεία σου, μονάχα εκείνοι Κύριε, σε αναγνώρισαν και σε δέχθηκαν, γιατί πρώτα είχαν αποδεχθεί την αποτυχία και την αδυναμία τους, το πυκνό σκοτάδι της δικής τους παγερής νύχτας.
Είναι Χριστέ μου που αιώνες τώρα επιμένεις να αγαπάς τους κολασμένους που μυρίζουν παράδεισο. Είναι Κύριε που αγαπάς εκείνους που δεν αγάπησε κανείς…
π.λίβυος
Τα 5+1 πράγματα που δεν γνωρίζουμε για τα Χριστούγεννα!
ΠΟΤΕ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ;
Μπορεί τα Χριστούγεννα να είναι μία από τις αγαπημένες γιορτές μας, ωστόσο υπάρχουν αρκετά πράγματα -συγκεκριμένα 6- που πολλοί από εμάς δεν τα γνωρίζουν για τη συγκεκριμένη γιορτή. Όπως για παράδειγμα ισχύει ότι ο Χριστός γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου;
Γιορτάζονταν πάντοτε τα Χριστούγεννα αυτή την ημερομηνία; Πόσοι ήταν οι Μάγοι και που φυλάσσονται σήμερα τα δώρα τους; Τι ήταν το άστρο της Βηθλεέμ; Διαβάστε τις απαντήσεις.
1. Πότε γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα;
Κάθε χρόνο γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα..Μια σταθερή γιορτή για τη γέννηση του Χριστού που πέφτει στις 25 Δεκεμβρίου..Μα ήταν πάντα έτσι;
Τα Ευαγγέλια (ένα για την ακρίβεια) μας ενημερώνουν για τη γέννηση του Χριστού, αλλά φυσικά δεν μας παρέχουν καμία συγκεκριμένη ημερομηνία. Επιπλέον ο Ιησούς ζητούσε από τους μαθητές τους να εορτάζουν την ανάμνηση του θανάτου του.(Λουκ 22:19, 20)
Αυτό μπορεί να οφείλεται στην Εβραϊκή παράδοση, καθώς οι Εβραίοι της εποχής δεν γιόρταζαν γενέθλια,διότι ήταν ταυτισμένα με τις παγανιστικές εορτές των Ρωμαίων. Η ανάπτυξη του εορτασμού των Χριστουγέννων έγινε μετά το τέλος των διωγμών των Χριστιανών περί τον 3ο μ.Χ. αιώνα. Οι πρώτοι Χριστιανοί συνήθιζαν να γιορτάζουν τα Χριστούγεννα μαζί με την Βάπτιση του Ιησού στις 6 Ιανουαρίου, τα περίφημα «Θεοφάνια».
Η απόφαση να μεταφερθεί ο εορτασμός των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου έγινε για να επικαλείψει την μεγάλη παγανιστική εορτή των Ρωμαίων, που ήταν αφιερωμένη στον «ανίκητο Ήλιο». (Dies Invictis Solis)
Επίσης μεγάλες εορτές ήταν τα Saturnalia (προς τιμήν του Κρόνου) και τα Broumalia. Η εορτές αυτές είχαν περίοπτη θέση στο Ρωμαικό ημερολόγιο αφού σηματοδοτούσαν το τέλος του χειμερινού ηλιοστάσιου.
Η 21η Δεκεμβρίου είναι η μικρότερη μέρα του χρόνου ενώ για τις τρεις επόμενες μέρες ο Ήλιος φαίνεται στάσιμος. Την 25η Δεκεμβρίου οι μέρες αρχίζουν και πάλι να δυναμώνουν, σηματοδοτώντας τη νίκη του φωτός έναντι του σκότους. Έτσι η εορτή των Χριστουγέννων τοποθετήθηκε και συμβολικά αλλά και πολιτικά: σηματοδοτούσε την νίκη των Χριστιανών επί των ειδωλολατρών. Ο Ήλιος της Δικαιοσύνης είναι λοιπόν ο Ιησούς που είναι «το φώς του κόσμου» (Ιωαν 8:12) και όχι ο παγανιστικός θεός Ήλιος των Ρωμαίων.
2. Πόσοι ήταν οι Μάγοι;
Όλοι ξέρουμε τον Βαλτάσαρ, τον Μελχιορ και τον Γκασπάρ, τους Μάγους εξ Ανατολών που ήρθαν να επισκεφθούν το Θείο Βρέφος. Αυτό δεν είναι απόλυτα σωστό. Τα Ευαγγέλια ΔΕΝ αναφέρουν πόσοι και ποιοί Μάγοι επισκέφθηκαν τον Ιησού, αλλά αναφέρονται σε αριθμό δώρων!
Τα ονόματα των μάγων μας είναι γνωστά από απόκρυφα Ευαγγέλια. Σύμφωνα με την παράδοση, οι Μάγοι ήταν Πέρσες, καθώς η Περσία ήταν η μόνη χώρα που συνόρευε με τη Ρωμαική Αυτοκρατορία όπου οι Μάγοι θεωρούντο σημαντικοί επιστήμονες.
3. Τι ήταν το άστρο της Βηθλεέμ;
Πολλοί μελετητές έχουν προσπαθήσει να «αποκρυπτογραφήσουν» το περίφημο Άστρο της Βηθλεέμ. Με βάση αστρονομικές παρατηρήσεις, το «άστρο» δεν ήταν παρά μια σύνοδος Δία-Κρόνου ή Δία-Αφροδίτης. Το άστρο δεν ήταν στην Ανατολή όπως λανθασμένα πιστέυουν κάποιοι. Τα Ευαγγέλια αναφέρουν οτι είδαν το άστρο «εν τη ανατολή» δηλαδή στην ανατολή του, πράγμα που σημαίνει ότι το αστέρι ήταν ψηλά στον Ουρανό όλη τη νύχτα.
Ανέτειλε όπως ο ήλιος και στάθηκε όπως ο ήλιος. Αυτό είναι μια από τις πέντε κύριες αστρολογικές θέσεις των Βαβυλωνίων, όταν θεωρήθηκε ότι έτσι συνέβαινε για να έχει ένα ουράνιο σώμα τη μέγιστη επιρροή του στα παγκόσμια γεγονότα.
Σε κάθε περίπτωση, είτε το 7 π.Χ. είτε το 2 π.Χ. οπότε έγιναν οι σύνοδοι Δία-Κρόνου ή Δία-Αφροδίτης έγιναν δύο θαυμαστά γεγονότα που μπορεί να θεωρήθηκαν σημεία για τους αστρονόμους.
Στην περίπτωση Δία-Κρόνου, βλέπουμε ότι ο Δίας και ο Κρόνος ήρθαν σε στενή επαφή στον Ουρανό τρεις φορές. Στις 27 Μαΐου του 7 π.Χ., σταμάτησαν απέχοντας απόσταση μία μοίρα και δύο μήνες αργότερα ήταν σε απόσταση 3 μοιρών.
Ακολούθως έκαναν σύνοδο δύο περισσότερες φορές, απέχοντας 1 μοίρα στις 6 Οκτωβρίου και στις 1 Δεκεμβρίου του 7 π.Χ. προτού να απομακρυνθούν οριστικά ο ένας από τον άλλον. Ήταν αυτό που οι αστρονόμοι καλούν τριπλή σύνοδος. Ένα αστρονομικό γεγονός που συμβαίνει κάθε 20 χρόνια, έγινε τρεις φορές σε λίγους μήνες. Μάλιστα στις 25 Φεβρουαρίου ο Άρης συμμετείχε στη σύνοδο, σχηματίζοντας ένα ισοσκελές τρίγωνο με τον Δία και τον Κρόνο!
Στην περίπτωση Δία-Αφροδίτης που έγινε το 2π.Χ έγινε κάτι πραγματικά περίεργο! Ο Δίας φάνηκε να περνά μπροστά από την Αφροδίτη, να σταματά και να κινείται ανάδρομα παιρνόντας δεύτερη φορά από την Αφροδίτη και τελικά να ξαναβρίσκει την κανονική του πορεία και να ''προσπερνά'' την Αφροδίτη για τρίτη φορά!
4. Τελικά πότε γεννήθηκε ο Χριστός;
Με βάση τους παραπάνω αστρονομικούς υπολογισμούς και τα ιστορικά δεδομένα μπορούμε να υπολογίσουμε την ημερομηνία γέννησης του Χριστού. Εάν γεννήθηκε το 7 π.Χ., όπως πολλοί θεωρούν σωστό, και εάν η θεωρία συνόδου είναι σωστή τότε αυτό δείχνει τη Γέννηση του Ιησού τον Αύγουστο ή το Σεπτέμβριο.
Δεν έχουμε κανέναν τρόπο να είμαστε βέβαιοι για την ακριβή ημέρα, αλλά θα μπορούσαμε να πάρουμε την ημέρα κατά την οποία ο Δίας και ο Κρόνος όταν ήταν στον ουρανό όλη η νύχτα, την Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου του 7 π.Χ.
Η ημερομηνία αυτή αντιστοιχεί στον εβραϊκό μήνα Τισρί, ο οποίος τοποθετείται από τα μέσα Σεπτεμβρίου έως στις αρχές του Οκτωβρίου- θυμίζουμε οτι το Εβραικό Ημερολόγιο είναι ΣΕΛΗΝΙΑΚΟ. Σύμφωνα με τις Γραφές ο Ζαχαρίας, πατέρας του Ιωάννη του Πρόδρομου, ήταν ιερέας και συνάντησε τον αρχάγγελο Γαβριήλ τις ημέρες της εφημερίας του στον Ναό. Αυτό συνέβη τον μήνα Ταμμούζ (Ιούνιο-Ιούλιο). Μετά την υπηρεσία του, η στείρα γυναίκα του, η Ελισάβετ, συνέλαβε – όπως προανήγγειλε ο αρχάγγελος – τον Ιωάννη τον Πρόδρομο.
Όταν η Ελισάβετ βρισκόταν στον έκτο μήνα κυήσεως, πιθανώς τον μήνα Τεμπέθ (Δεκέμβριος-Ιανουάριος), ο αρχάγγελος Γαβριήλ ανήγγειλε και στην Παρθένο Μαρία ότι πρόκειται να γίνει μητέρα του Υιού του Θεού. Έτσι η γέννηση 9 μήνες αργότερα, τοποθετείται στον μηνά Τισρί, δηλαδή τον Σεπτέμβριο, που ίσως είναι ο μήνας γέννησης του Χριστού.
5. Τι αντιπροσωπεύουν τα δώρα;
Σύμφωνα με την παράδοση, χρυσός, σμύρνα και λιβάνι προσφέρθηκαν από τους Μάγους. Ο χρυσός ήταν δώρο που προσφέροταν σε Βασιλείς και συμβολίζει τη Βασιλεία των Ουρανών. Το λιβάνι, χρησιμοποιείτο σε θρησκευτικές τελετές και συμβολίζει τον Ιησού ώς Ιερέα. Τέλος τα σμύρνα χρησίμευαν στην παραγωγή αρωμάτων και στην περιποίηση των νεκρών.
Συμβολίζει την αθανασία του Χριστού. Παρόλα αυτά, το πιο εντυπωσιακό είναι ότι και τα τρία δώρα δεν χάνουν ΠΟΤΕ τις φυσικές τους ιδιότητες παρά το πέρασμα του χρόνου. Σμύρνα, χρυσός και λιβάνι παραμένουν τα ίδια ακριβώς όπως και οι ιδιότητες του Χριστού τις οποίες συμβολίζουν!
6. Τα Δώρα των Μάγων βρίσκονται στην... Ελλάδα
Δεν αστειευόμαστε! Σύμφωνα με την παράδοση, η Παρθένος Μαρία τα παρέδωσε στην Εκκλησία των Ιεροσολύμων όπου και φυλάσσονταν μέχρι το 400 μ.Χ. Τότε ο Αυτοκράτορας Αρκάδιος τα μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη. Όταν η πόλη κυριεύθηκε από τους Σταυροφόρους το 1204, τα Δώρα μεταφέρθηκαν στην Νικομήδεια (Ιζνίκ). Με την ανακατάληψη της Πόλης τα Δώρα επέστρεψαν στην Κωνσταντινούπολη μέχρι την Άλωση. Το 1453 με την Άλωση της Πόλης στους Οθωμανούς, η μητριά του Μωάμεθ του Πορθητή, Σέρβα στην καταγωγή και Χριστιανή, τα μετέφερε στο Άγιον Όρος για να τα προστατεύσει.
Όταν το πλοιάριο έφτασε στο λιμάνι του Αγίου Όρους, η Μάρω συνάντησε ως εκ θαύματος την Παναγία η οποία της είπε να μην προχωρήσει διότι υπήρχε Άβατο στο Άγιο Όρος και δεν έπρεπε να το παραβιάσει. Έτσι τα άφησε να τα παραλάβουν οι μοναχοί.
Σήμερα, τα Δώρα των Μάγων βρίσκονται στην Μονή Αγ. Παύλου στο Άγιο Όρος. Τα Δώρα αποτελούνται από 28 πλακίδια χρυσού και 60 μπάλλες σμύρνων και λιβανιού.
Η ιστορία της πιο περίεργης ανακωχής στα χαρακώματα, για να παίξουν ποδόσφαιρο και ανταλλάξουν δώρα
Τα Χριστούγεννα του 1914 οι στρατιώτες του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου άφησαν για λίγο τα όπλα και γύρισαν την πλάτη στον θάνατο
Είχαν ήδη περάσει πέντε περίπου μήνες από την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και το πνεύμα των Χριστουγέννων έκανε την εμφάνισή του σε ένα από τα πιο απίθανα μέρη: στο κύριο και αποφασιστικότερο μέτωπο της σύρραξης, το Δυτικό Μέτωπο.
Σε μια σειρά αυθόρμητων εκεχειριών, οι στρατιώτες γύρισαν την πλάτη στον πόλεμο και άφησαν τα όπλα τους για να τραγουδήσουν τα κάλαντα, να ανταλλάξουν δώρα, ακόμη και να παίξουν ποδόσφαιρο με τον εχθρό. Μια ξαφνική, έστω και προσωρινή, ειρήνη που έφερε χαρά και αισιοδοξία στα καταθλιπτικά χαρακώματα ενός αιματηρού πολέμου.
Ο Τσαρλς Μπρούερ δεν περίμενε ποτέ του ότι θα περνούσε την παραμονή των Χριστουγέννων βουτηγμένος στη λάσπη μέχρι τα γόνατα στη βόρεια Γαλλία. Στην πρώτη γραμμή του πολέμου, ο 19χρονος βρετανός έτρεμε στα χαρακώματα μαζί με τους άλλους στρατιώτες. Μετά την είσοδο της Βρετανίας στον πόλεμο τον Αύγουστο του 1914, πολλοί πίστευαν πως θα ξεμπέρδευαν γρήγορα με τον εχθρό και θα επέστρεφαν στα σπίτια τους για τις γιορτές. Περίπου πέντε μήνες αργότερα και ενώ ένα εκατομμύριο ζωές είχαν ήδη χαθεί ο πόλεμος είχε μετατραπεί σε μια σύγκρουση χαρακωμάτων χωρίς ελπίδα.
Παρότι απογοητευμένοι, οι στρατιώτες βρήκαν παρηγοριά στο γεγονός ότι η συνεχής βροχόπτωση είχε δώσει τη θέση της εκείνο το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων σε έναν ασυννέφιαστο ουρανό. Η βραδιά ήταν ανησυχητικά ήσυχη μέχρι τη στιγμή που ένας αχνός ήχος, ασυνήθιστος για το πεδίο της μάχης, άρχισε να ακούγεται και να δυναμώνει με την ώρα. Ήταν ένα χριστουγεννιάτικο τραγούδι. Και μπορεί οι γερμανικές λέξεις «Stille Nacht» να μην ήταν οικείες για τους βρετανούς στρατιώτες, η μελωδία όμως της «Άγιας Νύχτας» σίγουρα ήταν.
Όταν οι γερμανοί στρατιώτες τελείωσαν το τραγούδι, οι εχθροί τους ξέσπασαν σε επευφημίες. Συνηθισμένοι να απαντούν στα πυρά, οι βρετανοί στρατιώτες άρχισαν με τη σειρά τους το τραγούδι, την αγγλική εκδοχή της «Άγιας Νύχτας».
Λίγες ώρες αργότερα ξημέρωνε Χριστούγεννα και κάτι ακόμη πιο αξιοσημείωτο έδωσε τη θέση του στα γεγονότα της περασμένης βραδιάς. Στρατιώτες και από τις δύο πλευρές του Δυτικού Μετώπου άρχισαν διστακτικά να αφήνουν τα χαρακώματα και να πλησιάζουν την «απαγορευμένη ζώνη» ανάμεσά τους προκειμένου να ευχηθούν ο ένας στον άλλον Καλά Χριστούγεννα.
Μπορεί οι πολιτικοί ηγέτες να είχαν αγνοήσει τις εκκλήσεις του Πάπα Βενέδικτου ΙΕ να σταματήσουν οι εχθροπραξίες την περίοδο των γιορτών, οι στρατιώτες στα χαρακώματα όμως αποφάσισαν να εφαρμόσουν τη δική τους ανεπίσημη, αυθόρμητη ανακωχή.
Ανταλλαγή δώρων και ευχών
Η χριστουγεννιάτικη ανακωχή που πέρασε στην ιστορία ήταν μια σειρά από ανακωχές που προήλθαν από τους ίδιους τους ανθρώπους που είχαν βιώσει τη φρίκη του πολέμου, σε μια προσπάθεια να έρθουν πιο κοντά σε ανθρώπινο επίπεδο με τον εχθρό απέναντί τους.
«Ανταλλάξαμε χειραψίες, ευχηθήκαμε ο ένας στον άλλον Καλά Χριστούγεννα και σύντομα συνομιλούσαμε σαν να γνωριζόμασταν για χρόνια», έγραφε ο βρετανός δεκανέας Τζον Φέργκιουσον για τη συνάντησή του με τους γερμανούς στρατιώτες. «Γελούσαμε και μιλούσαμε με άνδρες που μόλις λίγες ώρες πριν προσπαθούσαμε να σκοτώσουμε».
«Στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν οι Γερμανοί που έστω και εμμέσως προσκαλούσαν σε εκεχειρία», γράφει ο Stanley Weintraub στο βιβλίο του «Άγια Νύχτα: Η ιστορία της χριστουγεννιάτικης εκεχειρίας του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου». «Αυτό συνέβαινε εν μέρει διότι οι Γερμανοί κέρδιζαν τον πόλεμο σε εκείνο το στάδιο και πολλοί από τους στρατιώτες είχαν εργαστεί στη Μεγάλη Βρετανία πριν τον πόλεμο και μπορούσαν να μιλήσουν αγγλικά».
Οι στρατιώτες αντάλλασσαν πρόχειρα δώρα, όπως τσιγάρα, σοκολάτες, λουκάνικα, αλκοόλ και πουτίγκες και διηγούνταν ιστορίες για τη φρίκη του πολέμου. Κάποιοι γερμανοί στρατιώτες μάλιστα πρόσφεραν και βαρέλια μπίρας που είχαν αρπάξει από ένα ζυθοποιοί και, σύμφωνα με τον βρετανό στρατιώτη Φρανκ Ρίτσαρντς, έκαναν προπόσεις ευχόμενοι υγεία ο ένας στον άλλον και συμφωνώντας ότι η γαλλική μπίρα δεν έλεγε και πολλά...
Σε ορισμένες περιπτώσεις, η «λωρίδα του θανάτου» ανάμεσα στα χαρακώματα των δύο πλευρών μετατράπηκε σε γήπεδο ποδοσφαίρου. Ένας γερμανός υπολοχαγός θυμάται: «Οι ομάδες σχηματίστηκαν γρήγορα για τον αγώνα στην παγωμένη λάσπη και οι Fritzes νίκησαν τους Tommies με 3-2. Και όταν οι στρατιώτες δεν είχαν στη διάθεσή τους δερμάτινες μπάλες για τους σκοπούς της φιλικής αθλητικής αναμέτρησης, αρκούσαν οι άδειες κονσέρβες και οι μικρές σακούλες γεμάτες άμμο.
Οι αντιδράσεις
Το χριστουγεννιάτικο πνεύμα δεν κατάφερε να αγγίξει όλους τους στρατιώτες, ειδικά αυτούς που είχαν πρόσφατα χάσει συντρόφους τους στη μάχη. Οι εχθροπραξίες συνεχίστηκαν σε διάφορα σημεία του μετώπου και σε ορισμένες περιπτώσεις στρατιώτες σκοτώθηκαν από εχθρικά πυρά καθώς έβγαιναν από τα χαρακώματα ελπίζοντας σε μια μέρα ανακωχής.
Μάλιστα η ανακωχή προκάλεσε προβληματισμό σε υψηλόβαθμους αξιωματούχους, που φοβήθηκαν ότι οι άνδρες τους μπορεί να χάσουν τη διάθεση για μάχη. Σε ορισμένους μάλιστα προκάλεσε ακόμη και οργή. Ανάμεσα σε αυτούς και ένας νεαρός γερμανός δεκανέας που λίγο καιρό αργότερο θα ξεκινούσε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με το History Channel.
«Τέτοια πράγματα δεν πρέπει να συμβαίνουν σε περίοδο πολέμου», φώναξε ο Αδόλφος Χίτλερ στους συμπολεμιστές τους. «Δεν σας έχει απομείνει καθόλου γερμανική αίσθηση τιμής;».
Επιστροφή στην πραγματικότητα
Με το ηλιοβασίλεμα, οι στρατιώτες αποσύρθηκαν και πάλι στα χαρακώματα. Στα περισσότερα σημεία του μετώπου, ωστόσο, ο πόλεμος επέστρεψε στις 26 Δεκεμβρίου. Και όταν τα Χριστούγεννα ήρθαν ξανά στα χαρακώματα το επόμενο έτος, η εκεχειρία δεν ήρθε. Είχε ήδη περάσει ένας χρόνος και εκατομμύρια ζωές είχαν θυσιαστεί στο πεδίο της μάχης.
Τα όπλα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου δεν σίγησαν ξανά μέχρι την υπογραφή της οριστικής ανακωχής τον Νοέμβριο του 1918.
Η εκεχειρία των Χριστουγέννων, ωστόσο, αποτέλεσε μια αξέχαστη και φωτεινή ανάμνηση για πολλούς ανθρώπους που ήρθαν αντιμέτωποι με τον θάνατο και τις κακουχίες.
Χαρακτηριστική είναι η εξομολόγηση ενός βρετανού στρατιώτη σε επιστολή που έγραψε την επομένη: «Δεν θα έχανα τη χθεσινή εμπειρία ακόμη και για το πιο υπέροχο χριστουγεννιάτικο δείπνο στην Αγγλία»
Λαχείο Συντακτών: Το καλύτερο δώρο
Διαφήμιση του Λαχείου Συντακτών, το οποίο μοίραζε χρήματα, αυτοκίνητα, ακόμη και... πολυκατοικίες!
ORPHEAS16 Δεκ 2015, 12:36:00 μ.μ.
Θες το πιστεύεις, θες όχι. Όμως είναι πέρα γιά πέρα αλήθεια. Στην αρχή της δεκαετίας του '60, (το λαχείο το κατήργησε η χούντα), η κουνιάδα του μέντορά μου πολ. μηχανικού Λ. Λ. και αδελφή του πασίγνωστου μαιευτήρα της εποχής Β. Κ., η Καίτη Κ. σε τρία συνεχή έτη κέρδισε στο Λαχείο Συντακτών δύο διαμερίσματα και ένα αυτοκίνητο Πεζώ 403! Και μη μου την πεις τυχερή, έμεινε στο ράφι!
ORPHEAS16 Δεκ 2015, 12:36:00 μ.μ.
Θες το πιστεύεις, θες όχι. Όμως είναι πέρα γιά πέρα αλήθεια. Στην αρχή της δεκαετίας του '60, (το λαχείο το κατήργησε η χούντα), η κουνιάδα του μέντορά μου πολ. μηχανικού Λ. Λ. και αδελφή του πασίγνωστου μαιευτήρα της εποχής Β. Κ., η Καίτη Κ. σε τρία συνεχή έτη κέρδισε στο Λαχείο Συντακτών δύο διαμερίσματα και ένα αυτοκίνητο Πεζώ 403! Και μη μου την πεις τυχερή, έμεινε στο ράφι!
Οταν η Αθήνα γιόρταζε με στυλ
Νυχτερινή άποψη της οδού Σταδίου τα Χριστούγεννα του 1950
Μεγάλη Βρεταννία», 1964: Ναντίν Τσαλδάρη, βασιλομήτωρ Φρειδερίκη, βασιλιάς Κωνσταντίνος, βασίλισσα Αννα-Μαρία, πριγκίπισσα Ειρήνη, Ναταλία Αβέρωφ, Ειρήνη Δοξιάδη, Ελένη Μαρκεζίνη.
Η βασίλισσα Φρειδερίκη προσέρχεται σε πρωτοχρονιάτικη δεξίωση του 1952. Διακρίνονται από αριστερά: Νίτσα Κανελλοπούλου, Ιέτα Μαρκεζίνη, Μπεμπέκα Παπαγιάννη, Σπύρος Μαρκεζίνης, Παναγιώτης Σιφναίος.
Αρχές δεκαετίας του ’70 και το παλιό «Galaxy» του ξενοδοχείου Χίλτον έχει πάρει... φωτιά, καθώς ο νέος χρόνος μετράει τα πρώτα του δευτερόλεπτα.
Αγνώριστα τα χριστουγεννιάτικα Χαυτεία της δεκαετίας του ’50. Ο τροχονόμος περιτριγυρισμένος με δώρα, παλιά αθηναϊκή παράδοση.
Φωτογραφίες από το Φωτογραφικό Αρχείο της Γενικής Γραμματείας Επικοινωνίας/Ενημέρωσης.
Πώς ήταν τα Χριστούγεννα στην Αθήνα το 1956 ή το 1962; Γιατί η μισή Ελλάδα αναστέναζε πριν από μερικούς χειμώνες από νοσταλγία με μια πληθωρική φωτογραφία της εορταστικής οδού Σταδίου του 1960; Υπάρχει «κάτι» σ’ εκείνες τις γιορτές που αισθανόμαστε ότι λείπει από τα Χριστούγεννα που ζούμε σήμερα; Ή πρόκειται για μία ακόμη συλλογική φαντασίωση, φιλτραρισμένη μέσα από τις ψευδαισθήσεις που δημιουργούν πολύ εύκολα η δύναμη της εικόνας αλλά και ο παραμορφωτικός φακός της παιδικής ηλικίας και των νεανικών χρόνων;
Ναι, τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά του 1960 ελάχιστη σχέση έχουν με τις «γιορτές» όπως τις βιώνουν σήμερα τόσο τα παιδιά όσο και οι ενήλικοι του 2015. Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά; Εχει, ωστόσο, μεγάλο ενδιαφέρον να αφουγκραστεί κανείς τη σχεδόν επαρχιακή ατμόσφαιρα εκείνης της Αθήνας, που σήμερα τόσο ζηλεύουμε. Μιλήσαμε με ανθρώπους που έζησαν από πολύ κοντά τις αλλαγές στην αθηναϊκή κοινωνία της δεκαετίας του ’60, που λίγα χρόνια μετά το τέλος του πολέμου διψούσε για διασκεδάσεις και ευημερία.
Σίγουρα, υπήρχε περισσότερο στυλ σε σχέση με τον ομογενοποιημένο ενδυματολογικό κώδικα των σημερινών Ελλήνων. Το «στυλ» που αποπνέουν οι εικόνες από τους φημισμένους χορούς των μεγάλων ξενοδοχείων σχετίζεται με την πιο «ταξική» σύνθεση της αθηναϊκής κοινωνίας του ’50 και του ’60. Οι ελάχιστοι τυχεροί που προσκαλούνται στα πιο ονομαστά ρεβεγιόν της εποχής (του Δημήτρη Λεβίδη, μεγάλου αυλάρχη του βασιλιά Παύλου, ή του Σοφοκλή Παπανικολάου, επιμελητή της Βασιλικής Χορηγίας) ανήκουν σε μια μικροσκοπική αθηναϊκή ελίτ στην οποία περιλαμβάνονται υπουργοί, τραπεζίτες και μέλη παλιών αθηναϊκών οικογενειών.
Αυτές ήταν οι κορυφές της εγχώριας χριστουγεννιάτικης ματαιοδοξίας, μια πρόσκληση για τα ρεβεγιόν στα δύο αυτά μεγάλα σπίτια (το πρώτο στο Χαρβάτι Αττικής, σημερινή Παιανία, το δεύτερο στο Παλαιό Ψυχικό) αποτελούσε διαβατήριο για την «καλή κοινωνία» της εποχής: τα αυτοκίνητα με τους σοφέρ σχημάτιζαν ουρές στο δρόμο, ενώ δεν χρειάζεται να γράψουμε για το αυστηρότατο dress code των ρεβεγιόν αυτής της κλίμακας (φορέματα για τις κυρίες, σμόκιν για τους κυρίους). Συνήθως πριν από τις 11 δειπνούσε ένας πιο στενός κύκλος προνομιούχων προσκεκλημένων, ενώ λίγο πριν από την αλλαγή του χρόνου κατέφθαναν και οι υπόλοιποι καλεσμένοι «για τον χορό».
Ενα σκαλοπάτι κάτω, αλλά πάντα πολύ ψηλά στο «χρηματιστήριο» της αθηναϊκής ματαιοδοξίας ήταν τα ρεβεγιόν στα μεγάλα ξενοδοχεία της πόλης. Εδώ συνωστίζονται μέλη της «καλής κοινωνίας» αλλά και της ανώτερης μεσαίας τάξης, εύποροι Αθηναίοι που έχουν να πληρώσουν για ένα τόσο σπουδαίο γεγονός υπό τους ήχους ζωντανής ορχήστρας. «Κάθε παραμονή, στις ωραίες αίθουσες του παλαιότερου αθηναϊκού ξενοδοχείου, εκατοντάδες Αθηναίοι χαιρετούν την είσοδο του καινούργιου χρόνου», γράφει το εορταστικό ρεπορτάζ των «Εικόνων» από τη «Μεγάλη Βρεταννία». Και συνεχίζει: «Αλλοτε, τον παλιό καλό καιρό των μεγάλων σπιτιών, η “παραμονή” έδινε αφορμή σε επίσημες προσκλήσεις, γεύματα, χορούς και, φυσικά, χαρτοπαιξία και μπακαρά.
Τώρα, όμως, μέσα στα στενάχωρα “αππαρτεμάν”, στις χαμηλοτάβανες πολυκατοικίες, δεν χωράνε ούτε χοροί, ούτε γεύματα, ούτε αρχοντικές προσκλήσεις εκατό και διακοσίων ανθρώπων. Τα κέντρα και οι δημόσιοι χώροι ανέλαβαν να αντικαταστήσουν τα ιδιωτικά μέγαρα και τα μεγάλα ξενοδοχεία είναι τα πιο ενδεδειγμένα για να δημιουργήσουν μια ατμόσφαιρα κεφιού, σε πλαίσιο ζωντανής και σύγχρονης πολυτέλειας. Αλλωστε, σε όλες τις μεγάλες πρωτεύουσες το ξενοδοχείο χρησιμεύει για τις γιορτές, τις τελετές, τους γάμους, τα φιλανθρωπικά, τους χορούς, τα κοκτέιλ, τα γεύματα, και η Αθήνα είναι φυσικό ν’ ακολουθεί την συνήθεια της εποχής. Εχει, άλλωστε, να διαθέσει, εκτός από τις αίθουσες της “Βρεταννίας” και τα σαλόνια του “Κινγκ Τζορτζ”, του “Αθηναίου”, του “Ακροπόλ”, του “Σεσίλ” και άλλες πολλών ωραίων ξενοδοχείων».
Η κ. Eλένη Xέλμη-Mαρκεζίνη, κόρη του πολιτικού και ιστορικού Σπύρου Mαρκεζίνη, θυμάται τη «χρυσή» δεκαετία του ’60. Μικρό κορίτσι, αλλά και αργότερα ως νέα κοπέλα, συνόδευε τους γονείς της σε επίσημα ρεβεγιόν και χριστουγεννιάτικους χορούς που έγραψαν ιστορία στην κοσμική Αθήνα. «Ηταν μια ζωή που απευθυνόταν σε λίγο κόσμο. Τα Χριστούγεννα ήταν κατά βάση μια οικογενειακή γιορτή και, αν υπάρχει κάτι για να “νοσταλγήσεις” από εκείνη την Αθήνα, ήταν η ανθρωπιά της. Δεν θα ξεχάσω τις μυρωδιές από τις βασιλόπιτες και τα τσουρέκια περνώντας έξω από τον “Φλόκα” και του “Ζόναρς” στην Πανεπιστημίου ή τον “Μπόκολα” στην πλατεία Κολωνακίου».
Οσο για τη νεολαία της εποχής, πριν από το 1965 η σημερινή συνήθεια της εξόδου μετά τα μεσάνυχτα «για ποτό» δεν ήταν διαδεδομένη. Αντίθετα, μεσουρανούσαν τα clubs, με την «Αθηναία» στην οδό Πανεπιστημίου και το «Στορκ» στη Φιλελλήνων να δίνουν τον τόνο της αθηναϊκής νύχτας. «Clubs» με φαγητό, χωρίς ζωντανή μουσική, αλλά με ζωντανή ορχήστρα.
«Πάντως, δεν πρέπει να εξωραΐζουμε τα πράγματα», μου επισημαίνει η κ. Ελένη Χέλμη-Μαρκεζίνη. «Η εικόνα της πόλης ήταν φτωχική. Οταν ταξίδεψα για πρώτη φορά στο Λονδίνο σε ηλικία 11 ετών, είχα πραγματικά χαζέψει με τις βιτρίνες και τη διακόσμηση».
Εν Αθήναις.... παλιά Χριστούγεννα
Χριστουγεννιάτικες ημέρες το ΄60 στην Αθήνα...
Έμοιαζαν με τις σημερινές;
Πουθενά και κατηγορηματικά όχι !
Τα παιδιά περίμεναν το παιχνίδι τους και θα το φύλαγαν ως κόρη οφθαλμού για όλο το χρόνο.
Δεν υπήρχε συνωστισμός παιχνιδιών μέσα στο σπίτι...
Οι βόλτες στις βιτρίνες του ΜΙΝΙΟΝ και του ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΥ να τα χαζέψουν και μόνο.
Δεν ήταν για όλα τα πορτοφόλια των γονιών, αλλά υπήρχε η εναλλακτική λύση... αποθήκη παιχνιδιών στο υπόγειο της στοάς Φέξη στην Κάνιγγος.
Πάγκοι με παιχνίδια στην Αιόλου...
Εκεί ήταν η λύση για τους γονείς ....
Τα σινεμά πριν από την προβολή της ταινίας είχαν τα περίφημα επίκαιρα, όπου έδειχναν και την άλλη όψη των Χριστουγέννων.
Άκουγες το τσάκα τσούκα του πασατέμπου τότε να αυξάνει ταχύτητα.
Έδειχναν τις στολισμένες αίθουσες των ξενοδοχείων τις δεξιώσεις τους χορούς τους πλούσιους μπουφέδες.
Πίσω στις παλιές βόλτες του Κέντρου της Αθήνας χρονιάρες παλιές ημέρες.
Η μυρουδιά από τα τσουρέκια τις βασιλόπιτες...
Στεκόσουνα έξω από του "Ζόναρς" στην Πανεπιστημίου που επανήλθε και πάλι δριμύτερος... στου Φλόκα...στου " Μπόκολα" στο Κολωνάκι και αναστέναζες.
Το βράδυ η Αθήνα ήταν φωτισμένη και γεμάτη κόσμο....
Παντού κυκλοφορούσαν από Ομόνοια μέχρι Σύνταγμα, δεν υπήρχαν επικίνδυνοι δρόμοι όπως σήμερα.
Έμενε κόσμος και στην Ευριπίδου και στην Σοφοκλέους και στους άλλους δρόμους γύρω από την Ομόνοια και το κυριότερο
έπαιρναν και έδιναν ευχές για αυτές τις γιορτινές ημέρες χωρίς να ήταν απαραίτητο ο ένας να γνωρίζει τον άλλο.
Άφησα για το τέλος την διασκέδαση της νεολαίας εκείνης της εποχής στα κλαμπάκια του Κέντρου στην "Αθηναία" στην Πανεπιστημίου στο "Στόρκ" της Φιλελλήνων.
Ήταν προχωρημένα για την εποχή και φυσικά όχι για όλους.
Ποιοι ήταν οι σοφοί αυτοί άνθρωποι που ήρθαν από ανατολών;
.
Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς – «Ο Πρόλογος της Αχρίδος» – Δεκέμβριος εκδ. Άθως
Όταν ο Κύριος Ιησούς Χριστός γεννήθηκε στη Βηθλεέμ, Τον προσκύνησαν πρώτοι οι ποιμένες και οι σοφοί (οι αστρονόμοι) από ανατολών, δηλαδή οι πιο απλοί και οι πιο σοφοί άνθρωποι του κόσμου τούτου!
Ποιοί ήταν οι σοφοί αυτοί άνθρωποι που ήρθαν από ανατολών; Το ερώτημα μελέτησε επισταμένως ο άγιος Δημήτριος του Ροστώφ.
Λέει, λοιπόν, ότι την εποχή εκείνη υπήρχαν κάποιοι βασιλείς ορισμένων μικρότερων περιοχών ή και μεμονωμένων πόλεων στην Περσία, την Αραβία και την Αίγυπτο.
Αυτοί ήταν επίσης και ειδήμονες αστρονόμοι. Το λαμπρό άστρο, που είδαν, τους φανερώθηκε για να αναγγείλει τη γέννηση του Νέου Βασιλέως.
Κατά τον άγιο Δημήτριο του Ροστώφ το αστέρι αυτό εμφανίστηκε σ’ αυτούς εννέα μήνες πριν από τη γέννηση του Ιησού Χριστού, ήτοι κατά τον χρόνο της υπερφυούς συλλήψεως Αυτού στην παρθενική μήτρα της Ύπεραγίας Θεοτόκου.
Οι σοφοί αστρονόμοι πέρασαν εννέα μήνες μελετώντας αυτό το αστέρι και προετοιμαζόμενοι για το ταξίδι το οποίο τελικώς πραγματοποίησαν. Έφτασαν στη Βηθλεέμ λίγο αφότου γεννήθηκε ο Σωτήρας του κόσμου.
Ο ένας εξ’ αυτών ονομαζόταν Μελχιώρ. Ήταν γέροντας με κατάλευκα μαλλιά και γένια. Αυτός πρόσφερε το χρυσάφι ως δώρο στον Κύριο.
Ο δεύτερος ονομαζόταν Γάσπαρ· ήταν νέος με ροδαλό πρόσωπο και αγένειος. Αυτός πρόσφερε το λιβάνι ως δώρο στον Κύριο.
Ο τρίτος ονομαζόταν Βαλτάσαρ· είχε μελαχρινή επιδερμίδα και δασύτριχη γενειάδα. Αυτός πρόσφερε ως δώρο στον Κύριο το μύρο. Αυτοί ήταν οι «μάγοι με τα δώρα».
Μπορούμε επίσης να πούμε ότι οι τρεις αυτοί σοφοί άνδρες εκπροσωπούσαν τις τρεις κύριες φυλές των ανθρώπων, που κατάγονταν από τους τρεις γιους του Νώε: Σημ, Χαμ και Ιάφεθ.
Ο Πέρσης σοφός εκπροσωπούσε τους Ιαφεθίτες, ο Άραβας τους Σημίτες και ο Αιγύπτιος τους Χαμίτες.
Έτσι μπορούμε να πούμε ότι διά μέσου των τριών αυτών, τρόπον τινά, ολόκληρο το ανθρώπινο γένος προσκύνησε τον Ενανθρωπήσαντα Θεό και Κύριο!
«Ο ΤΗΡΩΝ»
Μηνιαία Έκδοση
Ι.Ν. Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνος Μοναγρούλλι Λεμεσός
Έτος7ο , Αρ. Τεύχος 5ο , Δεκέμβριος 2013
Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τὴς Μέλιας»
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)