«Ἕλληνες ἀεί παῖδες ἐστε, γέρων δέ Ἕλλην οὐκ ἔστιν» (Πλάτων, Τίμαιος, 22b).


"Ὁμολογεῖται μὲν γὰρ τὴν πόλιν ἡμῶν ἀρχαιοτάτην εἶναι καὶ μεγίστην καὶ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὀνομαστοτάτην· οὕτω δὲ καλῆς τῆς ὑποθέσεως οὔσης,
ἐπὶ τοῖς ἐχομένοις τούτων ἔτι μᾶλλον ἡμᾶς προσήκει τιμᾶσθαι. 24. Ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ' ἐρήμην καταλαβόντες
οὐδ' ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ' οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν ὥστ' ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν,
αὐτόχθονες ὄντες καὶ τῶν ὀνομάτων τοῖς αὐτοῖς οἷσπερ τοὺς οἰκειοτάτους τὴν πόλιν ἔχοντες προσειπεῖν".
(Ἰσοκράτης, Πανηγυρικός, στίχοι 23-24).

Τα άρθρα που φιλοξενούνται στον παρόντα ιστότοπο και προέρχονται απο άλλες πηγές, εκφράζουν αποκλειστικά και μόνον τις απόψεις των συγγραφέων τους.

Καθίσταται σαφές ότι η δημοσίευση ανάρτησης, δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά αποδοχή των απόψεων του συγγραφέως.


ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ, ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ, ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΡΘΡΟ-ΑΝΑΡΤΗΣΗ (΄κλίκ΄ στο "Δεν υπάρχουν σχόλια"). ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.

Ακολουθήστε μας στο Facebook

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΙΔΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΙΔΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου 2016

Δείτε ένα παιδί και θα δείτε πως θέλει ο Θεός να ξαναγίνετε...






Βλέποντας ένα παιδί να τρέχει αντιλαμβάνεται κανείς την ανεμελιά του. Αυτήν την αίσθηση ελευθερίας που αποπνέει ο κάθε του βηματισμός. Τρέχει και αναδύεται το άρωμα της παιδικής του αρχοντιάς. Μιας αρχοντιάς γεμάτη καθαρότητα, απλότητα, αμνησικακία, αγάπη.

Ο Χριστός μας προτρέπει όλους να γίνουμε σαν τα παιδιά. «Ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ προσῆλθον οἱ μαθηταὶ τῷ ᾿Ιησοῦ λέγοντες· τίς ἄρα μείζων ἐστὶν ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν; καὶ προσκαλεσάμενος ὁ ᾿Ιησοῦς παιδίον ἔστησεν αὐτὸ ἐν μέσῳ αὐτῶν καὶ εἶπεν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν». (Ματθ. 18,1)

Χρειάζεται λοιπόν να μιμηθούμε τα παιδιά. Όχι στην μωρία τους, αλλά στην ταπείνωσή τους, στην απαθή τους συμπεριφορά. Καλούμαστε όμως συγχρόνως και να μην κλείσουμε την ανάβαση τους πάνω σε κάποιο νοητό ουράνιο τόξο που αναγεννά τον πόθο για το υπέρλογο και άπειρο…

Τα παιδιά τρέχουν πολλές φορές χωρίς κάποιο στόχο. Έτσι τουλάχιστον μας δείχνουν. Όμως ο σκοπός τους δεν είναι να φτάσουν κάπου μέσα στον χώρο. Τις περισσότερες φορές απλά θέλουν να παραμείνουν -τρέχοντας- στην δική τους χώρα, στην χώρα της αθωότητας.

Καθώς οι άνθρωποι μεγαλώνουν δυστυχώς χάνουν την έμφυτη απλότητά τους. Εγκλωβίζονται στον «καθωσπρεπισμό» των μεγάλων, στην σοβαροφάνεια που «επιβάλλεται» λόγο της θέσεώς τους. Μεγαλώνουμε και όμως μικραίνουμε. Μεγαλώνουμε και όμως γινόμαστε πιο άσοφοι. Μεγαλώνουμε και όμως γινόμαστε πιο ανεύθυνοι μπροστά στην Ζωή. Μεγαλώνουμε και μεγαλώνουν και τα πάθη μας αντί να αυξάνουν οι αρετές μας, μεγαλώνουν οι ιδιοτροπίες μας και ο εγωισμός μας και χάνονται η σοφία και η σύνεση.

Σίγουρα οι μεγαλύτεροι κατέχουν περισσότερες γνώσεις απ’ ότι τα παιδιά, όμως το θέμα είναι κατά πόσο βιώνουν την Αλήθεια. Οι γνώσεις από μόνες τους δεν μας οφελούν εάν μένουμε σ’ αυτές. Δεν θα πρέπει να είναι ζήτουμενο των ανθρώπων οι γνώσεις, αλλά η Αλήθεια. Διότι τελικά η Αλήθεια σε ελευθερώνει από τα δεσμά της φθοράς. «Γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» (Ιω. 8,32).

Η Αλήθεια είναι αυτή που σε εισάγει μέσα στην Αγάπη. Και βλέποντας ένα παιδί να τρέχει, βλέπεις να αναδύεται αυτή η Αλήθεια, η παρουσία της Χάρης του Θεού μέσα στην καθαρή καρδιά, μέσα στην ύπαρξη που δημιουργήθηκε κατ’εικόνα Του.

Αυτή η βιωματική απουσία του «εγώ» -που δυστυχώς δίνει το παρόν στις περισσότερες ηλικιωμένες καρδιές- είναι το κύριο χαρακτηριστικό μιας παιδικής ανθρώπινης ύπαρξης.

Με ιχνηλάτη αυτόν τον παιδικό βηματισμό καλούμαστε και εμείς, οι μεγαλύτεροι, να βαδίσουμε στο μονοπάτι που οδηγεί στον Ουρανό. Με εφόδια την καθαρή καρδιά, ένα ταπεινό βλέμμα και ένα ελεύθερο χαρούμενο βήμα, μακριά από τις μικρότητες που η κοινωνία των μεγάλων έχει εφεύρει.

Όσο μεγαλώνει κανείς τόσο περισσότερο παιδί πρέπει να γίνεται…όχι στις ιδιοτροπίες και στην μωρία, αλλά στην ανεξικακία, στην ταπείνωση και στην καθαρότητα.

Πολλές φορές δυστυχώς αντί οι γέροι να γίνονται σαν τα παιδιά, κάνουμε τα παιδιά μας να συμπεριφέρονται σαν γέρους.

Αφήστε τα παιδιά να πλησιάσουν περισσότερο τον Χριστό και τους μεγάλους να διδαχτούν από τα παιδιά.

Δεν θέλω να βλέπω απλά μικρούς δύστροπους ανθρώπους που η κοινωνιά μας διαμορφώνει. Θέλω να βλέπω παιδιά…

Δείτε ένα παιδί και θα δείτε πως θέλει ο Θεός να γίνουμε… ή μάλλον να ξαναγίνουμε.

Τρέξτε μαζί με ένα παιδί και θα οδηγηθείτε στον κόσμο μιας ανέλπιστης ελευθερίας που μπορεί να προσφέρει μόνο η Αλήθεια, δηλαδή ο Χριστός.

Γιατί εκεί, στο ανέμελο βήμα ενός μικρού μας αδελφού αποκαλύπτεται η Ανθρωπότητα, αποκαλύπτεται η Ανατολή μιας Ανέσπερης Ζωής που καρτερεί να την προφτάσεις και εσύ…

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Με Παρρησία

Διαβάστε περισσότερα... »

Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2015

Τί θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;









ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ! 

ΟΤΑΝ Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΑΘΩΟΤΗΤΑ, ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ! 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΗΣ ΕΤ1 "ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ"
Διαβάστε περισσότερα... »

Τρίτη 10 Μαρτίου 2015

Για όσους γεννήθηκαν πριν το 1980…





Το κείμενο μιλάει για το πώς ήταν η ζωή πριν από μερικά χρόνια, αποκαλύπτοντας πολλές αλήθειες για το σήμερα και καταδεικνύοντας τη μεγάλη διαφορετικότητα σχετικά με το πώς μεγάλωσαν οι προηγούμενες γενιές και οι «σύγχρονες». 

Καλύτερα ή χειρότερα, δεν θα σας πω εγώ, αλλά θα το καταλάβετε μόνοι σας διαβάζοντας το κείμενο ως το τέλος…

»H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας… Δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί, για να κοινωνήσουμε. 

Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης».

Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και… μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. 

Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάζαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπευθύνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν «έτρεχε τίποτα». Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.

Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξίδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα – μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. 

Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Τότε, το κρυφτό ήταν «υπερπαραγωγή»: ξεκινούσε απόγευμα, αφού είχες διαβάσει και σε άφηνε η μαμά να βγεις στη γειτονιά, και τελείωνε μαζί με τις ειδήσεις της ΕΡΤ, στις 10 το βράδυ!

Παίζαμε ποδόσφαιρο ατελείωτες ώρες… Χάσαμε χιλιάδες μπάλες. Άσε που όλοι είχαμε τα γόνατά μας καταχτυπημένα, αλλά δεν μας ένοιαζε! Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στον σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. 

Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους… βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P>!!!!!

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»… συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί…

Διαβάστε περισσότερα... »

Τρίτη 19 Αυγούστου 2014

"Οι παραμάνες του Θεού"




"Γονείς , εσείς είστε 
οι ΠΑΡΑΜΑΝΕΣ
ΤΟΥ ΘΕΟΥ! 

Έργο σας είναι 
να εκπαιδεύσετε την ψυχή 
που σας παρέδωσε ο Θεός, 
έτσι ώστε μια μέρα 
να αναγνωρίσει 
τον πραγματικό της 
Δημιουργό, 
τον πραγματικό της 
Πατέρα και Μάνα, 
που είναι ο ίδιος ο Θεός! " 

Διαβάστε περισσότερα... »

7 τρόποι για να διαχειριστείτε τους καβγάδες των παιδιών σας







Τα αδερφικά καβγαδάκια είναι πολύ συχνά μέσα στο σπίτι... Πόσες φορές έχετε κάνει το διαιτητή για να λύσετε μια διαφωνία και να παρέμβετε σε έναν τσακωμό τους;Γιατί μαλώνουν; Γιατί δε μπορούν να παίξουν αγαπημένα; Είναι ερωτήματα που σας τυραννάνε και σας στεναχωρούν. Όλα τα αδερφάκια μαλώνουν για πολλούς και διάφορους λόγους αλλά σχεδόν πάντα μετά από λίγο συμπεριφέρονται σαν να μην έγινε απολύτως τίποτα και συνεχίζουν να παίζουν πάλι μαζί και να γελάνε.

Γιατί μαλώνουν;
Μερικές από τις αιτίες είναι:

-Η έλλειψη της αποκλειστικότητας των γονιών
-Η στέρηση συναισθηματικής κάλυψης
-Η αλλαγή στη στάση των γονιών
-Η σύγκριση ανάμεσα στα παιδιά
-Η άρνηση για μοίρασμα

7 τρόποι για να διαχειριστείτε την κατάσταση
Προσπαθήστε να κρατήστε τη θέση του διαμεσολαβητή και όχι του δικαστή
Όταν ξεκινήσει ο καβγάς είναι προτιμότερο να μην επεμβαίνετε αμέσως, μήπως μπορέσουν να λύσουν τη διαφωνία τους μόνα τους. Αν ο καβγάς δε σταματάει η πρώτη αντίδραση είναι να τα χωρίσετε για να προστατέψετε τη σωματική τους ακεραιότητα. 

Και αυτή η αντίδραση είναι πολύ σωστή. Κατά τη διάρκεια του καβγά ξεχάστε τις απειλές και τις φωνές και προσπαθήστε να τους δώσετε να καταλάβουν ήρεμα τις επιπτώσεις των πράξεών τους και προτείνετε εναλλακτικές λύσεις για να λύσουν τη διαφωνία τους. Αν και πάλι σας αγνοήσουν προσπαθήστε τουλάχιστον να τα απομακρύνεται και όταν ηρεμήσουν μιλήστε τους ήρεμα και απόλυτα χωρίς να προσπαθείτε να πάρετε εξηγήσεις.

Προσπαθήστε να μη πάρετε το μέρος κανενός
Μην κάνετε τον κριτή αναζητώντας ποιος φταίει, ποιος ξεκίνησε τον καβγά και μην προσπαθήσετε να ορίσετε ποιος είναι ο ένοχος και ποιος ο αθώος. Οι περισσότεροι γονείς συνήθως παίρνουν το μέρος του μικρότερου γιατί νιώθουν πως έχει περισσότερο ανάγκη από προστασία. Αυτή είναι μια τελείως λάθος τακτική. Παραμείνετε ήρεμοι και αντικειμενικοί και εξηγήστε τους πως με τον τρόπο αυτό δε κερδίζει και δε καταφέρνει κανένας τίποτα.

Ποτέ μη χαρακτηρίσετε τα παιδιά σας
Είναι σαν να βάζετε μέτρο σύγκρισης μεταξύ τους, εξυψώνοντας το ένα παιδί και μειώνοντας το άλλο. Κάτι τέτοιο έχει πολύ σοβαρό αντίκτυπο στην ψυχολογία τους, ακόμα και αν εσείς δεν έχετε κακή πρόθεση.

Αφήστε το δίδαγμα για αργότερα
Την ώρα του καβγά κανένας δεν είναι έτοιμος να ακούσει συμβουλές. Αφήστε λοιπόν τις νουθεσίες και τα διδάγματα για αργότερα.

Ηρεμήστε τα πνεύματα με χιούμορ 
Δείξτε τους εκείνη τη στιγμή πώς θα μπορούσε ο καθένας να κάνει μια υποχώρηση ή να πει κάτι με πιο ήρεμο τρόπο, χρησιμοποιώντας ακόμα και χιούμορ. Το χιούμορ βοηθά στην εκτόνωση της κατάστασης και αποδυναμώνει την ένταση του καβγά.

Ορίστε ξεκάθαρους κανόνες που θα τηρείτε κάθε φορά
Οι κανόνες αυτοί πρέπει να είναι και για τα 2 παιδάκια ισάξιοι. Ότι δηλαδή ισχύει για το ένα παιδί να ισχύει και για το άλλο. Όταν εκείνα θα έχουν ηρεμήσει συζητήστε και προτείνετε λύσεις και στρατηγικές που πρέπει να ακολουθούν σε περίπτωση καβγά. Με άλλα λόγια υποδείξτε τους πως πρέπει να συμπεριφέρονται και να λειτουργούν. 

Αναφέρεται ότι το ξύλο απαγορεύεται κατηγορηματικά και υποδείξτε τρόπους για να μάθουν να διαχειρίζονται το θυμό τους. Τέλος ορίστε μια τιμωρία και προειδοποιήστε τα ότι θα ισχύει σε κάθε περίπτωση που ακολουθήσουν τον απαγορευμένο τρόπο του ξύλου.

Βοηθήστε τα να μάθουν να συνεργάζονται και να παίζουν μαζί
Ένας καλός τρόπος είναι να τα προμηθεύσετε με παιχνίδια και να προσπαθείτε να τους προσφέρετε δραστηριότητες που έχετε παρατηρήσει ότι αρέσουν και στα δύο. Παίξτε μαζί τους διακριτικά αποφεύγοντας να δίνετε εντολές για τον τρόπο που θα παίζουν και απομακρυνθείτε όταν αντιληφθείτε ότι παίζουν αρμονικά και μπορούν να συνεργάζονται χωρίς τη βοήθεια σας. 


πηγή-mammyland.com
Διαβάστε περισσότερα... »

Κυριακή 13 Ιουλίου 2014

Ας κρατήσουμε το τραγούδι μας, για να βρούμε το δρόμο της ζωής μας


Υπάρχει μια φυλή στην Αφρική, όπου η ημερομηνία γέννησης ενός παιδιού δεν υπολογίζεται από τη στιγμή που γεννήθηκε, ούτε από τη στιγμή της σύλληψης, αλλά από την ημέρα που το παιδί υπήρξε ως σκέψη στο μυαλό της μητέρας του. 

Και όταν μια γυναίκα αποφασίζει ότι θα έχει ένα παιδί, πάει και κάθεται κάτω από ένα δέντρο μόνη και ακούει όσο μπορεί να ακούσει το τραγούδι του παιδιού που θέλει να έρθει. Και αφού έχει ακούσει το τραγούδι, πάει πίσω στον άνθρωπο που θα είναι ο πατέρας του παιδιού, και το διδάσκει σ’ αυτόν. 

Και στη συνέχεια, όταν κάνουν έρωτα για να συλλάβουν σωματικά το παιδί, τραγουδούν το τραγούδι του παιδιού, ως ένα τρόπο για να το καλέσουν.





Στη συνέχεια, όταν η μητέρα είναι έγκυος, διδάσκει το τραγούδι του παιδιού στις μαίες και τις ηλικιωμένες γυναίκες του χωριού, έτσι ώστε όταν το παιδί γεννιέται, να τραγουδήσουν το τραγούδι του για να το υποδεχθούνε. 

Και καθώς το παιδί μεγαλώνει, οι άλλοι κάτοικοι του χωριού διδάσκονται το τραγούδι του. Εάν το παιδί πέσει και χτυπήσει ή όταν πονάει το γόνατο του, κάποιος αρχίζει να του τραγουδά το τραγούδι του. Ή όταν το παιδί κάνει κάτι θαυμάσιο, ή περνά μέσα από τις τελετές της εφηβείας και της ενηλικίωσης, οι κάτοικοι του χωριού τραγουδούν το τραγούδι του για να το τιμήσουν.

Στην αφρικανική φυλή υπάρχει μία άλλη περίσταση κατά την οποία οι κάτοικοι τραγουδούν
για το παιδί.  Σε οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια της ζωής του, κάποιος που διαπράττει ένα έγκλημα ή μια παρεκκλίνουσα κοινωνική πράξη καλείται στο κέντρο του χωριού και οι άνθρωποι στην κοινότητα σχηματίζουν ένα κύκλο γύρω του. Στη συνέχεια, τραγουδούν το τραγούδι του ενόχου.

Η φυλή αναγνωρίζει ότι η διόρθωση της αντικοινωνικής συμπεριφοράς δεν είναι η τιμωρία.
Είναι η αγάπη και η ανάμνηση της ταυτότητας. Όταν έχω αναγνωρίσει το δικό μου τραγούδι, δεν έχω καμία επιθυμία ή την ανάγκη να κάνω κάτι που θα βλάψει τον άλλο.

Και το τραγούδι είναι ο τρόπος μέσα από τη ζωή τους. Στο γάμο, τα τραγούδια των νεόνυμφων τραγουδιούνται,
μαζί. Και τέλος, όταν αυτό το παιδί είναι ξαπλωμένο στο κρεβάτι, έτοιμο να πεθάνει, όλοι οι κάτοικοι γνωρίζουν το τραγούδι του, και του το τραγουδούν – για τελευταία φορά.

Μπορεί να μην έχουμε μεγαλώσει σε μια αφρικανική φυλή που τραγουδάει το τραγούδι μας
σε κρίσιμες μεταβάσεις της ζωής μας, αλλά η ζωή πάντα μας υπενθυμίζει πότε είμαστε σε αρμονία με τον εαυτό μας και πότε όχι. Όταν αισθανόμαστε καλά, αυτό που κάνουμε ταιριάζει με το τραγούδι μας ενώ όταν αισθανόμαστε άσχημα, δεν συμβαίνει αυτό. 

Στο τέλος, θα αναγνωρίσουμε όλοι μας το τραγούδι μας και θα το τραγουδούμε καλά. Μπορεί να αισθανθούμε λίγο αμήχανα αυτή τη στιγμή, αλλά έτσι έχουν όλα όσα έχουν να κάνουν με σπουδαίους τραγουδιστές.

Ας κρατήσουμε το τραγούδι μας και θα βρούμε το δρόμο μας για το σπίτι.



[ΠΗΓΗ: banoosh.com - Μετάφραση: Αρκούλη Κυριακή]
Διαβάστε περισσότερα... »

Παρασκευή 4 Ιουλίου 2014

Ποιοι είναι οι φόβοι των παιδιών, ανάλογα με την ηλικία τους;





Πολλά παιδιά παρουσιάζουν αγχώδεις διαταραχές, οι οποίες παίρνουν τη μορφή μιας ισχυρής συναισθηματικής αντίδρασης απέναντι σε μια έντονη εμπειρία. Αλλά ως επί το πλείστον, οι φόβοι των παιδιών είναι αναμενόμενοι καθώς μεγαλώνουν.

Οι ανησυχίες των παιδιών αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου. Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε μερικές από τους πιο κοινούς παιδικούς φόβους που είναι πιθανό να παρουσιάσουν σε διαφορετικά στάδια της ανάπτυξής τους.

Βρεφική – Νηπιακή ηλικία
Δυνατός θόρυβος ή απότομες
Άγνωστα άτομα
Άγχος του αποχωρισμού
Αλλαγές στο σπίτι

Προσχολική ηλικία
Το σκοτάδι
Θόρυβος κατά τη διάρκεια της νύχτας
Μάσκες
Τέρατα και φαντάσματα
Ζώα

Σχολική ηλικία
Φίδια και αράχνες
Καταιγίδες και φυσικές καταστροφές
Τρομακτικές ειδήσεις ή τηλεοπτικές εκπομπές
Τραυματισμοί, ασθένειες, θάνατος
Φόβος αποτυχίας και απόρριψης

Ο κόσμος του βρέφους πλαισιώνεται από γονική ασφάλεια και μια αίσθηση ηρεμίας. Οτιδήποτε διαταράσσει αυτή την ηρεμία, μπορεί να του προκαλέσει φόβο. Ένα απλό πράγμα που μπορείτε να κάνετε για να κρατήσετε το μωρό σας ήρεμο είναι η δημιουργία μιας συγκεκριμένης καθημερινής ρουτίνας. Επίσης, ενισχύστε τη σχέση σας με το βρέφος μέσω της τακτικής επαφής με τα μάτια και της ομιλίας. Έτσι, θα δημιουργήσετε το θεμέλιο της εμπιστοσύνης, βοηθώντας το παιδί σας να μπορεί να ελέγχει το άγχος του στο μέλλον.

Καθώς ο κόσμος τους επεκτείνεται, τα παιδιά προσχολικής ηλικίας συνεχίζουν να φοβούνται νέους τόπους και ανθρώπους. Η έκθεση σε οτιδήποτε νέο προκαλεί το φόβο του απροσδόκητου. Τα παιδιά σε αυτή την ηλικία δεν έχουν την ικανότητα να ηρεμήσουν τον εαυτό τους. 

Κάποιες από τις ανησυχίες τους είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων εμπειριών, αλλά κάποιες άλλες οφείλονται στην ανάπτυξη της φαντασίας τους. Έρευνες πάνω στο θέμα αποδεικνύουν ότι γύρω στην ηλικία των 4 ή 5 ετών, γνωρίζουν πώς να διαχωρίσουν το φανταστικό από το πραγματικό, εάν βέβαια αυτό δεν συνδέεται με κάτι που φοβούνται.


Διαβάστε περισσότερα... »

Τετάρτη 9 Απριλίου 2014

Η απόλυτη θυσία για την μητρότητα. Γυναίκα θυσιάζει τη ζωή της για να γεννήσει





Το μεγαλείο της ψυχής και η απόλυτη θυσία για την μητρότητα. 


Γυναίκα από τη Νέα Υόρκη θυσίασε την ίδια της τη ζωή, ώστε να μπορέσει, τελικά, να ζήσει το παιδί που κυοφορούσε.

Οι ιατροί είπαν στην καρκινοπαθή Elizabeth Joice, ότι δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να μείνει έγκυος, και έτσι όταν τελικά η Joice έμεινε έγκυος όλοι έμειναν άναυδοι, παραδεχόμενοι ότι πρόκειται περί θαύματος.


Όμως, πολύ γρήγορα η απόλυτη χαρά μετατράπηκε σε τραγωδία για την Elizabeth και τον σύζυγό της, Max, όταν οι ιατροί παρουσίασαν στην έγκυο ένα απίστευτο δίλημμα: είτε να τερματίσει την εγκυμοσύνη και να ξεκινήσει θεραπεία ή να θέσει την ίδια της τη ζωή σε κίνδυνο, ώστε να μπορέσει να ζήσει το αγέννητο παιδί της.

Η Elizabeth δεν καθυστέρησε καθόλου να λάβει την τελική της απόφαση.

“Για την Elizabeth η μητρότητα ήταν ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα στον κόσμο”, δήλωσε ο σύζυγός της Max προς την New York Post. “Μου είπε ότι αν τερματίσουμε την εγκυμοσύνη, και στη συνέχεια δεν μπορέσω να τεκνοποιήσω, θα νιώσω συντετριμμένη. Ήξερε ότι αυτή ήταν, ίσως, η μοναδική της ευκαιρία”.


Η Elizabeth και ο Max ήταν ήδη δύο χρόνια ζευγάρι τον Σεπτέμβριο του 2010, όταν και μαγνητική τομογραφία (σ.σ. pentapostagma.gr – MRI) έδειξε την παρουσία κακοήθους όγκου στην Elizabeth.

H Elizabeth, 36 ετών, ένα απολύτως ανεξάρτητο και αισιόδοξο άτομο,
υπέμεινε και άντεξε τέσσερις κύκλους χημειοθεραπειών, μία χειρουργική επέμβαση και ακόμη περισσότερες θεραπείες ώστε να απομακρυνθεί ο όγκος.


Κατάφερε να απαλλαγεί από τον καρκίνο για τρία χρόνια,
αλλά συνέχιζε να επιθυμεί να τεκνοποιήσει, παρά τις εκτιμήσεις των ιατρών ότι αυτό είναι «αδύνατο».

Το ζευγάρι μετακόμισε τον Ιούνιο του 2013, ώστε να προετοιμάσει το έδαφος για την δημιουργία οικογένειας.
Μέσα σε λίγες μόνο ημέρες, η Elizabeth ανακάλυψε ότι είναι έγκυος.

Μέσα σε μόλις έναν μήνα, όμως, το ζευγάρι έλαβε τα χειρότερα δυνατά «νέα»: Ο όγκος είχε ξανακάνει την εμφάνισή του.

Οι ιατροί απομάκρυναν τον όγκο, αλλά καθώς η Elizabeth ήταν έγκυος, δεν μπορούσε να υποβληθεί σε ολικές αξονικές τομογραφίες και έτσι ο ογκολόγος της δεν μπορούσε να διαπιστώσει εάν ο καρκίνος επεκτεινόταν.

Το μωρό επρόκειτο να γεννηθεί στις 4 Μαρτίου,
αλλά οι γιατροί πραγματοποίησαν καισαρική τομή και έτσι τον Ιανουάριο γεννήθηκε η πανέμορφη Lily.

Η υγεία της Elizabeth επιδεινώθηκε γρήγορα, καθώς επεκτεινόταν ο καρκίνος.
Οι όγκοι «εισέβαλλαν» στο δεξί της πνεύμονα, στην καρδιά και στην κοιλιακή της χώρα.

«Είχε φθάσει η ώρα να αποχαιρετιστούμε. Ήταν σαν σκηνή βγαλμένη από ταινία. Καθόμασταν μαζί και κλαίγαμε. Προσπαθούσαμε να πούμε όμορφες ιστορίες, για όλες τις πανέμορφες στιγμές που περάσαμε μαζί», ανέφερε ο σύζυγός της Max.






Liz was living a surreal duality, enjoying and celebrating Lily's arrival into the world, while confronting the reality she was incredibly sick




Η Elizabeth Joice πέθανε τελικά στις 9 Μαρτίου 2014...


Δείτε σχετικά εδώ, εδώ  κι εδώ
Διαβάστε περισσότερα... »

Τετάρτη 2 Απριλίου 2014

Προστάτες Άγιοι για την εγκυμοσύνη, τον τοκετό και τα παιδιά




Παναγία – Μαρία ἡ Θεομήτωρ

Ἡ λατρεία τῆς Παναγίας εἶναι βαθιὰ ριζωμένη στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο. Ἡ Παναγία – Μαρία ὡς μητέρα τοῦ Θεανθρώπου δὲν θὰ μποροῦσε νὰ μὴν προστατεύει τὴν κάθε μητέρα, ἀλλὰ καὶ οἱ πιστὲς ποὺ θέλουν νὰ κάνουν παιδί, πρῶτα σὲ αὐτὴν ἀπευθύνονται.

Παναγία η Τσαμπίκα, 
στὴ Ρόδο, γιά τὶς ἄτεκνες μητέρες, νὰ συλλάβουν μωρό. († 8 Σεπτεμβρίου)

Παναγία ἡ Ἐλεοῦσα, 
γιὰ τὶς «λεχοῦσες – λεχῶνες, ὥστε νὰσταθοῦν καὶ πάλι ὄρθιες.

Παναγία ἡ γαλακτοτροφοῦσα,
 γιὰ νὰ ἔχουν οἱ μητέρες γάλα.

Παναγία ἡ βρεφοκρατοῦσα, 
γιὰ νὰ κρατήσουν ὅλες οἱ γυναῖκες μωρὰ στὰ χέρια τους.

Αἰμιλιανός, 
γιὰ τὰ προβλήματα ὁμιλίας. Ἔζησε τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἰουλιανοῦ του Παραβάτου (4ος αἰώνας μ.Χ.). Καταγόταν ἀπὸ τὸ Ροδόστολο τῆς Θράκης καὶ ἦταν δοῦλος ἑνὸς Ἐθνικοῦ. Κυριευμένος ἀπὸ τὴν ἔνθερμη πίστη του, μπῆκε σὲ ἕναν εἰδωλολατρικὸ ναὸ καὶ κατέστρεψε τὰ ἀγάλματα. Γιὰ τὴν πράξη του αὐτὴ καταδικάσθηκε σὲ θάνατο στὴν πυρά. Λόγῳ ὀνόματος, ὁ Ἅγιος ἔχει συνδεθεῖ μὲ τὴ ὁμιλία καὶ ὡς ἐκ τούτου μὲ τὰ προβλήματα ὁμιλίας τῶν παιδιῶν († 18 Ἰουλίου).

Ἀκίνδυνος,
γιὰ κάθε κίνδυνο. Ἔζησε στὴν Περσία ἐπὶ ἐποχῆς Μεγάλου Κωνσταντίνου, ὅπου μαζὶ μὲ τὸν Πηγάσιο καὶ τὸν Ἀνεμπόδιστο δίδασκαν τὸν Χριστιανισμὸ στοὺς Πέρσες. Συνελήφθησαν ἀπὸ τὸν ἡγεμόνα Σαβώριο, τοὺς ἔριξαν στὴ θάλασσα μέσα σὲ ἕνα σάκο ἀπὸ ὅπου βγῆκαν σῶοι καὶ τὸ γεγονὸς προκάλεσε τὸν προσηλυτισμὸ τοῦ συγκλητικοῦ Ἐλπιδοφόρου καὶ ἄλλων. 

Τελικὰ τοὺς ἔκαψαν σὲ καμίνι, μαζὶ μὲ ἄλλους πιστοὺς καὶ ἡ μνήμη τῶν τεσσάρων, μαζὶ μὲ τοῦ Ἀφθονίου, ὁ ὁποῖος ἐπίσης προσηλυτίσθηκε, γιορτάζεται τὴν ἴδια ἡμέρα († 2 Νοεμβρίου). Ὁ Ἅγιος Ἀκίνδυνος πιστεύεται ὅτι προφυλάσσει τὰ παιδιὰ ἀπὸ κινδύνους.

Ἄμως ὁ Προφήτης
καὶ τὸ ἀμόνι. 
Ὁ πατέρας τοῦ Προφήτου Ἠσαΐα, Προφήτης καὶ ἐκεῖνος, κήρυξε ἐπὶ 50 χρόνια καταγγέλλοντας τοὺς Ἰουδαίους γιὰ τὴν λατρεία τῶν χρυσῶν μόσχων. Τὸν τραυμάτισε θανάσιμα χτυπώντας τον μὲ ρόπαλο στὸ κεφάλι, ὁ υἱὸς τοῦ ἱερέα τῶν εἰδωλολατρῶν, Ἀμεσίας. Στὴ Ρόδο τὸν ἀποκαλοῦσαν Ἅϊ- Ἀμόνι καὶ τὸν ἐπικαλοῦνταν γιὰ τὸ δυνάμωμα τῶν ἀσθενικῶν παιδιῶν, ἀπὸ συνήχηση μὲ τὸ ἀμόνι τοῦ σιδερᾶ († 15 Ἰουνίου).

Βλάσιος ὁ Ἱερομάρτυρας, 
γιὰ τὰ ψαροκόκαλα. Ἦταν Ἐπίσκοπος Σεβαστείας τὸν 4ο αἰώνα. Ὁ Ἅγιος Βλάσιος θεωρεῖται θεραπευτὴς τῶν ἀσθενειῶν ποὺ σχετίζονται μὲ τὸ λαιμὸ ἐξ αἰτίας τοῦ τρόπου ποὺ θανατώθηκε ἀλλὰ καὶ ἐπειδή, σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση, εἶχε σώσει ἕνα παιδὶ ποὺ κόντευε νὰ πνιγεῖ ἀπὸ ψαροκόκαλο ποὺ εἶχε σφηνωθεῖ στὸ λαρύγγι του. 

Ὁ Ἅγιος ἔκανε τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ πάνω στὸν λαιμὸ τοῦ παιδιοῦ καὶ ἀμέσως τὸ κόκαλο βγῆκε, γι’ αὐτὸ καὶ στὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς του, ὅσοι ἔχουν πρόβλημα στὸν λάρυγγα σταυρώνονται μὲ δύο κεριὰ σὲ σχῆμα «Χ» († 15 Ἰουνίου).

Γεώργιος ὁ Κουδουνᾶς
Συχνὰ οἱ μητέρες τῶν ἄρρωστων παιδιῶν, ζητοῦν τὴν συνδρομὴ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Στὴν Μάνδρα τῆς Ξάνθης μάλιστα, ὅπου ὑπάρχει ἡ θαυματουργὴ εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Κουδουνᾶ, δίνουν στὸ ἄρρωστο παιδὶ ἕνα κουδουνάκι ἀπὸ αὐτὰ ποὺ κρέμονται στὴν εἰκόνα, ὥσπου νὰ γίνει καλὰ († 23 Ἀπριλίου).

Δόμνα, 
γιὰ τὶς ἑτοιμόγεννες καὶ τὶς μαμές. Ἔζησε στὰ τέλη τοῦ 3ου μὲ ἀρχὲς τοῦ 4ου αἰῶνος καὶ ἦταν ἱέρεια στὸ ναὸ τοῦ Δωδεκαθέου, στὸ παλάτι τοῦ Μαξιμιανοῦ στὴ Νικομήδεια. Ὅταν ἔγινε Χριστιανή, ἔκανε φιλανθρωπίες μοιράζοντας στοὺς φτωχοὺς πράγματα ἀπὸ τὸ παλάτι. Ἡ Ἁγία συνδέεται μὲ τὴν ἀπόκτηση παιδιῶν ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν, χωρὶς ἐπιπλοκές, τοκετό. Ἡ Ἁγία Δόμνα θεωρεῖται μαμή, προστατεύει τὶς ἑτοιμόγεννες ἀλλὰ καὶ τὶς μαῖες († 28 Δεκεμβρίου).

Δομνίκη καὶ ἡ ἡμέρα τῆς μαμῆς. 
Στὴν ἀνατολικὴ Ρουμελία παλιότερα, μέχρι πρόσφατα στὴ Μακεδονία, στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας ἐτιμᾶτο, ἰδιαίτερα ἀπὸ τὶς γυναῖκες, ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικότερα πρόσωπα τὸ χωριοῦ. Ἡ Ἁγία συνδέεται μὲ τὴν ἀπόκτηση παιδιῶν ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν χωρὶς ἐπιπλοκὲς τοκετό. 

Ἀκόμα καὶ σήμερα ἡ ἡμέρα τῆς ἑορτῆς († 8 Ἰανουαρίου) ἀναφέρεται ὡς «ἡμέρα τῆς μαμῆς» ἢ «τῆς μπάμπως ἡ μέρα»! Σήμερα ἔχει χάσει τὴν πρωταρχική της σημασία καὶ ἑορτάζεται ὡς ἡ ἡμέρα τῆς ἀπελευθερωμένης γυναίκας. Οἱ γυναῖκες γυρίζουν στοὺς δρόμους καὶ διασκεδάζουν, ἐνῶ οἱ ἄντρες μένουν κλεισμένοι στὰ σπίτια. Καμία σχέση μὲ τὴν Ἁγία ποὺ φέρεται νὰ προστατεύει τὶς μαῖες καὶ τὶς ἑτοιμόγεννες.

Εἰρήνη Χρυσοβαλάντου
Καταγόταν ἀπὸ τὴν Καππαδοκία, ἦταν κόρη ὡραῖα καὶ ἐνάρετη, ἀπὸ οἰκογένεια εὐγενῶν καὶ ἐνῷ εἶχε ἐπιλεγεῖ γιὰ σύζυγος τοῦ αὐτοκράτορα Μιχαὴλ Γ’, ἔγινε μοναχὴ στὴ μονὴ Χρυσοβαλάντου στὴν Κωνσταντινούπολη. Ἔκανε μεγάλο φιλανθρωπικὸ ἔργο καὶ θαύματα, ἐνῷ ἡ παράδοση λέει ὅτι ἀνέβλυσε μύρο ἀπὸ τὰ λείψανά της. Ἡ σημερινὴ μονή της στὴ Λυκόβρυση Ἀττικῆς, ἱδρύθηκε τὸ 1930 κατόπιν ὑποδείξεως τῆς ἰδίας καὶ ἐκεῖ βρίσκεται θαυματουργικὴ εἰκόνα της. Μὲ τὴν Ὁσία συνδέονται πολλὰ θαύματα, κυρίως σὲ προβλήματα γονιμότητας, ὅπως μαρτυροῦν καὶ τὰ παιδιὰ ποὺ φέρνουν τὸ χαρακτηριστικὸ ὄνομα «Χρυσοβαλάντης» († 28 Ἰουλίου).

Ἐλευθέριος, 
ποὺ ἐλευθερώνει. 
Μαρτύρησε τὸν 2ο αἰώνα ἐπὶ αὐτοκράτορος Ἀδριανοῦ. Ἔχοντας λάβει χριστιανικὴ ἀνατροφὴ ἀπὸ τὴν μητέρα του Ἀνθία (ἡ ὁποία εἶχε κατηχηθεῖ ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο καὶ μὲ τὴν ὁποία συνεορτάζει ὁ Ἅγιος), στὰ 15 χρόνια του χειροτονήθηκε διάκονος καὶ στὰ 20 χρόνια του Ἐπίσκοπος Ἰλλυρικοῦ καὶ ἔκανε ἱεραποστολικὸ ἔργο. Ἀργότερα συνελήφθη, διακήρυξε τὴν πίστη του καὶ βασανίσθηκε πολλαπλὰ (ρίχθηκε ἀκόμα καὶ στὰ θηρία στὴν ἀρένα, ποὺ ὅμως δὲν τὸν ἄγγιξαν), προτοῦ ἀποκεφαλισθεῖ. 

Ὁ Ἐλευθέριος ἐλευθερώνει τοὺς φυλακισμένους, ἀλλὰ καὶ τὶς ἔγκυες. Θεωρεῖται ὁ προστάτης τοῦ τοκετοῦ († 15 Δεκεμβρίου). Στὴ Θράκη οἱ ἔγκυες τιμοῦν ἰδιαιτέρως τὸν Ἅγιο Ἐλευθέριο. Μαζὶ μὲ τὸν Ἅγιο τιμοῦν, πολλὲς φορές, τὴν ἀνύπαρκτη «ἁγία» Λεχοῦσα (Ἐλεοῦσα;) καὶ τὸν ἐπίσης ἀνύπαρκτο «ἅγιο» Αὔκουλα. Στὴν Θεσσαλονίκη καὶ τὶς Σέρρες λένε: «Ἅϊ Λευτέρη μ’ λευτερώσει την, Ἅϊ μου Αὔκουλα αὐκόλυνέ την».

Εὐθύμιος ὁ Μέγας, 
γιὰ τεκνοποίηση καὶ εὐθυμία. Ὁ Ἅγιος καταγόταν ἀπὸ πλούσια οἰκογένεια. Οἱ γονεῖς του ἦταν διαρκῶς θλιμμένοι καὶ παρακαλοῦσαν διαρκῶς τὸν Θεὸ νὰ τοὺς ἀξιώσει νὰ ἀποκτήσουν παιδί. 

Ὁ Θεὸς τοῦ μίλησε καὶ τοὺς προμήνησε ὅτι θὰ τοὺς δώσει παιδί, ἀρκεῖ νὰ τὸ ὀνομάσουν Εὐθύμιο. Ἔτσι ἔγινε, καὶ οἱ γονεῖς του βρῆκαν πάλι τὴν εὐθυμία τους. Ὁ Ἅγιος βοηθᾶ καὶ στὴν τεκνοποίηση. Ἐξ αἰτίας τῆς δυσκολίας τῶν γονιῶν του νὰ τὸν ἀποκτήσουν, θεωρεῖται θεραπευτὴς τῆς στειρότητας στὰ ζευγάρια. 

Οἱ στεῖρες γυναῖκες τῶν βλαχόφωνων τῆς Πίνδου ζύμωναν πίτες τοῦ Ἁγίου Εὐθυμίου καὶ τὶς μοίραζαν σὲ ἀγόρια γιὰ νὰ ἀποκτήσουν καὶ αὐτὲς παιδιὰ († 20 Ἰανουαρίου).

Εὐστράτιος, 
γιὰ καλὴ στράτα. Γεννήθηκε στὴν Ταρσία καὶ στὰ εἴκοσι χρόνια του ἔγινε μοναχὸς στὴ μονὴ τῶν Αὐγάρων, στὸν Ὄλυμπο. Χάριν τοῦ ὀνόματός του, ὁ Ἅγιος Εὐστράτιος, εἶναι ἐκεῖνος στὸν ὁποῖο ἀπευθύνονται γιὰ νὰ βοηθήσει στὴ στράτα, δηλαδὴ στὸ ἔγκαιρο καὶ σωστὸ περπάτημα τῶν μωρῶν († 9 Ἰανουαρίου).

Θεόδωρος ὁ Στρατηλάτης 
Στρατιωτικὸς ὑψηλόβαθμος καὶ χαρισματικὴ προσωπικότητα καὶ ἐπιπλέον ἔνθερμος Χριστιανός. Ἰδιαίτερα τὸν ἔταζαν στὴν Μικρὰ Ἀσία γιὰ τὰ ἄρρωστα παιδιὰ († 8 Φεβρουαρίου).

Ἰουλίττα καὶ Κήρυκος, 
θεραπευτὲς τῶν παιδιῶν. Μητέρα καὶ υἱὸς ἔζησαν τὴν ἐποχὴ τοῦ Διοκλητιανοῦ. Προσπαθώντας νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τοὺς διωγμούς, κατέφυγαν στὴν Ταρσὸ ὅπου συνελήφθησαν ἀπὸ τὸν τύραννο Ἀλέξανδρο, ὁ ὁποῖος σκότωσε τὸν τρίχρονο Κήρυκο πετώντας τον στὸ δάπεδο. Ἡ Ἰουλίττα ἀποκεφαλίσθηκε ἀργότερα ὕστερα ἀπὸ βασανιστήρια. Ὁ τραγικὸς θάνατος τοῦ μικροῦ Ἁγίου τὸν ἀνέδειξε σὲ προστάτη καὶ θεραπευτῆ τῶν μικρῶν παιδιῶν, κυρίως ἀπὸ κρανιοεγκεφαλικὲς καὶ ἄλλες κακώσεις († 15 Ἰουλίου).

Στυλιανός, 
γιὰ νὰ «στυλώσεις». Ὁ Ἅγιος ἀσκήτεψε στὴν ἔρημο σὲ σπηλιά. Τιμᾶται καὶ ὡς γιατρὸς ἀνίατων ἀσθενειῶν. Ὅταν πέθαινε τὸ παιδὶ ἐνὸς ζευγαριοῦ, οἱ μητέρες ζωγράφιζαν τὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου νὰ κρατᾶ ἕνα βρέφος καὶ τὸν ἐπικαλοῦνταν. Ἀμέσως οἱ μητέρες «στυλώνονταν», συλλάμβαναν καὶ γεννοῦσαν ἄλλο παιδί. Ἀλλὰ καὶ ἄρρωστα παιδιὰ μετὰ τὴν ἐπίκληση τοῦ Ἁγίου γίνονται καλὰ (στυλώνονται). 

Ἰδιαίτερα προστατεύει τὰ νόθα παιδιὰ λόγω σχετικοῦ θαύματος: Κάποτε οἱ χωριανοὶ κυνηγοῦσαν νὰ πάρουν τὸ παιδὶ ποὺ γέννησε παράνομα μία γυναίκα. Ὁ Ἅγιος ἔκρυψε τὸ βρέφος μέσα στὴ μακριὰ γενειάδα του καὶ ἔτσι γλίτωσε ἀπὸ τοὺς διῶκτες του († 26 Νοεμβρίου).

Συμεών, 
γιὰ τὰ παιδιά. 

Συμεὼν ὁ Θεοδόχος,
 γιὰ τὰ παιδιὰ ἀλλὰ καὶ γιὰ τὰ σημάδια. Στὴ Θράκη οἱ ἔγκυες τιμοῦν ἰδιαίτερα τὸν Ἅγιο Συμεὼν γιὰ νὰ μὴν βγοῦν τὰ παιδιὰ σημαδεμένα († 18 Δεκεμβρίου καὶ 3 Φεβρουαρίου).


Ἀκόμη σχέση μὲ τοκετοὺς καὶ παιδιὰ ἔχουν:

Μαρίνα, 
λέγεται στὴν Ἀθήνα ὅτι διευκολύνει τὴ γέννα καὶ στὴν Κύπρο ὅτι κοιμίζει τὰ μωρὰ († 17 Ἰουλίου).

Φανούριος, 
φανερώνει τὸ μωρὸ († 27 Αὐγούστου).

Δομέτιος, 
«λύνει» τοὺς «δεμένους», αὐτοὺς ποὺ δὲν μποροῦν νὰ κάνουν παιδιὰ († 23 Μαρτίου καὶ 30 Ὀκτωβρίου)

Συμεών, 
οἱ ἔγκυες δὲν πιάνουν τίποτα στὰ χέρια τους, ἰδίως αἰχμηρὰ ἀντικείμενα, γιὰ νὰ μὴν τραυματιστοῦν καὶ βγεῖ τὸ παιδὶ σημαδεμένο (παρετυμολογία Συμεών=σημεῖο=σημάδι) († 18 Δεκεμβρίου καὶ 3 Φεβρουαρίου).

Ἀζαρίας, 
οἱ ἔγκυες τάζουν διάφορα γιὰ νὰ μὴν γεννηθοῦν τὰ μωρὰ τοὺς ζαρωμένα (παρετυμολογία Ἀζαρίας = ζάρα = ἀζάρωτος), († ὁ ἁγιόπαις 17 Δεκεμβρίου καὶ ὁ Προφήτης 3 Φεβρουαρίου).

Βαρβάρα, 
Βαρβαρώνει τὶς ἔγκυες, τὶς κάνει βάρβαρες καὶ ἀνθεκτικές. Οἱ ἔγκυες δὲν δουλεύουν στὴ γιορτή της, οὔτε σκουπίζουν. Κρύβουν μάλιστα τὴν σκούπα… γιὰ τὸ καλὸ τὸ δικό τους καὶ γιὰ τὸ καλό του παιδιοῦ ποὺ θὰ γεννηθεῖ, γιὰ νὰ μὴν πάθει εὐλογιὰ († 4 Δεκεμβρίου).

Ἐλέσα ἡ Ὁσιομάρτυς, 
ὀνομάζεται ἔτσι γιατί ἡ γέννησή της ἦταν ἀποτέλεσμα τοῦ ἐλέους καὶ τῆς εὐλογίας τοῦ Θεοῦ († 1 Αὐγούστου).

Διαβάστε περισσότερα... »

Κυριακή 23 Μαρτίου 2014

Το πιο εγωιστικό ον, είναι ο άνθρωπος, όταν δεν είναι πια παιδί...




Όσο δοτικό, τρυφερό, συμπονετικό,
είναι ένα παιδί,
τόσο εγωιστικό, εγωκεντρικό, εγωπαθές, γίνεται όταν μεγαλώνει.

Θαρρείς πως όλος ο κόσμος
είναι φτιαγμένος μόνο για τους μεγάλους.

Όλες οι βιαστικές αποφάσεις,
οι επιπόλαιες επιλογές, υπολείπονται του βασικού:

Πως, η μόνη έννοια ενός συνειδητοποιημένου ενήλικα,
θα έπρεπε να ήταν τα παιδιά.

Πως γίνεται και ξεχνάμε οι περισσότεροι από μας
πως κάποτε υπήρξαμε παιδιά κι εμείς;

Πως προσπερνάμε -με εκπληκτική αμνημοσύνη-
το παρόν και το μέλλον των παιδιών μας;

Ένα παιδί είναι τόσο αγνό,
που θέλει να περικλείσει όλο τον κόσμο με τα μικρά χεράκια του.

Σ' αντίθεση με τον ενήλικα ,που πιστεύει τυφλά
πως όλος ο κόσμος κινείται γύρω από εκείνον.

Πως λέμε λοιπόν, με σθένος,
πως ο κόσμος μας είναι τα παιδιά μας, και ζούμε μόνο γι' αυτά;

Πρακτικά αυτό σημαίνει πως νοιαζόμαστε για τα σχολεία τους,
τη τροφή τους, το περιβάλλον.

Πως σεβόμαστε και φροντίζουμε τη Φύση γύρω,
γιατί εκεί μέσα θα ζήσουν τα παιδιά μας!

Η μόρφωση, η παιδεία, οι εξετάσεις, η περίθαλψη,
η ψυχική τους φροντίδα όλα για εκείνα.

Τα δάση, τα δέντρα, οι θάλασσες,
τα ζώα, τα πουλιά, ο αέρας, το οξυγόνο, όλα για εκείνα. 

Εμείς θα έπρεπε να είχαμε συναίσθηση της προσωρινότητας
και να κοιτάμε το μέλλον των παιδιών μας. Να σκεφτόμαστε, να πράττουμε, να ψηφίζουμε, για τα παιδιά μας.

Και να μην ξεχνάμε να τους κληροδοτήσουμε και να τους εμφυσήσουμε
αυτό που θέλαμε κι εμείς ως παιδιά: Σεβασμό στον Άνθρωπο, στη Ζωή, στη Φύση.

Άλλωστε αυτός που αγαπά αληθινά τη φύση,
γνωρίζει
πως τον κόσμο δεν μας τον έδωσαν οι γονείς μας,
αλλά τον δανειστήκαμε από τα παιδιά μας.




Διαβάστε περισσότερα... »

Σάββατο 22 Μαρτίου 2014

Τα κατοικίδια, στην ζωή των παιδιών




Πόσο σημαντικά είναι τα ζώα, 
για την συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών. 

Όλοι μας έχουμε δει μικρά παιδιά να τρέχουν να πιάσουν περιστέρια σε μία πλατεία, να αγκαλιάζουν ένα σκυλάκι, να κρατούν σφιχτά ένα γατάκι, να παρατηρούν μία χελώνα σε ένα πάρκο.

Τα παιδιά αγαπούν ιδιαιτέρως τα ζώα
και παρότι έχουν εντελώς διαφορετικές γλώσσες, μεταξύ τους επικοινωνούν θαυμάσια.
‘Ενα ζωάκι είναι ένας εξαιρετικά υπομονετικός ακροατής, ένας συμπαίκτης με ιδιαίτερα ευχάριστα γνωρίσματα: δεν κρίνει, δεν διακόπτει, δεν παρεμβαίνει σε καμία ιστορία που ένα παιδί του αφηγείται, δείχνει πάντα κατανόηση σε κακούς βαθμούς, σε μία στεναχώρια, σε μία δύσκολη στιγμή του παιδιού. Το προστατεύει, το συντροφεύει και συμμαχεί σιωπηλά με αυτό. Είναι ένας σπουδαίος σύμμαχος στην ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης του παιδιού, που δεν θα το προδώσει ποτέ!

Τα κίνητρα των παιδιών για την απόκτηση ενός κατοικίδιου είναι η συντροφιά στην καθημερινότητα και το παιχνίδι. Η συντροφιά του, θα οδηγήσει το παιδί σε σπουδαίες ανακαλύψεις και συνειδητοποιήσεις, ενώ η συμβίωση μαζί του θα το ωφελήσει, σε κοινωνικό και συναισθηματικό επίπεδο.

Η επιστήμη έχει εμπεριστατωμένα
εξετάσει τα πολλαπλά οφέλη των κατοικίδιων στην υγεία, την ψυχική ανάπτυξη και την ευεξία των παιδιών.

Οι μελέτες δείχνουν ότι τα ζώα μπορούν να λειτουργήσουν ως προστασία από στρεσογόνους παράγοντες, μετριάζοντας το αίσθημα της δυσφορίας που προκαλούν οι αγχωτικές εμπειρίες, μειώνοντας την αίσθηση του σωματικού και συναισθηματικού πόνου, ενώ η κατοχή ενός σκύλου, ειδικότερα, μπορεί να προάγει έναν πιο υγιεινό και περισσότερο δραστήριο τρόπο ζωής.





Κοινωνικοσυναισθηματική ανάπτυξη
Τα κατοικίδια παρέχουν στα παιδιά συναισθηματική υποστήριξη και ένα αίσθημα ασφάλειας. Σε σχετική μελέτη βρέθηκε ότι νήπια και βρέφη που μεγαλώνουν με ένα ζώο συντροφιάς, τείνουν να μην πιπιλούν τον αντίχειρά τους (κλασσικό παράδειγμα συναισθηματικής ανασφάλειας), καθώς τρέφουν γνωστικά τον εγκέφαλο τους από την επικοινωνία με το ζωάκι που υπάρχει στο σπίτι, όταν οι γονείς είναι απασχολημένοι .
Το κατοικίδιο μπορεί να ενδυναμώσει ουσιαστικά την κοινωνικότητα ακόμα και των πιο «δειλών» μικρών παιδιών. Μέσα στο σπίτι, το κατοικίδιο δεν συμμορφώνει το παιδί, αλλά το αποδέχεται και το αγαπά, με αποτέλεσμα το παιδί να θεμελιώνει καλύτερη εικόνα εαυτού. Έξω από το σπίτι, ένα παιδάκι που κάνει βόλτα με το κατοικίδιο του, γίνεται εύκολα πόλος έλξης από άλλα παιδιά που θα πλησιάσουν να το χαϊδέψουν ή να παίξουν μαζί του, ενδυναμώνοντας την κοινωνική εικόνα και αυτοεκτίμηση του παιδιού.

Η φροντίδα των σωματικών αναγκών του κατοικίδιου από το παιδί, με υποχρεώσεις
που ταιριάζουν στην ηλικία του (π.χ. να γεμίζει το μπολ του κατοικίδιου με νερό, να το χτενίζει, να το κάνει μπάνιο ή να το πηγαίνει βόλτα με επιτήρηση), ενισχύει την κοινωνική ευθύνη αλλά και την αυτοεκτίμηση από την ικανοποίηση που παίρνει ως φροντιστής του κατοικίδιου του, με αποτέλεσμα να μεγαλώνει με τις αξίες της υπευθυνότητας και της εμπιστοσύνης από την επιτυχή ανάληψη ευθυνών και αρμοδιοτήτων, αναλόγων της ηλικίας του.




Εκτός από τις σωματικές ανάγκες του ζώου, τα παιδιά μαθαίνουν να φροντίζουν και τις συναισθηματικές ανάγκες του μικρού τους φίλου (π.χ. όταν είναι κουρασμένο και δεν θέλει να παίξει ή ακόμα όταν φοβάται στην επίσκεψη στον κτηνίατρο). Με τον τρόπο αυτό διδάσκονται για τα συναισθήματα των άλλων και τα για δικά τους, μέσα από την αλληλεπίδραση. 

Ένα βασικό χαρακτηριστικό της συναισθηματικής νοημοσύνης είναι η «ενσυναίσθηση», η ικανότητα δηλαδή ενός προσώπου να αντιλαμβάνεται και να κατανοεί τα συναισθήματα του άλλου. Η ενσυναίσθηση βοηθά το παιδί στην αυτορρύθμιση και την οριοθέτηση της συμπεριφοράς του αναγνωρίζοντας και σεβόμενο τις ανάγκες του άλλου. Με τη βοήθεια των γονέων, ένα κατοικίδιο μπορεί να προσφέρει μια εξαιρετική ευκαιρία για την ανάπτυξη της έννοιας της «ενσυναίσθησης».

Τα ευρήματα αναπτυξιακών ερευνών καταδεικνύουν ότι η ποιότητα της σχέσης που υπάρχει ανάμεσα σε παιδιά και τα κατοικίδια τους, τα βοηθά να βιώσουν μεγαλύτερο δέσιμο σε όλη την γκάμα των σχέσεών τους, ως ενήλικες. Από άλλη έρευνα προέκυψε πως νεαροί ενήλικες που είχαν κατοικίδιο ως παιδιά, ενδιαφερόταν και συμμετείχαν περισσότερο στα κοινά, με τη μορφή προσφοράς εθελοντικών υπηρεσιών στις κοινότητές τους, βοηθούσαν περισσότερο φίλους και συγγενείς και ανέπτυσσαν ηγετικές συμπεριφορές, συγκριτικά με όσους δεν είχαν αναλάβει τη φροντίδα κάποιου κατοικίδιου.

Όσο πιο ενεργή ήταν μάλιστα, η συμμετοχή τους ως παιδιά στη φροντίδα ενός ζώου,
τόσο εντονότερη ήταν και η αλληλεπίδρασή τους με άλλα μέλη του κοινωνικού συνόλου.



Γνωστική ανάπτυξη 
Τα παιδιά μαθαίνουν να παρατηρούν, να αντιλαμβάνονται και να ανταποκρίνονται κατάλληλα στη μη λεκτική συμπεριφορά των κατοικίδιων ζώων, ενισχύοντας την επικοινωνία τους σε όλες τις μελλοντικές διαπροσωπικές τους σχέσεις. Σύμφωνα με πολλές ψυχολογικές θεωρίες, η βιωματική μέθοδος γνώσης, (εμπειρική γνώση), ενισχύει ουσιαστικά το πρόσωπο στο να αντιμετωπίσει τη ζωή περισσότερο ρεαλιστικά και να αντεπεξέλθει σε τυχόν δυσκολίες και απώλειες στον κύκλο της δικής του ζωής.

Μέσω της παρατήρησης, θα κατανοήσει τις αναλογίες της ανθρώπινης ζωής και της ζωής των ζώων αποκτώντας μια καλύτερη επαφή με τη δική του φύση και τις υπαρξιακές της διαστάσεις, θα ενδιαφερθεί για τον φυσικό κύκλο ζωής και να θελήσει να αναζητήσει περισσότερες πληροφορίες γύρω από θέματα της αναπαραγωγής, της γέννησης, της ασθένειας, του θανάτου.

Η επαφή, επίσης, με το παιδί σε καθημερινές δραστηριότητες όπως το παιχνίδι, ενισχύει τις εγκεφαλικές συνάψεις που συνδέουν τη γνώση με το συναίσθημα. Για παράδειγμα η κατασκευή ενός σπιτιού για το ζωάκι ή το παιχνίδι μαζί του, βάζει σε διαδικασία το παιδί να χρησιμοποιήσει συγχρόνως τη φαντασία και την επινοητικότητα του, επιτυγχάνοντας ένα σκοπό. 

Η γνωστική διαδικασία με τη μορφή εκτιμήσεων, σκέψεων και δράσεων, παίζουν σημαντικό ρόλο στον καθορισμό και πρόκληση των συναισθημάτων. 







Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε ότι η συμβίωση με ένα κατοικίδιο ζώο βοηθά ένα παιδί να καλλιεργήσει τις αξίες της οικολογικής συνείδησης, της ηθικής ευθύνης του αλτρουισμού, της κοινωνικής αξίας, της ενσυναίσθησης. Σε αυτή την προσπάθεια, οι γονείς έχουν έναν ενεργό και πολύ σημαντικό ρόλο, καθώς η επιλογή του ζώου, η επιτήρηση της διάδρασης μαζί του, οι συνθήκες διαμονής και διαβίωσής του, η συμφωνία στη συμμετοχή των παιδιών στην καθημερινή φροντίδα του ζώου είναι παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν, πριν την απόφαση για την απόκτηση ενός ζώου συντροφιάς στο σπίτι.

Θέματα που χρήζουν Προσοχής
Σε περίπτωση που υπάρξουν προβλήματα συμπεριφοράς, από το κατοικίδιο σας, συνιστούμε τη συζήτηση και τη συνεργασία με έναν καλό εκπαιδευτή, ο οποίος θα μπορέσει να εξηγήσει τι προκαλεί τη δύσκολη συμπεριφορά του ζώου και να προτείνει λύσεις, για πως μπορείτε να χειριστείτε τη συμπεριφορά και να καλύψτε τις ανάγκες του κατοικίδιου. 

Πολύ συχνά, η έλλειψη βόλτας, ο περιορισμός του κατοικίδιου σε μικρούς χώρους μακριά από την οικογένεια, στρεσάρουν τα κατοικίδια και δημιουργούν αλλαγές στη συμπεριφορά. Ας θυμόμαστε, ότι το κατοικίδιο είναι ένα ακόμη μέλος της οικογένειας μας που του αξίζει η φροντίδα κι ο σεβασμός, ώστε να μας αντιμετωπίζει κι αυτό με τον ίδιο τρόπο.

Σε περίπτωση που υπάρξουν προβλήματα συμπεριφοράς, από τα παιδιά προς τα ζώα, συνιστούμε τη συζήτηση και τη συνεργασία με έναν παιδοψυχολόγο. Η παιδική βία απέναντι στα ζώα ενδέχεται να προμηνύει ενήλικη επιθετικότητα και εγκληματικότητα. 

Η παιδική εγκληματικότητα κατά των ζώων αποτελεί πιθανό δείκτη του πως θα εξελιχθεί το παιδί αργότερα ως ενήλικας. Μαθαίνοντας από νωρίς στο παιδί το σεβασμό και την αγάπη προς τα ζώα, του προσφέρουμε ένα πολύτιμο εφόδιο για έναν κοινωνικώς αποδεκτό και σωστό τρόπο συμπεριφοράς ενάντια στην έννοια της βίας.

 Χαρίκλεια Μανουσάκη, Επαγγελματίας Ψυχικής Υγείας 

Συστημική Σύμβουλος, NLP, Marte Meo, EFT, Play Therapy, Coaching


Διαβάστε περισσότερα... »

Τετάρτη 26 Φεβρουαρίου 2014

Grooming: O μεγαλύτερος κίνδυνος για τα παιδιά στο διαδίκτυο!


Το grooming (αποπλάνηση ανηλίκου) είναι η διαδικασία κατά την οποία, παιδόφιλοι, προσποιούμενοι ότι είναι έφηβοι, χρησιμοποιούν τα δωμάτια ανοιχτής επικοινωνίας (chat rooms), τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης και άλλους χώρους διαδικτυακής επικοινωνίας για να προσελκύσουν παιδιά με σκοπό να τα κακοποιήσουν.

Συχνά τέτοιου είδους ιστοχώροι θεωρούνται από τα παιδιά ασφαλείς τόποι συνομιλίας στο Διαδίκτυο, τόσο εξαιτίας της δημόσιας φύσης της συζήτησης, αλλά και της λανθασμένης εκτίμησης των παιδιών ότι διατηρείται η ανωνυμία τους.



Οι παιδόφιλοι ξεκινούν συζητήσεις με τα πιθανά θύματα με σκοπό να αναπτύξουν φιλική σχέση με αυτά και να αποσπάσουν όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον τόπο διαμονής τους, τα ενδιαφέροντα, τα χόμπι και τις σεξουαλικές τους εμπειρίες. Οι συζητήσεις μπορεί να διαρκέσουν ημέρες, εβδομάδες, ακόμη και μήνες, μέχρι ο παιδόφιλος να αποκτήσει την εμπιστοσύνη του παιδιού.

Μέσα από την σχέση αυτή προκαλούν σιγά σιγά συζητήσεις σεξουαλικής φύσεως και πολλές φορές οι παιδόφιλοι στέλνουν στα υποψήφια θύματα φωτογραφίες παιδικής πορνογραφίας αλλά και πορνογραφίας ενηλίκων για να δώσουν την αίσθηση ότι αυτό είναι κάτι το αποδεκτό και φυσιολογικό. 

Η τακτική αυτή χρησιμοποιείται για να υπονομεύσει την απροθυμία των παιδιών στο να λάβουν μέρος σε σεξουαλική επαφή. Χρησιμοποιείται επίσης για να αποτρέψει το θύμα από το να ζητήσει προστασία από τους γονείς και τους δασκάλους του, αφού καταλήγει να νιώθει ένοχο που έχει ανταλλάξει τέτοιου είδους φωτογραφίες.

Ποιοί απειλούνται περισσότερο;
Οι έφηβοι εμφανίζονται ως η πιο ευάλωτη ηλικιακή ομάδα σε ότι αφορά το φαινόμενο του grooming. Σύμφωνα με έρευνα του περιοδικού «Journal of Adolescent Health», το 76% των ατόμων που υπέστησαν σεξουαλική παρενόχληση η οποία ξεκίνησε μέσω διαδικτυακής επικοινωνίας ανήκουν στην ηλικιακή ομάδα των 13 έως 15 ετών. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών είναι κορίτσια.

Κατά την περίοδο της εφηβείας τα νεαρά άτομα εξερευνούν τη σεξουαλικότητά τους και προσπαθούν να ανεξαρτητοποιηθούν, κάνοντας την «προσωπική τους επανάσταση». 

Αυτή η στάση ανεξαρτησίας και η αναζήτηση νέων γνωριμιών μέσω Διαδικτύου, ως αγαπητού μέσου επικοινωνίας και κοινωνικής δικτύωσης, καθιστούν τους εφήβους την πιο ευαίσθητη ομάδα στο ζήτημα της πορνογραφίας αλλά και της σεξουαλικής παρενόχλησης.

Τι πρέπει να κάνετε:
Συζητήστε με το παιδί το γεγονός ότι στο Διαδίκτυο μπορούν να υπάρχουν και άνθρωποι που να επιθυμούν να το βλάψουν. Παροτρύνετέ το να είναι επιφυλακτικό με τις ηλεκτρονικές του γνωριμίες καθώς δεν μπορεί ποτέ να είναι σίγουρο για την πραγματική ταυτότητα των εικονικών φίλων.
Ρωτήστε το παιδί ποιους ιστοχώρους ηλεκτρονικής επικοινωνίας χρησιμοποιεί.

Ελέγξτε αν οι χώροι αυτοί είναι κατάλληλοι για τα παιδιά και αν υπάρχει επίβλεψη (moderation). Ερευνήστε στο Διαδίκτυο και προτείνετε στο παιδί chat rooms με αυστηρό έλεγχο σε ιστοχώρους που εμπιστεύεστε.

Υποδείξετε στο παιδί πώς μπορεί να κρατά αντίγραφο των συνομιλιών του στα chat rooms. Κάτι τέτοιο είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για να μπορέσετε να κάνετε κάποια καταγγελία στην περίπτωση που κάποιος προσπαθεί να παρενοχλήσει το παιδί.

Τονίστε στο παιδί την αξία των προσωπικών δεδομένων, κυρίως αυτών που βοηθούν στον εντοπισμό του στο φυσικό κόσμο ενημερώνοντας το ότι δεν είναι ασφαλές να δίνει τα προσωπικά στοιχεία επικοινωνίας σε ένα chat room. 

Άλλωστε, αν κάποιος επιτήδειος γνωρίζει το (κινητό) τηλέφωνο, τη διεύθυνση κατοικίας ή το σχολείο του παιδιού, μπορεί εύκολα να το εντοπίσει στο φυσικό κόσμο, ακόμη και αν το παιδί αποφασίσει να αποφύγει τη διαδικτυακή επικοινωνία.

Τονίστε στο παιδί ότι δεν πρέπει να κανονίζει συναντήσεις με άτομα που γνωρίζει μόνο μέσω Διαδικτύου. Εάν όμως επιμένει να γνωρίσει κάποιο διαδικτυακό του φίλο, τότε η συνάντηση θα λάβει χώρα μόνο σε δημόσιο χώρο και μόνο υπό τη δική σας συνοδεία ή τη συνοδεία ατόμου της απολύτου εμπιστοσύνης σας.

Από το Ελληνικό Κέντρο Ασφαλούς Διαδικτύου

Διαβάστε περισσότερα... »

Ο μπαμπάς... σε συσκευασία δώρου!


Ένας μπαμπάς στρατιώτης,ο Τζόσουα Καρ, επέστρεψε από το Αφγανιστάν, την ημέρα των γενεθλίων της κόρης του, σε συσκευασία δώρου!

Η μικρή δεν είχε ιδέα τι είχε μέσα το πακέτο.

Διαβάστε περισσότερα... »

Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου 2014

Μια πράξη ζωής και η ανταπόδοση της. Δείτε το. Αξίζει!


 
 

Ένα βίντεο περίπου ενάμιση λεπτό σε διάρκεια, βγάζει τόσο συναίσθημα και σκέψεις όσο πολύ λίγα πράγματα στον κόσμο. 

Πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, 669 παιδιά που προορίζονταν για τα στρατόπεδα θανάτου των Ναζί, σώθηκαν και μεταφέρθηκαν στην Αγγλία, χάρη στον Sir Nicholas Winton. 

Κάποια χρόνια, ή αν θέλετε, δεκαετίες αργότερα ήρθε μια στιγμή που σφραγίζει εκείνη την πράξη. 

Δείτε το βίντεο και θα καταλάβετε.




πηγή-stavro-lekso

Διαβάστε περισσότερα... »