«Ἕλληνες ἀεί παῖδες ἐστε, γέρων δέ Ἕλλην οὐκ ἔστιν» (Πλάτων, Τίμαιος, 22b).


"Ὁμολογεῖται μὲν γὰρ τὴν πόλιν ἡμῶν ἀρχαιοτάτην εἶναι καὶ μεγίστην καὶ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὀνομαστοτάτην· οὕτω δὲ καλῆς τῆς ὑποθέσεως οὔσης,
ἐπὶ τοῖς ἐχομένοις τούτων ἔτι μᾶλλον ἡμᾶς προσήκει τιμᾶσθαι. 24. Ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ' ἐρήμην καταλαβόντες
οὐδ' ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ' οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν ὥστ' ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν,
αὐτόχθονες ὄντες καὶ τῶν ὀνομάτων τοῖς αὐτοῖς οἷσπερ τοὺς οἰκειοτάτους τὴν πόλιν ἔχοντες προσειπεῖν".
(Ἰσοκράτης, Πανηγυρικός, στίχοι 23-24).

Τα άρθρα που φιλοξενούνται στον παρόντα ιστότοπο και προέρχονται απο άλλες πηγές, εκφράζουν αποκλειστικά και μόνον τις απόψεις των συγγραφέων τους.

Καθίσταται σαφές ότι η δημοσίευση ανάρτησης, δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά αποδοχή των απόψεων του συγγραφέως.


ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ, ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ, ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΡΘΡΟ-ΑΝΑΡΤΗΣΗ (΄κλίκ΄ στο "Δεν υπάρχουν σχόλια"). ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ 30 ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015

Η μεγαλειώδης αγάπη του πατέρα...



















Μπαμπά τι είναι αυτό;

Ένας πατέρας και ένας γιος κάθονται σε ένα παγκάκι. Ξαφνικά ένα σπουργίτι προσγειώνεται απέναντι τους… Όλοι αγαπάμε τους γονείς μας, έτσι δεν είναι; Και όχι από ευγνωμοσύνη αλλά γιατί απλά είναι οι γονείς μας! Κι όμως, όλοι εκνευριζόμαστε μαζί τους κάποιες φορές, όπως κι εκείνοι μαζί μας, όπως και εμείς με τα δικά μας παιδιά. Είναι ανθρώπινο, όπως και το να βαριόμαστε, ναι. 

Είναι ανθρώπινο να μην έχουμε πάντα την ίδια όρεξη, ούτε την ίδια υπομονή να ασχοληθούμε με τον τρόπο που πρέπει. Είναι ανθρώπινο ακόμη και να νιώθουμε ενόχληση. Όπως είναι ανθρώπινο και να το παραδεχόμαστε… 

Θεωρούμε δεδομένη την παρουσία των γονιών μας και ξεχνάμε ότι μια μέρα, όσο αργά κι αν ευχόμαστε να έρθει αυτή, δε θα υπάρχει κανείς στην άλλη μεριά της τηλεφωνικής γραμμής, δε θα υπάρχει κανείς να απαντήσει στο «μαμά» και «μπαμπά». 

Κι όσο κι αν αυτό είναι η φυσιολογική σειρά των πραγμάτων, πονάει. Ίσως γι’αυτό το αφήνουμε στο πίσω μέρος του μυαλού. 

Ίσως και να είναι λογικό έτσι να κάνουμε. 

Στο βίντεο που ακολουθεί, ένας πατέρας που αντιμετωπίζει προβλήματα μνήμης, επαναλαμβάνει την ίδια, απλή ερώτηση στο γιο του, ξανά και ξανά ώσπου εκείνος χάνει την υπομονή του και εξαγριώνεται.

Ο πατέρας φεύγει ανέκφραστος και χωρίς να πει λέξη για να επιστρέψει μετά από λίγο, δίνοντας στο γιο του το ημερολόγιό του…










Δεν υπάρχουν σχόλια: