«Ἕλληνες ἀεί παῖδες ἐστε, γέρων δέ Ἕλλην οὐκ ἔστιν» (Πλάτων, Τίμαιος, 22b).


"Ὁμολογεῖται μὲν γὰρ τὴν πόλιν ἡμῶν ἀρχαιοτάτην εἶναι καὶ μεγίστην καὶ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὀνομαστοτάτην· οὕτω δὲ καλῆς τῆς ὑποθέσεως οὔσης,
ἐπὶ τοῖς ἐχομένοις τούτων ἔτι μᾶλλον ἡμᾶς προσήκει τιμᾶσθαι. 24. Ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ' ἐρήμην καταλαβόντες
οὐδ' ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ' οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν ὥστ' ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν,
αὐτόχθονες ὄντες καὶ τῶν ὀνομάτων τοῖς αὐτοῖς οἷσπερ τοὺς οἰκειοτάτους τὴν πόλιν ἔχοντες προσειπεῖν".
(Ἰσοκράτης, Πανηγυρικός, στίχοι 23-24).

Τα άρθρα που φιλοξενούνται στον παρόντα ιστότοπο και προέρχονται απο άλλες πηγές, εκφράζουν αποκλειστικά και μόνον τις απόψεις των συγγραφέων τους.

Καθίσταται σαφές ότι η δημοσίευση ανάρτησης, δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά αποδοχή των απόψεων του συγγραφέως.


ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ, ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ, ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΡΘΡΟ-ΑΝΑΡΤΗΣΗ (΄κλίκ΄ στο "Δεν υπάρχουν σχόλια"). ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.

Ακολουθήστε μας στο Facebook

Πέμπτη 18 Σεπτεμβρίου 2014

Επιστημονικές έρευνες που αποδεικνύουν, ότι η συνείδηση διαμορφώνει το υλικό πεδίο





Σύμφωνα με τον Nikola Tesla, την ημέρα που η επιστήμη θα αρχίσει να μελετά τα μη φυσικά φαινόμενα θα έχει μεγαλύτερη πρόοδο μέσα σε μια δεκαετία από αυτή που σημείωσε σε όλους τους προηγούμενους αιώνες της ύπαρξής της. Προκειμένου να κατανοήσουμε την αληθινή φύση του σύμπαντος, πρέπει να σκεφτόμαστε με τους όρους της ενέργειας, της συχνότητας και των δονήσεων.

Η επιστήμη έχει καλύτερα αποτελέσματα όταν βρίσκεται σε αρμονία με τη φύση. Με αυτά τα δύο μαζί ενωμένα, έχουμε τη δυνατότητα να ανακαλύψουμε τεχνολογικές γνώσεις που μπορούν να βγουν στην επιφάνεια μόνο όταν η συλλογική συνείδηση είναι έτοιμη να τις αγκαλιάσει.

Η συνειδητότητα αποτελεί έναν σημαντικό παράγοντα επίτευξης της αλλαγής στον πλανήτη. Οι θετικές σκέψεις που στέλνουμε, όπως η αγάπη, η ίαση, η προσευχή, η καλή πρόθεση, έχουν ισχυρή επιρροή σε αυτό προς το οποίο τις κατευθύνουμε. Οι έννοιες αυτές μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε μαζική κλίμακα, όπως για παράδειγμα σε ολόκληρη την ανθρωπότητα που έχει έναν κοινό στόχο για να αντιμετωπίσει πολλαπλά προβλήματα, αλλά και σε μεμονωμένες καταστάσεις όπως συμβαίνει στην καθημερινή μας ζωή.

Εδώ και αρκετό διάστημα, οι φυσικοί έχουν διερευνήσει τη σύνδεση ανάμεσα στην ανθρώπινη συνειδητότητα και τη σχέση της με τη δομή της ύλης. Παλαιότερα πίστευαν ότι το Νευτώνειο υλικό σύμπαν ήταν το θεμέλιο της φυσικής υλικής μας πραγματικότητας. Όλα αυτά άλλαξαν όταν άρχισαν να αναγνωρίζουν ότι τα πάντα στο σύμπαν αποτελούνται από ενέργεια. 

Οι επιστήμονες της κβαντικής φυσικής ανακάλυψαν ότι τα άτομα αποτελούνται από δίνες ενέργειας που συνεχώς περιστρέφονται και δονούνται. Αυτό αποτελεί ένα σοβαρό θέμα, καθώς η ενέργεια είναι το πιο μικροσκοπικό επίπεδο που μπορεί να παρατηρηθεί και η ανθρώπινη συνειδητότητα όχι μόνο συνδέεται με αυτή αλλά μπορεί να επηρεάσει τις αντιδράσεις της, ακόμη και να την ανακατασκευάσει.

Ο Δανός φυσικός Niels Bohr αναφέρει πως ό,τι ονομάζουμε πραγματικό, αποτελείται από πράγματα που δεν μπορούν να θεωρηθούν πραγματικά.

Ο Ινδός επιστήμονας Paramahamsa Tewari λέει ότι η σύγχρονη επιστήμη θεωρεί την ύλη ως τη βασική πραγματικότητα πιστεύοντας ότι το διάστημα αποτελεί επέκταση του κενού. Επομένως, το φαινόμενο της δημιουργίας σταθερής κοσμικής ύλης υπερβαίνει το πεδίο έρευνας της παρούσας επιστήμης. 

Επίσης, η θεωρία ούτε εντοπίζει την πηγή της κοσμικής ενέργειας που βρίσκεται στη δομή της ύλης, ούτε μπορεί ή δεν θέλει να εξηγήσει την αιτία των ιδιοτήτων της ύλης οι οποίες προέρχονται από την αντίδρασή της. Εν συντομία αυτοί είναι οι περιορισμοί των σύγχρονων επιστημονικών θεωριών στο βασικό επίπεδο των φυσικών φαινομένων της φύσης. Όταν μια επιστημονική θεωρία δεν μπορεί να εξηγήσει το ζήτημα της ίδιας της προέλευσης της συμπαντικής ύλης και της ενέργειας, πώς θα μπορούσε ποτέ να συλλάβει και να εξηγήσει το φαινόμενο της συνειδητότητας, η οποία είναι εμφανής στα έμβια όντα;

Η αποκάλυψη ότι το σύμπαν δεν είναι η συγκέντρωση φυσικών μερών, αλλά αντίθετα προέρχεται από την ανάμιξη κυμάτων άυλης ενέργειας προκύπτει, μεταξύ άλλων, από το έργο του Albert Einstein, του Max Planck και του Werner Heisenberg.


1. Κβαντική φυσική: το πείραμα της διπλής σχισμής

Το πείραμα της διπλής σχισμής είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα του τρόπου που είναι αλληλένδετα η συνειδητότητα και ο φυσικός υλικός μας κόσμος. Μια πιθανή αποκάλυψη αυτού του πειράματος είναι ότι «ο παρατηρητής δημιουργεί την πραγματικότητα». 

Σε μια εργασία που δημοσιεύτηκε κατόπιν ομότιμης αξιολόγησης στο περιοδικό «Physics Essays», εξηγείται ο τρόπος που αυτό το πείραμα χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές για τη διερεύνηση του ρόλου της συνειδητότητας στη διαμόρφωση της φυσικής πραγματικότητας.

Σε αυτό το πείραμα, χρησιμοποιήθηκε ένα οπτικό σύστημα διπλής σχισμής για να ελεγχθεί ο πιθανός ρόλος της συνειδητότητας στην κατάρρευση της κβαντικής κυματοσυνάρτησης. Στο πείραμα, τα σωματίδια αναγκάζονται να περάσουν μέσα από μια διάταξη με δύο λεπτές παράλληλες σχισμές που είναι πολύ κοντά η μία στην άλλη. 

Διαπιστώθηκε ότι όταν ο παρατηρητής προσπαθούσε να δει από ποιά σχισμή περνούσαν τα σωματίδια, η συμπεριφορά τους αλλοιωνόταν ενώ αυτό δεν συνέβαινε όταν δεν τα παρατηρούσε. Η έρευνα διαπίστωσε ότι οι παράγοντες που συνδέονται με τη συνειδητότητα σχετίζονται σε σημαντικό βαθμό με την αλλοίωση της συμπεριφοράς των σωματιδίων στη διπλή σχισμή.

Η παρατήρηση όχι μόνο διαταράσσει αυτό που πρόκειται να μετρηθεί, το προκαλεί κιόλας. Εμείς οι ίδιοι δηλαδή υποχρεώνουμε το ηλεκτρόνιο να πάρει μια συγκεκριμένη θέση. Συνεπώς εμείς οι ίδιοι παράγουμε τα αποτελέσματα της μέτρησης.

Το βασικό συμπέρασμα της νέας φυσικής αναγνωρίζει επίσης ότι ο παρατηρητής είναι εκείνος που δημιουργεί την πραγματικότητα. Ως παρατηρητές, όλοι μας έχουμε εμπλακεί προσωπικά στη δημιουργία της δικής μας πραγματικότητας.

Οι φυσικοί αναγκάζονται να παραδεχτούν ότι το σύμπαν είναι μια «ψυχική» κατασκευή. Ο πρωτοπόρος Βρετανός φυσικός Sir James Jeans έγραψε ότι το ποτάμι της γνώσης οδεύει προς μια μη μηχανική πραγματικότητα. 

Το σύμπαν αρχίζει να φαίνεται περισσότερο σαν μια τεράστια σκέψη παρά σαν μια τεράστια μηχανή. Η σκέψη δεν φαίνεται πλέον ως μια τυχαία εισβολή στη σφαίρα της ύλης αλλά θα πρέπει μάλλον να την αναγνωρίσουμε ως δημιουργό και κυβερνήτη του βασιλείου της ύλης.

Ας ξεχάσουμε λοιπόν παλαιότερες θεωρίες και ας αποδεχτούμε το αδιαμφισβήτητο συμπέρασμα. 

Το σύμπαν είναι άυλο, ψυχικό και πνευματικό (R.C. Henry, «Το ψυχικό σύμπαν», η Φύση, 436:29, 2005).


Μπορείτε να δείτε εδώ σε βίντεο το πείραμα της διπλής σχισμής:




2. Πειράματα ψυχοκίνησης με τη χρηματοδότηση κυβερνήσεων



Η ψυχοκίνηση, γνωστή επίσης ως ΨΚ είναι η πιθανή επίδραση της ανθρώπινης συνειδητότητας στη συμπεριφορά των φυσικών ή βιολογικών συστημάτων ή διαδικασιών και περιλαμβάνει διάφορες κατηγορίες επίδρασης που χαρακτηρίζονται από διαφορετικές κλίμακες ενέργειας, μορφές εκδήλωσης, αναπαράστασης και στατιστικής συμπεριφοράς.

Το 2004, ένα ερευνητικό πρόγραμμα της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ έκανε ευρέως γνωστό ένα έγγραφο με τίτλο «Τηλεμεταφορά – Μελέτη Φυσικής» (Teleportation Physics Study) του συγγραφέα και δρος Φιλοσοφίας Eric Davis, αποδεικνύοντας ότι η ψυχοκίνηση και άλλα παραψυχολογικά φαινόμενα έχουν περάσει από αυστηρή έρευνα και τεκμηρίωση από διάφορους ερευνητές και ιδρύματα.

Συγκεκριμένο παράδειγμα αποτελεί το έργο του Jack Houck, ενός επαγγελματία μηχανικού αεροδιαστημικής και του συνταγματάρχη του στρατού J.B. Alexander. Οι δυο τους ήταν υπεύθυνοι για τη διεξαγωγή συνεδριών ψυχοκίνησης, στις οποίες οι συμμετέχοντες διδάχθηκαν τη διαδικασία καθώς και τον τρόπο να την εφαρμόζουν μόνοι τους χρησιμοποιώντας διάφορα μεταλλικά αντικείμενα, όπως πιρούνια και κουτάλια.

Οι συμμετέχοντες ήταν σε θέση να λυγίσουν εντελώς ή να συστρέφουν τα μεταλλικά αντικείμενα, χωρίς να χρησιμοποιούν καμία φυσική δύναμη.

Τα πειράματα έγιναν από κυβερνητικούς επιστημονικούς συμβούλους και ανώτερους στρατιωτικούς αξιωματούχους και πραγματοποιήθηκαν στο Πεντάγωνο, στα σπίτια αξιωματικών και επιστημόνων και σε τοποθεσίες της Διοίκησης Πληροφοριών και Ασφάλειας των αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων σε όλο τον κόσμο. 

Διοικητές στρατηγοί, συνταγματάρχες και άλλοι, ήταν πάντοτε παρόντες.

Αυτό που είδαν όλοι ήταν η παραμόρφωση των μεταλλικών αντικειμένων, γεγονός που προκάλεσε μεγάλο ενθουσιασμό ανάμεσα στους παρευρισκομένους.

Είναι λοιπόν απαραίτητη η δημιουργία μιας θεωρίας για τη συνειδητότητα και την ψυχοτρονική (αλληλεπίδραση του νου με την ύλη) σε συνδυασμό με περισσότερα πειραματικά αποτελέσματα, καθώς και η ανακάλυψη των φυσικών μηχανισμών που βρίσκονται πίσω από τον ψυχοτρονικό χειρισμό της ύλης.



3. Το πείραμα της παγκόσμιας συνειδητότητας / Γεννήτριες τυχαίων αριθμών

Το πείραμα της παγκόσμιας συνειδητότητας είναι ένα διεθνές, διεπιστημονικό πρόγραμμα ανάμεσα σε πολλούς επιστήμονες και μηχανικούς. Έχει τις ρίζες του στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον και το Ινστιτούτο Νοητικών Επιστημών.

Συλλέγει συνεχώς νέα δεδομένα από ένα παγκόσμιο δίκτυο φυσικών γεννητριών τυχαίων αριθμών που βρίσκονται σε όλο τον πλανήτη. Τα δεδομένα μεταδίδονται σε μια βάση που βρίσκεται σε σπίτι, το οποίο πλέον διαθέτει δεδομένα άνω των 15 χρόνων.

Σκοπός είναι η εξέταση των λεπτών συσχετισμών που μπορεί να αντανακλούν την παρουσία και τη δραστηριότητα της συνειδητότητας στον κόσμο. Εικάζουμε ότι υπάρχει δομή σε ό,τι θα έπρεπε να αποτελεί τυχαίο δεδομένο, το οποίο σχετίζεται με μείζονα παγκόσμια γεγονότα που προκαλούνται από το μυαλό και την ψυχή μας.

Οι γεννήτριες τυχαίων αριθμών είναι συστήματα που δημιουργήθηκαν από ερευνητές του Πανεπιστημίου του Πρίνστον, τα οποία αντιδρούν στις σκέψεις των ατόμων, δηλαδή με άλλα λόγια στην επίδραση της συνειδητότητας. Αντιδρούν επίσης σε συγκεκριμένες αλλαγές που σημειώνονται στο περιβάλλον τους. Έντονες αντιδράσεις καταγράφονται συνήθως κατά τη διάρκεια κοινών συναισθημάτων.

Οι υψηλότερες καταγραφές που εμφανίστηκαν ποτέ στο Σχέδιο Παγκόσμιας Συνειδητότητας ήταν κατά τη διάρκεια σημαντικών γεγονότων που επηρέασαν ολόκληρο τον κόσμο, όπως συνέβη με την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους στις 9/11. Άλλες υψηλές καταγραφές σημειώθηκαν σε προεδρικές ορκωμοσίες, σε τσουνάμι αλλά και σε θανάτους επώνυμων προσώπων.

Τα ευρήματα αυτά γέννησαν κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με τη φύση της συνειδητότητας και τη σύνδεση με τη φυσική υλική πραγματικότητα.


4. Πειράματα παρακολούθησης εξ αποστάσεως από τις NSA / CIA σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ

Η παρακολούθηση εξ αποστάσεως είναι η ικανότητα κάποιων ατόμων να περιγράψουν απομακρυσμένες γεωγραφικές περιοχές από απόσταση αρκετών εκατοντάδων χιλιάδες χιλιόμετρων (κι ακόμη περισσότερο). Το γεγονός αυτό έχει αποδειχθεί, δοκιμαστεί και τεκμηριωθεί αρκετές φορές.

Το 1995, η CIA ενέκρινε και γνωστοποίησε έγγραφα που αποκάλυπταν τη συμμετοχή της στο συγκεκριμένο πρόγραμμα, το οποίο διήρκεσε περισσότερο από 25 χρόνια.




Ο Ingo Swann, ένας από τους συμμετέχοντες σε αυτό το πείραμα, μπορούσε να δει συγκεκριμένους δακτυλίους γύρω από τον πλανήτη Δία πριν καν η NASA καταφέρει να τραβήξει φωτογραφίες με το σκάφος Pioneer 10. Το γεγονός αυτό τεκμηριώθηκε ύστερα από έρευνα. 


Επίσης, υπάρχουν άτομα που είχαν τη δυνατότητα να δουν αντικείμενα και ανθρώπους που βρίσκονταν σε άλλα δωμάτια και χωρίς καμία οπτική επαφή με τη θέση τους. Το γεγονός ότι ορισμένοι έχουν ή είχαν τη δυνατότητα να προβάλλουν τη συνειδητότητά τους σε διαφορετικό σημείο από τη παρούσα φυσική τους θέση είναι κάτι το εκπληκτικό.


Τα πειράματα αυτά έχουν γίνει εδώ και δεκαετίες, κι ενώ μέρος του κόσμου συνέχισε να τα χαρακτηρίζει «ψευδοεπιστήμη», το Υπουργείο Άμυνας τα θεωρεί πολύ σοβαρά και τα διατηρεί μυστικά. 

Τα πειράματα αποτελούσαν μέρος ενός προγράμματος με την ονομασία «STARGATE» και το οποίο τερματίστηκε αναπάντεχα.


5. Οι σκέψεις και προθέσεις μπορούν να αλλάξουν τη φυσική δομή του νερού

Σε πειράματα που πραγματοποιήθηκαν κατά τις τελευταίες 4 δεκαετίες, διερευνήθηκε το αν η ανθρώπινη πρόθεση και μόνο μπορεί να επηρεάσει τις ιδιότητες του νερού.

Αυτό το ερώτημα απασχολούσε για ένα χρονικό διάστημα την κοινότητα της εναλλακτικής ιατρικής, μια και το ανθρώπινο σώμα αποτελείται περίπου κατά 70% από νερό. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Νοητικών Επιστημών, οι ερευνητές ανέφεραν ότι μπορεί να ανιχνευθεί η αλλαγή του νερού με την εξέταση των κρυστάλλων πάγου που σχηματίζονται στα συγκεκριμένα δείγματα.

Τα αποτελέσματα συγκλίνουν στο γεγονός ότι οι θετικές προθέσεις παράγουν συμμετρικούς, καλοσχηματισμένους και όμορφους κρυστάλλους, ενώ οι αρνητικές τείνουν να παράγουν ασύμμετρους και άσχημους κρυστάλλους.

Αν λοιπόν οι σκέψεις και τα συναισθήματα μπορεί να επιφέρουν τέτοιες αλλαγές στο νερό, φανταστείτε τι μπορούν να κάνουν σε εμάς τους ίδιους.

Πολλοί άνθρωποι επισημαίνουν ότι το πείραμα αυτό ήταν απάτη, αλλά έχει πραγματοποιηθεί πολλές φορές και επαναλήφθηκε από ορισμένες εξέχουσες προσωπικότητες στον τομέα της επιστήμης. Τα στοιχεία που παραθέτονται εδώ προέρχονται από τον ερευνητή και παραψυχολόγο Dean Radin, ο οποίος έχει δημοσιεύσει πολλές έρευνες κατόπιν ομότιμης αξιολόγησης σε διεθνή περιοδικά. Το πείραμα διεξήχθη στο Ινστιτούτο Νοητικών Επιστημών και Συνεργαζόμενου Εκπαιδευτικού Προσωπικού του Τμήματος Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Σόνομα στην Καλιφόρνια.

Κατά τον ίδιο τρόπο, πραγματοποιήθηκε έρευνα στην οποία εξετάστηκε ο βαθμός που θα μπορούσε να επηρεαστεί η διάθεση κάποιου που κατανάλωσε τσάι «επηρεασμένο» από τις καλές προθέσεις και την πίστη των μοναχών, συγκριτικά με το συνηθισμένο τσάι. Η μελέτη έγινε υπό διπλά-τυφλές, τυχαιοποιημένες συνθήκες και τα αποτελέσματα ήταν θετικά.





6. Το Φαινόμενο Πλασέμπο

Είναι τεκμηριωμένο ότι μπορούμε να αλλάξουμε τη λειτουργία του οργανισμού μας απλά και μόνο με αυτό που πιστεύουμε ότι είναι αληθινό.

Το Φαινόμενο Πλασέμπο είναι η μετρήσιμη, ορατή ή αισθητή βελτίωση της υγείας ή συμπεριφοράς που δεν οφείλεται σε φαρμακευτική αγωγή ή επεμβατική θεραπεία. Σύμφωνα με αυτό, μπορεί κάποιος να θεραπευτεί από διάφορες παθήσεις χρησιμοποιώντας τη σκέψη του.

Πολλές έρευνες έδειξαν ότι η επίδραση του Φαινομένου (η δύναμη της συνειδητότητας) είναι πραγματική και άκρως αποτελεσματική.

Σε μια μελέτη της Ιατρικής Σχολής του Μπέιλορ που δημοσιεύθηκε το 2002 στο ιατρικό περιοδικό «New England Journal of Medicine» το θέμα έρευνας ήταν οι χειρουργικές επεμβάσεις ασθενών που υπέφεραν από σοβαρό κι εξουθενωτικό πόνο στο γόνατο.

Πολλοί χειρούργοι γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει Φαινόμενο Πλασέμπο στις χειρουργικές επεμβάσεις ή τουλάχιστον έτσι πιστεύουν.


Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες. 

Στη μια ομάδα οι χειρούργοι έκοψαν τον κατεστραμμένο χόνδρο στο γόνατο. 

Στη δεύτερη ομάδα καθάρισαν την άρθρωση του γόνατος αφαιρώντας οτιδήποτε θεωρούσαν ότι προκαλούσε φλεγμονή. Και οι δύο διαδικασίες είναι οι συνήθεις χειρουργικές επεμβάσεις στις οποίες υποβάλλονται όσοι πάσχουν από σοβαρή αρθρίτιδα.

Η τρίτη ομάδα υποβλήθηκε σε μια «ψεύτικη» χειρουργική επέμβαση, δηλαδή οι ασθενείς ναρκώθηκαν πιστεύοντας όμως ότι είχαν πράγματι κάνει επέμβαση στο γόνατο. Σε αυτούς, οι γιατροί έκαναν τομές και έριξαν αλατούχο διάλυμα στο γόνατο, όπως θα έκαναν και στο κανονικό χειρουργείο.

Στη συνέχεια, έραψαν τις τομές και η διαδικασία ολοκληρώθηκε. 

Και οι τρεις ομάδες είχαν την ίδια διαδικασία αποκατάστασης και τα αποτελέσματα ήταν εκπληκτικά. Η ομάδα που δεν υποβλήθηκε σε πραγματική επέμβαση παρουσίασε βελτίωση όπως ακριβώς και οι άλλες δύο ομάδες.

Ένα άλλο πολύ ενδιαφέρον παράδειγμα του Φαινομένου Πλασέμπο προήλθε από το Υπουργείο Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών των ΗΠΑ το 1999.

Η έκθεση αποκάλυψε ότι οι μισοί από τους ασθενείς που έπασχαν από σοβαρή κατάθλιψη και λάμβαναν φάρμακα παρουσίασαν βελτίωση, ενώ το ίδιο συνέβη και στο 32% των ασθενών που λάμβαναν εικονικό φάρμακο. Και ας μην ξεχνάμε και όλες τις παρενέργειες και τους κινδύνους που σχετίζονται με τη λήψη αντικαταθλιπτικών κάθε χρόνο. Ας έχουμε επίσης υπόψη ότι η «βιομηχανία της κατάθλιψης» από μόνη της είναι μια βιομηχανία πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Το 2002, ο καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ Irving Kirsch δημοσίευσε ένα άρθρο για την πρόληψη και τη θεραπεία στην Αμερικανική Ψυχολογική Ένωση με τίτλο «Τα καινούρια φάρμακα του αυτοκράτορα» (The Emperor’s New Drugs), στο οποίο έκανε γνωστές μερικές ακόμα πιο συγκλονιστικές ανακαλύψεις.

Βρήκε ότι το 80% της επίδρασης των αντικαταθλιπτικών, όπως μετρήθηκε σε κλινικές δοκιμές, θα μπορούσε να αποδοθεί στην επίδραση του Φαινομένου Πλασέμπο. Ο καθηγητής έπρεπε να καταθέσει αίτηση Νόμου περί ελευθερίας της πληροφόρησης προκειμένου να πάρει πληροφορίες σχετικά με τις κλινικές δοκιμές των γνωστότερων αντικαταθλιπτικών.


7. Τηλεμεταφορά

«Συνειδητοποίησα, όπως και αρκετοί άλλοι συνάδελφοί μου τόσο εντός όσο και εκτός της κυβέρνησης, ότι η υπερφυσική τηλεμεταφορά έχει ερευνηθεί επιστημονικά και τεκμηριωθεί ιδιαιτέρως από το Υπουργείο Άμυνας».




Ένα έγγραφο που δημοσιεύτηκε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας τον Σεπτέμβριο του 1981 στο περιοδικό Ziran Zazhi (περιοδικό Nature) με τίτλο «Μερικά πειράματα για τη μετακίνηση αντικειμένων διενεργούνται από ασυνήθιστες ικανότητες του ανθρώπινου σώματος» (Shuhuang et al., 198) ανέφερε ότι «χαρισματικά παιδιά» ήταν σε θέση να προκαλέσουν την τηλεμεταφορά μικρών, φυσικών αντικείμενων από το ένα μέρος στο άλλο.

Στα αντικείμενα περιλαμβάνονταν ρολόγια, αλογόμυγες κι άλλα έντομα, ραδιοφωνικοί μικροπομποί, φωτοευαίσθητο χαρτί και άλλα.

Οι συμμετέχοντες ποτέ δεν άγγιξαν τα αντικείμενα εκ των προτέρων. 

Τα πειράματα έγιναν στο πλαίσιο τυφλών και διπλά – τυφλών συνθηκών και οι ερευνητές που συμμετείχαν προέρχονταν από διάφορα κολέγια και τομείς του υπουργείου Άμυνας. Επρόκειτο για μια εξαιρετική περίπτωση, διότι κρίθηκε απαραίτητο να προετοιμαστεί μια αναφορά πληροφοριών για δημόσια προβολή.

Περισσότερες έρευνες έγιναν από το Ινστιτούτο Αεροδιαστημικής Μηχανικής του Πεκίνου τον Ιούλιο του 1990, οι οποίες δημοσιεύτηκαν στο κινεζικό περιοδικό «Σωματική επιστήμη» (Somatic Science, Kongzhi et al., 1990: Jinggen et al., 1990, Banghui, 1990).

Οι έρευνες αυτές ανέφεραν διάφορα πειράματα κατά τα οποία έγινε βιντεοσκόπηση της φωτογράφησης υψηλής ταχύτητας, η οποία ήταν σε θέση να συλλάβει τη μετατόπιση των αντικειμένων που χρησιμοποιήθηκαν στα πειράματα, όπως ξηροί καρποί, σπίρτα, νύχια, χάπια και άλλα μέσα σε σφραγισμένους χάρτινους φακέλους, σφραγισμένα γυάλινα μπουκάλια και σωλήνες, σφραγισμένα πλαστικά καρούλια φιλμ και άλλα τα οποία διατηρούνταν κλειστά.

Όλα αυτά τα πειράματα ανέφεραν ότι έγιναν με τη συμμετοχή προικισμένων παιδιών και ενηλίκων που προκάλεσαν την τηλεμεταφορά των διαφόρων υλικών.


8. Η επιστήμη της καρδιάς
Η καρδιά παράγει το μεγαλύτερο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο στο σώμα. Ερευνητές εξέτασαν την ανάλυση του φάσματος του μαγνητικού πεδίου που παράγεται από την καρδιά και τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι πληροφορίες για τα συναισθήματα κωδικοποιούνται σε αυτό το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο.

Έτσι, με την αλλαγή των συναισθημάτων μας αλλάζουμε και τις πληροφορίες που είναι κωδικοποιημένες στο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο που εκπέμπεται από την καρδιά. Κάτι τέτοιο όμως μπορεί να επηρεάσει τους γύρω μας. Όταν νιώθουμε συμπόνια, αγάπη, ευγνωμοσύνη και κατανόηση, η καρδιά εκπέμπει ένα πολύ διαφορετικό μήνυμα.




Υπάρχουν πολλές μελέτες που τεκμηριώνουν πώς η συνείδηση ​​και η φυσικη υλικη μας πραγματικότητα διαπλέκονται, σε τόσο πολλούς διαφορετικούς τρόπους, με πολλά διαφορετικά παραδείγματα, όπως αυτές που αναφέρονται παραπάνω. Αυτό συνεπάγει ανώμαλες διαδικασίες των πληροφοριών ή της μεταφοράς ενέργειας, η τηλεπάθεια και άλλες μορφές ανεξήγητων φαινόμενων που έχουν παρατηρήσιμες, επαναλήψιμα αποτελέσματα στο εργαστήριο.


ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ ΕΔΩ-ΠΗΓΗ

Πηγές για το κείμενο:


















Διαβάστε περισσότερα... »

ΣΟΥΠΕΡ ΗΡΩΕΣ: Γιατί Χρειαζόμαστε τους Ήρωες;




Τίποτε δεν δίνει τόσο μεγάλο πλεονέκτημα σε έναν άνθρωπο απέναντι σ’ έναν άλλο όσο το να παραμείνει πάντοτε ψύχραιμος και απτόητος σ’ όλες τις περιστάσεις”.
Τόμας Τζέφερσον


Γράφει ο Αλέξανδρος Στεργίοπουλος



Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ είχε πει ότι είναι «δυστυχισμένος ο τόπος που χρειάζεται ήρωες». Μήπως όμως θα μπορούσαμε να ανταπαντήσουμε ότι «είναι ευτυχισμένος ο τόπος που έχει ήρωες»; 

Η ανάγνωση του Γερμανού δραματουργού έχει να κάνει με τις συνθήκες που αναδύεται ο «ήρωας». Όταν όμως οι κοινωνικοί, περιβαλλοντικοί παράγοντες «φωνάζουν» δεν πρέπει να υπάρξει κάποιος που θα ακούσει; Ναι, δεν επικεντρωνόμαστε στο «πριν» αφού εκεί χρειάζεται πολιτική, δυναμική επέμβαση. 

Εξετάζουμε τι «σπρώχνει» κάποιον στον ηρωισμό. Τι κάνει κάποιον να υπερβεί τα ανθρώπινα όρια και για λίγα δευτερόλεπτα να «τεντώσει» τις δυνάμεις του και να μας θυμίσει την αφασία μας; Η σκιαγράφηση του ήρωα και της έννοιας του.


Η ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΣΟΥΠΕΡ ΗΡΩΩΝ


Ακόμη κι αν δεν πιστεύει κάποιος στους ήρωες, οι περισσότεροι έλκονται απ’ αυτούς που εμφανίζονται στο σέλιλοϊντ, στις σελίδες ενός κόμικ. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Η απάντηση βρίσκεται στο άρθρο του επιστημονικού περιοδικού Focus με τίτλο: «3.000 χρόνια σούπερ ήρωες». Βασικό σημείο αναφοράς η σύνδεση τους με την ελληνική μυθολογία.

Οι πρώτες πήγες έμπνευσης για τις ιστορίες των υπερ-ηρώων ανάγονται από την αρχαία ελληνική μυθολογία, έως το Έπος του Γκιλγκαμές. Επιπλέον, οι ειδικοί εντοπίζουν ανάλογες επιδράσεις και στη λαϊκή λογοτεχνία του 19ου αιώνα. 

Σύμφωνα με τον γνωστό συγγραφέα και καθηγητή σημειολογίας Ουμπέρτο Έκο, ακριβώς τότε αρχίζει να αποκρυσταλλώνεται η μορφή του υπεράνθρωπου των μαζών, μια σπάνια προσωπικότητα που ξεσκεπάζει τις αδικίες του κόσμου και προσπαθεί να τις αποκαταστήσει απονέμοντας «ιδιωτική» δικαιοσύνη. Αυτό το λογοτεχνικό μοτίβο επηρέασε τους πρώτους συγγραφείς των κόμικς με πρωταγωνιστές σούπερ ήρωες.




Οι ρίζες βέβαια είναι στη δική μας μυθολογία ο Περσέας φορούσε ιπτάμενα σανδάλια, ο Ηρακλής ήταν παντοδύναμος, ο Μωϋσής είχε τηλεκινητικές δυνάμεις. Παράλληλα, η αποστολή τους είναι για το καλό της ανθρωπότητας, όπως ο Προμηθέας έκλεψε τη φωτιά από τους θεούς για να τη δώσει στους θνητούς. Οι μάσκες τους παραπέμπουν στους Έλληνες θεούς που εμφανίζονταν μεταμορφωμένοι. Εν τω μεταξύ η ιστορικός τέχνης Λίζα Μπίβεν, σημειώνει πως κι ο φύλακας-άγγελος μπορεί να θεωρηθεί πρότυπο για τους υπερήρωες.

Το στοιχείο που ενισχύει τη θελκτικότητα είναι η διπλή ταυτότητα. Μερικοί θεωρούν ότι ο Σούπερμαν έχει έντονες βιβλικές αναφορές, ότι είναι θεϊκός αγγελιαφόρος που έρχεται στη γη για να σώσει τους ανθρώπους. Κάθε σούπερ ήρωας έχει το alter ego του. Συνήθως είναι άτομα μειλίχια, που διακρίνονται για την πραότητα και την ατζαμοσύνη τους. Όλα αυτά αλλάζουν όταν μεταμορφώνονται.

Βέβαια αν και ανίκητοι βασανίζονται από προσωπικά προβλήματα: Το Τέρας, ο Σπαϊντερμαν, ο Γούλβεριν. Τα τελευταία χρόνια οι δημιουργοί των υπερηρώων δεν είναι άφθαρτοι. Το 1982 ο Κάπτεν Μάρβελ πεθαίνει από ανίατη μορφή καρκίνου. Το 1989 ο Τζόκερ σκοτώνει τον Ρόμπιν και το 1992 ο Σούπερμαν αφήνει την τελευταία του πνοή στα χέρια του Ντούμσντεϊ.


ΟΙ ΗΡΩΕΣ (ΤΟΥ) ΣΗΜΕΡΑ

Στον κινηματογράφο, στα βιβλία, στη φαντασία υπάρχουν ήρωες. Στην πραγματικότητα, στην καθημερινότητα, ποιον είδαμε ως τέτοιον; Για ποιον διαβάσαμε κάτι αληθινά ηρωικό που δεν είχε καθόλου εφέ ή χρώματα; 

Η ειδησεογραφία έχει παραδείγματα
Ο Τσέσλι Σάλενμπεργκερ είναι πιλότος αεροπλάνου και ήρωας. Γιατί; Διότι κατάφερε να σώσει τη ζωή 150 ανθρώπων. Η New York Daily News τον εξύμνησε για τον ηρωϊσμό του κι όχι άδικα. Το ατύχημα συνέβη λίγα λεπτά μετά την απογείωση του αεροπλάνου της «US Airways» από το αεροδρόμιο «La Guardia», όταν και οι δυο κινητήρες σταμάτησαν να λειτουργούν. 

Τότε ο πιλότος ζήτησε από τους επιβάτες να κρατηθούν γερά πριν από την πρόσκρουση. «Ησυχία επικράτησε. Οι άνθρωποι άρχισαν να προσεύχονται» δήλωσε στο CNN ο Φρεντ Μπαρέτα, ένας από τους διασωθέντες. «Ξαφνικά ο πιλότος πήρε το λόγο και μας είπε να προετοιμασθούμε για κάτι αναμφίβολα πολύ βίαιο», τόνισε άλλος επιβάτης. 

Η συνέχεια είναι… ηρωική. Ο Σάλενμπεργκερ κατόρθωσε να ελέγξει το αεροπλάνο και να βρει ένα δρόμο στον ουρανό της Νέας Υόρκης για να κατέβει προς το ποτάμι, αποφεύγοντας πτώση στα κτίρια. Με ταχύτητα το αεροσκάφος είχε αρχίσει να βυθίζεται, το πλήρωμα κατόρθωσε να απομακρύνει τους επιβάτες που επιβιβάσθηκαν στα πλοία που έσπευσαν για βοήθεια. 

Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης ανέφερε: «Θα έλεγε κανείς ότι ο πιλότος έκανε ένα μεγαλειώδες κατόρθωμα, προσθαλασσώνοντας το αεροπλάνο και στη συνέχεια εξασφαλίζοντας την απομάκρυνση όλων των επιβατών».

Από τον πιλότο στο γιατρό, αναφέρει σχετικό δημοσίευμα: Ένας Ιταλός χειρουργός ολοκλήρωσε με επιτυχία την εγχείρηση εγκεφάλου ενός ασθενή, παρότι ο ίδιος υπέστη έμφραγμα. 

Ο 59χρονος ιατρός Claudio Vitale συνειδητοποίησε ότι ο άρρωστος δεν θα συνερχόταν ποτέ, αν σταματούσε την επέμβαση για να επανέλθει ο ίδιος. Έτσι, συνέχισε για 30 λεπτά ακόμη την επέμβαση στο νοσοκομείο Cardarelli της Νάπολη, μέχρι που ασθενής διέφυγε τον κίνδυνο. «Ήξερα ότι δεν μπορούσα να εγκαταλείψω το χειρουργικό τραπέζι εκείνη τη στιγμή, γι’ αυτό δε νιώθω ήρωας, αφού έκανα τη δουλειά μου».



Η ΠΡΑΞΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΒΑΣΗΣ

Το βασικό ερώτημα είναι «πως γίνεται κανείς ήρωας σήμερα;» και το συνοδευτικό «πως λειτουργεί;». Αυτός είναι και πυρήνας του προβληματισμού μας. «Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά» γράφει ο Σεφέρης. Και έτσι ο ηρωισμός κάθε μορφής, είναι πάντα θυσιαστικός, ανιδιοτελής, αλτρουιστικός. 

Ο Θουκυδίδης ιδιοφυώς τον χαρακτηρίζει ως πράξη που, ενώ συνειδητοποιεί το ρίσκο, το διακύβευμα του κινδύνου, επιλέγει την πράξη της υπέρβασης, εν γνώσει ότι αυτή ενέχει τη μεγάλη πιθανότητα της καταστροφής.

Συχνά μια ηρωική πράξη πραγματοποιείται μέσα σε μια έξαρση, θα έλεγα με οίστρο, που παραβλέπει λογική, κινδύνους ορατούς και πραγματικά αδιέξοδα. Είναι σαν τον οίστρο που ο υμνωδός προσάπτει στην πόρνη, οίστρο ακολασίας, μια δίνη, μια ρουφήχτρα που σε περιστρέφει και σε χτυπάει στους απορρόγες βράχους της ηδονής. Μια περίεργη, ιδιότυπη ηδονή θανάτου, ένας οίστρος αυτοκαταστροφικής θυσίας συνέχει και τον ήρωα.



Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ

Η έρευνα μας ενισχύεται και με τα λόγια της ψυχολόγου Δήμητρας Στεφάτου, που μας δίνει την δική της ερμηνεία γι’ αυτή την ιδιαίτερη ανθρώπινη κατάσταση. Αρχικά μας θυμίζει ένα «πείραμα που έγινε στις ΗΠΑ. Κάποιος στη μέση του δρόμου υποδυόταν πως χρειαζόταν βοήθεια. Αφού είχε περάσει ώρα, παρατήρησε ότι κανείς δεν πήγαινε να τον βοηθήσει. Ωστόσο, όταν το έκανε ένας, τότε ακολουθούσαν κι οι υπόλοιποι».

Από την αναφορά καταλαβαίνουμε ότι κάτι διαφοροποιεί τον έναν από τους υπόλοιπους. Γιατί όμως; Οι παράγοντες είναι πολλοί και η κυρία Στεφάτου μας βοηθά να ξεθάψουμε τα ελατήρια του μυαλού.

Η πρώτη λέξη που μας «πετά» είναι αυτή του ενστίκτου. Στην προκειμένη περίπτωση αυτό συνδέεται με τη συγγένεια και την ανθρώπινη σχέση. Μεταξύ μάνας-παιδού είναι το ένστικτο που πάντα ετοιμάζεται να επέμβει. Εν συνεχεία μας ενημερώνει ότι ρόλο έχουν και οι βιολογικές βάσεις.

Θέλουμε να πάμε παραπέρα και διερωτόμαστε πως δημιουργείται η σχέση ήρωα-διασωθέντος, ενώ είναι άγνωστοι; Η ψυχολόγος μας μιλά για το αξιακό σύστημα του καθενός. Η μοναδική εσωτερική αξιολόγηση και τα ερεθίσματα. Άλλο ένα κομμάτι του παζλ.

Της λέμε φωναχτά τη σκέψη μας για αίσθηση καθήκοντος και συμφωνεί με την άποψη ότι υπάρχει θέση στον γρίφο και για την κουλτούρα κάθε λαού. Όπως και για τα στοιχεία της προσωπικότητας του. Δεν μπορεί να λείπει από την εξίσωση η εκπαίδευση όπως μας υπενθυμίζει. Η κυρία Στεφάτου δε μένει μόνο στον αλτρουισμό, αλλά κατανοεί τη προσπάθεια μας να βάλουμε και τη λύτρωση στο παιχνίδι. Παράλληλα, κάνει λόγο για ανάπτυξη συναισθηματικής οικειότητας.

Η συζήτηση μας φέρνει στην επιφάνεια και τον τρόπο ζωής του ήρωα. Η διαμόρφωση της προσωπικότητας ξετυλίγει περισσότερο το κουβάρι. Διαφορετικά λειτουργεί σε δύσκολες καταστάσεις, σε στιγμές ζωής ή θανάτου, ο ανικανοποίητος από τον «γεμάτο» άνθρωπο. Υπάρχει πάντα ο φόβος κι όπως μας εξηγεί: «Είναι βασικό συναίσθημα που υπάρχει πάντα μέσα μας. Στη περίπτωση του ήρωα υπεισέρχεται ο φόβος του θανάτου και πως θα τον ξεπεράσουμε». Κάπως έτσι διαμορφώνεται η διαδρομή και ο άνθρωπος γίνεται για λίγο υπεράνθρωπος.


ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΙ ΗΡΩΕΣ

Τελικά ποιος είναι ο ήρωας; Τον χρειαζόμαστε σήμερα; Σ’ αυτό ίσως μας βοηθήσει ο Πιερ Σενλίβρ εθνολόγος που έχει εντρυφήσει στη μορφή του ήρωα, την καταγωγή του και την εξέλιξη του. Γράφει σχετικά η εφημερίδα Ελευθεροτυπία: «Τον 17ο αιώνα, δημιουργούνται τα έθνη. Τότε προστρέχουν στη δημιουργία εθνικών ηρωικών μορφών. Η ανάγκη να ταυτιστείς με ένα παραδειγματικό πρόσωπο, έναν γενναίο ιππότη, είναι μεγάλη σε όλους. 

Οι εθνικοί ήρωες έχουν επίσης μια ενοποιητική αξία. Από τον Βερσινζετορίξ μέχρι τον στρατηγό Ντε Γκολ, οι κλασικοί ή σύγχρονοι ήρωες ενσαρκώνουν μια ιδέα του έθνους. Το μαρτύριο είναι ένας από τους απαραίτητους όρους τού ήρωα. 

Την ώρα της παγκοσμιοποίησης φαίνεται πως οι εθνικές μορφές έχουν ξεθωριάσει. Τα είδωλα απομακρύνονται, γιατί το έθνος είναι ένας ορίζοντας που δεν είναι ο μόνος που παρουσιάζεται. Εδώ και πολύ καιρό στη Δυτική Ευρώπη δεν βρισκόμαστε πια σε εμπόλεμη κατάσταση. 

Ο εθνικός ηρωισμός επομένως θεωρείται ένα ξεπερασμένο γεγονός. Τώρα βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πέρασμα από το ηρωικό μοντέλο συλλογικής ταύτισης σε έναν ατομικισμό, όπου ο ήρωας γίνεται «ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες. 

Ο σύγχρονος ήρωας, ο μετα-εθνικός, δεν είναι ένας ενοποιητικός παράγοντας. Η πατρίδα δεν κινδυνεύει πια. Οι ήρωες δεν έχουν κανένα λόγο να είναι πολεμοχαρείς. Παρατηρούμε πάνω τους πολλές νέες τάσεις».


ΈΧΟΥΝ ΚΟΥΡΑΣΤΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΗΡΩΕΣ;

Πράγματι. Ο 21ο αιώνας αναδεικνύει νέες μορφές ηρωισμού. Όπως, παραδείγματος χάριν, ο ανθρωπιστής ήρωας που αγωνίζεται εναντίον της αδικίας και της φτώχειας. Όπως ο Ρομπέν των Δασών και ο Ζορό, ο αβάς Πιερ έχει γίνει σήμερα μια εμβληματική μορφή. 

Άλλες αξίες, όπως το ξεπέρασμα των ορίων του εαυτού σου, κάνουν αθλητές, όπως τον Ζιντάν, νέες ηρωικές φιγούρες. Υπάρχει ωστόσο δυστυχώς και μια αρνητική εξέλιξη σ’ αυτό το φαινόμενο, που αφορά πρόσωπα της τηλεόρασης που έχουν αρχίσει να μιαίνουν το πάνθεον των ηρώων και να προβάλλουν “ήρωες” μιας χρήσης, είδωλα που ξεχνιούνται αμέσως.

Είναι δύσκολο και περίεργο να είναι κανείς ήρωας σήμερα. Το «βουνό» που πρέπει να ανέβει ο άνθρωπος για να αφήσει τον εαυτό του είναι τεράστιο. 

Γι΄ αυτό και είναι μετρημένοι στα δάχτυλα των δύο χεριών οι πραγματικοί ήρωες, γιατί μόνο λίγοι μπορούν να κατανικήσουν το ισχυρό ένστικτο της αυτοσυντήρησης, να χλευάσουν τα ορθολογιστικά και υπολογισμένα επιχειρήματα του κοινού, ακόμη και της πολύχρονης πείρας, ακόμη πιο πολύ τα ολοκαυτώματα που διασώζει η μνήμη και η Ιστορία.

Η πράξη του ήρωα είναι ασυνήθιστη και αξιέπαινη γι’ αυτό και τον χρειαζόμαστε σήμερα. Τον έχουμε ανάγκη για να μας θυμίσει το καλό και ευγενές, τα δεδομένα που αγνοούμε και τον πολιτισμό που ατιμάζουμε καθημερινά. 

Έτσι όπως αναφέρει ο Σενλίβρ: «Πολύ συχνά σήμερα, ήρωας είναι «αυτός που λέει όχι». Μια μορφή αμφισβητία της καθεστηκυίας τάξης. 

Απέναντι στην παγκόσμια τάξη που εγκαθίσταται, απέναντι στον άγριο φιλελευθερισμό, τον εγωισμό των κατεχόντων, σ’ αυτή την παγκοσμιοποίηση που τρομάζει, είναι αυτός που αντιστέκεται».

Στη σημερινή καταναλωτική κοινωνία η κρίση έρχεται να ενισχύσει τον ήρωα. Αυτός που δεν το βάζει στα πόδια και διατηρεί τις αρχές του, δε σκέφτεται εγωιστικά και ξεπερνά το εγώ, είναι ηρωικός τύπος. 

Τα ηθικά και πολιτισμικά ερείσματα φθίνουν και μένουμε εκτεθειμένοι απέναντι στις επιθέσεις του νεοφιλελευθερισμού, της ασύδοτης εργοδοσίας, της προκλητικής ανοησίας, της καταστολής, της πνευματικής καθοδήγησης. 

Ο άλλος πόλεμος είναι καθημερινός και επικίνδυνος. Δε θέλουμε μόνο τους κατ’ εξαίρεση ήρωες, αλλά τους πολλούς καθημερινούς για να μη δυστυχήσει ο τόπος...



Διαβάστε περισσότερα... »

Τι μεγαλύτερο υπάρχει άραγε, από αυτόν που ανασταίνει νεκρούς;





Όποιος αισθάνθηκε τις αμαρτίες του, είναι ανώτερος από εκείνον που εγείρει νεκρούς με την προσευχή του μέσα στην κοινωνία των πολλών. Όποιος στενάζει μια ώρα για την ψυχή του, είναι ανώτερος από εκείνον που ωφελεί όλον τον κόσμο με την εμφάνισή του.

Όποιος αξιώθηκε να ιδεί τον εαυτό του, αυτός είναι ανώτερος από εκείνον που αξιώθηκε να ιδεί τους αγγέλους· διότι ο τελευταίος επικοινωνεί με τους σωματικούς οφθαλμούς, ενώ εκείνος βλέπει με τους οφθαλμούς της ψυχής.

Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος


Διαβάστε περισσότερα... »

Με κάνεις να θέλω να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος!






«Με κάνεις να θέλω να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος!», λέει ο Νίκολσον. Και είναι το μεγαλύτερο κομπλιμέντο που μπορεί να κάνει άνθρωπος. Αλήθεια πόσο μεγάλο κίνητρο είναι αυτό και πόσους ανθρώπους βρήκατε στη ζωή σας να σας κάνουν να νιώθετε έτσι. 

Αυτό που δεν μπόρεσαν να πετύχουν περισπούδαστοι γιατροί και αγωγές να θεραπεύσουν το πετυχαίνει τελικά η δύναμη της αγάπης (ΕΔΩ)

Μόνο η βαθιά αγάπη και μόνο ένας άνθρωπος με τα ίδια αισθήματα μπορεί να σου το εμπνεύσει αυτό. Είναι αυτό που δεν επιβάλλεται, δεν απαιτείται, δεν ορίζεται, δεν μας ανήκει δικαιωματικά αλλά που ο άλλος μας το εμπνέει με την καρδιά του, τον χαρακτήρα του, τη συμπεριφορά του, τις αντιδράσεις του.




καλύτερα5



Η δεύτερη ατάκα;

«Όταν γελάς, η ζωή μου γεμίζει



Νομίζω ποτέ άνθρωπος δεν έδωσε καλύτερη ερμηνεία του τι είναι η αγάπη. Ναι αυτό μάλλον είναι η αγάπη, για μένα τουλάχιστον. Ο άνθρωπος που με κάνει να λάμπω όταν είμαι μαζί του, με κάνει να βλέπω την φωτεινή πλευρά της ζωής, αυτός που με κάνει να θέλω να γίνομαι πράγματι καλύτερη. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή.

Οι μεγάλοι αγώνες και οι μεγάλες μάχες έτσι κερδήθηκαν μάλλον. Γιατί κάπου μέσα στον πάτο ξεχώριζες δυο μάτια γελαστά, ένα ζεστό χαμόγελο και μια μεγάλη καρδιά.

Όλοι αυτόν τον άνθρωπο ψάχνουμε τελικά. Αυτόν που θα μας κάνει να νιώσουμε και να νιώσει έτσι. Τότε πιστεύω και ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος.

Αν τον βρείτε μην τον χάσετε. Στη ζωή η πόρτα σπάνια θα χτυπήσει δυο φορές. Συχνά δεν κτυπάει ούτε μία ή μάλλον όταν κτυπά εμείς κάνουμε ότι δεν ακούμε!



Διαβάστε περισσότερα... »

Μη σταματάς να κολυμπάς




Προτιμώ να δώσω τη ζωή μου, παρά να φοβάμαι 
 Lyndon Barnes Johnson




Η απελπισία και η απογοήτευση είναι οι χειρότεροι σύμβουλοι στο δρόμο για την επαγγελματική ευημερία και την προσωπική ευτυχία. Γιατί απλά, οι περισσότεροι άνθρωποι πισωγυρίζουν τη στιγμή που λίγο ακόμα αν είχαν προσπαθήσει τα πράγματα θα είχαν μια εντελώς διαφορετική εξέλιξη.

Δυο βατράχια έπεσαν σε βαθύ κάδο με γάλα. Το ένα είχε φύση αισιόδοξη. Όμως το άλλο το πήρε ανάποδα: «Θα πνιγούμε!», θρηνολογούσε χωρίς να κάνει τίποτα και με μια τελευταία κραυγή απελπισίας, σήκωσε τα πόδια του ψηλά, κι είπε «αντίο!».

Την ίδια στιγμή, το άλλο βατράχι συνέχιζε την προσπάθειά του να επιβιώσει και μονολογούσε: «Δεν μπορώ να βγω έξω, αλλά δεν τα παρατάω, θα συνεχίσω να κολυμπάω μέχρι να εξαντληθώ, και τότε θα πεθάνω πιο ευχαριστημένο».

Και κολυμπούσε γενναία για να κάνει αυτό που είπε. Πάνω στη λυσσαλέα του προσπάθεια το γάλα άρχισε να πήζει. Κι όσο περισσότερο κολυμπούσε, τόσο το γάλα γινόταν κρέμα. Τέλος, στάθηκε στον αφρό του βουτύρου και πήδηξε έξω απ’ τον κάδο!

Τώρα, θα με ρωτήσετε ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα αυτής της ιστορίας; Όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα, εσύ συνέχισε να κολυμπάς!

Συνέχισε να κολυμπάς μέχρι να δεις την ακτή, μέχρι να αγκαλιάσεις μια σανίδα σωτηρίας, μέχρι να αγγίξουν τα πόδια σου πάνω στον πρώτο βράχο που κρύβεται κάτω από τη θάλασσα.

Μην εγκαταλείπεις τα όπλα. Μην επενδύεις στην απελπισία. Μην υποκλίνεσαι στην απογοήτευση. Η απελπισία και η απογοήτευση είναι οι «Σειρήνες» και καλούν εσένα, φίλε και φίλη, που σαν σύγχρονος Οδυσσέας έχεις χαράξει πορεία για τη δική σου Ιθάκη. Οι Κύκλωπες και οι Συμπληγάδες θα βρίσκονται πάντα στο δρόμο σου. Εσύ μην εγκαταλείπεις τα όπλα. 


Εξακολούθησε να προσπαθείς. Κάνε αλλαγές στις στρατηγικές σου, αν βλέπεις ότι δεν έχεις τα αποτελέσματα που επιθυμείς. Ζήτησε βοήθεια. Πάλεψε με νύχια και με δόντια να γίνεις καλύτερος, αλλά μην εγκαταλείπεις τα όπλα.


Έχει μείνει ιστορική η συντομότερη ομιλία του Ουϊνστον Τσώρτσιλ κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου: «Ποτέ μην εγκαταλείψετε τα όπλα! Ποτέ μην εγκαταλείψετε τη μάχη! Ποτέ

Υπάρχουν δυο πόλεμοι στη ζωή. Ο ένας γίνεται έξω από εσάς, στις business, στη δουλειά, στην εκπαίδευση, στις σχέσεις, στην υγεία. Ο άλλος γίνεται μέσα σας. 

Παλεύουν μεταξύ τους οι άγγελοι της θέλησης, της τιμής και της προσπάθειας με τους δαίμονες της αναβλητικότητας, της απογοήτευσης και της απελπισίας.

Τα αντίθετα βρίσκονται μέσα στην «αρένα» της ψυχής και του νου σας και πολεμούν συνέχεια μεταξύ τους. Εσείς στέκεστε εκεί. Κάπου στο κέντρο, ανάμεσά τους. Διαλέξτε μεριά!


(Από το βιβλίο μου "Ιστορίες που δυναμώνουν την ψυχή", Εκδόσεις Πύρινος Κόσμος)


Διαβάστε περισσότερα... »

Τετάρτη 17 Σεπτεμβρίου 2014

Τό φθινόπωρο στόν ψυχισμό τοῦ ἀνθρώπου



Του Κωνσταντίνου Ερρίπη, θεολόγου - Καρδιολόγου


Φθινόπωρο = φθίνουν οἱ ὀπῶρες

Τά δένδρα σταματοῦν τήν παραγωγή. Ἀρχίζουν νά ρίχνουν τά φύλλα καί νά περιορίζονται στόν κορμό καί στά κλαδιά τους, γιά ν’ ἀντιμετωπίσουν τό ψῦχος πού μπορεῖ νά τά σκοτώσει. 

Μιά ἡττοπάθεια χαρακτηρίζει τή γύρω φύση, μία τάση φυγῆς, ἕνα προμήνυμα θανάτου. Μικραίνει ἡ μέρα, λιγοστεύει τό φῶς, ὁ ἀγέρας δέν χαϊδεύει πιά ἀλλά ραπίζει, ἡ βροχή ποτίζει ἀλλά καί δημιουργεῖ πλημμῦρες καταστροφικές. Ἀπομακρύνεται ἡ θαλπωρή ἀπό τό περιβάλλον, τά πάντα ψυχραίνονται μέχρι νά παγώσουν.


Πηγή συνοδοιπορία

Καί ὁ ἄνθρωπος;
Βλέπει τόν κύκλο τῆς ζωῆς καί ξαφνιάζεται. Ἀντιλαμβάνεται, ὅτι ἡ ὁδός τοῦ βίου του βρίσκεται σέ τέτοια καμπή, πού ἀντικρύζει ἀπό μακρυά τό τέλος του. Καί μελαγχολεῖ.

Αὐτό τό τέλος ὅμως τό ἔχει ὁρίσει ἡ Ἐκκλησία ὡς ἀφετηρία υἱοθετώντας καί αὐτή τίς παλαιές συνήθειες τῶν Ρωμαίων καί λοιπῶν λαῶν.

Ἡ ζωή δέν εἶναι εὐθεῖα, εἶναι κύκλος. Ἄρα τό τέρμα εἶναι ἐν ταυτῶ καί ἀφετηρία. Ἡ τελική πορεία τῆς ζωῆς δέν καταλήγει σέ ἀφανισμό ἀλλά εἶναι ἐπιστροφή στήν πατρική οἰκία.

Ἑπομένως.

Δέν πρέπει ν’ ἀφήσουμε τίς φοβίες τοῦ ὑποσυνειδήτου νά κατακλύζουν τόν ψυχισμό μας καί ν’ ἀλλοιώνουν τήν κρίση μας.

Ἡ ἄνοιξη μπορεῖ νά ἔχει τό πράσινο τῆς ἀναζωογόνησης ἀλλά τό φθινόπωρο ἔχει τό χρῶμα τῆς πληρότητας. Ἡ ἄνοιξη μπορεῖ νά ἔχει τά ἄνθη ἀλλά τό φθινόπωρο εἶναι γεμᾶτο ἀπό τούς καρπούς. 

Ἡ ἄνοιξη μπορεῖ νά σφύζει ἀπό ζωή, τό φθινόπωρο ὅμως ἔχει τήν περισυλλογή καί τήν αὐτογνωσία. Ἡ ἄνοιξη μπορεῖ νά κρατᾶ σάν λάβαρο τόν παλμό τῆς ζωῆς, τό φθινόπωρα ὅμως κατέχει τήν πεῖρα, τήν ὡριμότητα, τήν ἀληθινή αἴσθηση τοῦ ὡραίου ἀλλά καί τοῦ τραγικοῦ.


Διαβάστε περισσότερα... »

Δημόσια διοίκηση, σημαίνει πολιτισμός



πηγή


Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ


Ο φιλόσοφος Αντισθένης έζησε στην Αθήνα από το 445 μέχρι το 360 π.Χ. Όλοι τότε μιλούσανε για την υποδειγματική του εγκράτεια και την παροιμιώδη περιφρόνηση, που έδειχνε σε κάθε άνεση και κοινωνική συμβατικότητα.

Από τα υπέροχα γνωμικά του, ας σταθούμε για λίγο μπροστά σε εκείνο, που αναφερόταν στο κρυφό μεγαλειώδες περιεχόμενο της κάθε λέξης.

Έλεγε ο μεγάλος φιλόσοφος: ''Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις''. 

Τουτέστιν, η αρχή της σοφίας βρίσκεται μέσα στα άδυτα της σημασίας των λέξεων.

Να γιατί κάποτε στα σχολειά μας μαθαίναμε την ετυμολογία των λέξεων με ζήλο ιδιαίτερο και προσοχή μεγάλη. Μέσω αυτής της επίπονης, αλλά δημιουργικής εργασίας γινότανε μια μύηση, θα λέγαμε, στην απεραντοσύνη της θεοδώρητης σοφίας των αρχαίων προγόνων μας. Με την ετυμολογική ανάλυση παραβιάζαμε κατά κάποιο τρόπο, με σεβασμό πάντοτε, την ιερότητα κάθε λέξης και ρουφούσαμε με λαιμαργία το νέκταρ το θεϊκό, που περιείχε στον πυρήνα της η κάθε μια.

Στο σημείο αυτό θα προσπαθήσουμε, με τις πενιχρές μας δυνάμεις και την βοήθεια των ειδικών, να πραγματοποιήσουμε τα ''θυρανοίξια'' του μικρού ''ιερού'', που φέρει το όνομα Πολιτισμός. Τι θα πει πολιτισμός, ποια ήταν η παλαιά και ποια είναι η σημερινή σημασία της λέξης, τι σημαίνει πολιτιστικός και τι πολιτισμικός.

Στην αρχαία τους εκδοχή οι λέξεις πολίτης και πολιτισμός είναι μάνα και κόρη. Γι' αυτό και δεν παραξενευόμαστε, που η αρχική σημασία της λέξης πολιτισμός ήταν Δημόσια διοίκηση.

Στους Εκκλησιαστικούς συγγραφείς η λέξη πολιτισμός περιγράφει την ευγένεια και την κομψότητα των τρόπων ενός ανθρώπου της πόλης, ενός πολίτη.

Ο πολιτισμός με την νεότερη σημασία, δηλαδή ως το σύνολο των υλικών και πνευματικών επιτευγμάτων μιας ευρείας κοινωνικής ομάδας, πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον Κοραή και αποδίδει τον γαλλικό όρο civilization.

Σήμερα τις λέξεις πολιτιστικός και πολιτισμικός τις χρησιμοποιούμε συνήθως με κάποια σύγχυση. Το περιεχόμενό τους πολλές φορές το καλύπτει πέπλο ασάφειας.

Ο καθηγητής Γ. Μπαμπινιώτης στο επίτομο έργο του ''Λεξικό της νέας Ελληνικής γλώσσας'' διευκρινίζει ότι η λέξη πολιτιστικός χρησιμοποιείται περισσότερο για τον πολιτισμό ως σύνολο δραστηριοτήτων, καθώς και για την δήλωση του τεχνικού πολιτισμού. 

Ενώ η λέξη πολιτισμικός τείνει να δηλώσει περισσότερο την αφηρημένη πλευρά του πολιτισμού, καθώς και τον πολιτισμό ως πνευματική καλλιέργεια.

Οι σοφοί πρόγονοί μας, όταν έλεγαν πολιτισμός, εννοούσαν Δημόσια διοίκηση. Στα χρόνια όμως τα δικά μας, όταν αναφερόμαστε στην Δημόσια διοίκηση, το μυαλό μας πηγαίνει κατευθείαν σ' αυτό που βιώνουμε, στον αντίποδα του πολιτισμού: στην διαπλοκή, τον χρηματισμό, την αναξιοκρατία, την οκνηρία, την μικρόνοια και γενικώς την παρακμή.

Πόσο δύσκολο είναι άραγε, να ξαναδώσουμε στην Δημόσια διοίκηση αυτό, που πραγματικά είναι και της αξίζει; Δηλαδή περιεχόμενο και σκοπό πολιτιστικό υψηλού πολιτισμικού επιπέδου και ισχύος παγκόσμιας εμβέλειας.

Τα πράγματα είναι απλά. Αν αποφασίσουμε να βάλουμε επιτέλους στην άκρη την δική μας απροθυμία, κανένας δανειστής και κανένα μνημόνιο δεν μπορούν να σταθούν εμπόδιο σε μια τέτοια ελληνοπρεπή και σωτήρια για όλους μας προσπάθεια. 


Διαβάστε περισσότερα... »