«Ἕλληνες ἀεί παῖδες ἐστε, γέρων δέ Ἕλλην οὐκ ἔστιν» (Πλάτων, Τίμαιος, 22b).


"Ὁμολογεῖται μὲν γὰρ τὴν πόλιν ἡμῶν ἀρχαιοτάτην εἶναι καὶ μεγίστην καὶ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὀνομαστοτάτην· οὕτω δὲ καλῆς τῆς ὑποθέσεως οὔσης,
ἐπὶ τοῖς ἐχομένοις τούτων ἔτι μᾶλλον ἡμᾶς προσήκει τιμᾶσθαι. 24. Ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ' ἐρήμην καταλαβόντες
οὐδ' ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ' οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν ὥστ' ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν,
αὐτόχθονες ὄντες καὶ τῶν ὀνομάτων τοῖς αὐτοῖς οἷσπερ τοὺς οἰκειοτάτους τὴν πόλιν ἔχοντες προσειπεῖν".
(Ἰσοκράτης, Πανηγυρικός, στίχοι 23-24).

Τα άρθρα που φιλοξενούνται στον παρόντα ιστότοπο και προέρχονται απο άλλες πηγές, εκφράζουν αποκλειστικά και μόνον τις απόψεις των συγγραφέων τους.

Καθίσταται σαφές ότι η δημοσίευση ανάρτησης, δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά αποδοχή των απόψεων του συγγραφέως.


ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ, ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ, ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΡΘΡΟ-ΑΝΑΡΤΗΣΗ (΄κλίκ΄ στο "Δεν υπάρχουν σχόλια"). ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.

Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2016

Ο Ζητιάνος... (Έκχαρτ Τολλε). Μιά εκπληκτική ιστορία με βαθύ νόημα...



Ένας ζητιάνος καθόταν στην ίδια γωνιά του ίδιου δρόμου, για περισσότερο από τριάντα χρόνια... 

Κάποια μέρα, πέρασε από κει ένας ξένος.

- "Έχεις κανένα φραγκάκι να μου δώσεις;" μουρμούρισε ο ζητιάνος, απλώνοντας μηχανικά, το παλιό φθαρμένο καπέλο. 

- "Δεν έχω τίποτα να σου δώσω", είπε ο ξένος, "αλλά πες μου, τι είναι αυτό που κάθεσαι πάνω του;"

- "Τίποτα!" αποκρίθηκε ο ζητιάνος... "Ένα παλιό κουτί"... "Όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου, κάθομαι πάνω του". 

- "Κοίταξες ποτέ, μέσα στο κουτί;", ρώτησε ο ξένος.
 
- "Όχι!" είπε ο ζητιάνος. "Τι νόημα θα είχε? Δεν έχει τίποτα μέσα..." 

- "Για ρίξε μια ματιά", επέμεινε ο ξένος.

Ο ζητιάνος, κατάφερε με δυσκολία ν' ανοίξει το καπάκι... 

Μην πιστεύοντας στα μάτια του, κατάπληκτος και ενθουσιασμένος, είδε ότι το κουτί ήταν γεμάτο χρυσάφι!!!




"Εγώ είμαι αυτός ο ξένος, που δεν έχει τίποτε να σου δώσει, και σου λέει να κοιτάξεις μέσα. 

Όχι μέσα σε κάποιο κουτί, όπως στην παραβολή, αλλά κάπου ακόμα πιο κοντά, μέσα σου..." 

"Mα εγώ δεν είμαι ζητιάνος", σ' ακούω να λες...

Όσοι δεν έχουν βρει τον αληθινό τους πλούτο, που είναι η λαμπερή χαρά της Ύπαρξης, και η βαθιά ακλόνητη γαλήνη που τη συνοδεύει, είναι ζητιάνοι... ακόμα κι αν έχουν μεγάλο υλικό πλούτο... 

Ψάχνουν έξω από αυτούς, για να πάρουν ψίχουλα χαράς, ή ικανοποίησης, για να βρουν επιβεβαίωση, ασφάλεια, ή αγάπη, ενώ έχουν μέσα τους ένα πολύτιμο θησαυρό, που όχι μόνο περιλαμβάνει όλα τα πιο πάνω, αλλά είναι απείρως μεγαλύτερος, από οτιδήποτε μπορεί να προσφέρει ο κόσμος.

Ένα απόσπασμα απο το βιβλίο: - Η Δύναμη του Τώρα


Δεν υπάρχουν σχόλια: