«Ἕλληνες ἀεί παῖδες ἐστε, γέρων δέ Ἕλλην οὐκ ἔστιν» (Πλάτων, Τίμαιος, 22b).


"Ὁμολογεῖται μὲν γὰρ τὴν πόλιν ἡμῶν ἀρχαιοτάτην εἶναι καὶ μεγίστην καὶ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὀνομαστοτάτην· οὕτω δὲ καλῆς τῆς ὑποθέσεως οὔσης,
ἐπὶ τοῖς ἐχομένοις τούτων ἔτι μᾶλλον ἡμᾶς προσήκει τιμᾶσθαι. 24. Ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ' ἐρήμην καταλαβόντες
οὐδ' ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ' οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν ὥστ' ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν,
αὐτόχθονες ὄντες καὶ τῶν ὀνομάτων τοῖς αὐτοῖς οἷσπερ τοὺς οἰκειοτάτους τὴν πόλιν ἔχοντες προσειπεῖν".
(Ἰσοκράτης, Πανηγυρικός, στίχοι 23-24).

Τα άρθρα που φιλοξενούνται στον παρόντα ιστότοπο και προέρχονται απο άλλες πηγές, εκφράζουν αποκλειστικά και μόνον τις απόψεις των συγγραφέων τους.

Καθίσταται σαφές ότι η δημοσίευση ανάρτησης, δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά αποδοχή των απόψεων του συγγραφέως.


ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ, ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ, ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΡΘΡΟ-ΑΝΑΡΤΗΣΗ (΄κλίκ΄ στο "Δεν υπάρχουν σχόλια"). ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2015

Ρώτησαν την αμυγδαλιά αν υπάρχει Θεός κι η αμυγδαλιά άνθισε!





Έχει ξεκινήσει ήδη η πάλη, ανάμεσα στο Χειμώνα και την Άνοιξη. Τα "επιχειρήματα" τής Άνοιξης, είναι ότι κατέφθασε ήδη ο μήνας Μάρτιος, αλλά και η Αμυγδαλιά, που, όσο πάει και φουντώνει το λουλούδιασμα της, κάνοντας την να μοιάζει με ερωτευμένη παιδούλα.

Ο Χειμώνας πάλι από την άλλη, "ρίχνει στο τραπέζι" τα παγωμένα βράδια του, αλλά και τις ξαφνικές του καταιγίδες. Στο τσακίρ κέφι, ισχυρίζεται ακόμα και το χιόνι στα ψηλά βουνά.


Η Αμυγδαλιά ήταν ένα νέο, πανέμορφο, ροδαλό κορίτσι. Η μητέρα της την αγαπούσε πολύ, φοβόταν όμως τις κρύες μέρες του χειμώνα να την αφήσει να βγει έξω για να μην κρυώσει. Γι' αυτό το χειμώνα την κλείδωνε στο δωμάτιό της. Μια μέρα όμως, ο Βοριάς πέρασε έξω από το παράθυρό της, την είδε και την ερωτεύτηκε. Πώς όμως θα ερωτεύονταν και αυτή το Βοριά; 

Τριγυρνούσε θλιμμένος έξω από το παράθυρό της... Ώσπου μια νύχτα σκέφτηκε να μεταμορφωθεί σε πρίγκηπα. Ο Βοριάς παρουσιάστηκε στην Αμυγδαλιά σαν όμορφος νεαρός άντρας και της ζήτησε αμέσως να παντρευτούν. Εκείνη μόλις τον αντίκρισε τον ερωτεύτηκε και δέχτηκε την πρότασή του.   

Μια μέρα λοιπόν, που έλειπε η μητέρα της από το παλάτι, βγήκε έξω τρέχοντας και αγκάλιασε το Βοριά. Δεν άντεξε την παγωνιά και απ' το κρύο του ξεψύχησε. Από τότε ντύνεται νυφούλα και δέχεται το άγγιγμα του αγαπημένου της Βοριά κάθε χειμώνα. (

Το παραμύθι είναι από εδώ: http://www.paidika.gr/)

Όσο περνούν οι μέρες, όλο και ενισχύεται η θέση της Άνοιξης κι όσο κι αν δε θέλει με τίποτα να το χωνέψει ο Χειμώνας... λίγο ακόμα θα ιδούμε τις Αμυγδαλιές ν' ανθίζουν.. τι κι αν ..το αμύγδαλο του κόσμου είναι βαθιά κρυμμένο και παραμένει αδάγκωτο..

Μέσα από έναν Καζαντζάκη, έναν Σεφέρη, έναν Ελύτη, την άνοιξη κι αν δε τη βρεις, τη φτιάχνεις... "κι έτσι ξαφνικά, όπως θα μπαίνει η Άνοιξη".. ανοίγουμε λίγο ακόμα την ένταση κι ακούμε ..παράμ..παράμ.. αφού στο τέλος, πάντα νικά η Άνοιξη.. το πιστεύεις;

Υ.Γ Ο τίτλος της ανάρτησης είναι λόγια του Καζαντζάκη. Επίσης, στην τελευταία παράγραφο... έλαβαν μέρος οι μεγάλοι μας Σεφέρης και Ελύτης, αντίστοιχα.



Δεν υπάρχουν σχόλια: