Μεσογαίας Νικόλαος: Ήρθε η ώρα της επανάστασης των Ελλήνων

Η άποψη ότι δεν θα αφήσει ο Θεός που λένε κάποιοι της εκκλησίας δεν είναι έτσι. Αφήνει ο Θεός σας...

Η άποψη ότι δεν θα αφήσει ο Θεός που λένε κάποιοι της εκκλησίας δεν είναι έτσι. Αφήνει ο Θεός σας πληροφορώ.

Άφησε 400 χρόνια σκλαβιάς άφησε να πέσει η Τσαρική Ρωσία…

Απόσπασμα από συνέντευξη.

Η εκκλησία τι θέση μπορεί να έχει σε αυτήν την επανάσταση; Και τι μερίδιο ευθύνης έχει σε αυτό το κατρακύλισμα;

Η ευθύνη της εκκλησίας είναι μεγάλη γιατί έγινε μέρος του κρατικού συστήματος στον τρόπο της σκέψης και της δράσης. Αγκαλιάστηκε με το κράτος και δεν είχε ελεύθερα χέρια να αγκαλιάσει το λαό πλέον. Δεν αγκαλιάζεις το λαό μόνο με τα συσσίτια που είναι σημαντικό και αυτό δεν το αμφισβητώ βέβαια .

Τον λαό όμως τον αγκαλιάζεις περισσότερο με τις πολιτιστικές ρίζες του τον πολιτισμό που έχει μέσα του τον τρόπο της σκέψης του τις βαθύτερες εσωτερικές ανάγκες του. Δεν ξεδιψάσαμε τον λαό εμείς αρκεστήκαμε στα ήθη και τα έθιμα στους εξωτερικούς τύπους. Τι έχουμε να πούμε σήμερα στα νέα παιδιά ; ψάξαμε την διάλεκτο των νέων παιδιών ; Αν τα θέλουμε δεν τα θέλουμε για να αυξήσουμε τους οπαδούς του εκκλησιαστικού κλάμπ. Η εκκλησία δεν φτιάχνει οπαδούς. Η εκκλησία φτιάχνει αγίους.

Διαφέρει το ένα από το άλλο. Και άγιος σημαίνει ελεύθερος άνθρωπος. Άγιος δεν είναι αυτός που τηρεί πέντε δέκα κανόνες μηχανικές εντολές. Θα πει ότι είναι κάποιος που κανονικά ελευθερώνεται «τω αγαθώ.» Συναντά έτσι το Θεό . Δεν φαίνεται ο Θεός όταν υπάρχει το νέφος και η ομίχλη των Παθών. Πρέπει να φύγει η ομίχλη για να δεις τον ήλιο.

Είναι αργά πιστεύετε τώρα για την εκκλησία να κερδίσει το χαμένο έδαφος για να κάνει το χρέος της και απέναντι στον πολιτισμό μας;

Όχι ποτέ δεν είναι αργά. Ίσα ίσα θα μπορούσε να είναι μια εξαιρετική ευκαιρία μέσα στην πλήρη απαξίωση των πάντων να δοθεί αυθεντικός λόγος. Σήμερα όμως αυτό που νομίζει η νεολαία ότι είναι εκκλησία, είναι κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που στην πραγματικότητα είναι η εκκλησία. Άρα το να πεις τη λέξη εκκλησία σε σουαχίλι δεν θα το καταλάβει ένας που μιλάει ελληνικά. 

Πρέπει να γίνει ερμηνεία του όρου, του τι είναι εκκλησία. Αν εκκλησία είναι ένας συντηρητισμός δεν το καταλαβαίνει ο νέος και δεν είναι εκκλησία αυτό. Αν εκκλησία είναι ελευθερία δεν το φαντάζεται ο νέος σήμερα, φαντάζεται ένα άλλο πράγμα. Συμβιβασμός συντηρητισμός έτσι το περάσαμε στους νέους.

Αυτήν την εποχή η εκκλησία θα μπορούσε να είναι το μεγαλύτερο στήριγμα;

Αν και την ην χτυπούν στήνοντας ένα ψέμα και την τραυματίζουν με τέτοιες πληροφορίες, αυτή την στιγμή η εκκλησία αποτελεί στήριγμα για το λαό. 60.000 άνθρωποι τρώνε από την εκκλησία «ε χτύπα λοιπόν την εκκλησία να μην φάνε αυτοί οι άνθρωποι.»

Και την χτυπούν γι αυτόν το λόγο. Ένα κράτος ολόκληρο δεν μπορεί να δώσει φαγητό κι εμείς εδώ στηρίζουμε τα ιδρύματα του κράτους. Ε! χτύπα λοιπόν την εκκλησία να μην το κάνει και αυτό. Αυτό είναι αυτοκτονία. Ας είναι ο στόχος τους αυτός και πάντα θα υπάρχουν τέτοιοι στόχοι από αυτούς που χτυπούν την εκκλησία. Ας είναι όμως και αυτοί που χτυπιούνται αγνοί και καθαροί για να μπορέσουν με την μαρτυρία της ζωής τους να επιβεβαιώσουν τον λόγο τους .

Θα γίνει αυτή η στροφή;

Δεν ξέρω τέτοια τύφλωση που βλέπω να υπάρχει και τέτοια κακότητα μικρότητα μικροψυχία και στενοκαρδία. Όταν βέβαια βρεθεί κανείς σε αδιέξοδο ψάχνει για διεξόδους. Αν εμείς ανοίξουμε την πόρτα αυτής της εκκλησιαστικής διεξόδου θα αλλάξουν πάρα πολλά πράγματα. Όσο παραμένουμε μουδιασμένοι παρατηρητές δεν θα αλλάξει τίποτα. Τα πράγματα δεν γίνονται από μόνα τους.

Η άποψη ότι δεν θα αφήσει ο Θεός που λένε κάποιοι της εκκλησίας δεν είναι έτσι. Αφήνει ο Θεός σας πληροφορώ. Άφησε 400 χρόνια σκλαβιάς άφησε να πέσει η Τσαρική Ρωσία και να επικρατήσει η μπολσεβική επανάσταση και η αθεΐα και να γκρεμιστούν οι ναοί. Άφησε πολλά πράγματα στην ιστορία και γιατί να μην αφήσει και τώρα; Τι έχει δηλαδή με μας; Το θέμα λοιπόν δεν είναι αν θα αφήσει ο Θεός αλλά αν εμείς θα αφήσουμε το Θεό. Τον αφήσαμε ,τον αφήσαμε. Δυστυχώς.

Υπάρχει όμως ένας λαός που έχει σπόρο μέσα του και ο άθεος έχει σπόρο για το αγνό. Δεν το πιστεύει όμως ότι μπορεί να είναι αληθινό. Αυτή είναι η αποστολή της εκκλησίας να φυτρώσει ο σπόρος.

Αυτό πάνε να γκρεμίσουν. Αν δουν ότι ένας χτίζει κάτι έρχεται το σύστημα να το γκρεμίσει αυτό. Αρχίζουν και ρίχνουν λάσπη λέγοντας ότι αυτός ας πούμε είναι απατεώνας ,είναι υποκριτής. Δεν πειράζει όμως η εκκλησία στηρίζεται σε μάρτυρες. στηρίζεται σε Χριστό Σταυρωμένο ηττημένο. Η μεγαλύτερη νίκη είναι η ήττα του Σταυρού.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος συκοφαντημένος και εξόριστος ήταν. Αυτός όμως έμεινε στην ιστορία και σε αυτόν πίστεψε ο λαός. Δεν πίστεψε στους άλλους. Και σήμερα το ίδιο θα γίνει αρκετά μας χάιδεψαν θα μας κοπανήσουν τώρα και από αυτό το κοπάνημα θα βγει η δόξα μας .

Τι ανατρεπτικό θα μπορούσε να γίνει κατά τη γνώμη σας ώστε να αλλάξει τα ως τώρα δεδομένα ώστε και η εκκλησία να μην έχει μόνο αυτήν την μονότονη όψη και την παθητική θα έλεγα στάση στα γεγονότα;

Φανταστείτε ο Αρχιεπίσκοπος να έπαιρνε την κατάσταση στα χέρια του.  Για παράδειγμα γίνεται ένα πανηγύρι σε μια μεγάλη μητρόπολη ας πούμε του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη . Είθισται να κάνουν δώρα και τραπέζια στους δεσποτάδες κλπ.

Φανταστείτε αντί να κάνει τραπέζι στους επισήμους και σε άλλους ο δεσπότης να πει όχι. Η μητρόπολη αυτήν την στιγμή έχει να δώσει για δώρα αλλά δεν θα δώσει. Θα δώσει στα συσσίτια και αντί για τραπέζι στο ξενοδοχείο τάδε θα πάμε με τους τσιγγάνους να φάμε. Και δεν θα το κάνουμε για να δείξουμε θα φάμε φασολάδα γιατί είναι Τετάρτη.Ο Αρχιεπίσκοπος λοιπόν μπορεί να μπει μπροστά και να μας οδηγήσει σε τέτοιες κινήσεις.

Υπάρχουν αυτοί όμως οι άνθρωποι που θα πρωτοστατήσουν;

Να βρούμε ανθρώπους ηγετικές φυσιογνωμίες με τον θησαυρό αυτό στην ψυχή τους και να τους βγάλουμε μπροστά. Πρέπει να βρεθούν οι άνθρωποι που ο ένας θα συμπληρώσει τον άλλον και θα τραβήξουν μπροστά. Ο καθένας ότι έχει θα βάλει ο ένας το πνεύμα του ο άλλος το έργο του , ο άλλος τα χαρίσματά του. Είναι μεγάλη δύναμη να βγει μια συντονισμένη προσπάθεια από ανθρώπους που θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο χρησιμοποιώντας αυτόν τον θησαυρό. Έτσι θα βγούμε μπροστά αγνά και καθαρά. Είναι δύναμη αυτό.

Μέσα από τους 3 πρώτους αιώνες υπάρχουν 11 εκατομμύρια επώνυμοι μάρτυρες τότε κυοφορήθηκε η εκκλησία. Μέσα από 250 χρόνια διωγμών υπαρκτικού εκφυλισμού. Έτσι βγήκε η εκκλησία. Και τώρα που κρατικοποιηθήκαμε και γίναμε υπάλληλοι δεν βγαίνει τίποτα.

Δόξα είναι η αφάνεια εκεί γίνεται η δουλειά. Σήμερα μας έχει σκεπάσει η κρίση. Από πάνω έχει νέφος από κάτω όμως έχει πράγμα….

Μπορούμε και χωρίς τους πολιτικούς ;

Φυσικά μπορούμε και χωρίς αυτούς. Η ζημιά άρχισε από αυτούς και από την καταστροφή της παιδείας εδώ και 30 χρόνια και θέλει τώρα 60 χρόνια για να επανέλθουμε.

Η αλλαγή πρέπει να γίνει στην παιδεία για να αλλάξει η νοοτροπία μας. Όχι τώρα που πρέπει να μάθουμε τον ελληνικό πολιτισμό σαν ξένη γλώσσα στους Έλληνες. Και δεν πρέπει να βλέπουμε τι κάνουν οι πολλοί η κατάσταση θα αλλάξει από πυρήνες, πυρήνες αντιστάσεως. Φιλική εταιρεία δεν ήταν πολλοί ήταν λίγοι. Κολοκοτρώνης, προύχοντες ήταν λίγοι. Εδώ εκεί δεξιά αριστερά έτσι γίνονται οι επαναστάσεις που είπαμε πριν. Να υπάρξουν ομάδες ανθρώπων που να λένε αλήθειες και να συσπειρωθούν και να δει ο καθένας τι μπορεί να κάνει από το δικό του μετερίζι.

Νιώθω σαν να θέλω να βγάλω τον πόνο της ψυχής μου έχω πάθος μέσα μου και έχω ανάγκη να το εκφράσω όπως και άλλοι θα είναι σαν εμένα.

Πρέπει να γίνει επανάσταση Πίστεως διότι το έρισμα της Πίστεως μας σπάσανε γι αυτό μετά δεν υπάρχουν αξίες.

Εγώ τις ελπίδες μου δεν τις στηρίζω καθόλου στους πολιτικούς. Τελειώσανε, δεν υπάρχουν ούτε στην Ευρώπη ούτε εδώ. Θα ήθελα να είχαμε τους καλύτερους πολιτικούς να διαχειριστούν και να εμπνευστούν καταστάσεις. Η ιστορία στηρίζεται σε σωστές πολιτικές αποφάσεις και η καταστροφή στηρίζεται σε λάθη συγκεκριμένων ανθρώπων. Η επιτυχία μιας επανάστασης οφείλεται σε πρόσωπα.

Αλλά εγώ το πολιτικό σύστημα δεν τον πιστεύω πολύ . Η επανάσταση είναι πολιτισμός. Σήμερα όλοι πιστεύουν ότι πόλεμοι και επαναστάσεις γίνονται με την οικονομία, όχι λοιπόν οι πόλεμοι γίνονται με τον πολιτισμό.

Εγώ είμαι γεμάτος φωτιά αυτήν την στιγμή μέσα μου, λεφτά δεν έχω αλλά αγαπώ τον πολιτισμό μας τον θησαυρό μας γι αυτό παράτησα την επιστήμη γιατί δεν μετράει τόσο μέσα μου όσο αυτά που σας είπα. Άφησα την επιστήμη γιατί δεν πιστεύω σε μια επιστημονική επανάσταση σε ανατροπή του κόσμου από την επιστήμη. Πιστεύω στην ανατροπή των δεδομένων από τον πολιτισμό.

briefingnews.gr

πηγή-pentapostagma.gr

Διαβάστε περισσότερα... »

Τα κορυφαία νοητικά άλματα, στην εξέλιξη της ανθρώπινης διανόησης

Η επιλογή έγινε με βάση την καταλυτική επίπτωση που είχαν τα παρακάτω “νοητικά άλματα” στην εξέλιξη της ανθρώπινης διανόησης.

*1) 30.000 χρόνια πριν.

Η “ανάδυση” του ανθρώπινου νου “συνδυάστηκε”, με την “αντίληψη” της “θεολογίας” ως ιδιότητα του νοητικού του μηχανισμού.

2) 8ος αιώνας π.Χ. Όμηρος. Ιλιάδα.

Ο άνθρωπος “πάσχει”, υπό την “κηδεμονία” των “θεών” του, το πνεύμα όμως ανακαλύπτοντας τρόπους έκφρασης ετοιμάζεται για την “Οδύσσειά” του.

3) 636-543 π.Χ. Θαλής.

Η “αποδέσμευση” της ανθρώπινης σκέψης, από τη “θεολογία” και η “έναρξη” της “φυσικής” φιλοσοφίας.

4) 427-347 π.Χ. Πλάτων.

Η “αντίληψη” των Ιδεών. Αρχές άχρονες και αυθύπαρκτες. Ο καθορισμός του “ορίου” του ανθρώπινου αντιληπτικού μηχανισμού. Η “ανώτερη” αντίληψη στην ανθρώπινη “σκέψη”.

5) 285-212 π.Χ. Αρχιμήδης.

«Δος μοι πα στω και ταν γαν κινάσω» (δώσε μου σημείο να στηριχθώ και θα κινήσω τη Γη). Η ερευνητική ματιά του οδήγησε στη γένεση της Μηχανικής. Έκανε τα πρώτα βήματα προς τον Ολοκληρωτικό Λογισμό.

6) 980-1037 μ.Χ.  Αβικέννας.

Ο Κανών αποτέλεσε σημείο αναφοράς της ιατρικής επιστήμης επί σειρά αιώνων. Στο πρόσωπό του συμπυκνώνεται η ισλαμική φιλοσοφία, με τη συνεισφορά της στην προετοιμασία της Αναγέννησης.

7) 1452-1519 μ.Χ.  Ντα Βίντσι.

Αρχετυπική μορφή της Αναγέννησης. Homo Universalis.

8 ) 1564-1616 μ.Χ. Σαίξπηρ.

Ο γραπτός του λόγος διαπνέετε από μία βαθειά κατανόηση της ανθρώπινης φύσης που τον καθιστά διαχρονικό. Σημάδεψε ανεξίτηλα τη λογοτεχνία.

9) 1564-1642 μ.Χ. Γαλιλαίος.

Παρουσίαση της Ηλιοκεντρικής θεωρίας. Αντικατάσταση της υποθετικής-επαγωγικής μεθόδου με την πειραματική. Διατύπωση των νόμων του εκκρεμούς, που χρησιμοποιήθηκαν στη “μέτρηση” του χρόνου.

10 ) 1596-1650 μ.Χ.  Ντεκάρτ. 

“Σκέφτομαι άρα υπάρχω”. Ο δάσκαλος του Διαφωτισμού. Έθεσε τα όρια μεταξύ πνευματικού και υλικού κόσμου, αντιμετωπίζοντας τους ως επαρκές και αυτόνομο αντικείμενο μελέτης,

11) 1643-1727 μ.Χ.  Νεύτων.

Διατύπωση του νόμου της “παγκόσμιας έλξης”. Ταυτόχρονα με το Λάιμπνιτς συνέβαλε καθοριστικά στην έννοια του Απειροστικού Λογισμού. Η “ένταξη” της κίνησης στα μαθηματικά και τη φυσική.

12 ) 1724-1804 μ.Χ.  Καντ.

Ο νους από μόνος του συμβάλλει αποκλειστικά στη γνώση του (και ως εκ τούτου αυτή η γνώση υπόκειται σε περιορισμούς, που δεν μπορεί να ξεπεράσει). Η ηθική έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ελευθερία. Η φιλοσοφία εμπεριέχει αυτο-κριτικές διαδικασίες.

13) 1770-1827 μ.Χ. Μπετόβεν.

Οι συμφωνίες και τα κοντσέρτα για πιάνο, που συνέθεσε, αποτέλεσαν έργα, που αναγνωρίζονται ως μέτρο σύγκρισης για όλους τους μεταγενέστερους συνθέτες.

14) 1811-1832 μ.Χ. Γκαλουά.

“Μετέφερε” τα Μαθηματικά σ΄ ένα πιο αφηρημένο βασίλειο σκέψης, απ’ όπου ξεπήδησε ένας ολόκληρος κλάδος, ο λογισμός της συμμετρίας. Ονομάστηκε θεωρία ομάδων κι έχει “εισβάλλει” σε κάθε γωνιά της επιστήμης.

15) 1809-1882 μ.Χ.  Δαρβίνος.

Καταγωγή των ειδών. Διατύπωση της έννοιας της “φυσικής επιλογής”. Στη φύση “προωθούνται” οι καλύτερα προσαρμοσμένοι, στο περιβάλλον τους, οργανισμοί, αφήνοντας περισσότερους απογόνους.

16) 1834-1907 μχ. Μεντελέγιεφ.

Διατύπωσε τον Περιοδικό Νόμο για τα χημικά στοιχεία και επινόησε τη σύγχρονη μορφή του Περιοδικού Πίνακα.

17) 1856-1939 μ.Χ. Φρόιντ.

Θεμελιωτής της ψυχαναλυτικής σχολής, προσδιορίζοντας την έννοια του ασυνείδητου.

18 ) 1879-1955 μΧ. Αϊνστάιν.

Διατύπωση της θεωρίας της Ειδικής και Γενικής Σχετικότητας. E = mc2 . Δηλώνει την αλληλεπίδραση ενέργειας και μάζας, Έναρξη της “σύγχρονης” αντίληψης της πραγματικότητας. Καθιέρωση ως απόλυτου φυσικού ορίου της ταχύτητας του φωτός.

19) 1885-1962 Νιλς Μπορ

Ο “πατέρας” της Σχολής της Κοπεγχάγης, είχε θεμελιώδη συνεισφορά στην κατανόηση της ατομικής δομής και της κβαντικής μηχανικής.

20) 1881-1973. Πικάσο.

Ο κορυφαίος του κυβισμού, με καθοριστική συνεισφορά στη διαμόρφωση και εξέλιξη της μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης.

21) 1906-1978 μΧ. Γκέντελ.

Τα θεωρήματα της “μη πληρότητας” των Μαθηματικών. Σε συγκεκριμένες περιπτώσεις δεν είναι δυνατόν να έχουμε μια αποτελεσματικά παραχθείσα, πλήρη και συνεπή, θεωρία.

22) 1953 μχ. Κρικ & Γουάτσον.

Η “ανακάλυψη” του DNA και η αποσαφήνιση του τρόπου με τον οποίο η δομή του DNA καθορίζει συγκεκριμένες γενετικές επιλογές,

“Δίπλα” τους βρίσκονται χιλιάδες επιστήμονες, που αφιέρωσαν το χρόνο τους, ώστε να προσθέσουν το δικό τους λιθαράκι στο πιο εκπληκτικό ανθρώπινο οικοδόμημα. Μια ιστορία ασύλληπτα συναρπαστική, με σκληρές διαμάχες (Νεύτων εναντίον Λάιμπνιτς για την πατρότητα του Απειροστικού Λογισμού), χωρίς όμως παρουσία βίας, χωρίς “νικημένους”.

Τα σημερινά επιστημονικά θέματα μάλιστα είναι τόσο πολύπλοκα σε όλους τους τομείς, που απαιτείται συνεργασία πολλών καταξιωμένων επιστημόνων, απ’ όλους τους κλάδους.

Η αντίληψη του κόσμο σήμερα, είναι τόσο σύνθετη και “βαθιά”, ώστε απαιτείται “υποστήριξη” ισχυρής υλικοτεχνικής υποδομής και υποστήριξης π.χ. CERN.

Η ταχύτητα μάλιστα “ανάδυσης”, αλλά και ο όγκος παραγωγής, νέων επιστημονικών επιτευγμάτων αυξάνεται, επιβεβαιώνοντας ότι βρισκόμαστε στο “σωστό δρόμο”!

* Αποτελεί εικασία, σε μία προσπάθεια να “ερμηνευθούν”, η απόλυτα “θεοκρατική” “παραγωγή” γνώσης στις αρχαίες κοινωνίες, καθώς και η “παρουσία” των θρησκειών, στο σύνολο της ιστορίας της ανθρωπότητας.

πηγή-apocalypsejohn.com

Διαβάστε περισσότερα... »

Τα τρία "είδη" ανθρώπων...

«Υπάρχουν τριών ειδών άνθρωποι. 

Εκείνοι που βλέπουν, εκείνοι που βλέπουν όταν τους δείχνουν, και εκείνοι που δεν βλέπουν» 

Leonardo da Vinci

πηγή-xletsos-basilhs

Διαβάστε περισσότερα... »

Μνημονεύοντας ψυχές...

Πριν από πολλά χρόνια, βρέθηκα στο Άγιον Όρος παρακολουθώντας μια αξέχαστη Θεία Λειτουργία σε ένα ταπεινό κελλάκι, με λειτουργό, ευλαβή Ιερομόναχο , αγιασμένη ψυχή που πλέον αυλίζεται εις τόπους, ένθα των δικαίων τα πνεύματα αναπαύονται... 

Νέος παπάς ο γράφων, άγευστος ακόμα της μεταμορφωτικής εμπειρίας του πολιού και σεβασμίου λειτουργού, που κρυμμένος σχεδόν μέσα στο μισοσκόταδο , στέκονταν ευθυτενής παρά το βάρος του χρόνου που αγόγγυστα στους ώμους του κουβαλούσε και τον έβλεπα να μνημονεύει ψυχές, με ένα χαμόγελο να διαγράφεται στα χείλη του που έτρεμαν προφέροντας σχεδόν μυστικά τα ονόματα των ανθρώπων... 

Το μοναδικό κερί που είχε κοντά του, του προσέφερε μια οριακή ματιά σε αυτό που μπορούσε ο καθένας μας να δει όσο το φως του κεριού που τρεμόπαιζε, πολεμούσε να αποδιώξει το μεταμεσονύκτιο σκοτάδι. 

Εκείνος, κυπαρίσσι που ο αγέρας της ζωής δεν κατάφερε ρίξει στην γη, έστεκε κοιτώντας το δισκάριο και μνημόνευε για ώρες, διακόπτοντας μόνο όπου η ακολουθία επέβαλλε την διακοπή για τις εκφωνήσεις. Τον κοίταζα με προσοχή, να διαβάζει ατέλειωτα ονόματα και κάπου, κάπου έβλεπα δάκρυα να κυλούν από τα μάτια του. Πλησίασα αθόρυβα κοντά του, από την μια να καταστώ κοινωνός αυτής της δωρεάς του Θεού, μνημονεύοντας ονόματα δικά μου και από την άλλη να παρακολουθήσω αυτό που εκείνος , την στιγμή αυτή ζούσε. Με κοίταξε σε κάποια στιγμή και μου είπε: Παπά -Θωμά, καλύτερα να θυμάσαι πιο πολύ τους κεκοιμημένους παρά τους ζωντανούς.... 

Δεν πολυκατάλαβα το νόημα του λόγου του, συνέχισα να μνημονεύω, χωρίς να μπορώ να αντιληφθώ τι ζούσε εκείνος! Σε κάποια στιγμή, η μνημόνευση ολοκληρώθηκε, έτσι νόμιζα τουλάχιστον. Πήγα, δειλά- δειλά κοντά του, με την αναζήτηση του αρχαρίου που αποζητά να μάθει και τον ρώτησα: Γιατί γέροντα περισσότερο τους κεκοιμημένους; Την ώρα εκείνη δεν μου απάντησε. Και αυτό, ήταν μια επιβεβαίωση της δικής μου απειρίας, να τον ρωτήσω, πράγματα που βλέποντας τα, δεν μπορείς να τα καταλάβεις. 

Ωστόσο, τελειώνοντας η Θεία Λειτουργία, ο σεβάσμιος Γέροντας, με πλησίασε και μου είπε: '' Όταν πρωτόρθα, στ' Αγιονόρος , πριν από πολλά χρόνια, μικρότερος από σένα στην ηλικία, είχα την ευλογία να έρθω κοντά στον μακαριστό Πνευματικό Παπά- Τύχωνα. Έτυχε, κάποια στιγμή, ένας από τους πατέρες ενός διπλανού κελλίου να κοιμηθεί αιφνιδίως. Ο παπά- Τύχωνας, θέλησε να τον σαρανταλειτουργήσει. Κάθε μέρα, τελούσε την Θεία Λειτουργία μνημονεύοντας ονόματα, χιλιάδες ονόματα, ιδιαίτερα όσων δεν είχαν πλέον κανέναν να τους θυμάται, αλλά πρώτα του αδελφού που πέρασε την πύλη του Ουρανού. 

Τελειώνοντας το σαρανταλείτουργο, στην τελευταία λειτουργία, το είδα αυτό που σου λέω, λίγο πριν βάλει το '' δι ευχών'' στάθηκε κοιτώντας την προσκομιδή. Η περιέργεια με οδήγησε να κοιτάξω και γω με τρόπο, να δω τι κοιτούσε. 

Και είδα ξεκάθαρα τον κοιμηθέντα να στέκει γονατιστός μπροστά στον Παπά- Τύχωνα, να βάζει μετάνοια ,σαν να του λέει ευχαριστώ και ξάφνου να χάνεται από μπροστά του... Το είδα παιδί μου, και αυτό δεν έφυγε ποτέ από την μνήμη μου. Κάθε φορά που στέκω μπρος στην προσκομιδή, θυμάμαι τον Γέροντα και την ψυχή που ήρθε να τον ευχαριστήσει...

Πέρασαν χρόνια από τότε. Και στην σειρά των παλαιών που ολοκλήρωσαν την αποστολή τους στο Άγιο Βήμα, μπήκαμε οι νεότεροι... 

Και όταν στέκω μπρος στην προσκομιδή, θυμάμαι τον ευλαβή λειτουργό του Θεού, θυμάμαι την απέριττη Θεία Λειτουργία, στο Αγιορείτικο Κελί και ευχαριστώ τον Θεό γιατί μέσα στις πολλές δωρεές, έδωσε και τούτη τη Χάρη. 

Να στέκεις μεταξύ ουρανού και γης και να ενώνεις δυο κόσμους, των φθαρτών και των αιωνίων...

π. Θωμάς Ανδρέου

πηγή-ieratikoistoxasmo

Διαβάστε περισσότερα... »

Η μέτρηση του χρόνου στην αρχαία Ελλάδα

Ηλιακό ρολόι στον Εθνικό Κήπο (φωτ. wikipedia)

Δείτε ακόμη εδώ κι εδώ.

Οι αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι μέτρησαν τον χρόνο για πρώτη φορά χρησιμοποιώντας τον γνώμονα και την κλεψύδρα. Ο γνώμονας τους ήταν γνωστός από τους Χαλδαίους αστρονόμους και έτσι κατασκεύασαν τελειοποιημένους γνώμονες με τη βοήθεια των μαθηματικών τους γνώσεων.

Ο γνώμονας ήταν ένας κατακόρυφος στύλος μεγάλου ύψους που μετρούσε τον χρόνο κατά τη διάρκεια των ηλιόλουστων ημερών. Η κίνηση της σκιάς του γνώμονα έδινε πληροφορίες για τη χρονική διάρκεια της μέρας καθώς και για τον υπολογισμό των ωρών της. Η κίνηση της σκιάς ήταν ουσιαστικά η φαινόμενη κίνηση του Ηλίου στην Ουράνια σφαίρα και ο χρόνος προσδιοριζόταν μέσω των ουρανογραφικών συντεταγμένων του Ηλίου, δηλαδή το αζιμούθιο και το ύψος του. 

Πρώτος εισήγαγε τον γνώμονα στην αρχαία Ελλάδα ο Αναξίμανδρος ο Μιλήσιος (610-540 π.Χ) και τον εγκατέστησε στη Σπάρτη. 

Εξέλιξη του γνώμονα αποτέλεσαν τα ηλιακά ρολόγια. 

Μετρούσαν τον αληθινό ηλιακό χρόνο και διακρινόταν σε οριζόντια, κατακόρυφα και ισημερινά ανάλογα με την κατεύθυνση του γνώμονα, την μορφή των χαραγών και την κλίση της ωρολογόπλακας. Ο γνώμονας έδειχνε την ημερήσια ώρα αρκετά ικανοποιητικά και το σφάλμα της μέτρησης προερχόταν λόγω της παρασκιάς του τμήματος της κορυφής του οργάνου.

Η κλεψύδρα χρησιμοποιήθηκε για τη μέτρηση του χρόνου κατά τη διάρκεια των μη ηλιόλουστων ημερών και κατά τη διάρκεια της νύκτας. Η αρχή λειτουργίας του οργάνου στηριζόταν στη συνεχή ροή ύδατος από ένα δοχείο υψηλότερης στάθμης σε ένα άλλο δοχείο χαμηλότερης στάθμης. Η σπουδαιότητα του οργάνου στη μέτρηση του χρόνου έγκειται στο ότι η λειτουργία της ήταν ανεξάρτητη της κίνησης των ουρανίων σωμάτων και έτσι ο χρόνος μπορούσε να προσδιοριστεί με σημαντική ακρίβεια, της τάξης ακόμα και κάποιων δευτερολέπτων. 

Η κλεψύδρα χρησιμοποιήθηκε ευρέως στα αρχαία αθηναϊκά δικαστήρια (6ος π.Χ. αιώνας) για τη μέτρηση της χρονικής διάρκειας της δίκης.

Σημαντικό όργανο για τον υπολογισμό του χρόνου, μέσω της κίνησης των άστρων, ήταν η ουράνια σφαίρα. Η ουράνια σφαίρα ήταν μια μικρογραφία της Ουράνιας σφαίρας όπου οι κινητοί και ακίνητοι κύκλοι της αντιστοιχούσαν στους κύριους κύκλους της Ουράνιας σφαίρας. Κατασκευαστές της θεωρούνταν ο Χείρων και ο Θαλής ο Μιλήσιος (636-546 π.Χ.). Βελτιωμένες ουράνιες σφαίρες κατασκεύασαν ο Εύδοξος ο Κνίδιος (409-356 π.Χ.) προσθέτοντας γνωστούς αστερισμούς και λαμπρά άστρα σε αυτήν (κρικωτή σφαίρα) και ο Ίππαρχος (2ος π.Χ. αιώνας), λαμβάνοντας υπόψη τη μετατόπιση της θέσης των πόλων του Ουρανού κατά 1ο ανά 73 έτη (μεταπτωτική σφαίρα).

Ο αστρολάβος (άστρο+λαμβάνω) ήταν ένα άλλο σημαντικό όργανο που προσδιόριζε το χρόνο μέσω του ύψους των αστέρων από τον ορίζοντα και της θέσης τους (σε εκλειπτικές συντεταγμένες). Επινοήθηκε από τον Ίππαρχο το 150 π.Χ. ή από τον Απολλώνιο τον Περγαίο (261-190/179 π.Χ.) και χρησιμοποιήθηκε ευρέως από τον Ίππαρχο. Η ακρίβεια του αστρολάβου ήταν πολύ ικανοποιητική και το σφάλμα στη μέτρηση της ώρας ήταν μικρότερο του ενός λεπτού.

Σημαντικό αστρονομικό όργανο ήταν και η διόπτρα, μια ξύλινη ράβδος κατά μήκος της οποίας γινόταν η σκόπευση των άστρων στο ουράνιο στερέωμα με έναν κύλινδρο που ήταν προσαρτημένος στο πάνω μέρος της ράβδου και είχε τη μορφή στοχάστρου. Επινοήθηκε από τους Ήρωνα (90 π.Χ-80 μ.Χ. περίπου), Αρχιμήδη (287-212 π.Χ.), Δικαίαρχο τον Μεσσήνιο (350-290 π.Χ.) και Ίππαρχο (190-120 π.Χ.). Με τη βοήθεια της διόπτρας υπολογιζόταν η ώρα από το ύψος των λαμπρών άστρων, δεδομένης της θέσης των άστρων στην Ουράνια σφαίρα.

Άλλα όργανα που χρησιμοποιήθηκαν κατά τους αρχαίους χρόνους από τους Έλληνες μελετητές του έναστρου ουρανού ήταν η πλινθίς (υπολογισμός μεσημβρινού του τόπου), η σκάφη (απεικόνιση πορείας του Ηλίου στην Ουράνια σφαίρα), ο παραλλακτικός χάρακας, το ηλιοτρόπιο ή ηλιόμετρο ή σκιάθηρον, η αράχνη, το καθέτιον, ο πόλος, το ηλιορολόγιο, οι αρθρωτοί κύκλοι, ο ισημερινός κρίκος, ο τροπικός κρίκος, η υδράρπαξ, το υδρολόγιον καθώς και όργανο με ισημερινή στήριξη.

Η ακρίβεια μέτρησης του χρόνου στην αρχαία Ελλάδα ήταν γενικότερα της τάξης μερικών πρώτων λεπτών των εποχιακών ωρών, ενώ οι λέξεις «πρώτα λεπτά» της ώρας και «δεύτερα λεπτά ή δευτερόλεπτα» δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ. Μεγαλύτερης ακρίβειας μετρήσεις πραγματοποίησε ο μεγάλος αστρονόμος του 2ου αιώνα Κλαύδιος Πτολεμαίος. 

Παρ’ όλα αυτά δεν ανέφερε ως χρονικές μονάδες μέτρησης τα πρώτα λεπτά ή δευτερόλεπτα, αλλά τα πρώτα και δεύτερα λεπτά τόξου του κύκλου, χωρίζοντας την ώρα και τη μοίρα σε 60 πρώτα λεπτά και το κάθε πρώτο λεπτό σε 60 δεύτερα.

Παρατήρηση: Το παρόν άρθρο περιέχει αποσπάσματα από την ομιλία της κ. Ευαγγελίας Πάνου με θέμα «ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΤΗΣ ΜΕΤΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ» στο Α΄ συνέδριο «Φιλοσοφία και Κοσμολογία», που πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα της Ελληνικής Εταιρείας Φιλοσοφικών Μελετών, της Διεθνούς Επιστημονικής Εταιρείας Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας και της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών. 

Ολόκληρη η εισήγηση περιέχεται στα πρακτικά του συνεδρίου, που εκδόθηκαν πρόσφατα από τις εκδόσεις «Αιγηΐς».

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΝ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ (7-8 Μαρτίου 2012, Κεντρικό Κτίριο Πανεπιστημίου Αθηνών).

Εκδόσεις Αιγηΐς, 2013Βας. Γεωργίου Α’ 11, Πειραιεύς, τηλ. 210 410286-7www.aegeeis.gr

πηγή-pemptousia.gr

Διαβάστε περισσότερα... »

Εγώ και η Πατρίδα. Τι είναι η Πατρίδα;

Tου Διονύση Χαριτόπουλου

Τι είναι η Πατρίδα; 

Η Πατρίδα είναι σαν ένα μεγάλο δέντρο που απαρτίζεται από: 

- Την Εθνικήν Ιστορία μας - Την Εθνική Γλώσσα μας - Τους τάφους και τη μνήμη των Προγόνων μας - Το Εδαφος που πατούμε εμείς και τα παιδιά μας - Την Θάλασσα που κολυμπάμε εμείς και τα παιδιά μας - Τον Αέρα που αναπνέουμε εμείς και τα παιδιά μας - Το Σπίτι που γεννηθήκαμε - Την Οικογένεια μας και τους γειτόνους μας. 

Ώστε, όλοι εμείς και η Πατρίδα μας είμαστε Ένα.

Εμείς, τα παιδιά μας, ο Γεωγραφικός χώρος, η Γλώσσα μας και η Ιστορία μας είμαστε Ένα. Μόνο με πολλά ξύλα μαζί ανάβει ενα τζάκι γιατί το ενα κομμάτι ζεσταίνει τ’ άλλο.

Χωρίς την ομάδα που είναι η Πατρίδα, δεν είναι δυνατόν να συνεχίσουμε να υπάρχουμε. 

Η Νέα Τάξη

Απ’ ότι απαρτίζει την Πατρίδα, δεν είναι κάτι που η Νέα Τάξη δεν έχει με σχέδιο διαβρώσει...  

Μάς θέλουν απάτριδες. Να μην έχουμε “πού την κεφαλήν κλείναι” …δηλαδή γίνεται μια Γενοκτονία. Είμαστε σαν ένας δύτης σφουγγαράς που σταδιακά του στενεύουν τον σωλήνα του οξυγόνου… 

Και ακόμα συνεχίζουμε να απέχουμε από κάθε ενέργεια απόσπασης και αποσόβησης… Και συνεχίζουμε να ελπίζουμε οτι η σωτηρία θα βγει μέσα απο το κουτί της Τηλεόρασης…  Ας στρίψουμε το κεφάλι μακρυά απο το χαζοκούτι για να δούμε καθαρά: 

Δεν μας θέλουν να υπάρχουμε… (τι είναι 10 εκατομμυριάκα μπροστά σ’ αυτά που αφάνισαν τις δεκαετίες του 1910 και1940;;;) Η Πατρίδα είναι μια Ιστορία τής οποίας αναλαμβάνουμε την ευθύνη και παίρνουμε μαθήματα προς μίμησιν η αποφυγήν. 

Ενεργούμε ο καθενας μας και όλοι μαζί: Οτι καλό να βελτιώνουμε και ότι κακό να απορρίπτουμε. Τώρα στη μεγάλη κριση, για να επιζήσει η Πατρίδα, ο Έλληνας έχει χρέος να διοχετεύει προσοχή και αγάπη προς την Πατρίδα και οχι στο Εγω (Φιλοπατρία)...

Όλα τα έθνη για να προοδεύσουν πρέπει να βαδίσουν εμπρός, πλην των Ελλήνων που, λόγω του ανεξάντλητου Ιστορικού πλούτου των, πρέπει να στραφούν πίσω. Σωτήριες ιδέες για “λύση” υπάρχουν μόνο στην Ιστορία μας. 

Πατρίδα δεν είναι το κράτος. 

Το κράτος δεν είναι πατρίδα.

Το κράτος είναι απλώς ένα σύστημα διαχείρισης της κοινωνίας που αλλάζει ανάλογα με τα πρόσωπα τα οποία εντελώς πρόσκαιρα και συγκυριακά το στελεχώνουν.

Το κράτος πιθανόν να είναι δίκαιο ή άδικο, ικανό ή ανίκανο, αφερέγγυο, αυταρχικό και σπανίως στοργικό, να δέρνει τους συνταξιούχους, να μη σέβεται ζώντες και τεθνεώτες, να μεροληπτεί, να ψεύδεται, να εξαπατά, να χρηματίζεται, να τρομοκρατεί. 

Η πατρίδα είναι κάτι ακλόνητο, βαθύ και καθοριστικό για τον άνθρωπο. Η πατρίδα είναι η πανάρχαιη γειτονιά μας στον κόσμο. 

Η πορεία ενός έθνους δεν καθορίζεται από ευκαιριακά συμφέροντα και ανεπαρκείς ηγεσίες. Περιλαμβάνεται στις θυσίες των νεκρών μας, στο παρόν το δικό μας και στο μέλλον αυτών που έρχονται. Τα κυριαρχικά μας δικαιώματα μπορεί να τα χάσουμε μόνο μετά από στρατιωτική ήττα, ουδείς από τους κρατούντες νομιμοποιείται να τα παραχωρήσει σε διαπραγματεύσεις. 

Η εθνική επιβίωση είναι υπεράνω ιδεολογιών, ταξικών διαφορών, προσωπικών αδικιών και συμφερόντων... 

Η αλήθεια είναι μία και πανάρχαιη: 

Δικό σου είναι μόνο αυτό που μπορείς να προστατεύσεις. 

Tου Διονύση Χαριτόπουλου. 

Δημοσιεύεται στο βιβλίο του «Ημών των Ιδίων».

πηγή-thesecretrealtruth (απόσπασμα)

Διαβάστε περισσότερα... »

Αξίζει να περιμένεις...

Για μερικά πράγματα αξίζει να περιμένεις! Αξίζει να προσπαθείς μέσα απ'την αναμονή. Δοκιμάζεσαι έτσι... Όπως η φύση το χειμώνα. Που περιμένει... 

Περιμένει σιωπηλά την άνοιξη. Κι όταν εκείνη έρθει, τότε ευωδιάζει ο τόπος απ'τα λουλούδια και γεμίζει χρώματα όλη η γη... Αν σου τύχουν τέτοιες καταστάσεις αναμονής, χαμογέλα! 

Μην τις θεωρήσεις χαμένες και άχρηστες αυτές τις στιγμές... Είναι ευκαιρίες μοναδικές για να δοκιμαστείς. Ν'αποκτήσεις υπομονή κι ελπίδα. Και θα 'ναι ακόμη πιο ωραίο αν αυτή η φάση της σιωπής, της αναμονής συνοδεύεται απ' τη γλύκα της προσευχής. 

Δοκίμασε και θα δεις!

πηγή-lllazaros

Διαβάστε περισσότερα... »

Πόσον πολύτιμος ο χρόνος της ζωής ταύτης!

Πόσον πολύτιμος ο χρόνος της ζωής ταύτης! Το κάθε λεπτόν έχει μεγάλην αξίαν, διότι μέσα εις ένα λεπτόν δυνάμεθα να σκεφθώμεν τόσα πράγματα, είτε αγαθά είτε πονηρά, διότι ένας λογισμός κατά Θεόν μας ανεβάζει εις τον ουρανόν και ένας λογισμός διαβολικός μας κατεβάζει εις την κόλασιν. 

Ιδού λοιπόν, πόσην αξίαν έχει και το λεπτόν εις την παρούσαν ζωήν, δυστυχώς, όμως ημείς δεν το εσκέφθημεν αυτό και περνούν ώρες, ημέρες και χρόνια άνευ κέρδους. Μα χωρίς κέρδος μόνον; Πόσην ζημίαν έχομεν πάθει όλοι μας, πρώτος εγώ, και δεν το εννοούμεν! 

Μα κάποτε όταν θα πρόκειται να βγη η ψυχή μας από το σώμα, θα το εννοήσωμεν, αλλά φευ, αργά πλέον, διόρθωσις δεν χωρεί τότε. Τώρα πρέπει να το συνειδητοποιήσωμεν μέσα μας, τώρα να το εννοήσωμεν, που δυνάμεθα να βάλωμεν αρχήν. 

Να εκμεταλλευώμεθα τον πολύτιμον χρόνον της ζωής μας και μακάριος πράγματι όποιος βιασθή και βάλη αρχήν, διότι μίαν ημέραν θα γίνη πλούσιος ψυχικώς. Ποτέ δεν είναι αργά, διότι ο Κύριος αναμένει έκαστον, πότε θα ξυπνήση, δια να του δώση εργασίαν. Περιμένει μέχρι την ενδεκάτην ώραν, προσπαθεί με κάθε μέσον, όπως μας ξυπνήση. 

Εύχομαι όλοι μας να ξυπνήσωμεν και να ανάψωμεν τας λαμπάδας μας και με άγρυπνο μάτι να περιμένωμεν με υπομονήν, πότε θα έλθη ο Κύριος, ίνα συνεισέλθωμεν εις τον ολόφωτον Νυμφώνα της αιωνίου μακαριότητος, εις την πανήγυριν των φωτεινών αγγέλων, δια να ψάλλωμεν μαζί των τα αναστάσιμα άσματα, που θα μας ανάγουν από θεωρίας εις θεωρίαν και εις θείας αναβάσεις! 

Τότε, ω, τότε θα υπερεννοήσωμεν τι μεγάλον έργον η βία εν πάσι και ότι καλώς έπραττον οι προεστώτες, που μας εβίαζον και μας επίκραινον. Ιδού τώρα τι βλέπομεν εδώ! 

Τότε αι ευχαριστίαι εις τον Θεόν δεν θα έχουν όρια, τότε θα αποδώσωμεν όντως ευχαριστίας αξίως τω Θεώ!

Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας

Πατρικαι Νουθεσίαι.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄

Περί Αμαρτίας, Μετανοίας, Πένθους και Δακρύων.

πηγή-elderephraimarizona

Διαβάστε περισσότερα... »

Τί θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;

ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ! 

ΟΤΑΝ Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΑΘΩΟΤΗΤΑ, ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ! 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΗΣ ΕΤ1 "ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ"

Διαβάστε περισσότερα... »

Βουδιστικές φράσεις, που μπορούν να αλλάξουν τη ζωή μας!

Ο πόνος είναι αναπόφευκτος, η ταλαιπωρία είναι προαιρετική. Είναι γνωστό πως οι άνθρωποι μπορούν να μας βλάψουν μόνο σε αυτά τα οποία δίνουμε σημασία. Για να αποφύγετε την περιττή ταλαιπωρία μπορείτε απλά να κάνετε ένα βήμα πίσω και να απομακρυνθείτε συναισθηματικά ώστε να δείτε τα πράγματα με μια άλλη προοπτική, πιο ψύχραιμα και πιο καθαρά.

Να ζεις τα πάντα στο εδώ και στο τώρα. 

Έχουμε την τάση να σκεφτόμαστε αρκετά πράγματα τα οποία έγιναν στο παρελθόν ή να ανησυχούμε υπερβολικά για το μέλλον. Αυτό μας οδηγεί στο να μη ζήσουμε τη στιγμή και να χάνουμε το εδώ και τώρα. Πρέπει να μάθουμε να είμαστε πλήρως παρόντες και να απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή σαν να είναι μοναδική.

Προσέξτε το εσωτερικό όσο και το εξωτερικό, διότι όλα είναι ένα. 

Για να βρείτε την πραγματική ισορροπία είναι απαραίτητο το μυαλό και το σώμα μας να είναι σε ισορροπία. Μην εστιάζετε πάρα πολύ στην εξωτερική σας εμφάνιση ή αντίθετα μην ασχολείστε μονάχα με ότι σας κάνει να αισθάνεστε συναισθηματική πληρότητα. Ισορροπήστε πνεύμα και σώμα.

Γνωρίστε τον εαυτό σας. Μονάχα έτσι θα τα καταφέρετε στην ζωή σας. 

Για να βρούμε την εσωτερική μας ειρήνη πρέπει να γνωρίζουμε τις προσωπικές μας δυνατότητες. Με βάση αυτές θα μπορέσουμε να εξελισσόμαστε σε όλη την διάρκεια της ζωής μας.

Μην προκαλείται πόνο σε κάποιον επειδή σας προκάλεσε αυτός πόνο. Είναι γνωστή η φράση «μην κάνετε στους άλλους αυτό που δεν θα θέλατε να κάνουν αυτοί σε εσάς».

Δεν είναι πλουσιότερος αυτός που έχει περισσότερα, αλλά αυτός που χρειάζεται λιγότερα. 

Η επιθυμία μας για περισσότερα, τόσο σε υλικό όσο και σε συναισθηματικό επίπεδο, είναι η κύρια πηγή των ανησυχιών και του άγχους μας. Αν μάθουμε να ζούμε με λίγα και αποδεχόμαστε ότι η ζωή μας δίνει θα οδηγηθούμε σε μια πιο ισορροπημένη ζωή, μειώνοντας το άγχος και πολλές εσωτερικές εντάσεις.

Για να καταλάβετε τα πάντα, θα πρέπει να ξεχάσετε τα πάντα. 

Στον ουρανό δεν υπάρχει διάκριση ανάμεσα στην ανατολή και τη δύση, είναι οι άνθρωποι που δημιουργούν αυτές τις διακρίσεις στο μυαλό τους και στη συνέχεια να νομίζουν ότι είναι αλήθεια. Μην έχετε προκαταλήψεις και στερεότυπα. Ανοίξτε το μυαλό σας, νιώστε με κάθε σας αίσθηση, δοκιμάστε καινούργια πράγματα. Η διαρκής γνώση μας κρατά υγιείς.

Βιβλιογραφία: Βουδισμός και ψυχανάλυση, Έριχ Φρομ – David Suzuki – Richard de Martino, Εκδ. Μπουκουμάνης

Το Κλειδί της Σκέψης – www.tokleidi.com

#parallelquantum

πηγή-quantumnaut

Διαβάστε περισσότερα... »

Δέκα Σταγόνες Σοφίας από τον Βούδα

Η λέξη Βούδας ή Μπούντχα στην αρχαία Ινδική γλώσσα και τη Σανσκριτική, σημαίνει ο «Αφυπνισμένος» ή «Φωτισμένος». Προέρχεται από τη ρίζα του ρήματος μπουντχ, που σημαίνει αφυπνίζω, φωτίζομαι και κατανοώ. Η λέξη βούδας, συνεπώς, δεν αφορά στον συγκεκριμένο θρησκευτικό δάσκαλο που έζησε στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, αλλά ένα τύπο ανθρώπου που έφθασε σε σημείο πνευματικής επίτευξης.

Αποφθέγματα του Βούδα που θα αφυπνίσουν τη σκέψη σας:

1. Όπως η βροχή πέφτει εξίσου πάνω σε δίκαιους και αδίκους, μη βαραίνεις την καρδιά σου με κρίσεις, μα δρόσισέ τους όλους με την καλοσύνη σου.

2. Χιλιάδες κεριά μπορούν να ανάψουν από ένα κερί και η ζωή αυτού του κεριού, δε θα μικραίνει. Η ευτυχία ποτέ δε μικραίνει, όταν μοιράζεται.

3. Να μη βυθίζεσαι στο παρελθόν, να μην κάνεις όνειρα για το μέλλον, να επικεντρώνεις τη σκέψη σου στην παρούσα στιγμή.

4.  Όσο δινόμαστε στον κόσμο, τόσο μας δίνεται κι αυτός.

5. Να αγαπάς τον εαυτό σου και να “σαι σε εγρήγορση τώρα, αύριο, πάντα. Πρώτα βρες το δρόμο σου, δίδαξε μετά τους άλλους και η δυστυχία θα νικηθεί. Για να δείξεις όμως το δρόμο στους άλλους, πρέπει πρώτα να κατορθώσεις κάτι πολύ πιο δύσκολο: να βρεις τον δικό σου. Εσύ είναι ο αφέντης του εαυτού σου. Ποιος άλλος; Τον αφέντη σου θα τον βρεις, αν εξουσιάσεις τον εαυτό σου.

6. Μην είσαι σκληρός δικαστής του εαυτού σου. Αν δεν αγαπάς τον εαυτό σου, πώς θ` αγαπήσεις τον κόσμο;

7. Το να κρατάς θυμό, είναι σαν να αρπάζεις ένα αναμμένο κάρβουνο για να το πετάξεις σε κάποιον. Αυτός που καίγεται είσαι εσύ.

8. Όσες δυσκολίες κι αν είχες στο παρελθόν, μπορείς μια καινούργια αρχή να κάνεις από σήμερα.

9. Όταν συγκεντρώσεις την καρδιά σου σ” ένα σημείο, τότε τίποτα δεν θα `ναι αδύνατο για `σένα.

10. Μοιραζόμαστε τον αέρα με τα δάση και το νερό με τις θάλασσες. Είμαστε ένα σώμα.

Το Κλειδί της Σκέψης – www.tokleidi.com

Βιβλιογραφία: 1000 ΚΑΙ 1 ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΣΟΦΙΑΣ, συλλογικό έργο, Εκδ. Πατάκης

Wikipedia

πηγή-tokleidi

Διαβάστε περισσότερα... »

Από το τίποτα δε γεννιέται τίποτα (η αρχή της διατήρησης της ύλης και της ενέργειας, στους Ατομικούς)

(DK 68 A57) Πλούταρχος, Προς Κωλώτην 1110F: «Τι λέει, λοιπόν, ο Δημόκριτος; ...ότι τα πάντα είναι οι αποκαλούμενες απ’ αυτόν «άτμητες μορφές» και τίποτα άλλο. Γιατί από το μη ον δεν μπορεί να υπάρξει γέννηση. Αλλά και από τα όντα δε θα μπορούσε να προκύψει γέννηση, αφού τα άτομα δεν είναι δυνατόν να πάθουν κάτι ή να μεταβληθούν, εξαιτίας της στερεότητάς τους. Άρα, ούτε χρώμα μπορεί να προκύψει από άχρωμα πράγματα, ούτε φύση ή ψυχή από πράγματα που δε διαθέτουν ιδιότητες και ψυχή».

Σούδα, λήμμα Δημόκριτος: «Γιατί ο Δημόκριτος ο Αβδηρίτης ισχυρίζεται ότι τίποτα δεν μπορεί να γίνει από το μη ον, ούτε να καταλήξει εξαιτίας της φθοράς στο μη ον».

Αλέξανδρος Αφρ., Εις τα Μετά τα Φυσικά 1009a6, σελ. 303, 33: «Ο Δημόκριτος... ισχυρίζεται... ότι η γέννηση των αισθητών προκύπτει με έκκριση από μια προϋπάρχουσα ουσία».

[Πλούταρχος], Στρωμ. απ. 179, 73 κ.εξ. Sandbach: «Ο Δημόκριτος ο Αβδηρίτης... λέει... ότι το παν... είναι αμετάβλητο».

(DK 68 A82) Σιμπλίκιος, Εις το Περί ουρανού 280a23, σελ. 310, 5: Η διάλυση και η φθορά ενός κόσμου... δεν καταλήγει στην ύλη του, η οποία είχε τη δύναμη να γίνει κόσμος, αλλά σε άλλο κόσμο: αφού οι κόσμοι είναι άπειροι και αλληλοδιάδοχοι, δεν υπάρχει ανάγκη επιστροφής στον ίδιο κόσμο. Την ίδια άποψη είχαν και οι οπαδοί του Λεύκιππου και του Δημόκριτου... Οι κόσμοι του Δημόκριτου, οι οποίοι μεταβάλλονται σε άλλους κόσμους αποτελούμενους από τα ίδια άτομα, γίνονται ίδιοι στο είδος, αν και όχι στον αριθμό[1]».

[1] Η έννοια αυτής της φράσης είναι η εξής: οι καινούργιοι κόσμοι που συγκροτούνται απ’ τους παλιούς ανήκουν στον ίδιο τύπο μ’ εκείνους, στο ίδιο είδος. Ούτε ένας, όμως, απ’ αυτούς τους κόσμους δεν είναι ταυτόσημος με κάποιον από τους παλιούς, επειδή τα άτομα που αποτελούν έναν παλιό κόσμο διαλύονται για να φτιάξουν έναν καινούργιο. Ο καινούργιος κόσμος, ακόμη και αν τύχει να είναι απολύτως όμοιος με κάποιον από τους παλιούς, εντούτοις αποτελεί έναν εντελώς διαφορετικό και ξεχωριστό κόσμο από εκείνον. 

Η κατηγορία του είδους είναι πλατύτερη από την κατηγορία του αριθμού στην ορολογία του Σιμπλίκιου. Όσα έχουν τον ίδιο αριθμό ανήκουν στο ίδιο είδος, όσα όμως ανήκουν στο ίδιο είδος δεν έχουν και τον ίδιο αριθμό. Πράγματα που είναι ταυτόσημα στον αριθμό μπορεί να παρουσιάζονται με διαφορετικά ονόματα, αλλά είναι το ίδιο πράγμα. 

Πράγματα που είναι ταυτόσημα τῷ εἴδει ανήκουν στο ίδιο είδος ή τύπο, αν και δεν ταυτίζονται μεταξύ τους, όπως για παράδειγμα ένας άνθρωπος και ένας άλλος άνθρωπος. H διάκριση ανάμεσα στην τυπική (ειδική) ταυτότητα και την αριθμητική ταυτότητα ανήκει στον Αριστοτέλη.

πηγή-heterophoton

Διαβάστε περισσότερα... »