«Ἕλληνες ἀεί παῖδες ἐστε, γέρων δέ Ἕλλην οὐκ ἔστιν» (Πλάτων, Τίμαιος, 22b).


"Ὁμολογεῖται μὲν γὰρ τὴν πόλιν ἡμῶν ἀρχαιοτάτην εἶναι καὶ μεγίστην καὶ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὀνομαστοτάτην· οὕτω δὲ καλῆς τῆς ὑποθέσεως οὔσης,
ἐπὶ τοῖς ἐχομένοις τούτων ἔτι μᾶλλον ἡμᾶς προσήκει τιμᾶσθαι. 24. Ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ' ἐρήμην καταλαβόντες
οὐδ' ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ' οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν ὥστ' ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν,
αὐτόχθονες ὄντες καὶ τῶν ὀνομάτων τοῖς αὐτοῖς οἷσπερ τοὺς οἰκειοτάτους τὴν πόλιν ἔχοντες προσειπεῖν".
(Ἰσοκράτης, Πανηγυρικός, στίχοι 23-24).

Τα άρθρα που φιλοξενούνται στον παρόντα ιστότοπο και προέρχονται απο άλλες πηγές, εκφράζουν αποκλειστικά και μόνον τις απόψεις των συγγραφέων τους.

Καθίσταται σαφές ότι η δημοσίευση ανάρτησης, δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά αποδοχή των απόψεων του συγγραφέως.


ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ, ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ, ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΡΘΡΟ-ΑΝΑΡΤΗΣΗ (΄κλίκ΄ στο "Δεν υπάρχουν σχόλια"). ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.

Ακολουθήστε μας στο Facebook

Σάββατο 9 Απριλίου 2016

Συχνότητες, DNA και ανθρώπινο σώμα




Ολόκληρη η ύπαρξή σας... όλη η ύλη, όλη η ζωή, όλες οι εμπειρίες, τα πάντα οφείλουν την ύπαρξή τους στον φυσικό κόσμο σε συχνότητα. Απολύτως όλα είναι συχνότητα. Δεν μπορείτε να έχετε μια εμπειρία σε αυτόν τον πλανήτη χωρίς να προκληθεί μέσω της συχνότητας. 

Κάθε συναίσθημα, συμπεριλαμβανομένης της αγάπης και του μίσους συντονίζονται σε μια συγκεκριμένη συχνότητα. Η υγεία έχει μια συχνότητα. Η αρρώστια έχει συχνότητα. Το κάθε σας όργανο είναι συντονισμένο σε μια συγκεκριμένη συχνότητα, όπως είναι ολόκληρο το σώμα σας, το οποίο συντονίζεται σε δική του συχνότητα. 

Είστε μια συμφωνία συχνοτήτων, καθώς εσείς προβάλλετε το εαυτό σας μέσα από αυτό το σύμπαν και δημιουργείται τη φυσική πραγματικότητά σας. Είστε το αφεντικό της ενέργειάς σας, και έτσι είστε σε θέση να ελέγχετε τα πάντα, ό, τι κάνετε, ό, τι εμπειρία βιώνετε. Από την ημέρα που γεννιέστε μέχρι την ημέρα που πεθαίνετε, τίποτα δεν θα αλλάξει ποτέ το γεγονός ότι είστε τόσο πομπός όσο και δέκτης συγχρονισμένοι σε ροή με το εσωτερικό και εξωτερικό περιβάλλον σας.

Το DNA έχει δύο δομικά χαρακτηριστικά των κεραιών φράκταλ, ηλεκτρονική αγωγιμότητα και αυτο συμμετρία. Η ηλεκτρική αγωγιμότητα επιτρέπει την κίνηση των ηλεκτρικά φορτισμένων σωματιδίων μέσα στο σώμα και των οποίων η ροή παράγει τη δύναμη της ζωής μας.

Η ίδια η ζωή όπως την ξέρουμε είναι άρρηκτα συνυφασμένη με τις γεωμετρικές μορφές, από τις γωνίες των ατομικών δεσμών στα μόρια των αμινοξέων, στις ελικοειδείς σπείρες του DNA , στο σφαιρικό πρωτότυπο του κυττάρου, στα πρώτα κύτταρα ενός οργανισμού που παίρνουν κατακόρυφες, τετραεδρικές, και αστρικές (διπλές) τετραεδρικές μορφές πριν από τη διαφοροποίηση των ιστών για διάφορες φυσιολογικές λειτουργίες.

Τα μόρια του DNA μας , ο κερατοειδής χιτώνας του ματιού μας, οι νιφάδες χιονιού, τα κουκουνάρια, τα πέταλα των λουλουδιών, οι κρύσταλλοι διαμαντιών, η διακλάδωση των δέντρων, το αστέρι που περιστρεφόμαστε τριγύρω του, ο γαλαξίας που περιστρεφόμαστε μέσα του, ο αέρας που αναπνέουμε, και όλες οι μορφές ζωής όπως τις ξέρουμε αναδύονται από διαχρονικούς γεωμετρικούς κωδικούς.

Τα ανθρώπινα σώματα μας σε αυτόν τον πλανήτη, όλα αναπτύχθηκαν με μία κοινή γεωμετρική πρόοδο από το ένα στα δύο στα τέσσερα στα οκτώ αρχέγονα κύτταρα και όχι μόνο.




Το σύμπαν είναι περισσότερο από 99,999% κενός χώρος, συμπεριλαμβανομένων και των δικών μας οργάνων. Όλα τα φυσικά πράγματα είναι κατασκευασμένα από άτομα τα οποία είναι ως επί το πλείστον κενός χώρος. Αν ο πυρήνας ήταν το μέγεθος του μαρμάρου, τα ηλεκτρόνια θα είναι τα στίγματα από σκόνη μήκους μισού μιλίου. Κάθε φυσικό πράγμα έχει τόσο πολύ κενό χώρο μέσα σε αυτό. Μέσα σε αυτό το κενό είναι η νοημοσύνη και η συχνότητα.

Σχεδόν παντού όπου κοιτάζουμε, η μεταλλική νοημοσύνη ενσωματώνεται μέσα σε κρυσταλλικές δομές ακολουθώντας μια ακλόνητη γεωμετρία στην ακρίβεια της. Τα μοτίβα των πλεγμάτων των κρυστάλλων, όλα εκφράζουν τις αρχές της μαθηματικής τελειότητας και της επανάληψης της θεμελιώδους ουσίας, το καθένα με ένα χαρακτηριστικό φάσμα συντονισμών που ορίζεται από τις γωνίες, τα μήκη και τους σχεσιακούς προσανατολισμούς των ατομικών συστατικών του.

Η χρυσή αναλογία των τμημάτων στο 5-πεντάκτινο αστέρι (πεντάλφα) θεωρήθηκαν ιερά από τον Πλάτωνα και τον Πυθαγόρα στις μυστήριες σχολές τους. Σημειώστε ότι κάθε τμήμα μεγαλύτερο (ή μικρότερο) έχει σχέση με την αναλογία φ, έτσι ώστε μια ακολουθία ενεργειών της χρυσής αναλογίας αυξάνεται σε διαδοχικά υψηλότερες (ή χαμηλότερες) ενέργειες που δημιουργούνται αυτόματα.

Οι αναλογίες Fibonacci εμφανίζονται στην αναλογία του αριθμού των σπειροειδών βραχιόνων στις μαργαρίτες, στη χρονολογική σειρά των πληθυσμών των κουνελιών, στην ακολουθία των προτύπων των φύλλων καθώς αυτά συστρέφονται γύρω από ένα κλαδί, και μια μυριάδα θέσεων στη φύση όπου αυτο-δημιούργητα μοτίβα είναι σε ισχύ . Η ακολουθία είναι η λογική εξέλιξη προς την κατεύθυνση του αρρήτου αριθμού που ενσωματώνεται στην πεμπτουσία της χρυσής αναλογίας.

Ο κόσμος και το σύμπαν γύρω μας είναι με ιερή γεωμετρία και χρυσή αναλογία. Από τα κοχύλια στο ανθρώπινο σώμα, από το σύμπαν στο άτομο, όλες οι μορφές είναι διαποτισμένες με σχήματα που ανακαλύφθηκαν στην ιερή γεωμετρία. Ενώ οι ιερές γεωμετρικές θεωρίες μπορούν να ελεγχθούν μαθηματικά, είναι επίσης ένα πεδίο που έχει μεγάλο ενδιαφέρον σε πολλές διαφορετικές θρησκευτικές κοινότητες στις οποίες μπορείτε να βρείτε ότι κατέχουν βαθιά πνευματική σημασία γι 'αυτές. Οι επιστήμονες, οι αρχαιολόγοι, οι μαθηματικοί, και πολλοί πνευματικοί αναζητητές μελετούν ιερή γεωμετρία.



Το ανθρώπινο γονιδίωμα είναι γεμάτο με τουλάχιστον τέσσερα εκατομμύρια γονιδιακούς διακόπτες που βρίσκονται σε κομμάτια του DNA που κάποτε είχαν απορριφθεί ως "junk", αλλά αποδεικνύεται ότι το λεγόμενο DNA σκουπίδι διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στον έλεγχο του πώς τα κύτταρα, τα όργανα και άλλοι ιστοί συμπεριφέρονται. Η ανακάλυψη, που θεωρείται ένα σημαντικό ιατρικό και επιστημονικό επίτευγμα, έχει τεράστιες συνέπειες για την υγεία του ανθρώπου και της συνείδησης, διότι πολλές σύνθετες ασθένειες φαίνεται να προκαλούνται από μικροσκοπικές αλλαγές σε εκατοντάδες διακόπτες γονιδίων.

Καθώς οι επιστήμονες βυθίστηκαν στα "σκουπίδια" - τμήματα του DNA που δεν είναι τα πραγματικά γονίδια που περιέχουν οδηγίες για πρωτεΐνες - ανακάλυψαν ένα πολύπλοκο σύστημα που ελέγχει τα γονίδια. Τουλάχιστον 80 τοις εκατό αυτού του DNA είναι ενεργό και χρειάζεται . Ένα άλλο 15-17 τοις εκατό έχει υψηλότερες λειτουργίες που οι επιστήμονες εξακολουθούν να προσπαθούν να αποκωδικοποιήσουν.

Τα περισσότερα από τα μόρια στο σώμα είναι ηλεκτρικά δίπολα. Αυτά τα ηλεκτρονικά δίπολα λειτουργούν σαν μετατροπείς οι οποίοι είναι σε θέση να μετατρέπουν τα ακουστικά κύματα σε ηλεκτρικά κύματα και τα ηλεκτρικά κύματα σε ακουστικά κύματα.

Ένας αριθμός πρωτεϊνικών μεμβρανών, επίσης του DNA, αποτελούνται από ελικοειδή πηνία, τα οποία τους επιτρέπουν να λειτουργούν ως ηλεκτρονικά πηνία. Οι βιολογικοί ιστοί κατέχουν υπεραγώγιμες ιδιότητες. Εάν ορισμένες πρωτεΐνικές μεμβράνες και το DNA πράγματι λειτουργούν ως ηλεκτρικοί επαγωγείς τότε μπορούν να επιτρέπουν στο κύτταρο να παράγει παροδικά πολύ υψηλές ηλεκτρικές τάσεις.

Η χρόνια νόσος εμφανίζεται όταν η τάση πέφτει κάτω από μια ορισμένη τάση. Στη συνέχεια τα κύτταρα δεν έχουν αρκετή ενέργεια για να λειτουργήσουν σωστά και το ποσό του οξυγόνου στα κύτταρα μειώνεται, μεταβαίνοντας από τον αερόβιο (οξυγόνο διαθέσιμο) μεταβολισμό στον αναερόβιο (οξυγόνο μειωμένο) μεταβολισμό.

Οι φυσικές ιδιότητες των βιομοριακών δομών επιτρέπουν στα κυτταρικά συστατικά και σε ολόκληρα κύτταρα να ταλαντώνονται και να αλληλεπιδρούν συντονιστικά με άλλα κύτταρα. Τα κύτταρα του σώματος και τα κυτταρικά συστατικά διαθέτουν την ικανότητα να λειτουργούν ως ηλεκτρικά αντηχεία.

Ο καθηγητής H. Frohlich προέβλεψε ότι η θεμελιώδης ταλάντωση στις κυτταρικές μεμβράνες εμφανίζεται σε συχνότητες της τάξης των 100 GHz, και ότι τα βιολογικά συστήματα έχουν την ικανότητα να δημιουργούν και να χρησιμοποιούν συνεκτικές ταλαντώσεις και να απαντούν σε εξωτερικές ταλαντώσεις.

Επειδή οι κυτταρικές μεμβράνες αποτελούνται από διηλεκτρικά υλικά ένα κύτταρο θα συμπεριφερθεί σαν διηλεκτρικό αντηχείο και θα παράγει ένα παροδικό ηλεκτρομαγνητικό πεδίο στο χώρο γύρω από τον εαυτό του. Αυτό το πεδίο δεν εκπέμπει ενέργεια, αλλά είναι ικανό να αλληλεπιδρά με παρόμοια συστήματα.

Οι εφαρμογές ορισμένων συχνοτήτων από συσκευές παραγωγής συχνότητας μπορούν να ενισχύουν ή να παρεμβαίνουν με την κυτταρική απήχηση, τις κυτταρικές μεταβολικές και τις ηλεκτρικές λειτουργίες. Οι αλλαγές στον βαθμό που το νερό είναι δομημένο σε ένα κύτταρο ή στο ECM επηρεάζουν τις διαμορφώσεις και τις ιδιότητες των υγρών κρυστάλλων των πρωτεϊνών, των κυτταρικών μεμβρανών, των οργανικών μεμβρανών και του DNA.

Οι υγιείς ιστούς έχουν πιο δομημένο νερό από τους μη υγιείς ιστούς. Οι κλινικοί γιατροί που αναγνωρίζουν αυτό το γεγονός έχουν διαπιστώσει ότι ορισμένα είδη μουσικής, ο ήχος, η ψαλμωδία, το tuning fork (διχαλωτό εργαλείο που χρησιμοποιείται για το κούρδισμα μουσικών οργάνων) , μουσικά κύπελλα , μαγνητικά νερά, ορισμένοι τύποι συχνοτήτωνγεννητριών, φωτοθεραπευτικές θεραπείες και ομοιοπαθητικά σκευάσματα μπορούν να βελτιώσουν τη διάρθρωση του νερού στους ιστούς και την υγεία όταν χρησιμοποιούνται σωστά . 


Ηλεκτρισμός, φορείς φορτίου και ηλεκτρικές ιδιότητες των κυττάρων
Τα κύτταρα του σώματος αποτελούνται από ύλη. Η ύλη η ίδια αποτελείται από άτομα, τα οποία είναι μείγματα αρνητικών φορτισμένων ηλεκτρόνιων, θετικών φορτισμένων πρωτόνιων και ηλεκτρικά ουδέτερων νετρόνιων. Όταν ένα ηλεκτρόνιο αναγκαστεί να βγει από την τροχιά του γύρω από τον πυρήνα ενός ατόμου, η ενέργεια αυτή του ηλεκτρονίου είναι γνωστή ως ηλεκτρική ενέργεια. Ένα ηλεκτρόνιο, ένα άτομο, ή ένα υλικό με περίσσεια ηλεκτρονίων έχει αρνητικό φορτίο.

Υπάρχουν πολλαπλές δομές σε κύτταρα που δρουν ως ηλεκτρονικά εξαρτήματα. Αν οι βιολογικοί ιστοί και τα συστατικά των βιολογικών ιστών μπορούν να λάβουν, να μετατρέψουν και να μεταδώσουν ηλεκτρικές, ακουστικές, μαγνητικές, μηχανικές και θερμικές δονήσεις , τότε αυτό μπορεί να βοηθήσει στην εξήγηση φαινόμενων όπως:

1. βιολογικές αντιδράσεις σε ατμοσφαιρικές, ηλεκτρομαγνητικές και ιοντικές διαταραχές (ηλιακές κηλίδες , καταιγίδες βροντών και σεισμούς).

2. βιολογικές αντιδράσεις στο γεωμαγνητικό πεδίο της γης και στο πεδίο Σούμαν.

3. βιολογικές αντιδράσεις επούλωσης στα χέρια.

4. Βιολογικές αντιφωνήσεις σε μηχανές που παράγουν ηλεκτρικές, μαγνητικές, φωτονικές και ακουστικές δονήσεις (γεννήτριες συχνοτήτων).

5. Ιατρικές συσκευές που ανιχνεύουν, αναλύουν και μεταβάλλουν τα βιολογικά ελεκτρομαγνητικά πεδία (η βιοπεδίο).

6. Πώς τεχνικές όπως ο βελονισμός, η μοξοθεραπεία, και ο φωτονικός (λέιζερ) βελονισμός μπορούν να οδηγήσουν σε θεραπευτικές επιδράσεις και στην κυκλοφορία του Τσι;

7. Πώς λειτουργεί το σώμα καθώς το μασάζ, το Rolfing, η φυσικοθεραπεία, η χειροπρακτική προωθούν την ίαση;

8. Ολογραφική επικοινωνία.

9. Πώς η νευρική θεραπεία λειτουργεί.

10. Πώς η ηλεκτροδερμική προβολή λειτουργεί

11. Πώς μερικά άτομα έχουν την ικανότητα να αισθάνονται, να ερμηνεύουν και να διορθώνουν μεταβολές στο βιοπεδίο άλλου ατόμου.

Τα ηλεκτρικά πεδία χρειάζεται να μετρηθούν όχι μόνον ως ισχυρά ή ασθενή, αλλά επίσης και ως φορείς χαμηλών ή υψηλών πληροφοριών.

Ο Ρώσος βιοφυσικός και μοριακός βιολόγος Pjotr ​​Garjajev και οι συνεργάτες του ερεύνησαν επίσης την δονητική συμπεριφορά του DNA. Το συμπέρασμα ήταν: «Τα ζωντανά χρωμοσώματα λειτουργούν ακριβώς όπως οι σολιτονικοί / ολογραφικοί υπολογιστές που χρησιμοποιούν την ενδογενή DNA ακτινοβολία λέιζερ. "Αυτό σημαίνει ότι κατάφεραν για παράδειγμα να διαμορφώνουν ορισμένα πρότυπα συχνότητας σε μία ακτίνα λέιζερ και με αυτόν τον τρόπο επηρέασαν την συχνότητα του DNA και επομένως και την ίδια την γενετική πληροφορία.

Επειδή τα ηλεκτρικά πεδία συμβατικά ορίζονται ως ισχυρά θερμικά μπορεί να είναι χαμηλά σε βιολογικό περιεχόμενο πληροφοριών και τα ηλεκτρικά πεδία που συμβατικά θεωρούνται ως θερμικά αδύναμα ή μη ιοντίζουσα μπορεί να είναι υψηλά σε βιολογικό περιεχόμενο πληροφοριών εφόσον υπάρχει ο κατάλληλος εξοπλισμός λήψης σε βιολογικούς ιστούς. 

Ασθενή ηλεκτρομαγνητικά πεδία είναι τα: βιοενεργειακό, bioinformational, μη ιονίζουνα και μη θερμικά και ασκούν μετρήσιμες βιολογικές επιδράσεις. Τα ασθενή ηλεκτρομαγνητικά πεδία έχουν επιπτώσεις στους βιολογικούς οργανισμούς, τους ιστούς και τα κύτταρα που έχουν ιδιαίτερα συγκεκριμένη συχνότητα και η καμπύλη δόσης-απόκρισης είναι μη γραμμική.

Επειδή οι επιδράσεις των αδύναμων ηλεκτρομαγνητικών πεδίων είναι μη γραμμικές, τα πεδία στη σωστή συχνότητα και τα παράθυρα με ευρύτητα πλάτους μπορούν να παράγουν μεγάλες επιδράσεις, οι οποίες μπορεί να είναι ευεργετικές ή επιβλαβείς.

Η ομοιοπαθητική είναι ένα παράδειγμα της χρήσης ασθενούς πεδίου με ένα ευεργετικό ηλεκτρομαγνητικό αποτέλεσμα. Παραδείγματα θερμικής αδυναμίας, αλλά περιεχόμενου υψηλών πληροφοριακών πεδίων σωστής συχνότητας σειράς είναι το ορατό φως και το θεραπευτικό άγγιγμα. 

Οι βιολογικοί ιστοί έχουν ηλεκτρονικά εξαρτήματα που μπορούν να λάβουν, να μεταδιεγείρουν, να μεταδίδουν αδύναμα ηλεκτρονικά σήματα που βρίσκονται πραγματικά κάτω από θερμικό θόρυβο.

Βιολογικοί οργανισμοί χρησιμοποιούν αδύναμα ηλεκτρομαγνητικά πεδία (ηλεκτρικό καιφωτονικό ) για να επικοινωνεί με όλα τα μέρη του εαυτού τους. Ένα ηλεκτρικό πεδίο μπορεί να μεταφέρει πληροφορίες μέσω των διακυμάνσεων συχνότητας και πλάτους.

Βιολογικοί οργανισμοί είναι τα ολογράμματα
Αυτοί οι υγιείς βιολογικοί οργανισμοί έχουν συνεκτικά βιοπεδία και οι ανθυγιεινοί οργανισμοί έχουν διαταραχές πεδίου και μη ολοκληρωμένα σήματα. Λέγεται ότι η συχνότητα και συνεπώς η δόνηση είναι η μεταβλητή της εξάρτησης. Η γενετική πληροφορία από το κύμα του DNA, που καταγράφηκε στο πλαίσιο των πολώσεων των συνδεόμενων φωτονίων, είναι κβαντική-μη τοπική, αποτελεί ένα φάσμα ευρυζωνικού ραδιοφωνικού κύματος και συσχετίζεται με τις πολώσεις με τα φωτόνια.

Δεν υπάρχει σήμερα στον πλανήτη μας, ένα μεγάλο σχίσμα στην πεποίθηση σχετικά με τη συχνότητα συντονισμού. Υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν ότι ναι, όλοι μας δονούμαστε στην ίδια συχνότητα, είτε πρόκειται για το δονητικό ρυθμό των ενεργειακών σημείων ή το δονητικό ρυθμό του ήπατος. 

Και πολλοί από αυτούς είναι άνθρωποι που πιστεύουν ότι έχουν πράγματι καταλάβει το δονητικό ρυθμό των διαφόρων οργάνων, άλλων μερών του σώματος των αιθερικών πεδίων και έχουν εφεύρει μέσα, έκαναν ταινίες ή δημιούργησαν μηχανές που θα προβάλουν κατά κάποιο τρόπο τη σωστή συχνότητα συντονισμού πίσω στο σώμα για να θεραπεύσουν αυτό ότι σας στενοχωρεί.

Έπειτα, υπάρχουν και άλλοι που πιστεύουν ότι είμαστε όλοι μοναδικές δονητικές οντότητες, ότι οι συχνότητες των οργάνων και των σωματικών μας συστημάτων μπορεί να είναι διαφορετικές και δεν είναι οι ίδιες.

Ένα γεγονός που θα παραμείνει για πάντα ... είμαστε όλοι ενέργεια που περικλείεται από τη συχνότητα. Πώς εμείς οι ίδιοι να ερμηνεύσουμε τους εαυτούς μας και το σύμπαν μας όταν αυτό καθοδηγείται από μια φευγαλέα ιδέα που οι επιστήμονες εξακολουθούν να βρίσκουν μυστηριώδης, που ακόμη εξάπτει την περιέργεια. 

Μέχρι να έρθει εκείνη η ημέρα που περισσότερες έρευνες θα πραγματοποιηθούν, στο πώς οι συχνότητες επηρεάζουν ολόκληρη την ύπαρξή μας, οι απαντήσεις σε αυτά τα μυστήρια, θα παραμείνουν αναπάντητα.
Josh Richardson, PreventDisease

Διαβάστε περισσότερα... »

Από πού βγήκε η φράση «να ’χεις τα μάτια σου δεκατέσσερα»;




Εάν θέλουμε να συμβουλεύσουμε κάποιον να επαγρυπνεί και να μην εφησυχάζει, του λέμε πως πρέπει «να χει τα μάτια του δεκατέσσερα».

Ο Τάκης Νατσούλης εξηγεί τη φράση με ένα πρόσωπο που έζησε τη βυζαντινή εποχή.

Όπως λέει, οι Βυζαντινοί πίστευαν ότι, ορισμένοι άνθρωποι είχαν το χάρισμα να βλέπουν όχι μόνο με τα μάτια τους, αλλά και με άλλα μέλη του σώματος τους.

Στη βυζαντινή ιστορία αναφέρονται πολλά τέτοια άτομα, που έδιναν παραστάσεις μπροστά στους αυτοκράτορες και στους άρχοντες της βασιλεύουσας.

Για παράδειγμα ο ιστορικός Γρηγοράς αναφέρει για κάποιον Κρονίδη από την Αντιόχεια, που έβλεπε από δεκατέσσερα μέρη του σώματος του. Του έδεναν τα μάτια και ωστόσο μπορούσε να διαβάσει ένα κλειστό γράμμα. Ο Κρονίδης έλεγε: «Αυτή τη στιγμή διαβάζω με τα χέρια». Του έβαζαν τα χέρια μέσα σε μαύρες σακούλες. Ο Κρονίδης επαναλάμβανε: «Τώρα διαβάζω με τ’ αυτιά μου». Του έδεναν τα αφτιά και εκείνος απαντούσε ότι διαβάζει με τα πόδια του, τα μαλλιά του, τον λαιμό του, κτλ.

Ο Κρονίδης ήταν καταπληκτικό φαινόμενο της εποχής του κι όλες οι αυτοκρατορικές αυλές τον καλούσαν να τους δείξει τις ικανότητές του. Όταν γέρασε, πήρε δύο μαθητές -τον Καλίβουλο και τον Νικόλαο- και τους έμαθε τα μυστικά του. Αυτοί πάλι με τον καιρό δίδαξαν σε άλλους τον τρόπο «του βλέπειν ουχί εκ της συνηθούς οδού της οράσεως, αλλ’ εξ’ ετέρων σημείων του κορμούν των».

Από το φαινόμενο αυτό έμεινε ως τα χρόνια μας η φράση.

Διαβάστε περισσότερα... »

Από πού βγήκε η φράση «περί όνου σκιάς»;





Την έκφραση «περί όνου σκιάς», που τη λέμε, όταν θέλουμε να πούμε πως τσακωθήκαμε για το τίποτα, ξεκινάει από τα παλιά τα χρόνια, σύμφωνα με τον Τάκη Νατσούλη.

Είναι ένας υπαινιγμός στον καυγά που είχαν ένας Αγωγιάτης και ένας Αθηναίος, που νοίκιασε από τον πρώτο το γαϊδούρι του, για να τον πάει με τα πράγματά του στα Μέγαρα.

Ύστερα από αρκετή ώρα δρόμο, και μέσα στον ήλιο, θέλησαν να ξεκουραστούν λιγάκι. Ο Αθηναίος τότε πλάγιασε στον ίσκιο που δημιουργούσε το σώμα του γαϊδουριού.

Ο αγωγιάτης, όμως, διεκδικούσε αυτό τον ίσκιο για δικό του, λέγοντας πως του είχε νοικιάσει μόνο το γαϊδούρι, όχι, όμως, και τον ίσκιο του. Για το ασήμαντο αυτό ζήτημα πήγαν στα δικαστήρια.

πηγή-e-didaskalia








Η Περί όνου σκιάς είναι μια φράση που πρωτοείδε το φως στα Άβδηρα και λέγεται μέχρι τις μέρες μας, υποδηλώνοντας την αντισυμβατική συμπεριφορά του εντολέα προκειμένου να επωφεληθεί ακόμα περισσότερο σε περιπτώσεις ιδίως άτυπων ενοχικών συναλλαγών για να ερμηνευθεί τελικά ως έκφραση της προπέτειας και του μεγέθους της ανοησίας. 

Επίσης η φράση υποδηλώνει την εντατική και ιδιαίτερη ενασχόληση με ένα θέμα το οποίο είναι ασήμαντο.




Προέλευση της φράσης
Κάποιος επώνυμος Αβδηρίτης ενοικίασε έναν όνο για να μεταφέρει αυτόν και τις αποσκευές του σε άλλη πόλη. Περπατώντας σε ένα άνυδρο και άδενδρο τοπίο θέλησε το μεσημέρι να ξεκουραστεί και κάθισε στη σκιά του ζώου. Ο αγωγιάτης τότε του ζήτησε επιπλέον αμοιβή για την παρασχεθείσα από τον όνο ευεργετική σκιά την οποία όμως αρνήθηκε ο ενοικιαστής. 

Η διαφορά οδηγήθηκε στα δικαστήρια και μετά από αλλεπάλληλες δικαστικές αποφάσεις έφθασε ως τη Βουλή των τετρακοσίων. 

Εν τω μεταξύ η πόλη είχε αναστατωθεί και σχεδόν παραλύσει λόγω του ότι οι πολίτες είχαν διαιρεθεί σε δυο στρατόπεδα, τους «Σκιερούς», δηλαδή των οπαδών της σκιάς του όνου ως αυθύπαρκτου και αυτοτελούς πράγματος και τους «ονικούς» δηλαδή εκείνων της έννοιας του όνου ως συνολικού και ενιαίου αντικειμένου στη συναλλαγή. 

Λέγεται όμως προτού λήξει η δίκη, την λύση έδωσαν κάποιοι άγνωστοι, που εξόντωσαν τον ατυχή όνο και έτσι μη υπάρχοντος του πειστηρίου η υπόθεση ετέθη στο αρχείο.

Διαβάστε περισσότερα... »

Από πού βγήκε η φράση «τα φόρτωσε στον κόκορα»;




«Τα φόρτωσε στον κόκορα» είναι μια φράση που συνήθιζαν να ακούν συχνά οι αδιάβαστοι μαθητές, μιας και σημαίνει ότι εγκαταλείπουμε κάθε προσπάθεια και αφήνουμε τα πράγματα να εξελιχθούν όπως έρθουν, με λίγα λόγια αδιαφορούμε.

Μερικοί υποστηρίζουν ότι η φράση ίσως να προέρχεται από τις κοκορομαχίες, όπως λέει ο Τάκης Νατσούλης.

Οι παίκτες στοιχημάτιζαν, κάτι που σήμαινε δηλαδή ότι πάνω στους κόκορες δηλαδή κρεμούσαν (φόρτωναν) περιουσίες. Στον κόκορα δηλαδή φόρτωναν τα χρήματά τους και συχνά τα έχαναν.

Διαβάστε περισσότερα... »

Παρασκευή 1 Απριλίου 2016

Ποιός ήταν ο "Εφιάλτης", πόσοι υπήρχαν, τι σημαίνει "έχω/είχα εφιάλτες";


Οι περισσότεροι ξέρουμε τον Εφιάλτη τον Τραχίνιο,

τον γιο του Ευρυδήμου, που πρόδωσε τους Έλληνες στις Θερμοπύλες.


Εφιάλτης ο Ευρυδήμου

o-efialtis-tou-evrydimou-1-315x236


Ο Εφιάλτης ήταν αρχαίος Έλληνας, γιος του Ευρυδήμου. Όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος παρουσιάστηκε στον Ξέρξη και του υπέδειξε τη στενή διάβαση που έφερνε από το όρος Καλλίδρομο στις Θερμοπύλες και ανέλαβε να οδηγήσει από κει τους Πέρσες για να χτυπήσουν έτσι από τα νώτα τους Σπαρτιάτες του Λεωνίδα (480 π.Χ.).

Για την κυκλωτική κίνηση των Περσών επιλέχθηκαν οι 10.000 επίλεκτοι φρουροί του βασιλιά, γνωστοί και ως "Αθάνατοι", με αρχηγό τους τον Υδάρνη. Οι Πέρσες ακολούθησαν τον Εφιάλτη με τη δύση του ηλίου. Όλο το βράδυ ακολούθησαν το μονοπάτι που τους οδηγούσε ο Έλληνας προδότης. Το όνομα αυτού του στενού περάσματος ήταν Ανοπαία Ατραπός και, επειδή και οι ελληνικές δυνάμεις του βασιλιά Λεωνίδα γνώριζαν την ύπαρξη του, είχαν θέσει ως φρουρούς του περάσματος 1.000 Φωκείς.



Στο χάρτη (στο μεγεθυμένο κυκλικό τμήμα) φαίνεται η πορεία που ακολούθησαν οι "Αθάνατοι" ύστερα από την υπόδειξη του Εφιάλτη

Οι Πέρσες απώθησαν τους Φωκείς και κύκλωσαν τους Έλληνες. Ο Εφιάλτης είχε εκπληρώσει το ρόλο του. Για τη πράξη του αυτή ο Πέρσης αυτοκράτορας του έδωσε μια μεγάλη χρηματική ανταμοιβή. Η Δελφική Αμφικτυονία, όταν οι Πέρσες νικήθηκαν και έφυγαν από την Ελλάδα, τον επικήρυξε έναντι χρηματικής αμοιβής και γι' αυτό ο Εφιάλτης είχε καταφύγει στηΘεσσαλία. Όταν έπειτα από χρόνια γύρισε στην πατρίδα του στην Αντίκυρα Βιωτιας δολοφονήθηκε. Ο άντρας που τον σκότωσε ήταν ένας Τραχίνιος, ο Αθηνάδης, ο οποίος σύμφωνα με τον Ηρόδοτο τον αναγνώρισε.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι πηγές που αναφέρουν και ως προδότες τους Ονήτη του Φαναγόρα, με καταγωγή από την Κάρυστο, αλλά και τον Κορυδαλλό από την Αντίκυρα. Αυτοί οι δυο κατά τον Ηρόδοτο δεν μπορεί να ήταν προδότες εφόσον η Αμφικτυονία δεν τους επικήρυξε. Ήταν γνωστό πως ο Ηρόδοτος έτρεφε μεγάλη πίστη στην κρίση και στις αποφάσεις τωνΔελφών. 

Η Δελφική Αμφικτυονία, όταν οι Πέρσες νικήθηκαν και έφυγαν από την Ελλάδα, τον επικήρυξε έναντι χρηματικής αμοιβής και γι' αυτό ο Εφιάλτης είχε καταφύγει στη Θεσσαλία. Όταν έπειτα από χρόνια γύρισε στην πατρίδα του στην Αντίκυρα Φθιώτιδας δολοφονήθηκε. 


Ο άντρας που τον σκότωσε ήταν ένας Τραχίνιος, ο Αθηνάδης, ο οποίος σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, τον αναγνώρισε και τον σκότωσε... 

πηγή-kartson

Εφιάλτης ο Αθηναίος, Εφιάλτης ο Σοφωνίδου.
 Ο ακραίος δημοκράτης

Ο Εφιάλτης (- 461 π.Χ.), γιος του Σοφωνίδη, ήταν διαπρεπής πολιτικός στην αρχαία Αθήνα και μέντορας του Περικλή.

Η βιογραφία του είναι ελάχιστα γνωστή, ωστόσο παραδίδεται πως ήταν φτωχός, δίκαιος και αδιάφθορος. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο περιστατικό που αναφέρεται σε αυτόν. Κάποτε οι φίλοι του θέλησαν να του δώσουν δέκα τάλαντα, εκείνος όμως δεν τα δέχθηκε, με το εξής επιχείρημα: «αυτά θα με αναγκάσουν, επειδή θα σας ντρέπομαι, να αποκρύψω κάτι από τα δίκαια. Επειδή όμως ούτε θέλω να σας ντρέπομαι, ούτε να σας χαρίζομαι, θα σας φανώ δυσάρεστος». Ακόμη, όταν κάποτε ένας στρατηγός τον κατηγόρησε ως φτωχό, αποκρίθηκε: «γιατί όμως δεν ανέφερες και το άλλο, ότι δηλαδή είμαι δίκαιος;». 

Ανήκε στην προοδευτική πολιτική παράταξη των δημοκρατικών, την αρχηγία της οποίας ανέλαβε μετά τον εξοστρακισμό του Θεμιστοκλή το 471 π.Χ., και αντιπολιτευόταν τον προβεβλημένο πολιτικό Κίμωνα, εκπρόσωπο της αριστοκρατικής παράταξης. Αγωνίστηκε για τον περιορισμό της εξουσίας του αριστοκρατικού σώματος του Αρείου Πάγου. Κυριότερη πηγή για τις μεταρρυθμίσεις του είναι η Αθηναίων πολιτεία του Αριστοτέλη.

Ο Εφιάλτης ξεκίνησε δικαστικές διώξεις εναντίον μελών του Αρείου Πάγου επικρίνοντας τη διαφθορά τους
και πέτυχε έτσι τη μείωση του γοήτρου του στην αθηναϊκή κοινωνία. Το 462/61 π.Χ. εκμεταλλεύτηκε την απουσία του Κίμωνα στη Μεσσηνία κατά τον Γ΄ Μεσσηνιακό Πόλεμο και πέτυχε να περάσει νόμο στην εκκλησία του δήμου, που αφαιρούσε πολλές εκτελεστικές και δικαστικές αρμοδιότητες από τον Άρειο Πάγο. Την επικράτηση της αντιλακωνικής δημοκρατικής παράταξης βοήθησε η αποτυχημένη, λόγω της Σπαρτιατικής καχυποψίας, εξέλιξη της αθηναϊκής βοήθειας προς τη Σπάρτη υπό την ηγεσία του Κίμωνα. 

Οι Σπαρτιάτες απέπεμψαν με προσβλητικό τρόπο από την Ιθώμη την αθηναϊκή δύναμη, που οι ίδιοι είχαν καλέσει για βοήθεια εναντίον των επαναστατημένων ειλώτων. Οι Αθηναίοι αντέδρασαν συμμαχώντας με το Άργος, τον προαιώνιο εχθρό της Σπάρτης, και στράφηκαν εναντίον του Κίμωνα, που είχε υποστηρίξει ένθερμα την αποστολή βοήθειας. Οι δημοκρατικοί, με τον Εφιάλτη και τον Περικλή, ανέκτησαν το κύρος τους στο δήμο και έστρεψαν την πόλη προς την πολιτική της σύγκρουσης με τη Σπάρτη και της ηγεμονίας επί των άλλων πόλεων στα πλαίσια της Αθηναϊκής Συμμαχίας.

Ο νόμος που ψηφίστηκε με πρωτοβουλία του Εφιάλτη

Πιο συγκεκριμένα, ο νόμος που ψήφισε η εκκλησία του δήμου με πρωτοβουλία του Εφιάλτη:

Μετέφερε πολιτικές, ελεγκτικές και δικαστικές αρμοδιότητες του Αρείου Πάγου στην εκκλησία του δήμου, τη βουλή και τα λαϊκά δικαστήρια της Ηλιαίας. Ο Άρειος Πάγος διατήρησε μόνο τη δικαστική αρμοδιότητα για φόνους εκ προθέσεως, τραυματισμούς με σκοπό το φόνο, εμπρησμούς, δηλητηριάσεις και κοπές ιερών δέντρων, όταν και οι δύο διάδικοι ήταν Αθηναίοι πολίτες

Επιφόρτισε τη βουλή με το συντονισμό και την επίβλεψη των αρχών που εμπλέκονταν σε πράξεις διοικήσεως
και την αντιμετώπιση όλων των προβλημάτων που ανέκυπταν στο διάστημα ανάμεσα σε δύο συνεδριάσεις του δήμου.

Μετέτρεψε τη σολώνεια Ηλιαία, που ως τότε συνερχόταν ολόκληρη και πιθανόν ταυτιζόταν
με την εκκλησία του δήμου, σε «δεξαμενή» 6000 κληρωμένων και ορκισμένων Αθηναίων άνω των 30 ετών, από την οποία λαμβάνονται στο εξής οι δικαστές για τα ηλιαστικά δικαστήρια.

Αποτέλεσμα των μεταρρυθμίσεων ήταν να χάσει ο Άρειος Πάγος και τα τελευταία μέσα έμμεσης πολιτικής
επιρροής, όπως π.χ. την καταδίκη φιλόδοξων αρχόντων μετά το τέλος της θητείας τους και τον αποκλεισμό τους από τον Άρειο Πάγο. Την αρμοδιότητα εκλογής αρχόντων και προβουλευτικής επεξεργασίας των ψηφισμάτων είχε αφαιρέσει από τον Άρειο Πάγο ήδη ο Σόλων. Έτσι, ο Άρειος Πάγος απώλεσε το ρόλο του ως υπέρτατης αρχής και φύλακα του αθηναϊκού πολιτεύματος. Το πολίτευμα της Αθήνας έκανε ακόμα ένα σημαντικό βήμα προς τον εκδημοκρατισμό.

Όταν επέστρεψε ο Κίμων, προσπάθησε να αναστρέψει το νόμο, πράγμα που δεν κατόρθωσε.
Αντιθέτως, οι αντίπαλοί του, λόγω της αποτυχημένης επιχείρησής του στη Μεσσηνία και της μεγάλης προσβολής που υπέστη το αθηναϊκό γόητρο εξαιτίας του, πέτυχαν να εξοστρακισθεί (461 π.Χ.). 

Έτσι, επικράτησαν τελικά οι μεταρρυθμίσεις του Εφιάλτη, αλλά ο ίδιος ο Εφιάλτης δολοφονήθηκε λίγο αργότερα από όργανα των αριστοκρατικών και τον ηγετικό ρόλο του στη δημοκρατική παράταξη της Αθήνας ανέλαβε ο Περικλής. Λόγω της επίσης σημαντικής προσφοράς του τελευταίου στην ανάδειξη της Αθήνας σε ηγέτιδα δύναμη στο Αιγαίο, αλλά και ευρύτερα στον ελληνικό κόσμο τον 5ο αι. π.Χ., πολλές μεταρρυθμίσεις του Εφιάλτη αποδόθηκαν εσφαλμένα στον Περικλή.

Λίγα χρόνια μετά τις μεταρρυθμίσεις, το 458 π.Χ., διδάχθηκε η Ορέστεια του Αισχύλου,
στην οποία ο Άρειος Πάγος προβάλλεται ως το ανώτατο, αδιάφθορο δικαστήριο που φυλάσσει το δίκαιο του αίματος (Blutrecht) ως τη βάση κάθε δικαίου και πολιτειακής τάξης. 

Οι απόψεις σχετικά με την ιστορική ερμηνεία του φαινομένου διίστανται: Αποτελεί η Ορέστεια προσπάθεια καθησυχασμού των πολιτών για τις μεταρρυθμίσεις της δημοκρατικής παράταξης, προσπάθεια διάσωσης του γοήτρου του Αρείου Πάγου παρά τις μεταρρυθμίσεις ή απόπειρα αντίδρασης στις μεταρρυθμίσεις και προβολής του επιχειρήματος ότι ο Άρειος Πάγος είναι η βάση κάθε δικαίου;


(αντίστοιχο κεφάλαιο στο έργο του Άγγελου Βλάχου

«Η ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ»)


Το όνομα Εφιάλτης είναι πασίγνωστο. Είναι το όνομα του προδότη που αποκάλυψε στον Ξέρξη την ύπαρξη του κρυφού μονοπατιού Ανοπέα από το οποίο πέρασε ο Υδάρνης με μια μονάδα του περσικού στρατού που κύκλωσε τον Λεωνίδα στις Θερμοπύλες. Έχει γίνει συνώνυμο τρομακτικού ονείρου και, κατ’ επέκταση, με άλυτο πολιτικό ή κοινωνικό πρόβλημα, κοινώς βραχνάς.

Άγχος και τρόμο θα είχε προκαλέσει στους Αθηναίους ολιγαρχικούς (αριστίνδην - πλουτίνδην) των μέσων του 5ου αι. π.Χ. ο Εφιάλτης ο Σοφωνίδου, μεγαλύτερος στα χρόνια από τον Περικλή και καθοδηγητής του, που κατόρθωσε ν’ αφαιρέσει από τον Άρειο Πάγο πολλές από τις αρμοδιότητές του και να αποχρωματίσει οριστικά το δημοκρατικό πολίτευμα από κάθε ολιγαρχική απόχρωση. Η απόγνωση των ολιγαρχικών τούς οδήγησε μέχρι της δολοφονίας του Εφιάλτη από τον Ταναγραίο Αριστόδικο το 461 π.Χ.

«Ἐφιάλτην μέν οὖν, φοβερόν ὄντα τοῖς ὀλιγαρχικοῖς καί περί τάς εὐθύνας καί διώξεις ταῶν τόν δῆμον ἀδικούντων ἀπα­ραίτητον, ἐπιβουλεύσαντες οἱ ἐχθροί δ’ Ἀριστοδίκου τοῦ Ταναγρικοῦ κρυφαίως ἀνεΐλον» (Πλουτ. Περικλής, 10).

Εκτός του ότι ο Εφιάλτης ήταν ο τρίτος “μεταρρυθμιστής” (η μεταρρύθμισή του δεν είχε βεβαίως το εύρος και το βάθος των δύο πρώτων (Σόλωνος και Κλεισθένους), ξέρομε ελάχιστα πράγματα γι’ αυτόν. Ασφαλώς δεν ανήκε στην τάξη των πλουσίων και ασφαλώς ήταν ισχυρή προσωπικότης. 

Επίσης ασφαλώς θα είχε παράσχει σημαντικές υπηρεσίες για να αναδειχθεί “προστάτης” του Δήμου. Αναφέρεται ότι “τριάκοντα μόναις (ναυσί) Ἐφιάλτην ἐπέκεινα πλεῦσαι Χελιδονίων” (Πλουτ. Κίμων, 13) και τούτο είναι βεβαίωση ότι αναδείχθηκε στρατηγός. Το γεγονός ότι έπλευσε με πολεμικά πλοία πέρα από τα νησιά Χελιδόνιοι θα θεωρήθηκε επίτευγμα επειδή ήταν πρόκληση προς τον Αρταξέρξη αφού δεν είχε ακόμη συναφθεί η “ειρήνη του Καλλία” (449 π.Χ.).

Η μεταρρύθμιση του Εφιάλτη (461 π.Χ.) είχε καθαρά πολιτικό και όχι κοινωνικό χαρακτήρα, αφού μόνο 4 χρόνια αργότερα έγιναν δεκτοί και οι ζευγήτες ως άρχοντες ενώ προηγου­μένως δεν ήσαν εκλέξιμοι παρά μόνο οι πεντακοσιομέδιμνοι και οι ιππείς.

Ο Αριστοτέλης (Αθ. Πολ., 25, 1) αναφέρει τα εξής: “...γενόμενος τοῦ δήμου προστάτης Ἐφιάλτης ὁ Σοφωνίδου, δοκῶν καί ἀδωροδόκητος είναι καί δίκαιος πρός τήν πολιτείαν, ἐπέθετο ταῇ βουλῇ (του Αρείου Πάγου)...”, δηλαδή έστρεψε τις ενέργειες του εναντίον του Αρείου Πάγου. Άρχισε από την καθαίρεση πολλών Αρεοπαγιτών προκαλώντας δίκες εναντίον τους όσον αφορά τον τρόπο που είχαν ασκήσει την εξουσία τους. Αφού μείωσε την δημοτικότητα του θεσμού, αφαίρεσε, με απόφαση του Δήμου, όλες τις “πρόσθετες” εξουσίες που καθιστούσαν τον Άρειο Πάγο “φύλακα της πολιτείας” και τις μετέφερε στην Εκκλησία του Δήμου και στην Ηλιαία.

Η αοριστία της διατυπώσεως “ἅπαντα περιείλετο τά ἐπίθετα δι’ ὧν ἦν ἡ τῆς πολιτείας φυλακή” (Αριστ. Αθ. Πολ., 25, 2) μας αναγκάζει ν’ αναζητήσομε, ποιες ήσαν αυτές οι “πρόσθετες εξουσίες” του Αρείου Πάγου τις οποίες του αφήρεσε ο Εφιάλτης και τι σήμαινε “ή τής πολιτείας φυλακή”.

Ίσως μια ικανοποιητική απάντηση είναι τα ακόλουθα:

Όλοι όσοι ασκούσαν δημόσιο λειτούργημα προτού αναλάβουν τα καθήκοντά τους υφίσταντο την “δοκιμασία” και όταν τελείωνε η θητεία τους υφίσταντο λεπτομερή έλεγχο, την “εὐθύνη”. Έπρεπε ν’ αποδώσουν λογαριασμό της διαχειρίσεώς τους και να υποβάλουν γενική έκθεση πεπραγμένων. Είναι πλέον πιθανό ότι την αρμοδιότητα της “δοκιμασίας” και της “εὐθύνης” είχε, πριν από την μεταρρύθμιση του Εφιάλτη, ο Άρειο Πάγος, πράγμα που σήμαινε ότι είχε ένα είδος γενικής επιβλέψεως και ελέγχου επί των δημοσίων λειτουργιών. 

Επί πλέον κατά την νομοθεσία του Σόλωνος, ο Άρειος Πάγος ήταν αρμόδιος να αποφασίσει επί των “εισαγγελιών” εναντίον εκείνων που ήσαν ύποπτοι συνωμοσίας κατά του πολιτεύματος. Αλλά οι “εισαγγελίες” πέρασαν στην αρμοδιότητα της Βουλής τω 500, η οποία είχε αρμοδιότητα και για την “δοκιμασία” των αρχόντων. Αυτή πρέπει να ήταν η μεταρρύθμιση του Εφιάλτη και ήταν σοβαρό πλήγμα εναντίον των ολιγαρχικών αφού ο Άρειος Πάγος - εξ ορισμού συντηρητικό όργανο αποτελούμενο απ πρώην άρχοντες - στερήθηκε της “δοκιμασίας” και της “ευθύνης”.

Η δολοφονία του Εφιάλτη φαίνεται να οφείλεται περισσότερο σε προσωπικούς εκδικητικούς λόγους (αρεοπαγίτου ή αρεοπαγιτών που είχαν εκδιωχθεί από το σώμα ύστερα από καταγγελίες του Εφιάλτη) παρά σε πολιτικούς λόγους για να απαλλαγούν οι ολιγαρχικοί από έναν δραστήριο και επικίνδυνο εχθρό. Ακραίος δημοκράτης, αν είχε ζήσει ίσως θα είχε έρθει σε διάσταση με τον Περικλή που, αριστοκράτης αυτός, και έχοντας ως Αλκμεωνίδης διασυνδέσεις με τους Φιλαΐδες, τον Κίμωνα και την αδελφή του Ελπινίκη, δέχθηκε συμβιβασμούς μαζί τους.


Αθήνα 462 π.χ....Τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, κυρίως αυτά που αποζούσαν απο τη θάλασσα, καθώς και τα μεσαία στρώματα που ασχολούνταν με το εμπόριο και τη ναυτιλία, όταν συνειδητοποίησαν τη δύναμη που τους έδινε ο στόλος, άρχισαν να κινούνται για την κατάλυση του καθεστώτος των γαιοκτημόνων ευγενών. 

Το κίνημά τους απέβλεπε στη ριζική αλλαγή του καθεστώτος και όχι απλώς στην αφαίρεση της διοίκησης από τον Άρειο Πάγο και στην επαναφορά του πολιτεύματος του Κλεισθένη. Απαιτούσαν την κατάργηση των κοινωνικών διακρίσεων σε ευγενείς και λαό, και την πλήρη εξίσωση όλων των πολιτών. Έτσι άρχισε ένα λαϊκό κίνημα για την ανατροπή του καθεστώτος των γαιοκτημόνων ευγενών και την εγκαθίδρυση της εξουσίας του λαού. 

Ηγέτης του επαναστατικού αυτού κινήματος έγινε ο Εφιάλτης, ο γιος του Σοφωνίδου, με πιθανό συνεργάτη τον Αρχέστρατο, στον οποίο η ιστορία δεν κάνει καμία αναφορά. Αυξανομένου του πλήθους, λέει ο Αριστοτέλης, έγινε ηγέτης του λαού ο Εφιάλτης, ο γιος του Σοφωνίδου, ο οποίος εθεωρείτο πατριώτης αδιάφθορος, και επιτέθηκε στη Βουλή του Αρείου Πάγου. 

Όταν το λαϊκό κίνημα απόκτησε δύναμη, ο Εφιάλτης χρησιμοποίησε τα δικαστήρια της Ηλιαίας που είχε θεσπίσει ο Σόλων και πέρναγε απ’ αυτά το ένα μετά τον άλλο τους Αρεοπαγίτες με την κατηγορία της κακοδιοίκησης. Κατά πρώτον εξόντωσε πολλούς από τους Αρεοπαγίτες, κινώντας εναντίον τους δίκες σχετικές με τη διοίκησή τους. 

Ο Εφιάλτης έγινε ο φόβος και ο τρόμος των Αρεοπαγιτών και όλων εκείνων που αδικούσαν το λαό, γιατί έτρεμαν στη σκέψη ότι αργά ή γρήγορα θα πλήρωναν για τις αδικίες τους. Ζούσαν συνεχώς μ' αυτή την αγωνία που τους έκανε να μη μπορούν να κοιμηθούν, γιατί μόλις τους έπαιρνε ο ύπνος, έβλεπαν τον Εφιάλτη να τους καταδιώκει για να τους τιμωρήσει. Έτσι επικράτησε μέχρι σήμερα να λέγεται Εφιάλτης κάθε τρομακτικό όνειρο που καταπιέζει την ψυχή και προκαλεί αγωνία. 

Η επίσημη ιστορία, από φόβο μήπως τον... αδικήσει, προτίμησε να τον αποσιωπήσει. Έτσι ο μεγάλος αυτός επαναστάτης δεν είναι γνωστός παρά μόνο στους ειδικούς της ιστορίας, ενώ ο συνώνυμός του Εφιάλτης, ο Τραχίνιας, ο προδότης των Θερμοπυλών, είναι γνωστός στους πάντες.

Υ.Γ.
Ένα απόσπασμα από το βιβλίο "Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ ΤΟΥ ΕΦΙΑΛΤΗ" (η εξουσία των πολιτών) που έγραψε ο Χρήστος Γ. Ρήγας. Εκδόσεις ΕΛΕΥΣΙΣ 2008. Με γλαφυρό τρόπο ο Ρήγας φωτίζει αθέατες πλευρές της ιστορίας. Εξαιρετικό από κάθε άποψη.


πηγή-ekivolos.gr
πηγή-dimokratia.org






Εφιάλτης: Ένας ηγέτης της δημοκρατίας

Ο Εφιάλτης ( - 461), γιος του Σοφωνίδη, υπήρξε διαπρεπής πολιτικός της κλασικής περιόδου στην Αθήνα. Δυστυχώς, δεν έχουν διασωθεί λεπτοµέ­ρειες του βίου του. Ωστόσο, γνωρίζουµε ότι δια­δέχτηκε τον Θεµιστοκλή, ο οποίος ήταν ηγέτης της δηµοκρατικής παράταξης, το 471 π.Χ., µετά τον εξοστρακισµό του. 

Δίπλα του µαθήτευσε πο­λιτικά ο περίφηµος Περικλής. Στην παράδοση έχει µείνει ως φτωχός, δίκαιος και αδιάφθορος πολι­τικός. Αντιπαρατέθηκε µε τον συντηρητικό εκ­πρόσωπο της αριστοκρατικής παράταξης Κίµωνα, που ήταν ιδιαίτερα δηµοφιλής στην πολιτική σκη­νή της εποχής. Αγωνίστηκε για τον περιορισµό της εξουσίας του αριστοκρατικού σώµατος του Αρεί­ου Πάγου. Για τις πολιτικές του µεταρρυθµίσεις, η κυριότερη πηγή είναι ο Αριστοτέλης στην «Αθη­ναίων Πολιτεία». 

Συγκεκριµένα, ξεκίνησε µια σει­ρά δικαστικών διώξεων σε βάρος των µελών του ανωτάτου δικαστηρίου κατηγορώντας τους για διαφθορά. Αυτό είχε ως αποτέλεσµα να πληγεί το γόητρο του Αρείου Πάγου στην αθηναϊκή κοι­νωνία. Αργότερα, και συγκεκριµένα το 462/61 π.Χ., εκµεταλλεύτηκε την απουσία του Κίµωνα, που έλειπε στη Μεσσηνία εξαιτίας του Γ Μεσση­νιακού Πολέµου, για να περάσει νόµο που αφαι­ρούσε µια σειρά από εκτελεστικές και δικαστικές αρµοδιότητες από τον Άρειο Πάγο. 

Επίσης, λόγω των πολιτικών συγκυριών, εκµεταλλεύτηκε τη δυσαρέσκεια των Αθηναίων προς τους Σπαρτιά­τες, οι οποίοι απέπεµψαν το εκστρατευτικό τους σώµα από την Ιθώµη που έσπευσε προς βοήθειά τους εναντίον των επαναστατηµένων ειλώτων. Οι Αθηναίοι, εκνευρισµένοι από την απρεπή και προ­σβλητική στάση των Σπαρτιατών, συµµάχησαν µε τους παραδοσιακούς εχθρούς τους, τους Αρ-γείους, και στην Αθήνα κυριάρχησε η αντισπαρτιατική δημοκρατική παράταξη. Αυτό υπήρξε η αρχή της αλλαγής και στην εξωτερική πολιτική της Αθηναϊκής Συμμαχίας, στην οποία υπό την ηγεσία του Εφιάλτη συνέδραμε πλέον και ο Πε­ρικλής.

Πιο συγκεκριμένα, με τον νόμο που ψήφισε η Εκκλησία του Δήμου οικειοποιήθηκε τις πολιτι­κές, ελεγκτικές και δικαστικές αρμοδιότητες του Αρείου Πάγου, της Βουλής και των λαϊκών δικα­στηρίων της Ηλιαίας. Ο Άρειος Πάγος διατήρησε μόνο τη δικαστική αρμοδιότητα για φόνους εκ προθέσεως, τραυματισμούς με σκοπό τον φό­νο, εμπρησμούς, δηλητηριάσεις και κοπές ιερών δέντρων, όταν και οι δύο διάδικοι ήταν Αθηναί­οι πολίτες. 

Οι μεταρρυθμίσεις που επέβαλε ο Εφιάλτης στη λειτουργία των θεσμών ήταν ουσι­αστικές και έδωσαν άλλον αέρα στην Αθηναϊκή Δημοκρατία, ανοίγοντας ουσιαστικά τον δρόμο στον διάδοχό του Περικλή για τη μεγάλη πορεία που ακολούθησε. Ανέθεσε στη Βουλή αρμοδιό­τητες που αφορούσαν τη διοίκηση, αλλά και την κατέστησε υπεύθυνη για την αντιμετώπιση όλων των προβλημάτων που ανέκυπταν στο διάστημα ανάμεσα σε δύο συνεδριάσεις του Δήμου. Επί­σης, επέφερε αλλαγές και στον τρόπο λειτουρ­γίας της Ηλιαίας. Φυσικά, όλες αυτές οι ριζικές μεταρρυθμίσεις δημιούργησαν και εχθρούς. 

Έτσι, με την επιστροφή του συντηρητικού Κίμω­να στην Αθήνα έγινε μια ανεπιτυχής προσπάθεια να ανατραπούν οι αλλαγές που επέφερε ο Εφι­άλτης. Μάλιστα, ο Κίμων θεωρήθηκε υπεύθυνος για την προσβολή που δέχτηκαν οι Αθηναίοι από τους Σπαρτιάτες. 

Επιπλέον, η αποτυχημένη επιχείρησή του στη Μεσσηνία συνέβαλε τελικά στο να εξοστρακιστεί το 461 π.Χ. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να δολοφονηθεί αυτός ο σπουδαί­ος ηγέτης της δημοκρατικής παράταξης στην Αθήνα από όργανα των ολιγαρχικών. Εσφαλμέ­να, μεγάλο μέρος από το μεταρρυθμιστικό έρ­γο του Εφιάλτη έχει αποδοθεί στον διάδοχό του Περικλή, ο οποίος κατέστησε την Αθήνα ηγετική δύναμη στο Αιγαίο αλλά και σε ολόκληρο τον ελ­ληνικό κόσμο.


πηγή-topontiki




Εφιάλτης (όνειρο)

Ο Εφιάλτης, Henry Fuseli, 1781



Ο όρος εφιάλτης χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα όνειρο που προκαλεί μια δυνατή δυσάρεστη αισθηματική αντίδραση σε αυτόν που το βιώνει. 

Η αντίδραση συνήθως είναι φόβος ή τρόμος, προκαλεί ακόμα και αισθήματα πόνου, πνιγμού και θανάτου, ενώ πολλές φορές δημιουργεί την αίσθηση ότι κάποιος πέφτει από μεγάλο υψόμετρο. Τέτοια όνειρα οφείλονται σε σωματικές διαταραχές όπως υψηλό πυρετό, ή και σε ψυχολογικές διαταραχές όπως ψυχολογικό τραύμα και άγχος, ωστόσο τις περισσότερες φορές η εμφάνιση τους δεν έχει κάποια φανερή αιτία. Αν κάποιο άτομο έχει βιώσει μια ψυχολογικά τραυματική εμπειρία στη ζωή του, για παράδειγμα, εάν έχει βασανιστεί σωματικά τότε αυτή η εμπειρία θα επανέλθει στα όνειρά του προκαλώντας εφιάλτη. 

Αυτοί που βιώνουν ένα εφιάλτη συνήθως ξυπνούν με αίσθημα έντονου άγχους και είναι δύσκολο να πάνε για ύπνο για πολλή ώρα.

Οι εφιάλτες είναι κοινοί στη ζωή κάποιου, ωστόσο πολλές φορές είναι τόσο έντονοι και εμφανίζονται τόσο συχνά που μπορούν να επέμβουν στον ύπνο κάποιου και μπορεί να προκαλέσουν σε μερικά άτομα να αναζητήσουν ιατρική βοήθεια.

Η λέξη προέρχεται από τον Εφιάλτη τον Αθηναίο, για τον οποίο λεγόταν ότι οι άρχοντες και τα μέλη του Άρειου Πάγου (στην Αθήνα του Κίμωνα) έβλεπαν στα όνειρά τους.

Διαβάστε περισσότερα... »

Τρίτη 29 Μαρτίου 2016

Ένδον σκάπτε, συνοδοιπόρε!



Συνοδοιπόρε, ΕΝΔΟΝ ΣΚΑΠΤΕ, 
ΤΑ ΣΑ ΕΡΓΑΖΟΥ ΚΑΙ ΜΗ ΤΑ ΑΛΛΟΤΡΙΑ...

ΕΣΥ (ΣΥ) ΚΥΟΦΟΡΕΙΣ (Μ) ΤΟ ΠΑΝ (ΠΑΝ)

Μέσα σου ψάξε! 
Υπάρχει απύθμενη Σοφία, αρμονία, Γ-ν- ώση...

Η αρετοσυγκομιδή και αρετοκαλλιέργεια
 δίδει βαθειά ανάπαυση στη ψυχή,
χαρά ανεκλάλητη,  βεβαιότητα,
 εκδιώκει τον φόβο και την ανασφάλεια...




Διαβάστε περισσότερα... »

Κυριακή 27 Μαρτίου 2016

Κάνε την θλίψη προσευχή...




Κάνε την θλίψη προσευχή, αν δεν μπορείς μην κάνεις τίποτα, κάνε το σταυρό σου και κοιμήσου. Όσο μεγάλη κι αν σου φανεί η νύχτα το πρωί θα ξημερώσει...


π. λίβυος


Διαβάστε περισσότερα... »

"Παναγία Θεοτόκε, φώτισόν μου το σκότος..."





Πόσες φορές θα πρέπει να έχεις πέσει "στα γόνατα", για να μπορείς να ψελλίσεις τέτοια φοβερή κουβέντα;

Διαβάστε περισσότερα... »

Έναρξη της θερινής ώρας Eλλάδας (τα ρολόγια μία ώρα μπροστά)





Κάθε τελευταία Κυριακή του Μαρτίου "σβήνεται" μια ώρα από το 24ωρό μας;

Αλλαγή ώρας 2016: Πότε και γιατί αλλάζει η ώρα σε θερινή


Γιατί κάθε κράτος έχει τη δική του ώρα;

Κατ αρχάς το ημερολόγιο που ακολουθούμε καθώς και ο χρόνος και οι αλλαγές του είναι ανθρώπινα "κατασκευάσματα", τα οποία επινοήθηκαν για καθαρά πρακτικούς λόγους.

Η αλλαγή της ώρας δε, για ενεργειακούς.

Είναι εντυπωσιακό ότι, κατά τους επτά μήνες εφαρμογής της θερινής ώρας, εξοικονομούμε 210 ώρες ηλεκτρικής ενέργειας, εκμεταλλευόμενοι τον ήλιο.

Το μέτρο καθιερώθηκε στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν τα οξυμένα ενεργειακά προβλήματα μας ανάγκασαν να βρούμε τρόπους εξοικονόμησης ενέργειας.

Σύμφωνα δηλαδή με το θεσμό αυτό, την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου προσθέτουμε μία πλασματική ώρα στις κανονικές ώρες κάθε ωριαίας ατράκτου, την οποία αφαιρούμε και πάλι την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου, εξηγεί ο διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου , Διονύσιος Σιμόπουλος, "Μ αυτό τον τρόπο όταν έχουμε θερινή ώρα ο Ήλιος δύει μία ώρα αργότερα (σύμφωνα με τα διορθωμένα ρολόγια μας), οπότε ελαττώνεται και ο χρόνος που περνάει ανάμεσα στη δύση του Ηλίου και της ώρας που πάμε για ύπνο.

Αυτό σημαίνει ότι καταναλώνουμε λιγότερο ηλεκτρικό ρεύμα για τις διάφορες δραστηριότητές μας απ ό τι αν αφήναμε την ώρα όπως έχει"

Η ιδέα αυτή της θερινής ώρας, που για πρώτη φορά εισηγήθηκε ο Βενιαμίν Φραγκλίνος το 1784, έχει πολλαπλά οφέλη πέρα από την εξοικονόμηση ενέργειας.

Βέβαια, ο Φραγκλίνος τότε είχε προτείνει να ξυπνούν οι άνθρωποι νωρίτερα και όχι να αλλάξουν τα ρολόγια, κάτι που φυσικά θα δημιουργούσε πολλές και ποικίλες αντιδράσεις. Βαφτίζουμε, λοιπόν, το 7 το πρωί σε 8 και κανείς δεν διαμαρτύρεται.

Την πρώτη πάντως σοβαρή εισήγηση για τη θεσμοθέτηση της θερινής ώρας έκανε ένας Λονδρέζος κατασκευαστής, ο Γουΐλιαμ Γουΐλετ, το 1907, ο οποίος οδήγησε το αγγλικό Κοινοβούλιο να συζητήσει την εφαρμογή της πρότασής του το 1909.

Τελικά η θερινή ώρα εφαρμόστηκε στην Αγγλία το 1916, ένα χρόνο μετά τον θάνατο του Γουΐλετ.

Στη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου η αλλαγή της ώρας εφαρμόστηκε με τη προσθήκη δύο ωρών το καλοκαίρι και μίας ώρας τον χειμώνα, με αποτέλεσμα την εξοικονόμηση μεγάλων ποσοτήτων ενέργειας.

Διαβάστε περισσότερα... »