Ακολουθήστε μας στο Facebook
Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2015
Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2015
'Εμβόλια ελέγχου της σκέψης' (;) έχουν δοκιμαστεί ήδη σε ανυποψίαστους πολίτες! Συνωμοσία;
'600 στελέχη εμβολίου ελέγχου της σκέψης, σε μορφή αεροζόλ,
που διαδόθηκαν μέσω του αέρα, της τροφής και του νερού,
έχουν δοκιμαστεί ήδη σε ανυποψίαστους πολίτες!!!'
Αυτό ακριβώς διαβάζουμε στη σελίδα Natural Νews
Στο άρθρο του Mike Adams παρουσιάζεται έγγραφο που αποκαλύπτει πως επί 8 χρόνια επιστήμονες της κυβέρνησης των ΗΠΑ κατασεύαζαν και διέσπειραν ενεργά ιικά εμβόλια που σχεδιάστηκαν για να αλλάξουν τις σκέψεις και τις πεποιθήσεις, μέσω της μόλυνσης του εγκεφάλου και την καταστολή της γενετικής έκφρασης των νευρολογικών κυττάρων.
Η διασπορά αυτών των εμβολίων έχει γίνει μέσω σπρέι που διασπάρθηκαν σε μεγάλα υψόμετρα, μέσω οχημάτων οδικής κυκλοφορίας, μέσω της παροχής νερού αλλά ακόμη και μέσω του συστήματος τροφίμων.
Η διασπορά αυτών των εμβολίων έχει γίνει μέσω σπρέι που διασπάρθηκαν σε μεγάλα υψόμετρα, μέσω οχημάτων οδικής κυκλοφορίας, μέσω της παροχής νερού αλλά ακόμη και μέσω του συστήματος τροφίμων.
"Όπως θα δείτε στο έγγραφο και το βίντεο παρακάτω, το εμβόλιο σχεδιάστηκε εξ αρχής για να χρησιμοποιηθεί κατά του άμαχου πληθυσμού, και 600 στελέχη των μολυσματικών ιών εξετάστηκαν σε ανθρώπινα υποκείμενα. Ένας από τους φορείς μετάδοσης που αναφέρεται αξιοποιηεί στέλεχος της γρίπης για να εξαπλωθεί ο ιός που μολύνει το μυαλό ωςπανδημία. (!!!)
Στόχος όλων αυτών είναι να μολύνουν τα μυαλά του πληθυσμού και να μετατρέψουν τους ανθρώπους σε αυτό που η κυβέρνηση αποκαλεί «φυσιολογικούς/ κανονικούς». Από την πλευρά της κυβέρνησης φυσικά, "κανονικός" σημαίνει "υπάκουος και ανόητος."
Όλα αυτά περιγράφονται σε ένα βίντεο και ένα έγγραφο που εμφανίστηκαν πριν από μερικά χρόνια, αλλά που μόλις τώρα αρχίζουν να συνδέονται, καθώς το ιατρικό-αστυνομικό κράτος στην Αμερική επιταχύνει σε επίπεδα παραφροσύνης την επιθετικότητα εναντίον του πληθυσμού.", γράφει ο Mike Adams.
Χρησιμοποιώντας νεφοποιημένα εμβόλια (αεροζολ) ως εργαλεία ελέγχου της συμπεριφοράς και αλλοίωσης του μυαλου. Το παρακάτω βίντεο που περιγράφεται ως ένα «βίντεο του Πενταγώνου που διέρρευσε " επιστήμονας εξηγεί με κρύα, και υπολογισμένη γλώσσα πώς εμβόλια μπορούν να «εξαλείψουν τη συμπεριφορά που θεωρείται ανεπιθύμητη από την κυβέρνηση".
Ξεκινώντας από το σημείο 3:00, μπορείτε να ακούσετε το επιστήμονα να εξηγεί πώς ένα εμβόλιο μπορεί να «μετατρέψει ένα φανατικό σε ένα φυσιολογικό άτομο." Ένα φυσιολογικό άτομο, βέβαια, σημαίνει ότι είναι ένα άτομο που υπάκουο σε κυβερνητικές αρχές...
Εδώ είναι η καταγραφή της παρουσίασης:
Επιστήμονας: Και αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να μετατρέψει ουσιαστικά έναν φανατικό σε ένα φυσιολογικό άτομο ...
Κοινό: Πώς προτείνεται να διασπαρθεί; Μέσω αεροζόλ;
Επιστήμονας: Το παρόν σχέδιο και στις δοκιμές που έχουμε κάνει μέχρι τώρα έχουν χρησιμοποιηθεί ιοί του αναπνευστικού συστήματος, όπως η γρίπη ή ρινοϊοί, και πιστεύουμε ότι είναι ένας ικανοποιητικός τρόπος για να εκτεθεί το μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού ... και είμαστε αρκετά πεπεισμένοι ότι αυτό θα ήταν μια πολύ επιτυχημένη προσέγγιση.
Κοινό: Ποιο είναι το όνομα αυτής της πρότασης;
Επιστήμονας: Το όνομα είναι FUNVAX, το εμβόλιο για τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό. Η πρόταση έχει μόλις υποβληθεί, και νομίζω ότι τα δεδομένα που σας έχω δείξει σήμερα θα υποστηρίξουν την ανάπτυξη του σχεδίου αυτού και πιστεύουμε ότι είναι πολλά υποσχόμενο.
Δείτε το βίντεο εδώ, που φέρει το αναγνωριστικό "DOD ID 149AZ2" του Τμήματος Άμυνας των ΗΠΑ
Σχεδιασμένο για να μολύνει τα κύτταρα του εγκεφάλου και να αλλάξει τις πεποιθήσεις και τη συμπεριφορά
Αυτό το έγγραφο στο WantToKnow.info φαίνεται να εξηγήσει το σχεδιασμό και την πρόθεση του ιού σε μια περίληψη με τίτλο, "Τριμηνιαία κριτική FunVax ."
Το έγγραφο αναφέρει:
"Ο στόχος αυτής της φάσης του έργου ID 149AZ2 είναι να προετοιμάσει έναν ιικό φορέα που θα αναστέλλει / μειώνει την έκφραση του VMAT2 μέσα σε ένα ανθρώπινο πληθυσμό.
... ο σχεδιασμός επιτρέπει στον ιό να μολύνει την αναπνευστική οδό, όπου η κυτταρολυτική μόλυνση εμφανίζεται και έπειτα ακολουθεί διάχυση κατά μήκος του φράγματος αίματος για να μολύνει κύτταρα του εγκεφάλου.
Το έγγραφο συνεχίζει λέγοντας ότι θα υπάρξει «συντονισμός μεταξύ των ομάδων έρευνας, κλινικής και κατασκευής » που θα πραγματοποιηθεί το 2007. Αυτό διευκρινίζει με σαφήνεια την πρόθεση να προχωρήσει αυτό το σχέδιο από το στάδιο της έρευνας στην παραγωγή και ανάπτυξη.
Μπορεί, ως εκ τούτου, να αναρωτηθείτε εναντίον ποίου θα μπορούσε να χρησιμοποιηθούν τα όπλα-εμβόλια ελέγχου του νου;
Η απάντηση είναι ΕΝΑΝΤΙΑ Σ' ΕΣΕΝΑ.
Διασπορά μέσω του αέρα, της παροχής νερού, οχημάτων οδικής κυκλοφορίας και έντομα
Σύμφωνα με το έγγραφο παραπάνω, η διασπορά του ιικού εμβολίου τροποποίησης του εγκεφάλου ελέγχθηκε με έξι διαφορετικούς τρόπους:
Ελέγχθηκαν έξι μεθόδοι ... διασποράς του ιού!
-με απελευθέρωση σε υψηλά υψόμετρα,
απελευθέρωση μέσω της ύδρευσης,
-με έντομα μετάδοσης,
-με διάχυση από ένα αντικείμενο στο επίπεδο εδάφους, όπως ένα αυτοκίνητο,
-με διάχυση από ένα σταθερό αντικείμενο, όπως ένα μπουκάλι, και
-με λοίμωξη του εφοδιασμού τροφίμων, όπως βοοειδή ή προϊόντα.
Στην παράγραφο που μόλις διαβάσατε, συνυπολογίστε ότι τώρα, σχεδόν οκτώ χρόνια αργότερα, είμαστε μάρτυρες της απελευθέρωσης γενετικά τροποποιημένων κουνουπιών σε συνδυασμό με την εμφάνιση περίεργων νευρολογικών παθήσεων σε μαθητές ολόκληρης της Αμερικής αλλά και μυστηριώδεις συνθήκες υγείας σε όλο τον κόσμο.
Η «απελευθέρωση σε μεγάλο υψόμετρο" αυτού του ψυχοτρόπου ιικού εμβολίου δεν χωρά καμία αμφιβολία, καθώς έχει ήδη επιτευχθεί με τη μορφή αερολύματος ψεκασμού των πόλεων σε σταυρωτά μοτίβα αερολύματος που διασπείρονται σε μεγάλο υψόμετρο, και συχνά χαρακτηρίζονται ως «χημικές ουρές» (chemtrails).
Μετάφραση: Βίκυ Χρυσού
Η βλακεία του πλήθους
Όπου λαλούν πολλά κοκόρια αργεί να ξημερώσει, λέει η παροιμία και η λαϊκή σοφία αποδεικνύεται πέρα για πέρα αληθινή και με την επιστημονική «βούλα».
Μελέτη που έγινε από ερευνητές του Πανεπιστημίου του Πρίνστον, διαπίστωσε ότι, αντίθετα με την κρατούσα στην επιστήμη αντίληψη ότι η «σοφία του πλήθους» οδηγεί σε πιο σωστές συλλογικές αποφάσεις, το «πλήθος» γίνεται όλο και λιγότερο «σοφό» όταν φθάνει να συμπεριλάβει υπερβολικά πολλά άτομα.
Η σοφία του πλήθους: Με τον όρο «συλλογική νοημοσύνη» ή «σοφία του πλήθους» οι επιστήμονες αναφέρονται σε ένα φαινόμενο το οποίο έχει παρατηρηθεί εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα και συνίσταται στο ότι ο μέσος όρος των μεμονωμένων αποφάσεων μιας ομάδας ανθρώπων, ακόμη και στην περίπτωση που όλες τους είναι λανθασμένες, αντανακλά τη σωστή απόφαση.
Eνα από τα γνωστότερα παραδείγματα της θεωρίας της «σοφίας του πλήθους», η οποία τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιείται ευρέως στην πληροφορική και στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, είναι η παρατήρηση που είχε κάνει το 1907 ο Σερ Φράνσις Γκάλτον.
Ο βρετανός λάτρης της στατιστικής είχε βρεθεί σε ένα χωριό όπου γινόταν διαγωνισμός στον οποίο οι παριστάμενοι προσπαθούσαν να μαντέψουν το βάρος ενός βοδιού. Κατά τη διαδικασία καταγράφηκαν 787 εκτιμήσεις, εκ των οποίων καμία δεν ήταν σωστή.
Oταν όμως εξήγαγε τον μέσο όρο των μεμονωμένων εκτιμήσεων, ο Γκάλτον παρατήρησε ότι το αποτέλεσμα ήταν το ακριβέστερο από όλα, πέφτοντας έξω κατά λιγότερο από μισό κιλό σε σχέση με το πραγματικό βάρος του ζώου.
Με βάση αυτά τα δεδομένα, η κρατούσα άποψη έκτοτε θεωρεί ότι όσο περισσότερα άτομα συμμετέχουν στη λήψη μιας συλλογικής απόφασης, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει η απόφαση αυτή να είναι σωστή.
Η γνώση των λιγότερων: Αυτό όμως, όπως αποδεικνύεται από τη νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Proceedings of the Royal Society B», δεν είναι πάντοτε έτσι και οπωσδήποτε δεν είναι έτσι όταν ο αριθμός αυτών που εμπλέκονται στην απόφαση αυξάνεται παραπάνω από όσο πρέπει – διαπίστωση η οποία δίνει απόλυτο δίκιο στη λαϊκή ρήση για τους «πολλούς κοκόρους».
Το γεγονός, σύμφωνα με τους συγγραφείς, μας είχε ξεφύγει επειδή οι περισσότερες παρατηρήσεις επί του θέματος που έχουν γίνει ως τώρα δεν είχαν εξετάσει πιο σύνθετες, «ρεαλιστικές» καταστάσεις σαν αυτές που έχουμε να αντιμετωπίσουμε συνήθως στην καθημερινή μας ζωή και στις οποίες οι πληροφορίες που πρέπει να σταθμίσουμε προκειμένου να καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα είναι πολλών και διαφορετικών ειδών.
Η ομάδα των ερευνητών του Πρίνστον, με επικεφαλής τον καθηγητή Οικολογίας και Εξελικτικής Βιολογίας Ιαν Κάζιν έκανε μια πιο ρεαλιστική προσομοίωση της πραγματικότητας δημιουργώντας ένα θεωρητικό μοντέλο στο οποίο μια «ομάδα» έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα σε δυο διαφορετικές πιθανές πηγές τροφής.
Η ορθότητα των αποφάσεων της ομάδας καθοριζόταν με βάση το πόσο καλά τα άτομα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν δυο «τύπους» πληροφοριών: στον ένα τύπο ανήκαν πληροφορίες οι οποίες ήταν γνωστές σε όλα τα μέλη της ομάδας (συσχετισμένες πληροφορίες) ενώ στον δεύτερο ανήκαν πληροφορίες τις οποίες γνώριζαν μόνο ορισμένα μέλη της ομάδας (μη συσχετισμένες πληροφορίες).
Όπως φάνηκε, η ικανότητα συνδυασμού των δυο τύπων πληροφοριών για την εξαγωγή μιας σωστής απόφασης ήταν υψηλότερη όταν τα μέλη της ομάδας ήταν από 5 ως 20. Μετά τον αριθμό αυτόν η ικανότητα λήψης σωστών αποφάσεων άρχιζε να φθίνει, χειροτερεύοντας μάλιστα όλο και περισσότερο όσο τα μέλη της ομάδας αυξάνονταν.
Ο «θόρυβος» καθοριστικός βοηθός: Το «κλειδί», όπως εξήγησε σε δελτίο Τύπου ο πρώτος συγγραφέας της μελέτης Αλμπερτ Κάο, βρίσκεται στη δυναμική ανάμεσα στις συσχετισμένες και στις μη συσχετισμένες πληροφορίες. Οσο αυξάνονται τα άτομα τόσο περισσότερο οι πληροφορίες που είναι γνωστές σε όλους κυριαρχούν ενώ εκείνες που είναι γνωστές σε λιγότερους (και οι οποίες μπορεί να είναι εξίσου σημαντικές) «πνίγονται», ακόμη και αν εκείνοι οι οποίοι τις κατέχουν γνωρίζουν πολύ καλά τη σημασία τους.
Αντιθέτως στις μικρότερες ομάδες οι γνωστές σε λιγότερους πληροφορίες λαμβάνονται εξίσου υπόψη με εκείνες που είναι γνωστές σε όλους. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι μικρότερες ομάδες διέπονται περισσότερο από το τυχαίο – ένα χαρακτηριστικό το οποίο είναι γνωστό ως «θόρυβος». Ο «θόρυβος» συνήθως εκλαμβάνεται ως αρνητικός παράγοντας γιατί «μπερδεύει» τα αποτελέσματα, όπως όμως αποδεικνύεται μπορεί να έχει πολύ ευνοϊκές συνέπειες σε ορισμένες περιπτώσεις.
«Μας εξέπληξε το γεγονός ότι ο θόρυβος μπορεί να ενισχύσει τη συλλογική απόφαση» δήλωσε ο κ. Κάο. «Το τυπικό συμπέρασμα είναι ότι όσο μεγαλύτερη είναι η ομάδα τόσο μεγαλύτερη είναι η συλλογική νοημοσύνη. Εμείς ωστόσο είδαμε ότι αυξάνοντας το μέγεθος της ομάδας βλέπουμε τα οφέλη της σοφίας του πλήθους, αν όμως η ομάδα γίνει υπερβολικά μεγάλη βασίζεται περισσότερο από όσο πρέπει στις συσχετισμένες πληροφορίες, φθάνοντας μάλιστα στο σημείο να τις χρησιμοποιεί σε τέτοιον βαθμό ώστε οι αποφάσεις της να κατευθύνονται μόνο από αυτές».
Η ανακάλυψη, σύμφωνα με τον καθηγητή Κάζιν, προσφέρει σημαντικές νέες γνώσεις για τη μελέτη της συμπεριφοράς των ομάδων. «Πρόκειται για μια προέκταση της θεωρίας της σοφίας του πλήθους η οποία “χαλαρώνει” το αξίωμα ότι ο σχηματισμός μεγάλων ομάδων είναι πάντα ο καλύτερος τρόπος για να πάρει κάποιος μια απόφαση» ανέφερε. «Είναι μια αφετηρία η οποία μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε τη συλλογική λήψη αποφάσεων σε ένα πιο ρεαλιστικό περιβάλλον».
@Φαφούτη Λαλίνα
Να είσαστε διαφορετικοί...
Μέχρι ποιου σημείου Εσείς κάνετε τις επιλογές για τις δραστηριότητες, τις αξίες και τις απόψεις σας για την ζωή ή επηρεάζεστε, και έτσι ελέγχεστε, από το τι οι άλλοι νομίζουν; Είναι δύσκολο να είσαστε πρωτοπόρος, πηγή δύναμης και αλλαγής αν σκεπτόσαστε ότι πρέπει να φέρεστε όπως όλοι οι άλλοι.
‘Κάνετε πίσω’, επειδή μερικοί δεν συμφωνούν με αυτό που θέλετε να κάνετε;
Το να πιστεύετε στον εαυτό σας και τις ιδέες σας και στις ικανότητές σας για την ικανότητά σας είναι η αρχή της επιτυχίας για να πραγματοποιήσετε τα όνειρά σας. Με ποιον συζητάτε τις καινούριες σας ιδέες, τα όνειρά σας;
Μιλάτε σε κάποιον που μάλλον θα συμφωνήσει μαζί σας ή σε κάποιον που συνέχεια σας λέει ότι κάνετε λάθος; Θέλετε να σας υποστηρίζουν ή να σας …σταματούν; Πολλοί άνθρωποι βασίζονται σε άλλους είτε για να πάρουν καινούριες αποφάσεις είτε για να σταματήσουν κάτι που ίσως περιέχει ρίσκο. Εσείς τι τύπος είσαστε;
Αν άλλοι άνθρωποι σας επηρεάζουν είναι πολύ σημαντικό για σας να εξετάσετε την κατάσταση. Μερικοί άνθρωποι είναι υπερβολικά εξαρτώμενοι από τους άλλους και επηρεάζονται από την διάθεσή τους, τις γνώμες τους και τις κρίσεις τους.
Φροντίσετε να έχετε παρέες που σας ρωτούν σωστές ερωτήσεις και θα δείχνουν γνήσιο ενδιαφέρον για αυτό που κάνετε, παρά παρέες που ψάχνουν να κριτικάρουν, να ομαδοποιήσουν τα μέλη προς τα κάτω. Βεβαίως πρέπει να σέβεστε και να ακούτε την γνώμη των άλλων Το πρόβλημα είναι όταν προσπαθούν να σας τις επιβάλλουν και προσπαθούν να μειώσουν ότι δεν ταυτίζεται με τα πιστεύω τους.
Κάνετε παρέα και συζητήστε με ανθρώπους που είναι θετικοί, ανοικτόμυαλοι, που ζουν την ζωή με ενθουσιασμό, παίρνουν ρίσκο και σέβονται τις διαφοροποιήσεις και …απογειωθείτε. Στο μέτρο που νοιώθετε ότι ελέγχετε το παρόν και σχεδιάζετε το μέλλον σας, ανάλογο είναι και αυτό που θα πετύχετε.
Για κάποιους η ζωή είναι σαν τον καιρό—απλώς τους συμβαίνει και νομίζουν ότι δεν μπορούν να κάνουν κάτι να αλλάξει. Στην πραγματικότητα η ζωή είναι ένα φανταστικό ταξίδι, μια συναρπαστική περιπέτεια που εμείς οι ίδιοι, ο καθένας για τον εαυτό του πρέπει να ενορχηστρώνουμε / σχεδιάζουμε και το οποίο κατευθύνεται από την συνισταμένη δεκάδων αποφάσεων που κάνουμε κάθε μέρα.
Γίνετε ο καπετάνιος στο ταξίδι σας. Σαλπάρετε για θάλασσες και λιμάνια που εσείς επιλέξατε και αν βρεχτείτε και λίγο, ε και αυτό μέρος του “παιχνιδιού” είναι.
Πηγή: enallaktikidrasi.com
Ποιος ήταν ο Κουτρούλης και γιατί όλοι μιλάμε για τον γάμο του
Ποιος ήταν τελικά αυτός ο Κουτρούλης και γιατί ο γάμος του να γίνει παροιμιώδης;
Λέμε ότι «Έγινε του Κουτρούλη ο γάμος» ή «Έγινε του Κουτρούλη το πανηγύρι», όταν πρόκειται για θορυβώδη συνάθροιση ή μεγάλη ακαταστασία.
Ο καβαλλάριος (ιππότης) Ιωάννης ο Κουτρούλης, που πιθανώς ζούσε στη Μεθώνη, συγκατοίκησε με γυναίκα που είχε φύγει από το συζυγικό σπίτι μετά από σκάνδαλο, όπως φαίνεται.
Η μη νόμιμη αυτή συγκατοίκηση τράβηξε την προσοχή της εκκλησίας, η οποία αφόρισε τη γυναίκα.
Πέρασαν εν τω μεταξύ δεκαεφτά χρόνια και ο Κουτρούλης, μη εννοώντας να απομακρυνθεί από τη γυναίκα, πάντοτε προσπαθούσε να του επιτραπεί να την παντρευτεί νόμιμα. Πόσο μεγάλο θα ήταν το σκάνδαλο, και επομένως πόσο γνωστό στη μικρή κοινωνία της Μεθώνης, ο καθένας το φαντάζεται. Ο νόμιμος και πρώτος σύζυγος που αντιδρούσε, για δεκαεφτά χρόνια βασάνιζε τον Κουτρούλη. Τα πράγματα όμως μεταβλήθηκαν το Μάιο του 1394.
Ο Πατριάρχης Αντώνιος ο Δ’, στον οποίο η αφορισθείσα παρουσίασε διαζύγιο που είχε γίνει επί του εν τω μεταξύ αποθανόντος επισκόπου Μεθώνης Καλογεννήτου, με το οποίο ο γάμος θεωρούνταν νομίμως διαλελυμένος, αναγνώρισε το δίκιο της και με γράμματά του και προς τον μητροπολίτη Μονεμβασίας και τον επίσκοπο Μεθώνης επίτρεψε την με τις ευχές της εκκλησίας τέλεση του γάμου, εάν όμως αποδεικνυόταν ότι ο Κουτρούλης δεν είχε καμιά ιδιαίτερη σχέση με τη γυναίκα, με την οποία συγκατοικούσε, για όσο αυτή ζούσε με τον πρώτο σύζυγό της.
Τι αποδείχτηκε δεν ξέρουμε. Φαίνεται όμως ότι η ανάκριση των ιεραρχών πιστοποίησε την αθωότητα του Κουτρούλη και έτσι ο γάμος έγινε. Αν θα γίνει ή όχι ο γάμος, συζητιόταν για δεκαεφτά ολόκληρα χρόνια, και όταν επιτέλους έγινε, έγινε το ζήτημα της ημέρας. Στα στόματα των γυναικών και των περιέργων θα περιφερόταν αναμφίβολα η φράση «’Έγινε του Κουτρούλη ο γάμος», όπου όλη η σπουδαιότητα έπεφτε στο ρήμα «έγινε».
Κατά το γάμο ωστόσο, που μάλλον πανηγύρι ήταν, είναι φυσικό να έγινε έκτακτο και εξαιρετικό γλέντι, αφενός μεν σε πείσμα του πρώτου συζύγου, αφετέρου δε για ικανοποίηση του πολύπαθου και καταξοδεμένου δεύτερου συζύγου, ο οποίος δεν ήταν κάποιος άγνωστος, ήταν ο εξαιτίας των γεγονότων διαβόητος καβαλλάριος Ιωάννης Κουτρούλης.
Στη φράση κατόπιν «Έγινε του Κουτρούλη ο γάμος» τονιζόταν όχι πλέον η λέξη «έγινε», αλλά η γενική «του Κουτρούλη», η οποία έγινε συνώνυμη με το «θορυβωδώς» και η οποία είναι σήμερα η ιδιαίτερη λέξη όλης της φράσης.
Ο κόσμος δεν μπορεί να αλλάξει, αν δεν αλλάξετε εσείς
.
«Ερώτηση: Η αγριότητα και η βιαιότητα στον κόσμο δεν μπορούν να σταματήσουν από τη δική μου ατομική προσπάθεια. Οπότε, δεν θα χρειαστεί άπειρος χρόνος για ν’ αλλάξει ο καθένας από μας;
Κρισναμούρτι: Ο άλλος είστε εσείς. Η ερώτηση αυτή βγαίνει από την επιθυμία να αποφύγετε τη δική σας άμεση αλλαγή, έτσι δεν είναι;
Στη πραγματικότητα λέτε: «Ποιο το όφελος μιας δικής μου αλλαγής αν όλοι οι άλλοι δεν αλλάξουν;»
Ο κόσμος δεν μπορεί να αλλάξει, αν δεν αλλάξετε εσείς.»
(Στοχασμοί πάνω στη ζωή μας Β’ Κεφ.16)
«Όταν γίνεται μια ριζική αλλαγή σε ένα ανθρώπινο ον, σε σένα, τότε φέρεις αβίαστα και μια ριζική αλλαγή στη δομή της κοινωνίας. Και αυτή η αλλαγή δεν θα πρέπει να ξεκινήσει απέξω, αλλά από μέσα μας.»
(Talk with American Students. Τομ. 1)
«Επειδή η κρίση είναι χωρίς προηγούμενο, πρέπει να υπάρξει και μια δράση χωρίς προηγούμενο, πράγμα που σημαίνει ότι η αναγέννηση κάθε ανθρώπου πρέπει να γίνει στη στιγμή, να μην είναι αποτέλεσμα κάποιου χρονικού διαστήματος.
Πρέπει να συμβεί τώρα, όχι αύριο- γιατί το αύριο είναι μια διαδικασία αποσύνθεσης.
Αν σκέφτομαι να αλλάξω τον εαυτό μου αύριο, προκαλώ τη σύγχυση, εξακολουθώ να βρίσκομαι στο πεδίο της καταστροφής.
Είναι δυνατό να μεταμορφωθεί κανείς εντελώς στη στιγμή τώρα;
Προσωπικά λέω ότι είναι.»
(Ερωτήσεις και απαντήσεις. Ερωτ.1)
Τα παραπάνω αποσπάσματα βρίσκονται στο βιβλίο:
ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ
«Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ ΣΕ ΚΡΙΣΗ».
Μετάφραση Νίκος Πιλάβιος.
Εκδόσεις Καστανιώτη
πηγή-ainafetst
Αλκυονίδες μέρες. Μύθος ή πραγματικότητα;
Αλκυονίδες μέρες χαρακτηρίζονται από τους Έλληνες συνήθως οι ημέρες του Ιανουαρίου κατά τις οποίες επικρατεί ωραίος καιρός με ηλιοφάνεια.
Πώς προέκυψε όμως αυτό;
Πηγή: pontos-news.gr
Ο αστέρας Αλκυόνη
Οι ημέρες αυτές έλαβαν το όνομά τους (“αλκυόνιαι”) από το μύθο της ελληνικής μυθολογίας τον σχετικό με το θαλάσσιο πτηνό Αλκυόνη, που αποτελεί την αλληγορική σημασία του ομώνυμου αστέρα Αλκυόνη των Πλειάδων που φέρεται με το όνομα του πτηνού.
Ο αστέρας Αλκυόνη κατά την εποχή αυτή μεσουρανεί κατά τις εσπερινές ώρες και επομένως κατά τις ανέφελες νύκτες του Ιανουαρίου είναι ορατός στο σύμπλεγμα των Πλειάδων, ως κορωνίδα της Πούλιας, κατα τη δημώδη έκφραση, που σημαίνεται ως προς το ζενίθ, στην ψηλότερη περιοχή του ουράνιου θόλου.
Εξ αυτού του απλού φυσικού γεγονότος, όλες οι συνεχόμενες ημέρες που είναι ορατός ο αστέρας Αλκυών ήταν πολύ φυσικό να ονομασθούν Αλκυονίδες.
Η Αλκυόνη στη Μυθολογία
Ο μύθος λέει ότι η Αλκυόνη πριν γίνει πουλί ήταν μία πανέμορφη γυναίκα κόρη του Θεού των ανέμων Αίολου και της Ενάρετης.
Η Αλκυόνη ήταν παντρεμένη με τον Κήυκα. Η ένωσή τους ήταν τέλεια κι ένιωθαν τόσο ευτυχισμένοι, ώστε να νομίζουν ότι δεν ήταν κοινοί άνθρωποι.
Σιγά σιγά, άρχισαν να πιστεύουν ότι είναι ισάξιοι των Θεών.
Ο Κήυκας θεώρησε τον εαυτό του ισάξιο του Δία και η Αλκυόνη ισάξιο της Ήρας.
Τόσο πολύ το πίστεψαν πού άρχισαν να φωνάζουν ο ένας τον άλλο με τα ονόματα Δίας και Ήρα, με αυτό τον τρόπο προκάλεσαν τους Θεούς και ιδιαίτερα τον Δία.
Όταν το έμαθε ο Δίας θύμωσε τόσο, που μια μέρα που ο Κήυκας ήταν με το καράβι του στ’ ανοιχτά έριξε κεραυνό και το τσάκισε, με αποτέλεσμα αβοήθητος καθώς ήταν, να πέσει στα μανιασμένα κύματα ο Κήυκας να πνιγεί.
Όταν έμαθε η Αλκυόνη το γεγονός, πήγε με αγωνία στ’ ακρογιάλι μήπως μπορέσει να βρει τον αγαπημένο της ζωντανό, το μόνο όμως που βρήκε ήταν λίγα σπασμένα ξύλα που είχε ξεβράσει το νερό, άρχισε τότε να κλαίει απαρηγόρητα, μερόνυχτα θρηνούσε τον χαμό του αγαπημένου της.
Ο Δίας στο τέλος την λυπήθηκε και την μεταμόρφωσε σε πουλί.
Ένα πανέμορφο πουλί που πήρε το όνομά της, και το οποίο ζει κοντά στη θάλασσα, σαν να περιμένει να εμφανιστεί μέσα από τα κύματα ο χαμένος Κήυκας..Το μαρτύριο της όμως δεν είχε τελειώσει, γεννούσε τα αυγά της, μέσα στη βαρυχειμωνιά και τα κλωσούσε στα βράχια της ακτής. Μα τα αγριεμένα κύματα ορμούσαν στη στεριά, σκαρφάλωναν στα βράχια, κατέστρεφαν τη φωλιά και τ’ αυγά της.
Για άλλη μία φορά ο Δίας έδειξε συμπόνια για την Αλκυόνη, δεκαπέντε μέρες στην καρδιά του χειμώνα, να κοπάζουν οι άνεμοι, να ζεσταίνει την πλάση ο ήλιος, μέχρι να μπορέσει η Αλκυόνη να κλωσήσει τ’ αυγά και να βγουν τα μικρά της από μέσα.
Οι Αλκυονίδες νήσοι
Οι Αλκυονίδες νήσοι, καλούμενες και κατ΄ ευφημισμό “καλά νησιά” αποτελούν ένα νησιωτικό σύμπλεγμα στο ανατολικό τμήμα του Κορινθιακού κόλπου, του λεγόμενου κόλπου του Λειβαδάστρου, απέναντι από το ακρωτήριο Ολμιών στο Νομό Κορινθίας.
Το νησιωτικό αυτό σύμπλεγμα αποτελείται από μια συστάδα τεσσάρων νησιών: τη Ζωοδόχο Πηγή (νησίδα), το Δασκαλειό (Αλκυονίδων), το Γλαρονήσι (Αλκυονίδων) και το Πρασονήσι (Αλκυονίδων).
Πρόκειται για τέσσερις κορυφές υφαλονήσου που εδράζεται σε βάθος περίπου 190 μέτρων και που φέρεται ν΄ αναδύθηκε από αμνημονεύτων ετών λόγω γεωλογικών διεργασιών. Εξ αυτού συμπεραίνεται ότι αυτές αποτελούν το επίκεντρο σεισμών που εκδηλώνονται στη περιοχή.
Είναι σχετικά νησιά άνυδρα και υπάρχουν ελάχιστα κτίσματα σε αυτά, καθώς επίσης και ιχθυοκαλλιέργειες. Στο έδαφός τους έχουν εντοπιστεί ερείπια αρχαίων εγκαταστάσεων.
Η περιοχή των “Καλών νήσων”, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, είναι ιδιαίτερα σεισμογενής και ήταν το επίκεντρο του τρομακτικού σεισμού του 1981 με πολλούς νεκρούς στην Αθήνα.
Το όνομά τους προέρχεται από τις Αλκυονίδες, μυθικές κόρες του γίγαντα Αλκυονέα.
Η άποψη των μετεωρολόγων
Από καθαρά μετεωρολογική άποψη οι αλκυονίδες ημέρες ως ημέρες καλοκαιρίας εξηγούνται από το γεγονός ότι στο γεωγραφικό πλάτος που βρίσκεται η Ελλάδα μέχρι το γεωγραφικό πλάτος κυρίως της βορειοανατολικής Ευρώπης, κατά την περίοδο του χειμώνα παρατηρείται η αυτή βαρομετρική πίεση (εξίσωση πίεσης) με συνέπεια αφενός να μη δημιουργούνται άνεμοι και αφετέρου ο καιρός να είναι μεν ψυχρός αλλά και ηλιόλουστος, λόγω της αντικυκλωνικής κατάστασης.
Αυτό όμως δεν σημαίνει πως κάθε χρόνο υπάρχουν Αλκυονίδες ημέρες. Υπάρχουν και έτη που έλειψαν τελείως όπως το 1947, αλλά και οι ημερομηνίες έναρξης και λήξης και διάρκεια αυτών δεν είναι σταθερές. Συνηθέστερα όμως καλύπτουν σχεδόν το δεύτερο ήμισυ του Ιανουαρίου.
Παρόλα αυτά, άλλοι επιμένουν να αποδίδουν τη διάρκειά τους σε διάστημα 14 αίθριων ημερών, από τις 15 Δεκεμβρίου έως 15 Φεβρουαρίου στην Ελλάδα, στην καρδιά του χειμώνα.
Οι σχετικοί μύθοι είναι πολλοί και σε όλες τις εκδοχές τους μιλούν για τους θεούς, που προσέφεραν τις μέρες αυτές στο πουλί Αλκυόνη, στο οποίο μεταμόρφωσε ο Δίας την Αλκυόνη, κόρη του θεού των ανέμων Aιόλου, μετά το θάνατό της, ώστε να μπορεί να γεννά τα αυγά του στα βράχια των αλκυονίδων νήσων χειμώνα κι όχι άνοιξη.
Λίγο πριν κοιμηθείς σκέψου… Σκέψου ποιος είσαι, τι κάνεις πως πορεύεσαι στη ζωή σου
Σκέψου το πώς κύλησε η μέρα και πώς εσύ αντέδρασες σε κάθε γεγονός.
Σκέψου πως ο Κύριος σε άφησε να ζήσεις και αυτή τη μέρα… Σου έδωσε άλλη μια ευκαιρία να Τον πλησιάσεις…
Μετά βγες απ’ τον εαυτό σου και σκέψου λίγο τους άλλους. Εσύ έχεις το σπίτι σου, το κρεβάτι σου… Όμως, κάποια παιδιά δεν έχουν να φάνε. Σκέψου πόσοι άνθρωποι περιφέρονται απελπισμένοι στους δρόμους. Αυτή την στιγμή. Άστεγοι, φτωχοί, πεινασμένοι, παιδιά μπλεγμένα στα ναρκωτικά, στο περιθώριο… Τόσος κόσμος υποφέρει.
Σκέψου πόσοι -αυτή τη στιγμή- πονάνε σ’ ένα νοσοκομείο, πόσοι θλίβονται επειδή έχασαν κάποιο πρόσωπο αγαπημένο, πόσοι είναι απελπισμένοι λόγω χρεών και δανείων, πόσοι άνθρωποι διψούν για λίγες στιγμές χαράς και δεν ξεδιψούν ποτέ… Πόνος, θλίψη, δυστυχία σε κάθε γωνιά του πλανήτη…
Σκέψου τα όλα αυτά όχι για να απελπιστείς! Αλλά για να πεις ένα Κύριε ελέησον. Για να μπορέσεις να μαλακώσεις λίγο την καρδιά σου. Να την συντονίσεις στον παλμό της προσευχής. Ωραίο πράμα αυτό. Τώρα που θα πέσεις για ύπνο, να εύχεσαι για όλους!
Αυτό σε ενώνει, σε κάνει μέτοχο χωρίς να σε γκρεμίζει ψυχολογικά. Και όταν Τον παρακαλέσεις, η καρδιά σου θα μαλακώσει. Θα γλυκαθεί. Θα έρθει ο ύπνος, θα σφαλίσει τα μάτια σου, κι εσύ θα κοιμηθείς μέσα στην προσευχή…
Να τα θυμάσαι αυτά, λίγο πριν κοιμηθείς…
Πείραμα συμμόρφωσης. Πως λειτουργεί ο παραδειγματισμός και πως η δύναμη της κουλτούρας, της συνήθειας και του μιμητισμού
Στη δεκαετία του 60 ο Χάρι Χάρλοου με μια ομάδα επιστημόνων, έβαλαν πέντε πιθήκους σε ένα κλουβί, στο οποίο τοποθέτησαν στην μέση μια σκάλα και πάνω από την σκάλα ένα κλαδί από μπανάνες. Όταν κάποιος πίθηκος ανέβαινε την σκάλα για να πάρει τις μπανά-νες, οι επιστήμονες κατάβρεχαν με παγωμένο νερό τους υπόλοιπους πιθήκους που είχαν μείνει στο έδαφος!
Μετά από κάποιο καιρό, όταν ένας πίθηκος πήγαινε να ανεβεί την σκάλα, οι άλλοι, προκειμένου να γλιτώσουν την ψυχρολουσία, του έκαναν επίθεση και τον ξυλοφόρτωναν.
Μετά από λίγο καιρό, καμία μαϊμού δεν ανέβαινε τις σκάλες, παρά τον πειρασμό που είχαν μπροστά τους και την τεράστια λαχτάρα τους να φάνε τις μπανάνες. Είχαν συμμορφωθεί.
Τότε, οι επιστήμονες αντικατέστησαν έναν από τους πιθήκους. Το πρώτο πράγμα που πήγε να κάνει ο νεοφερμένος, ήταν φυσικά να ανεβεί την σκάλα για να πάρει τις μπανάνες.
Αμέσως πέσανε πάνω του οι υπόλοιποι τέσσερις “παλιοί” που ήξεραν πως είχαν τα πράγμα-τα και τον ξυλοφόρτωσαν. Μετά από αρκετές φορές που ο καινούργιος προσπάθησε να ανέβει στη σκάλα και έτρωγε κάθε φορά ξύλο σταμάτησε πια να προσπαθεί κι ας μην ήξερε για ποιον λόγο ακριβώς δεν έπρεπε να πάει στις μπανάνες.
Αφού συμμορφώθηκε κι αυτός, οι επιστήμονες έφεραν και δεύτερη καινούργια μαϊμού και αφαίρεσαν πάλι μια από τις παλιές. Και φυσικά έγιναν πάλι τα ίδια. Τα ίδια έγιναν και με την τρίτη και με την τέταρτη, ώσπου αντικαταστάθηκαν όλοι οι παλιοί πίθηκοι από νέους.
Αυτό που είχε απομείνει πλέον στο κλουβί ήταν μια ομάδα πιθήκων που δεν είχαν καταβρεχτεί ποτέ, εντούτοις όμως, ξυλοκοπούσαν άγρια οποιονδήποτε επιχειρούσε να φτάσει στις μπανάνες «γιατί έτσι είχαν τα πράγματα σε αυτό το κλουβί» χωρίς κανείς να γνωρίζει το λόγο για τον οποίο επιτίθεται στην καινούργια μαϊμού, χωρίς κανείς να ξέρει για ποιον λόγο δεν έπρεπε να φάνε τις μπανάνες και χωρίς κανείς να θυμάται ότι κι εκείνος είχε προσπαθήσει να ανέβει στο κλαδί...
...................................................................................
Κι αυτό εδώ το πείραμα έγινε το 1951 από τον Αμερικάνο ψυχολόγο J. E. Asch. Ο Ας, λοιπόν, έδειξε σε έξι πρόσωπα μια γραμμή ορισμένου μήκους και τους ζήτησε να βρουν την αντίστοιχη τους, ανάμεσα σε τρεις άλλες που είχαν κι αυτές παρουσιαστεί στον πίνακα.
Από τις τρεις επιλογές που είχαν η σωστή ήταν ολοφάνερα σωστή, αφού οι άλλες δύο ήταν αρκετά μικρότερες.
Όπως θα έχετε μάθει πια -από τα προηγούμενα πειράματα που έχουμε παρουσιάσει ο πειραματιστής είχε στήσει μια μικρή συνομωσία: Οι πέντε από τους έξι «εθελοντές» ήταν υπάλληλοι του επιστήμονα. Σε αυτούς είχε δοθεί η εντολή να διαλέξουν ομόφωνα, χωρίς να δείξουν καμία αμφιβολία, μία λάθος γραμμή.
Οι πέντε υπάλληλοι «διάλεγαν» πρώτοι και μετά, αφού είχε ακούσει τους προηγούμενους, ήταν η σειρά του αληθινού πειραματόζωου να διαλέξει.
Τα περισσότερα από τα υποκείμενα του πειράματος, ενώ έβλεπαν ότι η γραμμή που είχαν διαλέξει οι προηγούμενοι ήταν λάθος, επέλεγαν την ίδια –τη λάθος!
Και το πιο περίεργο, ίσως το πιο σημαντικό, είναι ότι μόλις το υποκείμενο μάθαινε τη συνομωσία δεν παραδεχόταν ότι διάλεξε τη λανθασμένη γραμμή υποκύπτοντας στην πίεση της… «κοινής γνώμης», αλλά ότι ήταν δικό του λάθος, αβλεψία, ανοησία, κακή εκτίμηση.
Προτιμούσε να πιστεύει ότι έκανε λάθος, παρά ότι φέρθηκε «αγελαία».
Ο Ας απέδειξε (ή τουλάχιστον κατέδειξε, γιατί όπως έχουμε πει στις κοινωνικές επιστήμες δεν υπάρχει απόδειξη) ότι η πνευματική ανεξαρτησία του ανθρώπου είναι ένας μύθος.
Οι άνθρωποι πρωτίστως θέλουμε να ανήκουμε στο σύνολο –ή σε κάποιο υποσύνολο.
Για να το κάνουμε αυτό είμαστε πρόθυμοι να θυσιάσουμε όποια διαφορετική ιδέα και σκέψη έχουμε, προκειμένου να γίνουμε αρεστοί.
Για να λες την αλήθεια (την αλήθεια σου, αυτό που εσύ αναγνωρίζεις ως αληθινό) πρέπει να είσαι θαρραλέος.
Όταν οι πάντες σου λένε ότι η γραμμή που βλέπεις είναι η σωστή, ενώ εσύ βλέπεις ότι είναι λάθος, χρειάζεται μεγάλο θάρρος για να πεις αυτό που πιστεύεις.
Όχι μόνο γιατί μπορεί να χάσεις τη δουλειά σου, αλλά -κυρίως- γιατί μπορεί να βρεθείς εξοστρακισμένος -από την οικογένεια σου, από τους φίλους σου, από τους συμπολίτες σου. Να μείνεις μόνος, ίσως και να θεωρηθείς τρελός. Αυτό είναι που φοβάται πιο πολύ ο άνθρωπος… Πιο πολύ από το ψέμα ή το θάνατο: Να μείνει μόνος.
Όπως η ελευθερία έτσι κι η αλήθεια (που όπως έχουμε ξαναπεί δεν είναι παρά μόνο η άπο-ψη μας γι. αυτήν, αφού αλήθεια έξω από τον άνθρωπο δεν υπάρχει) θέλει αρετή και τόλμη.
Και αυτός είναι ο λόγος που άνθρωποι με τόσο υψηλό IQ αποδέχονται αβασάνιστα τόσο λαθεμένες απόψεις. Δεν είναι βλακεία, είναι δειλία.
Γιατί ο άνθρωπος προτιμάει να συμπορεύεται με τους ανθρώπους που σκέφτονται λανθα-σμένα –και να υιοθετεί τη γνώμη τους, παρά να μένει μόνος με τη δική του άποψη των πραγμάτων. Είναι πολύ δύσκολο (ψυχολογικά) να αντιτίθεσαι στην κοινή γνώμη. Και συνήθως είναι και επικίνδυνο.
Γιατί η καθεστηκυία τάξη κινδυνεύει περισσότερο από τους ελεύθερους στοχαστές, παρά από τους ελεύθερους σκοπευτές.
Και η μόνη αληθινή επανάσταση θα έρθει όταν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε ελεύ-θερα, χωρίς να υποκύπτουμε στο φόβο της κοινής γνώμης, γιατί –το έχετε ξανα-κούσει- καλά συλλογάται μόνο όποιος συλλογάται ελεύθερα.
Ας κλείσουμε αυτό το κείμενο με τα λόγια ενός ανθρώπου που έμεινε μόνος, στις βουνοκορφές της σκέψης του:
«Πόση αλήθεια σηκώνει, πόση αλήθεια αποτολμάει ένα πνεύμα; Αυτό έγινε για μένα, ολοένα και πιο πολύ, το αληθινό μέτρο των αξιών… Η πλάνη δεν είναι τύφλωση, η πλάνη είναι ανανδρία…. Κάθε κατάκτηση, κάθε βήμα εμπρός προέρχεται από το θάρρος, από την εντιμότητα απέναντι στον εαυτό μας.»
Εντιμότητα απέναντι στον εαυτό μας. Έτσι αρχίζουν όλα όσα ονειρευόμαστε.
Μερικές ημέρες πριν από τις πιο κρίσιμες εκλογές για εμάς, όποιος σιωπά προφανώς και συναινεί
Foto Google
Τι λυπηρή εποχή!
Όταν ο άνθρωπος ξυπνήσει, μπορεί να πεθάνει. Όταν πεθάνει, μπορεί να γεννηθεί!
«Ο όχλος ούτε θέλει, ούτε αναζητεί τη γνώση και οι ηγέτες του όχλου, για το δικό τους συμφέρον, προσπαθούν να ενισχύσουν το φόβο του όχλου και την απέχθειά του για κάθε τι το νέο και το άγνωστο. Η σκλαβιά, που μέσα σε αυτήν ζει η ανθρωπότητα, βασίζεται σε αυτό το φόβο. Είναι μάλιστα δύσκολο να φανταστεί κανείς όλη τη φρίκη αυτής της σκλαβιάς. Δεν καταλαβαίνουμε τι χάνουν οι άνθρωποι.
Αλλά για να κατανοήσουμε την αιτία αυτής της σκλαβιάς, αρκεί να δούμε πως ζουν οι άνθρωποι, τι αποτελεί τον σκοπό της ύπαρξής τους, ποιο είναι το αντικείμενο των επιθυμιών τους, των παθών και των φιλοδοξιών τους, τι σκέπτονται, για ποια πράγματα μιλούν, τι σκοπούς υπηρετούν και τι πράγματα λατρεύουν.
Σκεφτείτε σε τι ξοδεύει τα χρήματά της η πολιτισμένη ανθρωπότητα. Ακόμα κι αν εξαιρέσουμε τον πόλεμο, τι είναι εκείνο που συγκεντρώνει το μεγαλύτερο σεβασμό, σε τι στηρίζεται η μεγαλύτερη μάζα; Αν, για μια στιγμή, σκεφτούμε αυτά τα ζητήματα, θα φανεί καθαρά ότι η ανθρωπότητα, έτσι όπως είναι σήμερα, με τα σημερινά ενδιαφέροντά της, δεν μπορεί να περιμένει κάτι το διαφορετικό από αυτό που έχει. Αλλά, όπως είπα ήδη, δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά.»
(…)
«ένας άνθρωπος μπορεί να έχει γεννηθεί, αλλά για να γεννηθεί, πρέπει πρώτα να πεθάνει και για να πεθάνει πρέπει πρώτα να ξυπνήσει.»
«Όταν ο άνθρωπος ξυπνήσει, μπορεί να πεθάνει. Όταν πεθάνει, μπορεί να γεννηθεί.»
(…)
«Μιλήσαμε ήδη αρκετά για το νόημα της «γέννησης». Αυτό έχει σχέση με την αρχή της ανάπτυξης της ουσίας (…) Αλλά για να μπορέσει ο άνθρωπος να το πετύχει αυτό, ή τουλάχιστο να αρχίσει να το πετυχαίνει, πρέπει να πεθάνει, δηλαδή πρέπει να ελευθερωθεί από χιλιάδες μικρο – προσκολλήσεις και ταυτίσεις που τον κρατούν στην κατάσταση που βρίσκεται.
Είναι προσκολλημένος στο κάθε τι στη ζωή του. Προσκολλημένος στη φαντασία του, στη βλακεία του, ακόμα και στον πόνο του, ίσως περισσότερο σε αυτόν παρά σε οτιδήποτε άλλο. Πρέπει να ελευθερωθεί από την προσκόλλησή του.
Η προσκόλληση σε πράγματα, η ταύτιση με πράγματα, διατηρούν ζωντανά μέσα του χιλιάδες από άχρηστα εγώ. Αυτά τα εγώ πρέπει να πεθάνουν, για να γεννηθεί το μεγάλο Εγώ. Αλλά πώς να τα αναγκάσει κανείς να πεθάνουν; Δεν θέλουν να πεθάνουν.
Σε αυτό το σημείο, η δυνατότητα της αφύπνισης έρχεται να σώσει την κατάσταση. Αφυπνίζομαι, σημαίνει αντιλαμβάνομαι τη μηδαμινότητά μου, δηλαδή την απόλυτη και πλήρη μηχανικότητά μου και την πλήρη και απόλυτη αδυναμία μου. Και δεν αρκεί να την αντιληφθεί κανείς φιλοσοφικά, με λέξεις. Είναι απαραίτητο να την αντιληφθεί με καθαρά, απλά και συγκεκριμένα γεγονότα, με τα δικά του γεγονότα.
Όταν ο άνθρωπος αρχίζει να γνωρίζει λίγο τον εαυτό του, θα ανακαλύψει μέσα του πολλά πράγματα, που θα τον τρομοκρατήσουν. Όσο ο άνθρωπος δεν τρομοκρατείται με τον εαυτό του, δεν γνωρίζει τίποτα γι αυτόν. Κάποιος έχει δει κάτι στον εαυτό του που τον τρομοκρατεί. Αποφασίζει να το αποβάλει, να το σταματήσει, να το τερματίσει. Αλλά όσες προσπάθειες κι αν κάνει,νιώθει ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει, ότι όλα παραμένουν όπως ήταν πριν. Εδώ θα δει την αδυναμία του, την ανικανότητα και τη μηδαμινότητά του.
Ή πάλι, όταν ό άνθρωπος αρχίζει να γνωρίζει τον εαυτό του, βλέπει ότι δεν έχει τίποτα δικό του, δηλαδή ότι όλα όσα θεωρούσε δικά του, οι απόψεις του, οι σκέψεις του, οι πεποιθήσεις του, τα γούστα του, οι συνήθειές του, ακόμα και τα σφάλματα και οι αδυναμίες του, δεν είναι δικά του, αλλά ότι έχουν σχηματιστεί ή με τη μίμηση ή είναι δανεισμένα από αλλού.
Αν τα νιώσει αυτά, ίσως να νιώσει τη μηδαμινότητά του. Και νιώθοντας τη μηδαμινότητά του θα πρέπει να δει τον εαυτό του όπως πραγματικά είναι, όχι για ένα δευτερόλεπτο, ούτε για ένα λεπτό, αλλά αδιάκοπα, χωρίς να το λησμονήσει ποτέ.
Αυτή η αδιάκοπη συνειδητότητα της μηδαμινότητάς του και της αδυναμίας του, θα του δώσει κάποτε το θάρρος να «πεθάνει», δηλαδή να πεθάνει όχι απλώς νοητικά ή στη συνειδητότητά του, αλλά και να απαρνηθεί πραγματικά και για πάντα αυτές τις πλευρές του εαυτού του που, ή είναι περιττές από την πλευρά της εσωτερικής του ανάπτυξης ή την εμποδίζουν. Αυτές οι πλευρές είναι, πρώτα απ’όλα, το «ψεύτικο εγώ» του και μετά όλες οι φανταστικές ιδέες που εχει για την «ατομικότητά» του, τη «θέλησή» του, τη «συνειδητότητά» του, την «ικανότητά του να ενεργεί», τις δυνάμεις του, την πρωτοβουλία του, την αποφασιστικότητά του και τα παρόμοια.»
(...)
«η ζωή φυσικά συνεχίζει ο δρόμο της, αλλά οι άνθρωποι δεν παύουν να πιστεύουν τις δικές τους ή στων άλλων τις θεωρίες και πιστεύουν ότι είναι δυνατόν να γίνει κάτι. Όλες αυτές οι θεωρίες είναι βέβαια πέρα για πέρα φανταστικές, βασικά γιατί δεν υπολογίζουν το πιο σημαντικό δηλαδή το δευτερεύοντα ρόλο που παίζουν στην παγκόσμια κίνηση η ανθρωπότητα και η οργανική ζωή. Οι διανοητικές θεωρίες τοποθετούν τον άνθρωπο στο κέντρο των πάντων.
Τα πάντα υπάρχουν γι αυτόν, ο ήλιος, τα αστέρια, το φεγγάρι, η γη. Ξεχνούν ακόμα και το σχετικό μέγεθος του ανθρώπου, τη μηδαμινότητα του την εφήμερη ύπαρξή του και άλλα πράγματα. Ισχυρίζονται ότι αν θέλει ο άνθρωπος, μπορεί να αλλάξει τη ζωή του, δηλαδή να οργανώσει τη ζωή του σύμφωνα με λογικές αρχές.
Και όλη την ώρα εμφανίζονται νέες θεωρίες που, με τη σειρά του, προκαλούν αντίθετες θεωρίες. Και όλες αυτές οι θεωρίες και η σύγκρουση ανάμεσά τους, συνιστούν, χωρίς άλλο, μια από τις δυνάμεις που κρατούν την ανθρωπότητα στην κατάσταση που βρίσκεται τώρα. Πέρα από αυτό, όλες αυτές οι θεωρίες για τη γενική ευημερία και τη γενική ισότητα, δεν είναι μόνο ανέφικτες, αλλά θα ταν και μοιραίες αν πραγματοποιούνταν. Τα πάντα στη φύση έχουν τη σκοπιμότητά τους, τόσο η ανισότητα των ανθρώπων όσο και η δυστυχία του.»
(…)
«αν μπορούσε κανείς να καταλάβει όλη τη φρίκη της ζωής των συνηθισμένων ανθρώπων, που γυρίζουν γύρω από ασήμαντα ενδιαφέρονται και από ασήμαντους σκοπούς, αν μπορούσε να καταλάβει τι χάνουν, θα καταλάβαινε ότι ένα πράγμα μόνο είναι σοβαρό γι αυτόν – να ξεφύγει από τον γενικό νόμο, να ελευθερωθεί. Τι μπορεί να είναι σοβαρό για έναν φυλακισμένο και καταδικασμένο σε θάνατο; Μόνο ένα: πώς να σωθεί, πώς να γλιτώσει. Τίποτα άλλο.»
Αποσπάσματα απο το βιβλίο του Peter Ouspensky,
"Αναζητώντας τον κόσμο του θαυμαστού"
πηγή-laeta4711 - ΣΟΦΙΑ ΑΝΤΖΑΚΑ
Αυτό το μάταιο τρέξιμο...
"Αυτό το μάταιο τρέξιμο
πίσω απ’ τους πόθους της καρδιάς σου,
ανάμεσα στ’ άνθη της φθοράς,
σε κρατάει μέσα στη σκιά τους.
Δεν μπορείς να ξεφύγεις
από τη μανιασμένη θλίψη
βουτώντας σε μια στιγμή λησμονιάς."
Jiddu Krishnamurti - Παραβολές και ποιήματα
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)