«Ἕλληνες ἀεί παῖδες ἐστε, γέρων δέ Ἕλλην οὐκ ἔστιν» (Πλάτων, Τίμαιος, 22b).


"Ὁμολογεῖται μὲν γὰρ τὴν πόλιν ἡμῶν ἀρχαιοτάτην εἶναι καὶ μεγίστην καὶ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὀνομαστοτάτην· οὕτω δὲ καλῆς τῆς ὑποθέσεως οὔσης,
ἐπὶ τοῖς ἐχομένοις τούτων ἔτι μᾶλλον ἡμᾶς προσήκει τιμᾶσθαι. 24. Ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ' ἐρήμην καταλαβόντες
οὐδ' ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ' οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν ὥστ' ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν,
αὐτόχθονες ὄντες καὶ τῶν ὀνομάτων τοῖς αὐτοῖς οἷσπερ τοὺς οἰκειοτάτους τὴν πόλιν ἔχοντες προσειπεῖν".
(Ἰσοκράτης, Πανηγυρικός, στίχοι 23-24).

Τα άρθρα που φιλοξενούνται στον παρόντα ιστότοπο και προέρχονται απο άλλες πηγές, εκφράζουν αποκλειστικά και μόνον τις απόψεις των συγγραφέων τους.

Καθίσταται σαφές ότι η δημοσίευση ανάρτησης, δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά αποδοχή των απόψεων του συγγραφέως.


ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ, ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ, ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΡΘΡΟ-ΑΝΑΡΤΗΣΗ (΄κλίκ΄ στο "Δεν υπάρχουν σχόλια"). ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ 30 ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2015

Ψευδής ζωή...





Όταν υποδύεσαι ρόλους που δεν ανήκουν στην ψυχή σου, τότε σε καταπίνει η ζωή στον απύθμενο βυθό της, και αργότερα σε ξερνάει σε σήψη ημερών στην ερημιά της απόγνωσης, της αρρώστιας, της μοναξιάς και του θανάτου.

Θα μου πείτε γιατί το λες αυτό. Μα γιατί, μέρα με τη μέρα διαπιστώνω τόσο μέσα μου όσο και έξω στην κοινωνία, στην καθημερινή μου συναναστροφή με τους ανθρώπους, ότι είμαστε ψευδείς εαυτοί.

Πρόσωπα που δεν σαρκώσαμε την προσωπική μας αλήθεια. Πρώιμα και παρθενικά μας εκπαίδευσαν ή μας εξανάγκασαν να αρνηθούμε την αλήθεια μας, αργότερα και εμείς θες γιατί συνηθίσαμε, θες γιατί συμβιβαστήκαμε ή γιατί δεν μπορέσαμε, δεν κάναμε τίποτε απολύτως για να αλλάξουμε.

Πόσο δυνατά ηχούν μέσα μου τα λόγια του Τάσου Λειβαδίτη, «ένας άλλος έζησε τη ζωή μας και τώρα πρέπει εμείς να πεθάνουμε στη θέση του».

Δύσκολο πράγματα να αποδεχθείς ότι δεν είσαι αυτός που υποδύεσαι καθημερινά. Σκληρό πολλές φορές να πεις, ναι πήρα την ζωή μου λάθος. Τι κάνουμε τώρα;

Και όμως όταν το ομολογήσεις και το αποδεχθείς όλα γίνονται πολύ διαφορετικά. Δίνεις συνείδηση στις σκιές σου. Γεμίζεις φως το σκοτάδι του ψυχισμού σου. Και εάν υποθέσουμε ότι τίποτε δεν θα καταφέρεις να αλλάξεις, είναι μεγάλη υπόθεση να καταλάβεις, να γνωρίζεις πλέον γιατί υποφέρεις, γιατί δέρνεσαι και διαρκώς πεινάς υπαρξιακά. 

Να κατανοήσεις βαθιά μέσα σου, ότι δεν φταίει κανείς από όσους κάθε μέρα κατηγορείς για την κακή σου μοίρα. 

Αλλά ότι οι αιτίες της κακοδαιμονίας σου είναι στην αλήθεια του εαυτού σου και της ζωής σου. Και την ζωή καλείσαι να την ζήσεις εσύ. Κανείς δεν μπορεί να ζήσει στην θέση σου.

Βέβαια τις περισσότερες φορές ένα φώτισμα συνείδησης σημαίνει πολλές αλλαγές. Και δεν ξέρω κατά πόσο είμαστε έτοιμοι ή θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε την ζωή μας. Να αληθεύσει ο βίος μας.

Γιατί μέχρι σήμερα στην ζωή μου, είδα τόσο εμένα όσο και δεκάδες άλλους ανθρώπους να προτιμάνε την συνήθεια, την βόλεψη του πόνου, της κλάψας, της μιζέριας, παρά το ρίσκο, την ευθύνη της αλλαγής.

Λίγοι πραγματικά μετανοούνε, γιατί λίγοι είναι εκείνοι που πραγματικά ρισκάρουν να αρνηθούν το ψέμα της ζωής τους και να αναλάβουν την ευθύνη μιας νέας αρχής.

Δεν υπάρχουν σχόλια: