Ακολουθήστε μας στο Facebook
Σάββατο 14 Δεκεμβρίου 2013
Η κατανομή του παγκόσμιου πλούτου
Το χρήμα που κυκλοφορεί παγκοσμίως, όχι μόνο δεν μειώνεται, αλλά αντίθετα αυξάνεται (εκτύπωση/κοπή νέων [χαρτο]νομισμάτων, δημιουργία λογιστικού χρήματος κλπ). Το ερώτημα που τίθεται μονίμως είναι πώς κατανέμεται, πόσοι είναι οι πλούσιοι, πόσοι οι φτωχοί, σε ποιές χώρες υπάρχουν πιο πολλοί πλούσιοι, σε ποιές πιο πολλοί φτωχοί;
Στο διάγραμμα που ακολουθεί φαίνεται η κατανομή των κατόχων περιουσίας αξίας άνω των $ 100.000, ανάλογα με τη χώρα που κατοικούν.
Η κατανομή των εκατομμυριούχων, ανάλογα με τη χώρα που κατοικούν, φαίνεται στο παρακάτω διάγραμμα:
Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ
Οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι... Το 0,7% των ενηλίκων του πλανήτη ελέγχει το 41,0% του παγκόσμιου πλούτου. Αυτά τα στοιχεία δημοσιοποίησε η τράπεζα Credit Suisse για το έτος 2013.
Το 0,7% αντιστοιχεί σε 32 εκατομμύρια άτομα που διαθέτουν πλούτο άνω του 1 εκατ. δολαρίων.
Ο «πληβείοι» ενήλικοι του πλανήτη, δηλαδή τα 3207 εκατομμύρια με πλούτο κάτω των 10.000 δολαρίων, κατέχουν μόνο το 3% του παγκόσμιου πλούτου.
Ενδιαφέρον, βέβαια παρουσιάζει η κατανομή του πλούτου σ' αυτό το ίδιο το 0,7%, όπου κι εκεί κυριαρχούν ανισότητες. Η Credit Suisse δεν δίνει αναλυτικά στοιχεία για τη συγκεκριμένη ομάδα. Το περιοδικό Forbes όμως εκτίμησε τον Απρίλιο του 2013 ότι 1.426 άτομα της υπό εξέταση ομάδας κατέχουν πλούτο αξίας 5,4 τρις δολαρίων. Από υπολογισμούς δικής μας ερευνητικής ομάδας προκύπτουν περίπου όμοια των ανωτέρω αποτελέσματα.
Ειδικότερα εκτιμάται ότι 1.485 άτομα κατέχουν 4,6 τρις δολάρια ενώ, σύμφωνα με την ίδια μεθοδολογία, διαπιστώθηκε ότι 3 ενήλικες διαθέτουν περιουσία 9 τρις δολαρίων περίπου!
Ο πλούτος του συνόλου αυτού κατανέμεται με τον ακόλουθο τρόπο: το 22% σε ακίνητα, το 35% σε μετοχές, εταιρικά ομόλογα και venture capital, το 8% σε κρατικά ομόλογα το 26% σε νομίσματα χρυσό, πολύτιμα μέταλλα, το 5% σε εμπορεύματα και το 4% σε έργα τέχνης και αντικείμενα πλειστηριασμών.
Τόσο το 2012 όσο και το 2011 τα πράγματα ήταν…καλύτερα για τους φτωχούς! Αναλυτικότερα, σύμφωνα με την ίδια πηγή, το 2011 οι πλουσιότεροι ενήλικες του πλανήτη ήταν λιγότεροι. Αντιπροσώπευαν το 0,5% του ενήλικου πληθυσμού του, ανερχόμενοι σε 29,7 εκατομμύρια άτομα. Οι φτωχοί ήταν πολύ λιγότεροι, ανερχόμενοι σε 3.054 εκατομμύρια άτομα αντιπροσωπεύοντας το 3,3% του παγκόσμιου πλούτου.
Μέσα σε δύο μόλις χρόνια το μερίδιο των φτωχών στον πλούτο μειώθηκε κατά 0,3%, ενώ των πλουσίων (άνω του 1 εκατ. δολαρίων) κατέγραψε αντίστροφη πορεία. Διαπιστώνεται, λοιπόν, ότι από το 2011 έως το 2013 οι ζάπλουτοι τον πλανήτη βελτίωσαν τη θέση τους κατά 9,6 τρις δολάρια.
Ενδιαφέρουσες εξελίξεις καταγράφονται και στο σύνολο εκείνο με πλούτο από 10.000 έως 100.000 δολάρια. Το 2011 οι ενήλικες αυτής της ομάδας ήταν 1.066 εκατομμύρια άτομα (23,6% των ενηλίκων), αντιπροσωπεύοντας το 14,5% του παγκόσμιου πλούτου (33,5 τρις δολάρια). Το 2013, αν και ο πληθυσμός αυτός δεν άλλαξε, ποσοστιαία μειώθηκε (στο 22,9% του υπό εξέταση πληθυσμού), κατέχοντας λιγότερο πλούτο απ' ό,τι παλαιότερα. Ο τελευταίος ανερχόταν, λοιπόν, στο 13,7% του παγκόσμιου πλούτου (33 τρις δολάρια).
Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά στους οικονομικά ευπορότερους, φέτος εκτιμάται ότι: θα πεθάνουν από πείνα 7.615.360 άτομα, ο χρόνος που μεσολαβεί ανάμεσα σε δύο θανάτους λόγω έλλειψης τροφίμων είναι 3,6 δευτερόλεπτα, 1.5 εκατομμύριο παιδιά κάτω των 5 ετών πεθαίνουν από ασιτία κάθε έτος και, τέλος, στις 5/7/2013 πέθαναν από τον ίδιο λόγο μόνο σε μία ημέρα 20.864 άτομα! (Πηγή: World Food Programme.)
Ως προς τις υπόλοιπες ομάδες ο πλούτος της ομάδας με εισοδήματα από 100.000 έως 1 εκατ. δολάρια δεν κατέγραψε ιδιαίτερα πτωτική πορεία κατά τα δύο εξεταζόμενα έτη. Αν και μειώθηκε ο πληθυσμός της σε δύο μόλις χρόνια (το 2011 ανερχόταν σε 367 εκατομμύρια άτομα ενώ το 2013 μειώθηκε σε 361), ο πλούτος της σε απόλυτους αριθμούς κρατήθηκε γύρω στα 101 τρις δολάρια. Ο πλούτος αυτός, ως ποσοστό του συνολικού παγκόσμιου, έχασε λίγο έδαφος.
Τα ανωτέρω καταδεικνύουν πόσο αληθής είναι η θέση που υποστηρίζει ότι υφίσταται ένα άνοιγμα της παγκόσμιας ψαλίδας του πλούτου υπέρ των πολύ πλουσίων. Επίσης ποσοτικοποιούν τα δεδομένα του πλούτου ανά ομάδα πληθυσμού, θέτοντας εύλογα ένα ερώτημα: Ποιος εκμεταλλεύεται τις ευκαιρίες που δημιουργεί είτε η κάθε κρίση είτε η δυναμική που προκαλεί η ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας;
Τέλος αν υποθέσουμε ότι τα 32 εκατομμύρια των ατόμων της υψηλότερης οικονομικής κλίμακας «μισθοδοτούν» ετησίως σε όλο τον πλανήτη με 1 εκατ. δολάρια 100.000 πολιτικούς, στρατιωτικούς, γραφειοκράτες και γενικά άτομα που με κάθε μορφής παρεμβάσεις τους (π.χ, δηλώσεις αιφνίδιες που οδηγούν στη χειραγώγηση του Χρηματιστηρίου από την παγκόσμια πλουτοκρατία κ.ά.) προσφέρουν οικονομική δύναμη, τότε από το σύνολο του πλούτου τους θα πρέπει να αφαιρέσουν μόνο 100 δις δολάρια.
Ο πλούτος του συνόλου αυτού κατανέμεται με τον ακόλουθο τρόπο: το 22% σε ακίνητα, το 35% σε μετοχές, εταιρικά ομόλογα και venture capital, το 8% σε κρατικά ομόλογα το 26% σε νομίσματα χρυσό, πολύτιμα μέταλλα, το 5% σε εμπορεύματα και το 4% σε έργα τέχνης και αντικείμενα πλειστηριασμών.
Τόσο το 2012 όσο και το 2011 τα πράγματα ήταν…καλύτερα για τους φτωχούς! Αναλυτικότερα, σύμφωνα με την ίδια πηγή, το 2011 οι πλουσιότεροι ενήλικες του πλανήτη ήταν λιγότεροι. Αντιπροσώπευαν το 0,5% του ενήλικου πληθυσμού του, ανερχόμενοι σε 29,7 εκατομμύρια άτομα. Οι φτωχοί ήταν πολύ λιγότεροι, ανερχόμενοι σε 3.054 εκατομμύρια άτομα αντιπροσωπεύοντας το 3,3% του παγκόσμιου πλούτου.
Μέσα σε δύο μόλις χρόνια το μερίδιο των φτωχών στον πλούτο μειώθηκε κατά 0,3%, ενώ των πλουσίων (άνω του 1 εκατ. δολαρίων) κατέγραψε αντίστροφη πορεία. Διαπιστώνεται, λοιπόν, ότι από το 2011 έως το 2013 οι ζάπλουτοι τον πλανήτη βελτίωσαν τη θέση τους κατά 9,6 τρις δολάρια.
Ενδιαφέρουσες εξελίξεις καταγράφονται και στο σύνολο εκείνο με πλούτο από 10.000 έως 100.000 δολάρια. Το 2011 οι ενήλικες αυτής της ομάδας ήταν 1.066 εκατομμύρια άτομα (23,6% των ενηλίκων), αντιπροσωπεύοντας το 14,5% του παγκόσμιου πλούτου (33,5 τρις δολάρια). Το 2013, αν και ο πληθυσμός αυτός δεν άλλαξε, ποσοστιαία μειώθηκε (στο 22,9% του υπό εξέταση πληθυσμού), κατέχοντας λιγότερο πλούτο απ' ό,τι παλαιότερα. Ο τελευταίος ανερχόταν, λοιπόν, στο 13,7% του παγκόσμιου πλούτου (33 τρις δολάρια).
Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά στους οικονομικά ευπορότερους, φέτος εκτιμάται ότι: θα πεθάνουν από πείνα 7.615.360 άτομα, ο χρόνος που μεσολαβεί ανάμεσα σε δύο θανάτους λόγω έλλειψης τροφίμων είναι 3,6 δευτερόλεπτα, 1.5 εκατομμύριο παιδιά κάτω των 5 ετών πεθαίνουν από ασιτία κάθε έτος και, τέλος, στις 5/7/2013 πέθαναν από τον ίδιο λόγο μόνο σε μία ημέρα 20.864 άτομα! (Πηγή: World Food Programme.)
Ως προς τις υπόλοιπες ομάδες ο πλούτος της ομάδας με εισοδήματα από 100.000 έως 1 εκατ. δολάρια δεν κατέγραψε ιδιαίτερα πτωτική πορεία κατά τα δύο εξεταζόμενα έτη. Αν και μειώθηκε ο πληθυσμός της σε δύο μόλις χρόνια (το 2011 ανερχόταν σε 367 εκατομμύρια άτομα ενώ το 2013 μειώθηκε σε 361), ο πλούτος της σε απόλυτους αριθμούς κρατήθηκε γύρω στα 101 τρις δολάρια. Ο πλούτος αυτός, ως ποσοστό του συνολικού παγκόσμιου, έχασε λίγο έδαφος.
Τα ανωτέρω καταδεικνύουν πόσο αληθής είναι η θέση που υποστηρίζει ότι υφίσταται ένα άνοιγμα της παγκόσμιας ψαλίδας του πλούτου υπέρ των πολύ πλουσίων. Επίσης ποσοτικοποιούν τα δεδομένα του πλούτου ανά ομάδα πληθυσμού, θέτοντας εύλογα ένα ερώτημα: Ποιος εκμεταλλεύεται τις ευκαιρίες που δημιουργεί είτε η κάθε κρίση είτε η δυναμική που προκαλεί η ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας;
Τέλος αν υποθέσουμε ότι τα 32 εκατομμύρια των ατόμων της υψηλότερης οικονομικής κλίμακας «μισθοδοτούν» ετησίως σε όλο τον πλανήτη με 1 εκατ. δολάρια 100.000 πολιτικούς, στρατιωτικούς, γραφειοκράτες και γενικά άτομα που με κάθε μορφής παρεμβάσεις τους (π.χ, δηλώσεις αιφνίδιες που οδηγούν στη χειραγώγηση του Χρηματιστηρίου από την παγκόσμια πλουτοκρατία κ.ά.) προσφέρουν οικονομική δύναμη, τότε από το σύνολο του πλούτου τους θα πρέπει να αφαιρέσουν μόνο 100 δις δολάρια.
Το «χαρτζιλίκι» αυτό αντιπροσωπεύει, λοιπόν, το 0,1% του πλούτου των εν λόγω 32 εκατομμυρίων ατόμων, ποσότητα χρημάτων αμελητέα για τα δικά τους βαλάντια. Θα ήταν επίσης άνευ αξίας αν το ποσοστό αυτό ήταν της τάξης του 1 %!
Από τα προαναφερθέντα συνάγεται ότι, στο πεδίο ενός διαρκούς παγκόσμιου πολέμου, το 1 % περίπου των ενηλίκων του πλανήτη που κινεί τα νήματα της πολιτικής των κρατών, μπορεί άνετα να στραφεί ή και ακόμη στρέφεται κατά του υπόλοιπου 99%.
Από τα προαναφερθέντα συνάγεται ότι, στο πεδίο ενός διαρκούς παγκόσμιου πολέμου, το 1 % περίπου των ενηλίκων του πλανήτη που κινεί τα νήματα της πολιτικής των κρατών, μπορεί άνετα να στραφεί ή και ακόμη στρέφεται κατά του υπόλοιπου 99%.
Οι θάνατοι από πείνα, η γενοκτονία που λαμβάνει χώρα στην Αφρική, η χρεοκοπία των οικονομιών, η χειραγώγηση των αγορών, η εκμετάλλευση των πρώτων υλών στρατηγικής σημασίας και οι πόλεμοι -εμφύλιοι ή μη- που φυτρώνουν όπου κρίνεται απαραίτητο είναι, λοιπόν, μέρος του παιχνιδιού που ελέγχει απόλυτα αυτό το 1 %!
Ηττημένοι δεν υπάρχουν! Ηττημένος είναι μόνον όποιος παραιτείται
Στον κύκλο της φύσης, δεν υπάρχει νίκη, ούτε ήττα: υπάρχει κίνηση. Ο χειμώνας μάχεται να επικρατήσει, στο τέλος όμως αναγκάζεται να παραχωρήσει τη νίκη στην άνοιξη, που φέρνει μαζί της λουλούδια και χαρά.
Το καλοκαίρι θέλει να κρατήσουν οι ζεστές του μέρες για πάντα, γιατί είναι πεπεισμένο ότι η ζέστη είναι ευεργετική για τη γη. Τελικά όμως αποδέχεται την άφιξη του φθινοπώρου, που θα επιτρέψει στη γη να ξεκουραστεί.
Η γαζέλα τρώει το χορτάρι και την καταβροχθίζει το λιοντάρι. Το θέμα δεν είναι ποιος είναι ο πιο δυνατός, αλλά πώς μας δείχνει ο Θεός τον κύκλο του θανάτου και της ανάστασης.
Και τα δύο θα περάσουν. Η μία κατάσταση θα διαδεχτεί την άλλη. Και ο κύκλος θα συνεχιστεί μέχρι να απελευθερωθούμε από τη σάρκα και να συναντηθούμε με τη θεϊκή Ενέργεια.
Έτσι, όταν ο παλαιστής βγει στην αρένα -είτε από δική του επιλογή, είτε επειδή τον έστειλε εκεί το μυστηριώδες πεπρωμένο-, ας νιώθει χαρά το πνεύμα του για τη μάχη που θα δώσει. Αν διατηρήσει την αξιοπρέπεια και την τιμή του, δε θα ηττηθεί ποτέ, ακόμα κι αν χάσει τον αγώνα, επειδή η ψυχή του θα είναι άθικτη.
Και δε θα κατηγορήσει κανέναν γι’ αυτό που του συμβαίνει. Από τότε που αγάπησε για πρώτη φορά και τον απέρριψαν κατάλαβε πως αυτό δε σκότωσε την ικανότητα του να αγαπάει.
Ό,τι ισχύει στον έρωτα ισχύει και στον πόλεμο. Όταν χάνουμε μια μάχη ή όλα όσα νομίζαμε πως είχαμε, ζούμε στιγμές δυστυχίας. Όταν όμως οι στιγμές αυτές περνούν, ανακαλύπτουμε μια άγνωστη δύναμη που υπάρχει μέσα στον καθένα από μας, μια δύναμη που μας εκπλήσσει και αυξάνει τον αυτοσεβασμό μας.
Κοιτάζουμε γύρω μας και λέμε στον εαυτό μας: «Επέζησα». Και χαιρόμαστε με τα λόγια μας.
Μόνο όσοι δεν αναγνωρίζουν τη δύναμη αυτή λένε: «Έχασα». Και νιώθουν λύπη.
Άλλοι όμως, ακόμα κι αν υποφέρουν από την ήττα και ταπεινώνονται από τις ιστορίες που διαδίδουν γι’ αυτούς οι νικητές, επιτρέπουν στον εαυτό τους να δακρύσει, μα ποτέ δε νιώθουν αυτολύπηση.
Ξέρουν απλώς πως η μάχη διακόπηκε και πως τη συγκεκριμένη στιγμή οι ίδιοι βρίσκονται σε μειονεκτική θέση. Ακούν τους χτύπους της καρδιάς τους. Προσέχουν πως βρίσκονται σε ένταση. Πως φοβούνται. Κάνουν έναν απολογισμό της ζωής τους και ανακαλύπτουν πως, παρά τον τρόμο που αισθάνονται, η πίστη καίει ακόμα στην καρδιά τους και τους ωθεί προς τα εμπρός.
Προσπαθούν να μάθουν πού έκαναν λάθος και πού όχι. Εκμεταλλεύονται τη στιγμή που είναι πεσμένοι κάτω για να ξεκουραστούν, για να γιατρέψουν τις πληγές τους, να ανακαλύψουν νέες στρατηγικές και να εξοπλιστούν καλύτερα.
Προσπαθούν να μάθουν πού έκαναν λάθος και πού όχι. Εκμεταλλεύονται τη στιγμή που είναι πεσμένοι κάτω για να ξεκουραστούν, για να γιατρέψουν τις πληγές τους, να ανακαλύψουν νέες στρατηγικές και να εξοπλιστούν καλύτερα.
Και φτάνει μια μέρα που τους χτυπά την πόρτα μια καινούρια μάχη. Ο φόβος υπάρχει ακόμα, όμως πρέπει να δράσουν - αλλιώς θα μείνουν πεσμένοι για πάντα. Σηκώνονται, αντικρίζουν τον αντίπαλο και θυμούνται τον πόνο που έζησαν και δε θέλουν να ξαναζήσουν.
Η προηγούμενη ήττα τούς αναγκάζει να νικήσουν τούτη τη φορά, αφού δε θέλουν να ξαναζήσουν τον ίδιο πόνο.
Κι αν η νίκη δεν έρθει αυτή τη φορά, θα έρθει την επόμενη. Κι αν όχι την επόμενη, τη μεθεπόμενη. Το χειρότερο δεν είναι να πέφτεις, είναι να μη σηκώνεσαι.
Ηττημένος είναι μόνο όποιος παραιτείται.
Οι άλλοι είναι όλοι νικητές.
Και θα έρθει η μέρα που οι δύσκολες στιγμές θα είναι μονάχα ιστορίες τις οποίες θα αφηγούνται περήφανοι σε όποιον θέλει να τους ακούσει. Και όλοι θα ακούν με σεβασμό, και θα μάθουν να έχουν τρία σημαντικά πράγματα:
Υπομονή, και να περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να δράσουν.
Σοφία, για να μην αφήσουν την επόμενη ευκαιρία να ξεφύγει.
Και περηφάνια για τις ουλές τους.
Οι ουλές είναι μετάλλια χαραγμένα στη σάρκα τους με φωτιά και σίδερο και θα τρομάζουν τους εχθρούς τους, γιατί θα δείχνουν πως ο άνθρωπος που στέκεται απέναντι τους έχει μεγάλη εμπειρία στη μάχη. Συχνά αυτό μας κάνει να επιζητάμε το διάλογο και να αποφεύγουμε τις συγκρούσεις.
Οι ουλές μιλούν πιο δυνατά από την κόψη του σπαθιού που τις δημιούργησε.
πηγή-mythagogia
πηγή-pitagorasamios
Πώς να κάνετε τους ανθρώπους να σας συμπαθήσουν
Θέλετε να ξέρετε πώς να κάνετε τους ανθρώπους να σας συμπαθούν; Είναι πιο εύκολο απ 'όσο νομίζετε.
1. Ενθαρρύνετε τους άλλους να μιλήσουν για τον εαυτό τους
Δίνει στο μυαλό τους τόση ευχαρίστηση, όσο το φαγητό ή τα χρήματα:
Μιλώντας για τον εαυτό μας - είτε σε προσωπική συνομιλία ή μέσω ιστοσελίδων κοινωνικών δικτύων όπως το Facebook και το Twitter - προκαλείτε την ίδια αίσθηση ευχαρίστησης στον εγκέφαλο, όπως τα τρόφιμα ή τα χρήματα, οι ερευνητές ανέφεραν τη Δευτέρα.
Η νευροεπιστήμονας του Χάρβαρντ Diana Tamir, η οποία πραγματοποίησε πειράματα με τον συνάδελφό της Jason Mitchell, δημοσίευσε στο «Proceedings of the National Academy of Sciences». "Οι άνθρωποι ήταν πρόθυμοι ακόμη και να παρατήσουν τα χρήματα, προκειμένου να μιλήσουν για τον εαυτό τους.”
2. Για να πείτε τη γνώμη σας, κάντε ερωτήσεις
Εάν χρησιμοποιήσετε ερωτήσεις για να καθοδηγήσετε τους ανθρώπους προς τα σφάλματα στη διαδικασία σκέψης τους, θα τους επιτρέψετε να καταλήξουν στην λύση από μόνοι τους, και είναι λιγότερο πιθανό να αισθανθούν ότι απειλούνται και το πιο πιθανό είναι να ακολουθήσουν τις συμβουλές σας.
Δεν είστε εσείς που ψάχνετε το πρόβλημα. Οι άλλοι είναι αυτοί που ψάχνουν για κενά στον τρόπο σκέψης τους. Εσείς απλά θέλετε οι άνθρωποι να ψάξουν για υποθέσεις ή αποφάσεις που δεν έχουν νόημα κατά τον περαιτέρω προβληματισμό.
Όσο περισσότερο μπορείτε να βοηθήσετε τους ανθρώπους να βρουν τις δικές τους ιδέες, τόσο πιο εύκολο θα είναι να βοηθήσετε τους άλλους να είναι αποτελεσματικοί, ακόμη και όταν κάποιος έχει χάσει το νόημα σε κάτι σημαντικό. Φέρνοντας τους άλλους στην εύρεση δικών τους ιδεών, σημαίνει ότι αντικαθιστώνται οι «εποικοδομητικές επιδόσεις» με την «διευκόλυνση της θετικής αλλαγής.»
3. Ζητήστε τη συμβουλή των άλλων
Ο καθηγητής του Στάνφορντ Jeffrey Pfeffer, ο ειδικός πειθούς Robert Cialdini και πολλοί άλλοι, συνιστούν τη ζήτηση συμβουλών, ως ένα ισχυρό μέσο που επηρεάζει τους άλλους και τους φέρνει κοντά σας.
Ο καθηγητής Adam Grant του Wharton, αναλύει:
Νέα έρευνα δείχνει ότι η αναζήτηση συμβουλών είναι μια εκπληκτικά αποτελεσματική στρατηγική για την άσκηση επιρροής, όταν δεν διαθέτουμε αρκετή εξουσία πάνω στο θέμα. Σε ένα πείραμα, η ερευνήτρια Katie Liljenquist έβαλε εθελοντές να διαπραγματευτούν για την πιθανή πώληση μιας εμπορικής ιδιοκτησίας.
Όταν οι πωλητές επικεντρώθηκαν στο στόχο του να πάρουν την υψηλότερη δυνατή τιμή, μόνο το οκτώ τοις εκατό έφτασε σε μια επιτυχημένη συμφωνία. Όταν οι πωλητές κάλεσαν τους αγοραστές για συμβουλές για το πώς να πετύχουν τους στόχους τους, το 42 τοις εκατό έφτασε μια επιτυχή συμφωνία.
Ζητώντας τη συμβουλή τους, ενθάρρυναν τη μεγαλύτερη συνεργασία και ανταλλαγή πληροφοριών, μετατρέποντας μία αμφιλεγόμενη διαπραγμάτευση σε μια συμφωνία που ωφελούσε και τον πωλητή, και τον αγοραστή. Οι μελέτες δείχνουν ότι σε όλες τις κατασκευαστικές εταιρίες, τις χρηματοοικονομικές και ασφαλιστικές υπηρεσίες, και βιομηχανίες φαρμακευτικών ειδών, η αναζήτηση συμβουλών είναι από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους για να επηρεάσουν τους συναδέλφους, τους ανωτέρους, και τους υφισταμένους τους.
4. Η τεχνική των δύο ερωτήσεων
Ρωτήστε τους για κάτι θετικό στη ζωή τους. Μόνο μετά την απάντηση τους, πρέπει να τους ρωτήσετε πώς αισθάνονται για τη ζωή τους γενικότερα.
Ακούγεται ανόητο, αλλά η μέθοδος αυτή βασίζεται σε έρευνα από βραβευμένο με Νόμπελ ψυχολόγο Daniel Kahneman.
Μια θετική απάντηση στο πρώτο ερώτημα θα οδηγήσει τους άλλους να αισθάνονται πιο θετικά για τη ζωή τους, όταν τους κάνετε και το δεύτερο ερώτημα:
Το ίδιο μοτίβο μπορεί να βρεθεί όταν μια ερώτηση σχετικά με τις σχέσεις των μαθητών με τους γονείς τους ή για τα οικονομικά τους τεθεί αμέσως πριν από την ερώτηση σχετικά με τη γενική ευτυχία στην ζωή τους.
Και στις δύο περιπτώσεις, η ικανοποίηση σε έναν συγκεκριμένο τομέα κυριαρχεί τις θετικές αναφορές σε άλλα ερωτήματα. Οποιαδήποτε άλλη συναισθηματικά σημαντική ερώτηση που αλλάζει τη διάθεση ενός ατόμου, έχει το ίδιο αποτέλεσμα.
5. Επαναλάβετε τις τρεις τελευταίες λέξεις
Η ενεργειακή ακρόαση έχει απίστευτη δύναμη, και οι διαπραγματευτές ομήρων απαγωγών, χρησιμοποιούν αυτήν την τεχνική για να χτίσουν καλύτερες σχέσεις συμπάθειας με τον συνομίλητή τους έχοντας στόχο την μέγιστη αμοιβή.
Ποιος είναι λοιπόν ο πιο γρήγορος και βρώμικος τρόπος στο να γίνεται ενεργειακοί ακροατές χωρίς εκπαίδευση;
Ο εμπειρογνώμονας κοινωνικών δεξιοτήτων και συγγραφέας Leil Lowndes συνιστά την απλή επανάληψη: "... απλά επαναλαμβάνεται - και παπαγαλία - τις δύο ή τρεις τελευταίες λέξεις που ο ομιλητής σας είπε, με έναν συμπαθητικό και προβληματισμένο τόνο. Αυτό ρίχνει την μπάλα πίσω στην μεριά του ομιλητή.»
Δείχνει ότι ακούτε και ενδιαφέρεστε, και τους επιτρέπει να πάρουν πίσω την αφήγηση της ιστορίας τους. Θα πρέπει να είστε συνειδητοποιημένοι όταν χρησιμοποιείτε την τεχνική αυτή, αλλά είναι αποδεδειγμένα εκπληκτικά αποτελεσματική.
-Εκπληκτικά αποτελεσματική;
-Ναι, είναι.
-Είναι;
Η έρευνα δείχνει ότι η επανάληψη είναι αποτελεσματική και στις διαπραγματεύσεις.
6. Κουτσομπολέψτε, αλλά θετικά
Η έρευνα δείχνει αυτά που λέτε για τρίτους, σχηματίζουν το πώς οι άνθρωποι σας βλέπουν. Δώστε κομπλιμέντα και σχολιάστε θετικά τρίτους, και είναι πιθανό να σας συμπαθήσουν πιο πολύ.
Αν παραπονείσθε, και είναι πιθανό να συνδεθείτε με αυτά τα αρνητικά χαρακτηριστικά που δεν σας αρέσουν:
Όταν κουτσομπολεύετε σχετικά με ένα άλλο πρόσωπο, οι ακροατές ασυνείδητα σας συνδέουν με τα χαρακτηριστικά που περιγράφετε, και, τελικά, οδηγήστε στην «μεταφορά» των χαρακτηριστικών αυτών σε εσάς.
Οπότε, πείτε θετικά και ευχάριστα πράγματα για τους φίλους και τους συναδέλφους σας, και θα θεωρείστε ως ένα ευχάριστο πρόσωπο.
Αντίθετα, η συνεχής διαμαρτυρία για τις αποτυχίες τρίτων, οι άνθρωποι θα εφαρμόσουν ασυναίσθητα τα αρνητικά χαρακτηριστικά και την ανικανότητα σε εσάς.
Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος: «Από ψέματα έχει χορτάσει αυτός ο τόπος»
Γραφείο Ειδήσεων Amen.gr, φωτογραφίες Χρήστος Μπόνης
Τη μνήμη των εκτελεσθέντων από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής στα Καλάβρυτα τίμησε το πρωί της Παρασκευής ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος, στέλνοντας από τη μαρτυρική πόλη πολλαπλά μηνύματα προς κάθε κατεύθυνση.
«Η κοινωνία αποϊεροποιείται, κάθε τι ιερό περιθωριοποιείται, ευτελίζεται και πουλιέται εύκολα», τόνισε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, κρούωντας τον κώδωνα του κινδύνου για την κοινωνική συνοχή, καθώς όπως είπε σε άλλο σημείο της ομιλίας του «έχει χαθεί κάθε αξία. Οι αρχές και οι αξίες θα επανέλθουν μόνο αν αλλάξουμε μυαλό και πορεία ζωής».
Ο κ. Ιερώνυμος δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στο αγωνιστικό φρόνημα που διακρίνει διαχρονικά τον ελληνικό λαό.
Ο κ. Ιερώνυμος δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στο αγωνιστικό φρόνημα που διακρίνει διαχρονικά τον ελληνικό λαό.
«Η ιστορία αυτού του τόπου αποδεικνύει, άλλωστε, πως οι αξίες αποκτώνται με αίμα και αγώνα» ήταν η χαρακτηριστική του φράση. «Εκείνοι που υπόσχονται αλλαγές με εξωτερικές επεμβάσεις μας λένε ψέματα και από ψέματα έχει χορτάσει αυτός ο τόπος», σημείωσε με ιδιαίτερο νόημα.
πηγή-amen.gr (Απόσπασμα)
Αιθιοπίς ένα χαμένο Έπος της αρχαίας Ελληνικής λογοτεχνίας
Η Αιθιοπίς είναι ένα χαμένο έπος της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας.
Η Αιθιοπίς συντέθηκε πιθανώς τον έβδομο αιώνα π.Χ., αλλά υπάρχει μεγάλη αβεβαιότητα ως προς τον ακριβή χρονικό εντοπισμό της. Αρχαίες πηγές χρονολογούν τον Αρκτίνο τον όγδοο αιώνα, αλλά πρώιμες καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις ενός από τους πιο σημαντικούς χαρακτήρες, της Πενθεσίλειας, χρονολογούνται το 600 π.Χ..
Σε τωρινές κριτικές εκδόσεις, μόνο πέντε γραμμές επιβιώνουν από το αυθεντικό κείμενο της Αιθιοπίδας.
Εξαρτώμαστε σχεδόν πλήρως από μια περίληψη των Κύκλιων επών που περιέχονται στην Χρηστομάθεια που αποδίδεται σε έναν άγνωστο "Πρόκλο" (πιθανώς μπορεί να ταυτισθεί με τον γραμματικό του 2ου αιώνα μ.Χ. Ευτύχιο Πρόκλο). Λιγότερα από δέκα άλλες αναφορές δίνουν ενδείξεις της ροής του έργου.
Το ποίημα ανοίγει, λίγο μετά τον θάνατο του Τρώα ήρωα Έκτορα, με την άφιξη της Αμαζόνας πολεμίστριας Πενθεσίλειας που έρχεται σε υποστήριξη των Τρώων. Ζει μια στιγμή δόξας στη μάχη, αλλά ο Αχιλλέας την φονεύει. Ο Έλληνας πολεμιστής Θερσίτης αργότερα σαρκάζει τον Αχιλλέα, ισχυριζόμενος ότι ο Αχιλλέας ήταν ερωτευμένος μαζί της, και ο Αχιλλέας τον φονεύει επίσης. Ο Αχιλλέας καθαίρεται τελετουργικά για το φόνο του Θερσίτη.Μετά άλλος ένας σύμμαχος φθάνει, ο Μέμνων, γιος της Ηώς και του Τιθωνού, οδηγώντας ένα Αιθιοπικό εφεδρικό σώμα στρατού φορώντας ολισμό κατασκευασμένο από τον θεό Ήφαιστο.
Στην μάχη ο Μέμνων σκοτώνει τον Αντίλοχο, έναν Έλληναν πολεμιστή ο οποίος ήταν γιος του Νέστορα και πολύ φίλος του Αχιλλέα. Μετά ο Αχιλλέας σκοτώνει τον Μέμνονα, και ο Δίας κάνει τον Μέμνονα αθάνατο κατά παράκληση της Ηούς. Αλλά στον θυμό του ο Αχιλλέας καταδιώκει τους Τρώες σχεδόν ως τις πύλες της Τροίας, και στις Σκαιές Πύλες σκοτώνεται από ένα βέλος που έριξε ο Πάρις, βοηθούμενος από τον θεό Απόλλωνα. Το σώμα του Αχιλλέα σώζεται από τον Αίαντα και τον Οδυσσέα.
Οι Έλληνες έκαναν κηδεία στον Αντίλοχο. Η μητέρα του Αχιλλέα, η θαλάσσια νύμφη Θέτις, έρχεται με τις αδελφές της και τις Μούσες να θρηνήσει πάνω από το πτώμα του Αχιλλέα. Οι επικήδειοι αγώνες διεξάγονται προς τιμήν του Αχιλλέα, στους οποίους η πανοπλία και τα όπλα του Αχιλλέα προσφέρονται ως τρόπαιο για τον μεγαλύτερο ήρωα· και εκεί αναπτύσσεται μια διαμάχη επ' αυτών μεταξύ Αίαντα και Οδυσσέα.
Το ποίημα ανοίγει, λίγο μετά τον θάνατο του Τρώα ήρωα Έκτορα, με την άφιξη της Αμαζόνας πολεμίστριας Πενθεσίλειας που έρχεται σε υποστήριξη των Τρώων. Ζει μια στιγμή δόξας στη μάχη, αλλά ο Αχιλλέας την φονεύει. Ο Έλληνας πολεμιστής Θερσίτης αργότερα σαρκάζει τον Αχιλλέα, ισχυριζόμενος ότι ο Αχιλλέας ήταν ερωτευμένος μαζί της, και ο Αχιλλέας τον φονεύει επίσης. Ο Αχιλλέας καθαίρεται τελετουργικά για το φόνο του Θερσίτη.Μετά άλλος ένας σύμμαχος φθάνει, ο Μέμνων, γιος της Ηώς και του Τιθωνού, οδηγώντας ένα Αιθιοπικό εφεδρικό σώμα στρατού φορώντας ολισμό κατασκευασμένο από τον θεό Ήφαιστο.
Στην μάχη ο Μέμνων σκοτώνει τον Αντίλοχο, έναν Έλληναν πολεμιστή ο οποίος ήταν γιος του Νέστορα και πολύ φίλος του Αχιλλέα. Μετά ο Αχιλλέας σκοτώνει τον Μέμνονα, και ο Δίας κάνει τον Μέμνονα αθάνατο κατά παράκληση της Ηούς. Αλλά στον θυμό του ο Αχιλλέας καταδιώκει τους Τρώες σχεδόν ως τις πύλες της Τροίας, και στις Σκαιές Πύλες σκοτώνεται από ένα βέλος που έριξε ο Πάρις, βοηθούμενος από τον θεό Απόλλωνα. Το σώμα του Αχιλλέα σώζεται από τον Αίαντα και τον Οδυσσέα.
Οι Έλληνες έκαναν κηδεία στον Αντίλοχο. Η μητέρα του Αχιλλέα, η θαλάσσια νύμφη Θέτις, έρχεται με τις αδελφές της και τις Μούσες να θρηνήσει πάνω από το πτώμα του Αχιλλέα. Οι επικήδειοι αγώνες διεξάγονται προς τιμήν του Αχιλλέα, στους οποίους η πανοπλία και τα όπλα του Αχιλλέα προσφέρονται ως τρόπαιο για τον μεγαλύτερο ήρωα· και εκεί αναπτύσσεται μια διαμάχη επ' αυτών μεταξύ Αίαντα και Οδυσσέα.
Εκεί τελειώνει η Αιθιοπίς· είναι αδιευκρίνιστο αν η απόφαση του πανοπλία του Αχιλλέα, και την επακόλουθη αυτοκτονία του Αίαντα, είπανστις Αιθιοπίδα στο επόμενο έπος του Κύκλου, η Μικρή Ιλιάδα, ή και στα δύο.
Ομιλίες για τα Χριστούγεννα
Συλλογή ηχογραφημένων ομιλιών γύρω από τα Χριστούγεννα και το Δωδεκάορτο.
Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος
Δικαίος Εφραίμ
Σκήτη Αποστόλου Ανδρέα – Καρυές – Άγιο Όρος
Διάφοροι Ομιλητές
Μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος Ιωάννου στον Ιερό Ναό Αποστόλου Ανδρέα Πλατύ Αγλαντζιάς Κύπρου.
Πατήρ Ζαχαρίας – Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Essex Αγγλίας. Ομιλία στον Ιερό Ναό Αποστόλου Ανδρέα, Πλατύ Αγλαντζιάς Κύπρου
Μοναχή Γαβριηλία. Ομιλία στο Κέντρο Μελετών της Ιεράς Μονής Κύκκου στην Κύπρο.
Μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος Ιωάννου. Ομιλία σε ραδιοφωνική εκπομπή
Πατήρ Ζαχαρίας εκ της Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Essex Αγγλίας. Ομιλία στον Ιερό Ναό Αποστόλου Ανδρέα στο Πλατύ Αγλαντζιάς Κύπρου
+Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης
+Αρχιμ. Αθανάσιος Μυτιληναίος
Αρχιμ. Ανδρέας Κονάνος
Rupert Sheldrake: Από τα Μορφικά Πεδία στον Εκτεταμένο Νου
Πώς η βιολογία εξηγεί την τηλεπάθεια και άλλες ασυνήθιστες θεωρήσεις.
Το Σεπτέμβριο του 1981 το περίβλεπτο επιστημονικό περιοδικό Nature δημοσίευσε ένα ανυπόγραφο Editorial (που θεωρήθηκε ότι προερχόταν από τον εκδότη του περιοδικού, Sir John Maddox) με τον εμπρηστικό τίτλο "A book for burning?" (Ένα βιβλίο για κάψιμο;).
Μέχρι τη στιγμή της έκδοσης του βιβλίου του ο Sheldrake ήταν ένας ευυπόληπτος και ανερχόμενος φυσιολόγος φυτών και είχε απολάβει ακαδημαϊκές τιμές που περιλάμβαναν μια υποτροφία του Κολλεγίου του στο Cambridge.
Η παραφορά που φούντωσε μετά από την επίθεση που του έγινε από το Nature έβαλε ένα τέλος στην ακαδημαϊκή του καριέρα και τον κατέστησε ανεπιθύμητο στην επιστημονική κοινότητα.
Για τον Sheldrake λοιπόν, η συγκεκριμένη έκδοση αποτέλεσε μια CLM! (career-limiting move, Κίνηση Περιορισμού Καριέρας). Η συγκεκριμένη έκφραση χρησιμοποιείται, μεταξύ άλλων, και σε ακαδημαϊκούς κύκλους για να υποδηλώσει μια δράση που είναι πιθανό να προκαλέσει τον υποβιβασμό ή την απώλεια του κύρους του ατόμου που κάνει τη συγκεκριμένη δράση).
Στο πρώτο του βιβλίο ο Sheldrake υποστήριξε ότι η φύση έχει μια εγγενή μνήμη και εξελίσσεται θεμελιωδώς. Ανέπτυξε περαιτέρω αυτές του τις ιδέες στο δεύτερο βιβλίο του που εκδόθηκε το 1995 με τίτλο "The Presence of the Past" (Η Παρουσία του Παρελθόντος) στο οποίο εξερεύνησε τις συνέπειες της υπόθεσής του για τα 'μορφικά πεδία', όχι μόνο στη σφαίρα της Χημείας και της Βιολογίας, όπως είχε κάνει στην πρώτη του έκδοση, αλλά επίσης στη σφαίρα της Ψυχολογίας, της Κοινωνίας και του Πολιτισμού.
Στο πρώτο του βιβλίο ο Sheldrake υποστήριξε ότι η φύση έχει μια εγγενή μνήμη και εξελίσσεται θεμελιωδώς. Ανέπτυξε περαιτέρω αυτές του τις ιδέες στο δεύτερο βιβλίο του που εκδόθηκε το 1995 με τίτλο "The Presence of the Past" (Η Παρουσία του Παρελθόντος) στο οποίο εξερεύνησε τις συνέπειες της υπόθεσής του για τα 'μορφικά πεδία', όχι μόνο στη σφαίρα της Χημείας και της Βιολογίας, όπως είχε κάνει στην πρώτη του έκδοση, αλλά επίσης στη σφαίρα της Ψυχολογίας, της Κοινωνίας και του Πολιτισμού.
Στα δύο αυτά βιβλία του, που απαρτίζουν τις δύο κύριες θεωρητικές του εργασίες, ο Sheldrake θέτει τον εαυτό του απέναντι στις ορθόδοξες επιστημονικές θεωρίες που εκτιμούν ότι οι νόμοι της φύσης δεν αλλάζουν. Με δύο ακόμα βιβλία του, το "Seven Experiments That Could Change the World" (Επτά Πειράματα που θα μπορούσαν να Αλλάξουν τον Κόσμο, 1995) και "The Sense of Being Stared At" (Η Αίσθηση του να σε Κοιτάζουν Επίμονα, 2003) ο Sheldrake πρότεινε μια ακόμα υπόθεση σχετικά με το ότι ο νους εκτείνεται πέρα από τα συνήθως θεωρούμενα όριά του.
Η Θεωρία των Μορφικών Πεδίων
Ο Sheldrake ορίζει τα πεδία με αρκετά γενικό τρόπο ως "μη υλικές περιοχές επίδρασης" που είναι φυσικώς 'πραγματικές', αν και δεν είναι άμεσα εντοπίσιμες από τις αισθήσεις μας. Έχουν συνεχή και ολιστική ποιότητα και δεν χωρίζονται.
Πέρα από την εφαρμογή της προαναφερθείσας περιγραφής στα γνωστά και οικεία στους περισσότερους φυσικά πεδία, ο Sheldrake θεώρησε ότι υπάρχουν κι άλλα πεδία όπως τα βιολογικά 'μορφογενετικά' που τα ορίζει ως "η κατάσταση στην οποία το ζωντανό σύστημα οφείλει την τυπική του οργάνωση και τις ιδιαίτερες του δραστηριότητες".
Σύμφωνα με τον Sheldrake, υπάρχουν εμβριθείς αναλογίες μεταξύ των οργανωτικών αρχών της βιολογικής σφαίρας και των γνωστών πεδίων της φυσικής, καθώς τα πεδία θεωρούνται ικανά για την παραγωγή χωρικής τάξης. Μια άλλη επίσης σημαντική ιδέα στη θεωρία του είναι μια έννοια 'ενδελέχειας' που χαρακτηρίζει τα πεδία καθώς έχουν τη δυνατότητα της αυτο-οργάνωσης και της κατευθυντικότητας σε στόχους, όπως ακόμα ένα σημαντικό αιτιακό ρόλο στο να οδηγούν τα συστήματα που βρίσκονται κάτω από την επιρροή τους προς χαρακτηριστικά πρότυπα οργάνωσης.
Σημαντική έννοια στη θεωρία των μορφογενετικών πεδίων είναι αυτή του βιολογικού πεδίου, καθώς οι γενικεύσεις που κάνει ο Sheldrake για τη θεωρία του δεν ξεκινούν από τα φυσικά πεδία και επεκτείνονται σε ανώτερης τάξης πεδία, όπως παραδοσιακά θα μπορούσε κανείς να το κατανοήσει, αλλά έχουν ως αφετηρία τα βιολογικά πεδία, ώστε τα φυσικά κατανοούνται ως κατώτερες μορφές των βιολογικών.
Σημαντική έννοια στη θεωρία των μορφογενετικών πεδίων είναι αυτή του βιολογικού πεδίου, καθώς οι γενικεύσεις που κάνει ο Sheldrake για τη θεωρία του δεν ξεκινούν από τα φυσικά πεδία και επεκτείνονται σε ανώτερης τάξης πεδία, όπως παραδοσιακά θα μπορούσε κανείς να το κατανοήσει, αλλά έχουν ως αφετηρία τα βιολογικά πεδία, ώστε τα φυσικά κατανοούνται ως κατώτερες μορφές των βιολογικών.
Έχουν δε, εκτός από οργανωτικές ιδιότητες, μια στοιχειώδη μνήμη, διάρκεια και κατευθυντικότητα, κάτι που τα καθιστά ως έχοντα έναν βαθμό νοητικότητας. Ούτε λίγο ούτε πολύ δηλαδή, τα μορφογενετικά πεδία εξελίσσονται, έχουν εγγενή μνήμη και μπορούν να επηρεαστούν από κάτι που συνέβη στο παρελθόν, όπως επίσης να αποκτήσουν 'συμπεριφορές'.
Οι παραπάνω ιδιότητες εφαρμόζονται επίσης και στα ανώτερης τάξεως πεδία, στα οποία προκύπτει και η αναγκαιότητα να εξηγηθεί το πρόβλημα του φαινομένου της συνείδησης. Ο Sheldrake διακρίνει μεταξύ συνειδητής νοητικής δραστηριότητας και συμπεριφοράς και εξηγεί την πρώτη μέσω ενός πρόσθετου είδους πεδίων, των νοητικών πεδίων. Ενώ τα συμπεριφορικά πεδία οργανώνουν τις συνήθεις δραστηριότητές μας χωρίς να το συνειδητοποιούμε, η συνειδητή νοητική δραστηριότητα, όπως η σκέψη και η λήψη αποφάσεων, δεν περιλαμβάνει πάντα εμφανή δράση και οργανώνεται από διαφορετικού είδους πεδία.
Οι παραπάνω ιδιότητες εφαρμόζονται επίσης και στα ανώτερης τάξεως πεδία, στα οποία προκύπτει και η αναγκαιότητα να εξηγηθεί το πρόβλημα του φαινομένου της συνείδησης. Ο Sheldrake διακρίνει μεταξύ συνειδητής νοητικής δραστηριότητας και συμπεριφοράς και εξηγεί την πρώτη μέσω ενός πρόσθετου είδους πεδίων, των νοητικών πεδίων. Ενώ τα συμπεριφορικά πεδία οργανώνουν τις συνήθεις δραστηριότητές μας χωρίς να το συνειδητοποιούμε, η συνειδητή νοητική δραστηριότητα, όπως η σκέψη και η λήψη αποφάσεων, δεν περιλαμβάνει πάντα εμφανή δράση και οργανώνεται από διαφορετικού είδους πεδία.
Οι εξηγήσεις που δίνονται σε ψυχολογικές ιδιότητες είναι ωστόσο δύσκολες, εφόσον τα πεδία, εξ' ορισμού, έχουν χωρικές ιδιότητες ενώ τα ψυχολογικά και νοητικά φαινόμενα, όπως για παράδειγμα ο ποιοτικός χαρακτήρας των εμπειριών, δεν καταλαμβάνουν κατ' ανάγκη χώρο, γι' αυτό άλλωστε είχαν διαχωριστεί και από τον Descartes ως res Cogitans (νοητική υπόσταση) σε αντιδιαστολή με την res Extensa (εκτατή υπόσταση), επειδή σε αντίθεση με την ύλη δεν καταλαμβάνουν κάποιον χώρο. Η γενίκευση συνεπώς των βιολογικών μορφογενετικών πεδίων σε θέματα συνείδησης παρουσιάζει σημαντικά προβλήματα.
Ένα ακόμα προβληματικό σημείο στη θεωρία του Sheldrake είναι η προέλευση των πεδίων, για την οποία ο Sheldrake διατηρεί μια αγνωστικιστική άποψη. Δεν παίρνει ξεκάθαρα θέση για το από που προέρχονται, υποθέτοντας ότι ίσως ακόμα και να εμφανίζονται αυτόματα από το πουθενά. Ή μπορεί να οργανώνονται από κάποιο υψηλότερο είδος πεδίου, ή τέλος μπορεί να αντιπροσωπεύουν μια εκδήλωση προϋπαρχόντων αρχετύπων που πριν από την εκδήλωσή τους ήταν εντελώς υπερβατικά. Το τελευταίο αυτό σημείο κάνει τη θεωρία του ακόμα πιο αμφισβητήσιμη, εφόσον οι επιστημονικές θεωρίες που προτείνονται θα πρέπει να εξηγούνε περισσότερα πράγματα από αυτά που αφήνουν ως ερωτήματα όταν διατυπώνουν τις υποθέσεις τους και επίσης θα πρέπει να διέπονται από οντολογική οικονομία.
Ένα ακόμα προβληματικό σημείο στη θεωρία του Sheldrake είναι η προέλευση των πεδίων, για την οποία ο Sheldrake διατηρεί μια αγνωστικιστική άποψη. Δεν παίρνει ξεκάθαρα θέση για το από που προέρχονται, υποθέτοντας ότι ίσως ακόμα και να εμφανίζονται αυτόματα από το πουθενά. Ή μπορεί να οργανώνονται από κάποιο υψηλότερο είδος πεδίου, ή τέλος μπορεί να αντιπροσωπεύουν μια εκδήλωση προϋπαρχόντων αρχετύπων που πριν από την εκδήλωσή τους ήταν εντελώς υπερβατικά. Το τελευταίο αυτό σημείο κάνει τη θεωρία του ακόμα πιο αμφισβητήσιμη, εφόσον οι επιστημονικές θεωρίες που προτείνονται θα πρέπει να εξηγούνε περισσότερα πράγματα από αυτά που αφήνουν ως ερωτήματα όταν διατυπώνουν τις υποθέσεις τους και επίσης θα πρέπει να διέπονται από οντολογική οικονομία.
Ο 'εκτεταμένος νους' του Sheldrake
Η θεωρία αυτή του Sheldrake προορίζεται να ερμηνεύσει τα συνήθη αντιληπτικά φαινόμενα των ανθρώπων και των ζώων, αλλά επίσης και πιο ασυνήθιστα είδη φαινομενικώς εξωαισθητήριας ανθρώπινης και ζωικής αντίληψης, όπως η αίσθηση του να σε κοιτάζει κάποιος επίμονα, η τηλεπάθεια και η πρόγνωση.
Ο Sheldrake έχει στηρίξει την υπόθεση της εξωαισθητήριας αντίληψης που υποστηρίζει σε διάφορα πειράματα που έχουν γίνει αντικείμενο αμφισβήτησης από πολλούς επιστήμονες, κυρίως ως προς την πειραματική μεθοδολογία που έχει χρησιμοποιήσει. Αφορμή για την ανάπτυξη της θεωρίας του ήταν, όπως ο ίδιος δηλώνει, η ανάγκη εξήγησης κάποιων πολύ συχνών ανεξήγητων ανθρώπινων και ζωικών ικανοτήτων, που δεν τις θεωρεί ως παραφυσικές ή υπερφυσικές, αλλά μέρος της βιολογικής μας φύσης.
Ο βασικός του ισχυρισμός είναι ότι ο νους εκτείνεται προς τα έξω στον κόσμο πέρα και γύρω από το σώμα και αυτή η έκταση του νου συμβαίνει μέσω πεδίων που συνδέουν οργανισμούς με το περιβάλλον τους και μεταξύ τους. Έτσι, η θεωρία του αποτελεί μια προέκταση της θεωρίας των μορφικών πεδίων που είχε παλιότερα διατυπώσει. Στο νέο ερευνητικό του εγχείρημα όμως, δίνει μεγαλύτερη έμφαση στη φύση του νοητικού πεδίου το οποίο είχε εισάγει στα δύο παλιότερα βιβλία του. Το περιγράφει ως:
Τα μορφικά πεδία υπόκεινται επίσης των αντιλήψεών μας, των σκέψεων και των άλλων νοητικών διεργασιών. Τα μορφικά πεδία των νοητικών διεργασιών καλούνται νοητικά πεδία. Μέσω των νοητικών πεδίων, ο εκτεταμένος νους απλώνεται προς τα έξω στο περιβάλλον μέσω της προσοχής και της πρόθεσης και συνδέεται με άλλα μέλη των κοινωνικών ομάδων. Αυτά τα πεδία βοηθούν να εξηγηθεί η τηλεπάθεια, η αίσθηση του να σε κοιτάζει κάποιος έντονα από πίσω, η μαντεία και η ψυχοκίνηση. Μπορούν επίσης να βοηθήσουν στην κατανόηση των προαισθημάτων και των προγνώσεων μέσω προθέσεων που προβάλλονται στο μέλλον.
(Sheldrake 2003, The Sense of Being Stared At).
Αν και βασιζόμενα στον εγκέφαλο, τα νοητικά πεδία εκτείνονται πέρα από αυτόν και περιλαμβάνουν, σύμφωνα με τον Sheldrake, εγγενή μνήμη μέσω μορφικού συντονισμού. Παρομοιάζει ακόμα τη λειτουργία του εκτεταμένου νου με τη συμπεριφορά μιας αμοιβάδας που προεκβάλλει ψευδοπόδια για να τραφεί και για να μετακινηθεί.
Ο βασικός του ισχυρισμός είναι ότι ο νους εκτείνεται προς τα έξω στον κόσμο πέρα και γύρω από το σώμα και αυτή η έκταση του νου συμβαίνει μέσω πεδίων που συνδέουν οργανισμούς με το περιβάλλον τους και μεταξύ τους. Έτσι, η θεωρία του αποτελεί μια προέκταση της θεωρίας των μορφικών πεδίων που είχε παλιότερα διατυπώσει. Στο νέο ερευνητικό του εγχείρημα όμως, δίνει μεγαλύτερη έμφαση στη φύση του νοητικού πεδίου το οποίο είχε εισάγει στα δύο παλιότερα βιβλία του. Το περιγράφει ως:
Τα μορφικά πεδία υπόκεινται επίσης των αντιλήψεών μας, των σκέψεων και των άλλων νοητικών διεργασιών. Τα μορφικά πεδία των νοητικών διεργασιών καλούνται νοητικά πεδία. Μέσω των νοητικών πεδίων, ο εκτεταμένος νους απλώνεται προς τα έξω στο περιβάλλον μέσω της προσοχής και της πρόθεσης και συνδέεται με άλλα μέλη των κοινωνικών ομάδων. Αυτά τα πεδία βοηθούν να εξηγηθεί η τηλεπάθεια, η αίσθηση του να σε κοιτάζει κάποιος έντονα από πίσω, η μαντεία και η ψυχοκίνηση. Μπορούν επίσης να βοηθήσουν στην κατανόηση των προαισθημάτων και των προγνώσεων μέσω προθέσεων που προβάλλονται στο μέλλον.
(Sheldrake 2003, The Sense of Being Stared At).
Αν και βασιζόμενα στον εγκέφαλο, τα νοητικά πεδία εκτείνονται πέρα από αυτόν και περιλαμβάνουν, σύμφωνα με τον Sheldrake, εγγενή μνήμη μέσω μορφικού συντονισμού. Παρομοιάζει ακόμα τη λειτουργία του εκτεταμένου νου με τη συμπεριφορά μιας αμοιβάδας που προεκβάλλει ψευδοπόδια για να τραφεί και για να μετακινηθεί.
Θεωρεί τη συμπεριφορά αυτή της αμοιβάδας ως θεμελιώδη, τόσο για την βιολογική δομή και λειτουργία του εγκεφάλου που βασίζεται σε νευρικά κύτταρα τα οποία παρουσιάζουν αμοιβαδοειδείς συμπεριφορές, όσο και για τον ίδιο το νου που στέλνει νοητικά ψευδοπόδια πέρα από το σώμα και δημιουργεί δίκτυα από αλληλοσυνδέσεις με άλλους νόες. Η αναλογία αυτή που κάνει δεν είναι μεταφορική. Απεναντίας, θεωρεί ότι, στην περίπτωση της οπτικής προσοχής για παράδειγμα, ένα οπτικό ψευδοπόδιο εκτείνεται προς τα έξω από το σώμα ώστε να αγγίξει το αντικείμενο της προσοχής και να το επηρεάσει.
Αναλόγως, εικόνες προεκβάλλονται έξω από τα κεφάλια μας μέσω νοητικών πεδίων. Ο ισχυρισμός αυτός αναφέρεται στο φαινόμενο της όρασης. Ενώ παραδοσιακά θεωρείται πως όταν βλέπουμε, το φως κατευθύνεται στους υποδοχείς του αμφιβληστροειδή μας και στη συνέχεια κωδικοποιείται και επεξεργάζεται εσωτερικά μέσω των οπτικών νευρικών οδών και των αντίστοιχων εγκεφαλικών κέντρων, η θεωρία του προτείνει ότι αμέσως μετά την προβολή της εικόνας εσωτερικά υπάρχει μια εξωτερική προβολή της εικόνας.
Αναλόγως, εικόνες προεκβάλλονται έξω από τα κεφάλια μας μέσω νοητικών πεδίων. Ο ισχυρισμός αυτός αναφέρεται στο φαινόμενο της όρασης. Ενώ παραδοσιακά θεωρείται πως όταν βλέπουμε, το φως κατευθύνεται στους υποδοχείς του αμφιβληστροειδή μας και στη συνέχεια κωδικοποιείται και επεξεργάζεται εσωτερικά μέσω των οπτικών νευρικών οδών και των αντίστοιχων εγκεφαλικών κέντρων, η θεωρία του προτείνει ότι αμέσως μετά την προβολή της εικόνας εσωτερικά υπάρχει μια εξωτερική προβολή της εικόνας.
Αυτό καθιστά την όραση μια αμφίδρομη διαδικασία. Η εσωτερική παράμετρος της όρασης δημιουργεί εσωτερικές εικόνες στον εγκέφαλο ενώ η εξωτερική εικόνα επιστρέφει στο αντικείμενο που την προκάλεσε και μας βοηθάει να προσανατολιστούμε στον κόσμο. Υποστηρικτικό των απόψεων αυτών είναι το γεγονός ότι οι άνθρωποι μπορούν να το νιώσουν όταν κάποιος τους κοιτάζει έντονα χωρίς να τον κοιτάνε (π.χ. από πίσω).
Θεωρίες και Προβλήματα
Με την έκθεση των θεωριών του Sheldrake, ιδιαίτερα των σημείων που έχουν να κάνουν με τα νοητικά φαινόμενα, είναι φυσικό να αναρωτηθεί κανείς για τις οντολογικές παραδοχές που υπόκεινται των θέσεών του. Είναι προφανές ότι προσπαθεί να συμβιβάσει τα νοητικά φαινόμενα με φαινομενικά φυσικαλιστικές εξηγήσεις και αυτό το κάνει δίνοντας νέες ερμηνείες σε παραδοσιακά φυσικαλιστικές έννοιες όπως τα πεδία και ερμηνεύει εκ νέου τις νοητικές ιδιότητες.
Από τη μια μεριά επαναδιατυπώνει την έννοια του πεδίου δίνοντάς του πολλά επιπλέον χαρακτηριστικά που το κάνουν να συγγενεύει με τη νοητική σφαίρα φαινομένων και από την άλλη μεριά προτείνει έναν 'φυσικό' μηχανισμό για τα νοητικά φαινόμενα, στον οποίο αυτό μηχανισμό χρησιμοποιεί τα μορφικά πεδία τα οποία κατάλληλα έχει προσαρμόσει.
Ένα αρκετά αμφισβητήσιμο σημείο είναι το πώς μέσα στο θεωρητικό σύστημα που προτείνει, καταφέρνει και να εξηγήσει ασυνήθιστα, αν όχι έντονα αμφισβητούμενα, αντιληπτικά φαινόμενα, αλλά τα χρησιμοποιεί ταυτόχρονα για να στηρίξει περαιτέρω τους ισχυρισμούς του. Εν ολίγοις, προτείνει έναν μηχανισμό για να εξηγήσει κάποια φαινόμενα που υποθέτει ότι υπάρχουν και στη συνέχεια χρησιμοποιεί τα ίδια αυτά φαινόμενα για να στηρίξει την ισχύ του μηχανισμού αυτού.
Παρόλα τα διάφορα προβληματικά σημεία που μπορεί να εντοπίσει κανείς στις θεωρίες του Rupert Sheldrake, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι χαρακτηρίζονται από κάποιου είδους 'κομψότητα' και σίγουρα από μεγάλη ευρηματικότητα και πρωτοτυπία.
Ένα αρκετά αμφισβητήσιμο σημείο είναι το πώς μέσα στο θεωρητικό σύστημα που προτείνει, καταφέρνει και να εξηγήσει ασυνήθιστα, αν όχι έντονα αμφισβητούμενα, αντιληπτικά φαινόμενα, αλλά τα χρησιμοποιεί ταυτόχρονα για να στηρίξει περαιτέρω τους ισχυρισμούς του. Εν ολίγοις, προτείνει έναν μηχανισμό για να εξηγήσει κάποια φαινόμενα που υποθέτει ότι υπάρχουν και στη συνέχεια χρησιμοποιεί τα ίδια αυτά φαινόμενα για να στηρίξει την ισχύ του μηχανισμού αυτού.
Παρόλα τα διάφορα προβληματικά σημεία που μπορεί να εντοπίσει κανείς στις θεωρίες του Rupert Sheldrake, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι χαρακτηρίζονται από κάποιου είδους 'κομψότητα' και σίγουρα από μεγάλη ευρηματικότητα και πρωτοτυπία.
Αν και πολλοί είναι εκείνοι που έχουν πολεμήσει τις απόψεις του χαρακτηρίζοντάς τις ως αντιεπιστημονικές, δεν θα πρέπει να αγνοείται το γεγονός ότι κάποια σημεία των θεωριών του προσφέρουν σημαντικές και πολύ χρήσιμες ενοράσεις για το πώς λειτουργούν συστήματα τα οποία απαρτίζονται από πολλά μέρη τα οποία αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και που παρουσιάζουν αναδυόμενες συμπεριφορές, πεδίο το οποίο είναι σε ολοένα και μεγαλύτερη ανάπτυξη στις μέρες μας.
Σύνθεση άρθρου: Αμαλία Τσακίρη, για το ESOTERICA.gr
ΠΗΓΕΣ:
Anthony Freeman, The Sense of Being Glared At (What Is It Like to be a Heretic?), Journal of Consciousness Studies, 12, No. 6, 2005, pp. 49
Fraser Watts, Morphic Fields and Extended Mind - An Examination of the Theoretical Concepts of Rupert Sheldrake, Journal of Consciousness Studies, 18, No. 11 - 12, 2011, pp. 20324
Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου 2013
Νους, Μορφογενετικά πεδία, Κβαντική φυσική...
Η σημερινή επιστήμη δεν μπορεί να βρει απάντηση στο πως η συνείδηση δημιουργείται από την ύλη. Μήπως αυτό οφείλεται στο ότι ψάχνει λάθος ερώτημα. Σήμερα ολοένα και αυξάνει η δημοτικότητα της θεωρίας πως η ύλη είναι αποτέλεσμα της συνείδησης και όχι το αντίστροφο! Τα πάντα που νομίζουμε πως "υπάρχουν" είναι εκφάνσεις των αισθήσεων μας. Με αυτή την έννοια το δέντρο που βλέπω να "υπάρχει" είναι κάτι που έχει δημιουργήσει ο εγκέφαλος μου αντιλαμβανόμενος και ερμηνεύοντας τα σήματα των αισθητηρίων οργάνων μου.
Ο "υπαρκτός" λοιπόν κόσμος αποτελεί αποτέλεσμα και όχι την αιτία. Από την άλλη η συνείδηση φαίνεται να είναι πολύ πιο θεμελιώδης στην ουσία της από την ύλη. Μπορείς να αμφισβητήσεις πως αυτό το post που βλέπεις υπάρχει (στην πιο απλή περίπτωση κάποιος που είναι τυφλός δεν το βλέπει), αλλά ποτέ δεν θα αμφισβητήσεις την ικανότητα ΟΛΩΝ των ανθρώπων να μιλάνε για το "εγώ" τους, σαν συνειδητά όντα. Με άλλα λόγια η συνείδηση έχει τα πρωτεία επί της ύλης και όχι το αντίστροφο.
πηγή
Η σύγχρονη επιστήμη (κυρίως η κβαντική φυσική) έχει αναδείξει το ρόλο του παρατηρητή στη διαμόρφωση της «πραγματικότητας». Ο παρατηρητής δεν είναι πλέον ένα άβουλο ον αλλά αυτός που ουσιαστικά αποφασίζει για το τι θα δει. Η συνείδηση από «αποτέλεσμα της ύλης» (κάτι που πίστευαν χωρίς αποδείξεις αλλά δογματικά οι οπαδοί του δόγματος του υλισμού) έχει μετατραπεί σε «πηγή της πραγματικότητας».
Ακόμα και τα δομικά συστατικά της ύλης, τα άτομα, είναι πλέον κύματα πιθανοτήτων που λαμβάνουν υπόσταση ανάλογα με την αλληλεπίδραση τους με όντα με συνείδηση. Με αυτή την έννοια τα άτομα είναι περισσότερο κάτι σαν «ιδέες» παρά σαν «μπάλες» που κινούνται από εδώ και από εκεί [Science and the Near-Death Experience: How Consciousness Survives Death, Chris Carter].
Η μυστηριώδης κυματοσυνάρτηση παράγει ένα σύνολο πιθανοτήτων οι οποίες όλες υφίστανται ταυτόχρονα (κβαντομηχανική επαλληλία / υπέρθεση καταστάσεων). Και μόνο όταν υπάρξει αλληλεπίδραση με ένα ον με συνείδηση, η εν λόγω κυματοσυνάρτηση καταρρέει σε μία πραγματικότητα. (για παράδειγμα στο πείραμα της διπλής σχισμής, καμία αλληλεπίδραση με το βαρυτικό πεδίο, με ηλεκτρομαγνητικά πεδία ή με τα σωματίδια των ανιχνευτών δεν προκαλεί κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης - μόνο όταν υπάρξει παρατήρηση από άνθρωπο έχουμε αυτή την κατάρρευση)
Σε πείραμα που έγινε (Schmidt, 1976), το αποτέλεσμα μιας γεννήτριας τυχαίων αριθμών καταγράφηκε σε δύο κασέτες ήχου. Ανάλογα με το (τυχαίο) αποτέλεσμα καταγράφεται ένα κλικ στο δεξιό ή το αριστερό κανάλι ήχου. Η μία κασέτα φυλάσσεται σε χρηματοκιβώτιο. Την άλλη τη βάζουν να την ακούσει κάποιος με τον στόχο να επηρεάσει με τη θέληση του το αποτέλεσμα.
Ενώ κανονικά η κασέτα πρέπει να έχει καταγράψει ίδιο αριθμό δεξιών και αριστερών κλικ, αυτός που την ακούει θέλει να επηρεάσει με τη σκέψη του το αποτέλεσμα. Σκέφτεται ότι θέλει περισσότερα κλικ στο δεξί αυτί. Και το πετυχαίνει, με ένα στατιστικά σημαντικό τρόπο! Και το πιο σημαντικό: ΑΦΟΥ ακούστηκε η πρώτη κασέτα και "επηρεάστηκε" με τον τρόπο που προανέφερα ΚΑΙ η κασέτα που είχαν κλεισμένη στο χρηματοκιβώτιο είχε τον ίδιο αριθμό περισσότερων δεξιών κλικ! (δες το κομμάτι "PK Effects with Pre-Recorded Random Events" στο http://www.fourmilab.ch/rpkp/strange.html)
Παρομοίως κάτι τέτοιο παρατηρούμε και στο Quantum Zeno effect (Κβαντικό Φαινόμενο Ζήνωνα): Όταν κάποιος παρατηρεί συνεχώς ένα ασταθές σωματίδιο που κανονικά διασπάται, τότε αυτό ΔΕΝ διασπάται για όσο το παρατηρεί κάποιος! [πηγή] Και μην ξεχνάμε και το πείραμα καθυστερημένης επιλογής του Wheeler, στο οποίο η συνειδητή επιλογή μας να παρατηρήσουμε κάτι επηρεάζει την πραγματικότητα που σχετίζεται με αυτό το κάτι, ακόμα και το παρελθόν του! [πηγή]
Εμείς επηρεάζουμε την πραγματικότητα! Αποδεδειγμένα!
Σύγχρονες θεωρίες περί μορφογενετικών πεδίων (morphogenetic fields) [βλ. Sheldrake] αναφέρουν επίσης πως ο άνθρωπος μπορεί να επηρεάζει με τη βούληση του πεδία που διατρέχουν το χώρο και σαν αποτέλεσμα να επηρεάζει με το νου του την ύλη (κάνοντας έτσι τις συνάψεις των νευρώνων να ανοιγοκλείνουν όποτε εμείς το θέλουμε), να επηρεάζει άλλους από απόσταση (ζώα αναφέρονται να μαθαίνουν το ίδιο «κόλπο» όταν κάποιο άλλο παρόμοιο ζώο το μαθαίνει χιλιάδες μίλια μακριά), να έχει επιθανάτιες εμπειρίες (Near-Death experiences) [Science and the Near-Death Experience: How Consciousness Survives Death, Chris Carter], να διατηρεί τη μνήμη του σαν άνθρωπος σε έναν εγκέφαλο που δεν φαίνεται να έχει κάπου ένα συγκεκριμένο μέρος που φυλάσσει τις μνήμες [βλ. Francis Crick, "Μνήμη - Από τον νου στα μόρια" των Larry R. Squire και Eric R. Kandel], να αποκτά διαφορετικά όργανα από κύτταρα που όλα διαθέτουν παντού το ίδιο DNA, να παραμένει ο «ίδιος» ακόμα και μετά από πλήρη αμνησία, κλπ.
Δεν υπάρχει συγκεκριμένο μέρος όπου αποθηκεύονται οι μνήμες... ["Μνήμη - Από τον νου στα μόρια"]
Αν η μνήμη αποθηκεύεται στον εγκέφαλο, τότε πρέπει τα κύτταρα του εγκεφάλου και η δομή τους να παραμένει ίδια για χρόνια. Και ξέρουμε ότι αυτό ΔΕΝ γίνεται
Πολλές έρευνες έχουν γίνει σε ζώα που τους έχουν αφαιρεθεί έως και το 60% του εγκεφάλου και αυτά συνεχίζουν να θυμούνται αυτά που έχουν μάθει [Boycott, "Learning in the Octopus", p.44]. Όταν αφαιρείται η περιοχή του εγκεφάλου που "βλέπουμε" τώρα πως λειτουργεί πιο έντονα όταν θυμόμαστε κάτι, κάποιο άλλο σημείο του εγκεφάλου παίρνει το ρόλο αυτό.
Σε κοτόπουλα που έμαθαν συγκεκριμένα "κόλπα" αφαίρεσαν χειρουργικά τα κομμάτια του εγκεφάλου τα οποία είχαν δει (με ραδιενεργές ουσίες που είχαν εγχύσει) πως αποτέλεσαν το μέρος αποθήκευσης αυτών των μνημών και όμως στη συνέχεια τα ζώα μπορούσαν και πάλι να κάνουν αυτό που είχαν μάθει [Sheldrake, The presence of the past, p.165].
Και το πιο απλό: ΚΑΘΕ μέρα τα κύτταρα του εγκεφάλου σου αλλάζουν.
Εσύ μένεις ο ίδιος. Πως γίνεται αυτό, αν όλο μας το Είναι βασίζεται στην ύλη;
Αν η περιοχή του εγκεφάλου που σχετίζεται με τη μάθηση καταστραφεί, τότε ο εγκέφαλος τη δημιουργεί ξανά σε άλλο σημείο! [πηγή] Πως μπορεί να ερμηνευτεί πιο εύκολα αυτό αν όχι με την ύπαρξη ενός άυλου ΕΚΤΟΣ του εγκεφάλου "κάτι" που καθορίζει τα της υλικής υπόστασης του νου;
Όλες οι σύγχρονες επιστημονικές παρατηρήσεις είναι περισσότερο συμβατές με την άποψη που θέλει τον εγκέφαλο να είναι ένα μέσο μετάδοσης ή/και εκδήλωσης της συνείδησης (και δη ένα μέσο που περιορίζει την εκδήλωση της συνείδησης σε μεγάλο βαθμό) παρά με την άποψη που θέλει τον εγκέφαλο να είναι η μηχανή "παραγωγής" της συνείδησης.
Και περιττό να πούμε ότι η λειτουργία του εγκεφάλου σαν ΦΙΛΤΡΟ (που περιορίζει τη δυνατότητα μας να δούμε ολοκληρωμένα την πραγματικότητα) είναι μια θεωρία που εξηγεί καλύτερα από κάθε άλλη τις Μεταθανάτιες Εμπειρίες (Near Death Experiences - NDE) και τα άλλα παραψυχολογικά φαινόμενα που η σύγχρονη επιστήμη δεν θέλει να ερευνήσει (δεν θέλω να ψάξω στο υπόγειο, γιατί φοβάμαι τι μπορεί να βρω εκεί)...
Σύμφωνα μάλιστα με τον Schiller "η ύλη είναι μια εκπληκτική υπολογιστική μηχανή που ρυθμίζει και περιορίζει τη συνείδηση την οποία περιέχει" ("matter is admirably calculated machinery for regulating, limiting and restraining the consciousness which it encases"), ενώ σύμφωνα με τον Bergson "ο εγκέφαλος κατευθύνει και περιορίζει το μυαλό" ("the brain canalizes and limits the mind")... [Science and the Near-Death Experience: How Consciousness Survives Death, Chris Carter] [9, 10]
Πειράματα γνωστών επιστημόνων και πανεπιστημίων έχουν δείξει ότι η συνείδηση δεν μπορεί να ταυτίζεται με τη λειτουργία του εγκεφάλου. (βλ. Μη-τοπική συνείδηση. Όντας Θεός.) Περιπτώσεις ανθρώπων που βλέπουν πράγματα χιλιάδες μίλια μακριά ή που επηρεάζουν ανθρώπους ή πράγματα με τα οποία δεν είναι σε επαφή δείχνουν ότι είμαστε κάτι περισσότερο από αυτό που φαίνεται.
Ο νους δεν είναι ο δούλος της ύλης, αλλά ο αφέντης της. Και φαίνεται πως η σύγχρονη επιστήμη θα αλλάξει σύντομα Παράδειγμα (paradigm shift - βλ. εδώ) και θα κινηθεί προς πιο ολιστικές μορφές σκέψης (βλ.Νοητικές Επιστήμες). Ένα ηλεκτρόνιο είναι ένα ηλεκτρόνιο.
Πολλά ηλεκτρόνια είναι πολλά ηλεκτρόνια. Πως κάποιοι επιστήμονες καταφέρανε και έπεισαν τους εαυτούς τους πως αυτά τα σωματίδια θα μπορούσαν να είναι κάτι παραπάνω από αυτό που είναι; Γιατί δεν πιστέψανε αυτό που αισθάνονται, αλλά αφέθηκαν σε ανούσια τεχνητά υλιστικά δόγματα;
Από αρχαιοτάτων χρόνων αναζητούσαμε την ψυχή μας. Και όπως έλεγε και ο πολύς Blaise Pascal, «Δεν θα με αναζητούσες, αν δεν με είχες ήδη βρει»…
Σχετικά άρθρα
Human Consciousness and the end of Materialism
Άρθρα σχετικά με τον "εγκέφαλο"
Άρθρα σχετικά με το "νου"
Άρθρα σχετικά με τη "συνείδηση"
Μνήμη; ΟΧΙ στον εγκέφαλο πάντως…
Άρθρα σχετικά με NDE
Μη-τοπική συνείδηση. Όντας Θεός.
Μελέτες μεταθανάτιων εμπειριών (NDE studies): 1, 2, 3, 4, 5
Μνήμη; ΟΧΙ στον εγκέφαλο πάντως…
Το ΜΙΤ έκανε ένα πείραμα στο οποίο οι επιστήμονες προκάλεσαν την “εγγραφή” μιας συγκεκριμένης μνήμης σε ορισμένους νευρώνες και στη συνέχεια κατάφεραν να προκαλέσουν την ανάκληση αυτής της μνήμης ενεργοποιώντας αυτούς τους νευρώνες [πηγή:Nature].
Πολλοί βιάζονται να θεωρήσουν αυτό το πείραμα σαν “απόδειξη” για το ότι η μνήμη αποθηκεύεται στον εγκέφαλο. Όμως αν το δούμε πιο καθαρά θα δούμε ότι αυτό το πείραμα δεν δείχνει τίποτα παραπάνω από αυτό που έκαναν: ότι δηλαδή αν κάποιος πάει και εγγράψει μια συγκεκριμένη μνήμη σε συγκεκριμένους νευρώνες τότε μπορεί να ανακαλέσει αυτή τη μνήμη από τους ίδιους νευρώνες. Δεν λέει τίποτα ωστόσο για την ουσία της μνήμης.
Μερικά άρθρα που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο κακώς γράφουν ότι αυτό το πείραμα έδειξε πως μπορούμε να “αφαιρούμε” μνήμες πλέον. Αυτό αποτελεί ένα λογικό άλμα.
Πολλά άλλα πειράματα έχουν δείξει πως η μνήμη δεν μπορεί να διαγραφεί τόσο εύκολα: όταν σε πειραματόζωα αφαιρέθηκε η περιοχή του εγκεφάλου όπου είχε φανεί πως είχε αποθηκευτεί μια μνήμη, τα πειραματόζωα ΣΥΝΕΧΙΖΑΝ μετά να θυμούνται! Είναι πλέον κοινός τόπος στην επιστήμη πως η μνήμη δεν εδράζεται σε ΚΑΝΕΝΑ συγκεκριμένο σημείο του εγκεφάλου. Το να βλέπεις μόνο αυτό που θέλεις είναι το πρώτο βήμα για το δογματισμό…
Άλλες πηγές
-http://curiosity.discovery.com/question/memories-still-stored-our-brains
-http://forum.mind-energy.net/skeptiko-podcast/2680-superior-autobiographical-memory-memory-really-stored-brain-2.html
-http://cogweb.ucla.edu/CogSci/Memory.html
-http://arksys.hubpages.com/hub/Is-it-really-in-the-brain
-http://www.theepochtimes.com/n2/science/sheldrake-morphogenic-field-memory-lashley-collective-unconscious-3486-page-2.html
Δέκα καταστροφικά σφάλματα στον τρόπο σκέψης μας
Ο ανθρώπινος νους είναι θαυμαστός, πολύπλοκος και ισχυρός, αλλά όχι τέλειος.
Είναι επιρρεπής σε αρκετά, κοινά λάθη στη σκέψη. Στον τομέα της ψυχολογίας αυτά είναι γνωστά ως γνωστικές διαστρεβλώσεις (cognitive biases), ή πλάνες ή σφάλματα λογικής (fallacies in reasoning). Συμβαίνουν στον καθένα, ανεξάρτητα από την ηλικία, το φύλο, την εκπαίδευση ή την ευφυΐα του.
Πολλές φορές, τέτοια μοτίβα σκέψης ή νοητικά σφάλματα δρουν αρνητικά στον τρόπο σκέψης μας και μας οδηγούν σε λάθος αποφάσεις.
Αν μάθουμε να τα εντοπίζουμε, μπορούμε να τα αποφεύγουμε και βελτιώνοντας την σκέψη μας, να βελτιώσουμε τη ζωή μας.
1. Αρνητικές αυτοεκπληρούμενες προφητείες
Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία είναι μια πρόβλεψη που παρακινεί ένα άτομο να δράσει με τέτοιο τρόπο ώστε η πρόβλεψη του να γίνει πραγματικότητα. Αυτός ο τρόπος σκέψης, συχνά, διαλύει τις σχέσεις και οδηγεί τους ανθρώπους στην αποτυχία.
Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα εξής:
Α) Ένας άντρας πιστεύει ότι η σχέση του με τη νέα φίλη του «δεν πρόκειται να διαρκέσει», επομένως σταματάει να κάνει προσπάθεια στη σχέση, αποστασιοποιείται συναισθηματικά, και ένα μήνα αργότερα η σχέση οδηγείται στην αποτυχία.
Β) Μια ευφυής μαθήτρια λυκείου πείθει τον εαυτό της ότι «δεν έχει τα προσόντα» για να γίνει γιατρός, έτσι ποτέ δεν βάζει στόχο να εκπληρώσει τις προϋποθέσεις για την ιατρική σχολή και, ως εκ τούτου, ποτέ δεν γίνεται γιατρός.
2. Πιστώνουμε στον εαυτό μας, μόνο τα θετικά αποτελέσματα
Αυτός ο επιβλαβής τρόπος σκέψης συμβαίνει όταν αποδίδουμε στον εαυτό μας τις επιτυχίες, αλλά αρνούμαστε την ευθύνη για τις αποτυχίες μας.
Α) Ένας άντρας πιστεύει ότι η σχέση του με τη νέα φίλη του «δεν πρόκειται να διαρκέσει», επομένως σταματάει να κάνει προσπάθεια στη σχέση, αποστασιοποιείται συναισθηματικά, και ένα μήνα αργότερα η σχέση οδηγείται στην αποτυχία.
Β) Μια ευφυής μαθήτρια λυκείου πείθει τον εαυτό της ότι «δεν έχει τα προσόντα» για να γίνει γιατρός, έτσι ποτέ δεν βάζει στόχο να εκπληρώσει τις προϋποθέσεις για την ιατρική σχολή και, ως εκ τούτου, ποτέ δεν γίνεται γιατρός.
2. Πιστώνουμε στον εαυτό μας, μόνο τα θετικά αποτελέσματα
Αυτός ο επιβλαβής τρόπος σκέψης συμβαίνει όταν αποδίδουμε στον εαυτό μας τις επιτυχίες, αλλά αρνούμαστε την ευθύνη για τις αποτυχίες μας.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού συμβαίνει στις σχολικές αίθουσες σε όλη την υδρόγειο. Όταν οι μαθητές λαμβάνουν καλούς βαθμούς, συχνά, το αποδίδουν στην ευφυΐα τους και στην καλή τους προετοιμασία.
Αλλά όταν παίρνουν ένα κακό βαθμό, αποδίδουν αυτή την αποτυχία τους σε ένα κακό δάσκαλο, στις άδικες ερωτήσεις του τεστ, ή ένα μάθημα που «δεν είναι απαραίτητο στον πραγματικό κόσμο, έτσι κι αλλιώς.»
Το σημαντικό είναι ότι για να αναπτυχθεί ένα άτομο συναισθηματικά, θα πρέπει να είναι πρόθυμο να αναλάβει την πλήρη ευθύνη για όλες τις πράξεις του και τα αποτελέσματα αυτών – τόσο τις επιτυχίες όσο και τις αποτυχίες.
3. Πιστεύουμε ότι έχουμε …ανοσία στον πειρασμό
Η αλήθεια είναι ότι έχουμε πολύ λιγότερο έλεγχο στις παρορμητικές επιθυμίες μας από ότι συχνά πιστεύουμε. Η εξάρτηση από το σεξ, το φαγητό ή τα ναρκωτικά είναι ακραία παραδείγματα αυτού. Πολλοί τοξικομανείς πιστεύουν ότι μπορούν να σταματήσουν οποιαδήποτε στιγμή θέλουν, αλλά στην πραγματικότητα, απλά κοροϊδεύουν τον εαυτό τους.
Αλλά δεν χρειάζεται να είναι κανείς εξαρτημένος για να είναι ευάλωτος σε πειρασμούς. Πολλοί έξυπνοι άνθρωποι καταλήγουν να ενδίδουν στον πειρασμό, απλά επειδή είναι ο ευκολότερος τρόπος για να απαλλαγούν από αυτόν. Ακούγεται γελοίο, αλλά είναι αλήθεια. Αν κάποιος θέλει να ξεφορτωθεί την σεξουαλική επιθυμία, ο ευκολότερος τρόπος είναι να κάνει σεξ. Αν κάποιος θέλει να απαλλαγεί από την πείνα, ο ευκολότερος τρόπος είναι να φάει.
Το να περιορίσουμε την παρορμητική συμπεριφορά, δεν είναι εύκολο – χρειάζεται αυξημένο αυτοέλεγχο. Όταν έχουμε μια υπερεκτιμημένη αίσθηση του ελέγχου πάνω στις παρορμήσεις μας, έχουμε την τάση να εκθέτουμε υπερβολικά τον εαυτό μας σε πειρασμούς, το οποίο με τη σειρά του προάγει την παρορμητική συμπεριφορά που θέλουμε να αποφύγουμε.
4. Βγάζουμε ένα γενικό συμπέρασμα, από ένα μεμονωμένο περιστατικό
Ένα σύνηθες παράδειγμα αυτού είναι μια ανακριβής πρώτη εντύπωση. Πρόκειται για την φυσική τάση μας να αξιολογούμε ένα πρόσωπο ή μια κατάσταση γνωρίζοντας ένα μεμονωμένο περιστατικό ή μία άποψη/πλευρά μίας κατάστασης και στη συνέχεια να θεωρούμε ότι γνωρίζουμε αρκετά για να διατυπώσουμε άποψη ή κρίση. Η προφανής λύση εδώ είναι να βλέπουμε τη μεγάλη εικόνα και να μην κρίνουμε, βγάζουμε συμπεράσματα ή κάνουμε υποθέσεις, προτού να γνωρίζουμε σφαιρικά έναν άνθρωπο ή μία κατάσταση.
5. Πιστεύουμε ότι έχουμε έλεγχο πάνω σε τυχαία γεγονόταΑυτή η νοητική πλάνη συμβαίνει όταν οι άνθρωποι αρχίζουν να πιστεύουν ότι έχουν κάποιο είδος άμεσης επιρροής ή εξουσίας πάνω σε εξωτερικά γεγονότα που είναι εντελώς τυχαία. Είναι ιδιαίτερα εμφανής στο μυαλό των ερασιτεχνών παικτών τυχερών παιχνιδιών και ιδίως αν είχαν πρόσφατα καλή τύχη.
6. Αγνοούμε πληροφορίες που δεν ταιριάζουν με τις πεποιθήσεις μαςΟι ψυχολόγοι συνήθως αναφέρονται σε αυτό ως προκατάληψη επιβεβαίωσης (confirmation bias). Ως άνθρωποι, έχουμε τη φυσική τάση να ψάχνουμε για πληροφορίες που επιβεβαιώνουν και υποστηρίζουν τις πεποιθήσεις μας, ενώ αντίστοιχα, παραβλέπουμε τις πληροφορίες που δεν ταιριάζουν ή δεν τις επιβεβαιώνουν.
Είμαστε επιλεκτικοί στα στοιχεία που συλλέγουμε, ώστε να μην χρειάζεται να αμφισβητήσουμε τις πεποιθήσεις ή τον τρόπο σκέψης μας, απλά… επειδή είναι ευκολότερο. Αυτό είναι ένα πολύ κοινό σφάλμα στον τρόπο σκέψης μας και μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες για την ζωή μας όταν ενεργούμε ή παίρνουμε σημαντικές αποφάσεις που, στην πραγματικότητα, βασίζονται σε ψευδείς ή ελλιπής πληροφορίες.
7. Η αισιοδοξία του πρωτάρηΗ αισιοδοξία του αρχάριου είναι η ανθρώπινη τάση να υποτιμούμε το χρόνο ή την προσπάθεια που απαιτείται για να ολοκληρωθεί ένα έργο που επιχειρούμε για πρώτη φορά. Αυτό συμβαίνει λόγω της έλλειψης σχεδιασμού και έρευνας από κάποιον που είναι ενθουσιασμένος για να κάνει κάτι που δεν έχει κάνει ποτέ πριν.
Με άλλα λόγια, όταν μας έχει ανατεθεί ή προκύψει κάτι για το οποίο είμαστε ενθουσιώδεις και ανυπομονούμε να το ξεκινήσουμε, αντί να καθυστερήσουμε την έναρξη του προκειμένου να αξιολογήσουμε με ακρίβεια το επίπεδο δυσκολίας και τους πόρους που απαιτούνται, συχνά απλά …μαντεύουμε και ξεκινάμε.
Έτσι, οι προσδοκίες μας σχετικά με τον χρόνο ή την προσπάθεια που απαιτείται βασίζονται στην πρώτη αισιοδοξία μας, αντί για την εμπειρία του παρελθόντος και αξιόπιστα στοιχεία. Και, φυσικά, αυτό αποκαλύπτεται σε όλους μας λίγο αργότερα, στην εξέλιξη του έργου, όταν βρισκόμαστε απροετοίμαστοι ή ανίκανοι να το ολοκληρώσουμε.
8. «Επαναστατούμε», απλά και μόνο για να αποδείξουμε την ελευθερία μας
Αν και πιο συχνό στα παιδιά, αυτό το σφάλμα στη σκέψη μπορεί να επηρεάσει άτομα κάθε ηλικίας. Είναι βασικά, η επιθυμία του ατόμου να κάνει κάτι που του έχουν πει να μην κάνει ή να διαφωνεί, απλά και μόνο για να αποδείξει ότι έχει ελευθερία επιλογής και δράσης. Πολλές φορές, μπορεί, στην πραγματικότητα, να μην επιθυμεί καν αυτό το οποίο κάνει και το μόνο κίνητρο να είναι η εναντίωση, με στόχο την επιβεβαίωση της προσωπικής του ελευθερίας.
Η τακτική της αντίστροφης ψυχολογίας είναι μια ευρέως χρησιμοποιούμενη μέθοδος για την εκμετάλλευση αυτού του νοητικού σφάλματος.
9. Κρίνουμε από την εξωτερική εμφάνισηΑυτό συμβαίνει χιλιάδες φορές την ημέρα σε όλο τον κόσμο, όταν ένα άτομο κάνει υποθέσεις ή βγάζει κάποιο συμπέρασμα σχετικά με ένα άλλο πρόσωπο με βάση μόνο την εμφάνισή του. Για παράδειγμα, κάποιος μπορεί να δει έναν ψηλό, περιποιημένο, καλοντυμένο άντρα, με κοστούμι, γύρω στα πενήντα, και να υποθέσει ότι είναι επιτυχημένος και αξιόπιστος, ακόμη και αν υπάρχουν μηδενικά συγκεκριμένα στοιχεία που να υποστηρίζουν αυτή την υπόθεση. Το συμπέρασμα: Δεν μπορούμε να κρίνουμε ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του.
10. Προσπαθούμε να μειώσουμε τις απώλειες, συνεχίζοντας να υποστηρίζουμε ένα εγχείρημα που έχει αποτύχει
Αυτός ο εσφαλμένος τρόπος σκέψης, μας δίνει το κίνητρο να συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε μια ενέργεια την οποία έχουμε ήδη προσπαθήσει και έχει αποτύχει, χωρίς κάποιο νέο δεδομένο να το δικαιολογεί.
Δικαιολογούμε την απόφασή μας να συνεχίζουμε να επενδύουμε σε αυτή την προσπάθεια, με βάση την αθροιστική προηγούμενη επένδυσή μας, παρά τα νέα στοιχεία που δείχνουν ότι το κόστος, αρχής γενομένης από σήμερα, του να συνεχίσουμε είναι μεγαλύτερο από το αναμενόμενο όφελος. Η λογική απόφαση σε αυτή την περίπτωση είναι να περιορίσουμε τις απώλειες μας στο σημερινό τους επίπεδο και να αλλάξουμε πορεία δράσης.
Ωστόσο, λόγω των μη ανακτήσιμων πόρων που έχουμε ήδη επενδύσει, αισθανόμαστε –εσφαλμένα– την ανάγκη να συνεχίσουμε αυτή την προσπάθεια, με αποτέλεσμα να επενδύουμε ακόμα περισσότερο χρόνο, χρήμα και ενέργεια σε αυτήν, ελπίζοντας ότι οι πρόσθετες «επενδύσεις» μας θα αντιστρέψουν το αποτέλεσμα. Αλλά αυτό σχεδόν ποτέ δεν συμβαίνει.
πηγή-apocalypsejohn.com
Αλλά όταν παίρνουν ένα κακό βαθμό, αποδίδουν αυτή την αποτυχία τους σε ένα κακό δάσκαλο, στις άδικες ερωτήσεις του τεστ, ή ένα μάθημα που «δεν είναι απαραίτητο στον πραγματικό κόσμο, έτσι κι αλλιώς.»
Το σημαντικό είναι ότι για να αναπτυχθεί ένα άτομο συναισθηματικά, θα πρέπει να είναι πρόθυμο να αναλάβει την πλήρη ευθύνη για όλες τις πράξεις του και τα αποτελέσματα αυτών – τόσο τις επιτυχίες όσο και τις αποτυχίες.
3. Πιστεύουμε ότι έχουμε …ανοσία στον πειρασμό
Η αλήθεια είναι ότι έχουμε πολύ λιγότερο έλεγχο στις παρορμητικές επιθυμίες μας από ότι συχνά πιστεύουμε. Η εξάρτηση από το σεξ, το φαγητό ή τα ναρκωτικά είναι ακραία παραδείγματα αυτού. Πολλοί τοξικομανείς πιστεύουν ότι μπορούν να σταματήσουν οποιαδήποτε στιγμή θέλουν, αλλά στην πραγματικότητα, απλά κοροϊδεύουν τον εαυτό τους.
Αλλά δεν χρειάζεται να είναι κανείς εξαρτημένος για να είναι ευάλωτος σε πειρασμούς. Πολλοί έξυπνοι άνθρωποι καταλήγουν να ενδίδουν στον πειρασμό, απλά επειδή είναι ο ευκολότερος τρόπος για να απαλλαγούν από αυτόν. Ακούγεται γελοίο, αλλά είναι αλήθεια. Αν κάποιος θέλει να ξεφορτωθεί την σεξουαλική επιθυμία, ο ευκολότερος τρόπος είναι να κάνει σεξ. Αν κάποιος θέλει να απαλλαγεί από την πείνα, ο ευκολότερος τρόπος είναι να φάει.
Το να περιορίσουμε την παρορμητική συμπεριφορά, δεν είναι εύκολο – χρειάζεται αυξημένο αυτοέλεγχο. Όταν έχουμε μια υπερεκτιμημένη αίσθηση του ελέγχου πάνω στις παρορμήσεις μας, έχουμε την τάση να εκθέτουμε υπερβολικά τον εαυτό μας σε πειρασμούς, το οποίο με τη σειρά του προάγει την παρορμητική συμπεριφορά που θέλουμε να αποφύγουμε.
4. Βγάζουμε ένα γενικό συμπέρασμα, από ένα μεμονωμένο περιστατικό
Ένα σύνηθες παράδειγμα αυτού είναι μια ανακριβής πρώτη εντύπωση. Πρόκειται για την φυσική τάση μας να αξιολογούμε ένα πρόσωπο ή μια κατάσταση γνωρίζοντας ένα μεμονωμένο περιστατικό ή μία άποψη/πλευρά μίας κατάστασης και στη συνέχεια να θεωρούμε ότι γνωρίζουμε αρκετά για να διατυπώσουμε άποψη ή κρίση. Η προφανής λύση εδώ είναι να βλέπουμε τη μεγάλη εικόνα και να μην κρίνουμε, βγάζουμε συμπεράσματα ή κάνουμε υποθέσεις, προτού να γνωρίζουμε σφαιρικά έναν άνθρωπο ή μία κατάσταση.
5. Πιστεύουμε ότι έχουμε έλεγχο πάνω σε τυχαία γεγονόταΑυτή η νοητική πλάνη συμβαίνει όταν οι άνθρωποι αρχίζουν να πιστεύουν ότι έχουν κάποιο είδος άμεσης επιρροής ή εξουσίας πάνω σε εξωτερικά γεγονότα που είναι εντελώς τυχαία. Είναι ιδιαίτερα εμφανής στο μυαλό των ερασιτεχνών παικτών τυχερών παιχνιδιών και ιδίως αν είχαν πρόσφατα καλή τύχη.
6. Αγνοούμε πληροφορίες που δεν ταιριάζουν με τις πεποιθήσεις μαςΟι ψυχολόγοι συνήθως αναφέρονται σε αυτό ως προκατάληψη επιβεβαίωσης (confirmation bias). Ως άνθρωποι, έχουμε τη φυσική τάση να ψάχνουμε για πληροφορίες που επιβεβαιώνουν και υποστηρίζουν τις πεποιθήσεις μας, ενώ αντίστοιχα, παραβλέπουμε τις πληροφορίες που δεν ταιριάζουν ή δεν τις επιβεβαιώνουν.
Είμαστε επιλεκτικοί στα στοιχεία που συλλέγουμε, ώστε να μην χρειάζεται να αμφισβητήσουμε τις πεποιθήσεις ή τον τρόπο σκέψης μας, απλά… επειδή είναι ευκολότερο. Αυτό είναι ένα πολύ κοινό σφάλμα στον τρόπο σκέψης μας και μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες για την ζωή μας όταν ενεργούμε ή παίρνουμε σημαντικές αποφάσεις που, στην πραγματικότητα, βασίζονται σε ψευδείς ή ελλιπής πληροφορίες.
7. Η αισιοδοξία του πρωτάρηΗ αισιοδοξία του αρχάριου είναι η ανθρώπινη τάση να υποτιμούμε το χρόνο ή την προσπάθεια που απαιτείται για να ολοκληρωθεί ένα έργο που επιχειρούμε για πρώτη φορά. Αυτό συμβαίνει λόγω της έλλειψης σχεδιασμού και έρευνας από κάποιον που είναι ενθουσιασμένος για να κάνει κάτι που δεν έχει κάνει ποτέ πριν.
Με άλλα λόγια, όταν μας έχει ανατεθεί ή προκύψει κάτι για το οποίο είμαστε ενθουσιώδεις και ανυπομονούμε να το ξεκινήσουμε, αντί να καθυστερήσουμε την έναρξη του προκειμένου να αξιολογήσουμε με ακρίβεια το επίπεδο δυσκολίας και τους πόρους που απαιτούνται, συχνά απλά …μαντεύουμε και ξεκινάμε.
Έτσι, οι προσδοκίες μας σχετικά με τον χρόνο ή την προσπάθεια που απαιτείται βασίζονται στην πρώτη αισιοδοξία μας, αντί για την εμπειρία του παρελθόντος και αξιόπιστα στοιχεία. Και, φυσικά, αυτό αποκαλύπτεται σε όλους μας λίγο αργότερα, στην εξέλιξη του έργου, όταν βρισκόμαστε απροετοίμαστοι ή ανίκανοι να το ολοκληρώσουμε.
8. «Επαναστατούμε», απλά και μόνο για να αποδείξουμε την ελευθερία μας
Αν και πιο συχνό στα παιδιά, αυτό το σφάλμα στη σκέψη μπορεί να επηρεάσει άτομα κάθε ηλικίας. Είναι βασικά, η επιθυμία του ατόμου να κάνει κάτι που του έχουν πει να μην κάνει ή να διαφωνεί, απλά και μόνο για να αποδείξει ότι έχει ελευθερία επιλογής και δράσης. Πολλές φορές, μπορεί, στην πραγματικότητα, να μην επιθυμεί καν αυτό το οποίο κάνει και το μόνο κίνητρο να είναι η εναντίωση, με στόχο την επιβεβαίωση της προσωπικής του ελευθερίας.
Η τακτική της αντίστροφης ψυχολογίας είναι μια ευρέως χρησιμοποιούμενη μέθοδος για την εκμετάλλευση αυτού του νοητικού σφάλματος.
9. Κρίνουμε από την εξωτερική εμφάνισηΑυτό συμβαίνει χιλιάδες φορές την ημέρα σε όλο τον κόσμο, όταν ένα άτομο κάνει υποθέσεις ή βγάζει κάποιο συμπέρασμα σχετικά με ένα άλλο πρόσωπο με βάση μόνο την εμφάνισή του. Για παράδειγμα, κάποιος μπορεί να δει έναν ψηλό, περιποιημένο, καλοντυμένο άντρα, με κοστούμι, γύρω στα πενήντα, και να υποθέσει ότι είναι επιτυχημένος και αξιόπιστος, ακόμη και αν υπάρχουν μηδενικά συγκεκριμένα στοιχεία που να υποστηρίζουν αυτή την υπόθεση. Το συμπέρασμα: Δεν μπορούμε να κρίνουμε ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του.
10. Προσπαθούμε να μειώσουμε τις απώλειες, συνεχίζοντας να υποστηρίζουμε ένα εγχείρημα που έχει αποτύχει
Αυτός ο εσφαλμένος τρόπος σκέψης, μας δίνει το κίνητρο να συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε μια ενέργεια την οποία έχουμε ήδη προσπαθήσει και έχει αποτύχει, χωρίς κάποιο νέο δεδομένο να το δικαιολογεί.
Δικαιολογούμε την απόφασή μας να συνεχίζουμε να επενδύουμε σε αυτή την προσπάθεια, με βάση την αθροιστική προηγούμενη επένδυσή μας, παρά τα νέα στοιχεία που δείχνουν ότι το κόστος, αρχής γενομένης από σήμερα, του να συνεχίσουμε είναι μεγαλύτερο από το αναμενόμενο όφελος. Η λογική απόφαση σε αυτή την περίπτωση είναι να περιορίσουμε τις απώλειες μας στο σημερινό τους επίπεδο και να αλλάξουμε πορεία δράσης.
Ωστόσο, λόγω των μη ανακτήσιμων πόρων που έχουμε ήδη επενδύσει, αισθανόμαστε –εσφαλμένα– την ανάγκη να συνεχίσουμε αυτή την προσπάθεια, με αποτέλεσμα να επενδύουμε ακόμα περισσότερο χρόνο, χρήμα και ενέργεια σε αυτήν, ελπίζοντας ότι οι πρόσθετες «επενδύσεις» μας θα αντιστρέψουν το αποτέλεσμα. Αλλά αυτό σχεδόν ποτέ δεν συμβαίνει.
πηγή-apocalypsejohn.com
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)