Νο. 10 : Ο φόρος της γενειάδας.
Ο τσάρος Πέτρος ο Μέγας της Ρωσίας, από κάποιους θεωρείται ριζοσπάστης και από άλλους απολύτως παλαβός. Κάτι νόμοι σαν αυτόν όμως τείνουν να τον κατατάξουν στην δεύτερη κατηγορία. Όχι μόνο φορολόγησε αυτούς που έφεραν γένια αλλά απαιτούσε να φέρουν και παράσημα με τα οποία παραδέχονταν ότι οι γενειάδες τους ήταν γελοίες.
Νο. 9: Δηλώστε τα χρήματα από την διακίνηση ναρκωτικών.
Αν φαίνεται ακατόρθωτο για μια κυβέρνηση να πείσει τους πολίτες να δηλώνουν όλα τα εισοδήματα τους στην εφορία, φανταστείτε πόσο τρελό είναι να τους λέει να δηλώσουν τα χρήματα που κέρδισαν από διακίνηση ναρκωτικών. Κι όμως, οι οδηγίες για την συμπλήρωση της φορολογικής δήλωσης από την Αμερικανική IRS (Internal Revenue Service)επιμένουν ότι "παράνομο εισόδημα, όπως χρήματα από την διακίνηση παράνομων ναρκωτικών, πρέπει να συμπεριλαμβάνεται στην φόρμα δήλωσης εισοδήματος 1040, γραμμή 21" !!!.
Νο. 8: Φόρος απελευθέρωσης σκλάβου.
Στην Αρχαία Ρώμη θεσπίστηκε ένας φόρος γνωστός ώς φόρος απελευθέρωσης, ο οποίος ουσιαστικά απαιτούσε χρήματα από κάποιον που δεν ήταν πια σκλάβος. Σε μερικές περιπτώσεις επιβαλλόταν στους ιδιοκτήτες που αποφάσιζαν να απελευθερώσουν κάποιον αλλά τις περισσότερες φορές το χρέος έπεφτε στον πρώην σκλάβο που έπρεπε να παραδώσει το 10% της τιμής που είχε σαν σκλάβος στην Ρώμη.
Νο. 7: Φόρος διαφωνίας με τον βασιλιά.
Ο Oliver Cromwell (που δεν θεωρείται φυσικά πραγματικός βασιλιάς), θέσπισε αυτόν τον φόρο το 1655 για τους ευγενείς που εξακολουθούσαν να υπάρχουν στην Αγγλία αφότου ανέλαβε την εξουσία. Ο Cromwell χρησιμοποίησε μερικά από τα χρήματα που εισέπραττε για να χρηματοδοτήσει την πολιτοφυλακή που πολεμούσε εναντίον των άλλων ευγενών.
Ο τσάρος Πέτρος ο Μέγας της Ρωσίας, από κάποιους θεωρείται ριζοσπάστης και από άλλους απολύτως παλαβός. Κάτι νόμοι σαν αυτόν όμως τείνουν να τον κατατάξουν στην δεύτερη κατηγορία. Όχι μόνο φορολόγησε αυτούς που έφεραν γένια αλλά απαιτούσε να φέρουν και παράσημα με τα οποία παραδέχονταν ότι οι γενειάδες τους ήταν γελοίες.
Νο. 9: Δηλώστε τα χρήματα από την διακίνηση ναρκωτικών.
Αν φαίνεται ακατόρθωτο για μια κυβέρνηση να πείσει τους πολίτες να δηλώνουν όλα τα εισοδήματα τους στην εφορία, φανταστείτε πόσο τρελό είναι να τους λέει να δηλώσουν τα χρήματα που κέρδισαν από διακίνηση ναρκωτικών. Κι όμως, οι οδηγίες για την συμπλήρωση της φορολογικής δήλωσης από την Αμερικανική IRS (Internal Revenue Service)επιμένουν ότι "παράνομο εισόδημα, όπως χρήματα από την διακίνηση παράνομων ναρκωτικών, πρέπει να συμπεριλαμβάνεται στην φόρμα δήλωσης εισοδήματος 1040, γραμμή 21" !!!.
Νο. 8: Φόρος απελευθέρωσης σκλάβου.
Στην Αρχαία Ρώμη θεσπίστηκε ένας φόρος γνωστός ώς φόρος απελευθέρωσης, ο οποίος ουσιαστικά απαιτούσε χρήματα από κάποιον που δεν ήταν πια σκλάβος. Σε μερικές περιπτώσεις επιβαλλόταν στους ιδιοκτήτες που αποφάσιζαν να απελευθερώσουν κάποιον αλλά τις περισσότερες φορές το χρέος έπεφτε στον πρώην σκλάβο που έπρεπε να παραδώσει το 10% της τιμής που είχε σαν σκλάβος στην Ρώμη.
Νο. 7: Φόρος διαφωνίας με τον βασιλιά.
Ο Oliver Cromwell (που δεν θεωρείται φυσικά πραγματικός βασιλιάς), θέσπισε αυτόν τον φόρο το 1655 για τους ευγενείς που εξακολουθούσαν να υπάρχουν στην Αγγλία αφότου ανέλαβε την εξουσία. Ο Cromwell χρησιμοποίησε μερικά από τα χρήματα που εισέπραττε για να χρηματοδοτήσει την πολιτοφυλακή που πολεμούσε εναντίον των άλλων ευγενών.
Νο. 6: Ο φόρος ύπαρξης
Στην Αγγλία του 14ου αιώνα, θεσπίστηκαν αρκετοί φόροι της κατηγορίας poll taxes (φόροι που πρέπει να πληρώσουν όλοι οι ενήλικες ανεξαρτήτως εισοδήματος), με κορυφαίο τον φόρο που έπρεπε να πληρώσει κάποιος επειδή απλά και μόνο ζούσε. Κάποιες διαμαρτηρίες ξέσπασαν, κάποιοι χωρικοί επαναστάτησαν και έτσι ξεκίνησε η ιδιαιτέρως καταστροφική "εξέγερση των χωρικών".
Νο. 5: Ο φόρος του βραβείου Νόμπελ.
Οι χρηματικές απολαβές από ένα βραβείο Νόμπελ φορολογούνται από την Αμερικανική IRS. Αυτό θα λέγαμε ότι ακούγεται λίγο παράδοξο, μιας και σύμφωνα με τα λόγια του Alfred Nobel, το βραβείο απονέμεται σε αυτούς που "έχουν προσφέρει το μέγιστο όφελος στο ανθρώπινο γένος". Ωστόσο εκτός από τους Νομπελίστες, φορολογεί και τους κατόχους βραβείων Πούλιτζερ καθώς και άλλων χρηματικών επάθλων εκτός και αν δωρίσουν το βραβείο σε φιλανθρωπικό οργανισμό ή στην κυβέρνηση.
Νο. 4: Ο φόρος των μεταναστών.
Οι φόροι σε ξένους και μετανάστες δεν είναι καθόλου ασυνήθιστοι ακόμη και στον 20ο αιώνα. Ο Καναδάς ξεκίνησε να φορολογεί τους Κινέζους μετανάστες το 1885 και σταμάτησε το 1923. Ο τερματισμός του φόρου αυτού δεν οφείλεται στην ξαφνική αλλαγή συναισθημάτων απέναντι στους μετανάστες αλλά στην ολοκληρωτική απαγόρευση της εισόδου Κινέζων μεταναστών στην χώρα.
Νο. 3: Ο φόρος του τζακιού.
Όταν ένας μονάρχης ξεμένει από χρήματα και έχει ήδη φορολογήσει την ακίνητη περιουσία, τότε το μόνο που του απομένει είναι να φορολογήσει τυχαία τμήματα κατασκευών.
Το πρόβλημα με τον φόρο που επιβλήθηκε στην Αγγλία του 1660, ήταν ότι έπληττε κυρίως τις κατώτερες τάξεις (όπως γίνεται συνήθως, κάτι που οδήγησε αρκετούς να κρύβουν τις καμινάδες τους. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι το 1684, όταν ξέσπασε πυρκαγιά που κατέστρεψε 20 σπίτια και σκότωσε 4 άτομα και η οποία οφειλόταν στις προσπάθειες ενός φούρναρη να κάνει χρήση της καμινάδας ενός γειτονικού σπιτιού.
Νο. 2: Ο φόρος με την ονομασία Danegeld.
Η ιστορία είναι γεμάτη με δυσβάσταχτους φόρους που πλήρωναν κάποιες χώρες σε άλλες ώς συνέπεια της ήττας τους στο πεδίο της μάχης. Έναν τέτοιο φόρο αναγκάστηκαν να πληρώνουν οι Σάξονες στους Δανούς που είχε την ονομασία Danegeld, δηλαδή φόρος του να μην σκοτώθηκαν από τους Δανούς. Το εξευτελιστικό προνόμιο του να είναι ο πρώτος που πλήρωσε τον φόρο αυτό, είχε ο βασιλιάς Etheired "ο απροετοίμαστος".
Νο. 1: Ο φόρος του αλατιού.
Όσο απίθανο και άν φαίνεται, το να φορολογήσει κάποιος το αλάτι είναι μια από τις πιο προβληματικές και απερίσκεπτες ιδέες στην ιστορία.
Η φορολογία στο αλάτι είναι μερικώς υπεύθυνη για την πτώση της Κινέζικης αυτοκρατορίας, ο Γαλλικός φόρος αλατιού (γνωστός ώς gabelle) συνεισέφερε στην Γαλλική επανάσταση και ο Γκάντι πήρε μέρος σε μια διαμαρτυρία εναντίον ενός τέτοιου φόρου το 1930, θέτοντας τα θεμέλια για ένα κίνημα ανεξαρτητοποίησης της Ινδίας από την Αγγλική κατοχή.
Οι οκτώ πιο περίεργοι φόροι στον κόσμο!
Η οικονομική κρίση στη χώρα συνεχώς επιδεινώνεται, τα ταμεία του κράτους είναι άδεια, καθώς οι εκάστοτε κυβερνήσεις δεν φαίνονται διατεθειμμένες να περικόψουν τις περιττές δαπάνες, αλλά προτιμούν να μειώνουν μισθούς και συντάξεις και να επιβάλουν συνεχώς νέους φόρους.
Στην προσπάθεια, λοιπόν, να βοηθήσουμε όλοι μαζί την ανοικοδόμηση της οικονομίας, ψάξαμε και βρήκαμε μερικούς από τους πιο παράξενους φόρους, που έχουν επιβληθεί ανά τον κόσμο.
Αν σας φάνηκε περίεργος ο «φόρος της μπουγάτσας», πως θα σας φαινόταν να πληρώνατε για τα παράθυρα του σπιτιού σας, για τον αριθμό των καπέλων που έχετε στη ντουλάπα σας ή ακόμη και για… τη γενειάδα σας;
Φόρος για το καπέλο
Μεταξύ του 1784 και του 1811 στη Μεγάλη Βρετανία, οι κάτοχοι καπέλων υποχρεούνταν να καταβάλουν φόρο. Όσο περισσότερα καπέλα διέθετε κάποιος, τόσο μεγαλύτερη έπρεπε να είναι η συνδρομή του στο κράτος. Η βρετανική κυβέρνηση, θεσπίζοντας τον συγκεκριμένο φόρο, κινήθηκε με βάση την παραδοχή ότι όσο πλουσιότερος είναι κάποιος πολίτης, τόσο περισσότερα καπέλα θα έχει.
Φόρος των παραθύρων
Την 31η Δεκεμβρίου του 1695, ο τότε βασιλιάς της Σκωτίας, Γουίλιαμ ο Γ΄, στην προσπάθειά του να αντιμετωπίσει την χρηματοπιστωτική κρίση, εισήγαγε έναν φόρο που πολύ απλά μπορεί να μεταφραστεί ως «φόρος των παραθύρων». Ο νόμος αυτός προέβλεπε την υποχρεωτική καταβολή 2 σελινίων για κάθε οικία, ενώ αν η οικία διέθετε 10-20 παράθυρα το ποσό ανέβαινε στα 4 σελίνια. Οι Σκωτσέζοι αντέδρασαν δυναμικά στο μέτρο αυτό, με τους φτωχούς να «χτίζουν» τα παράθυρα. Ο φόρος τελικά αποσύρθηκε στα 1851.
Φόρος των ούρων
Στην αρχαία Ρώμη, ο αυτοκράτορας Βεσπασιανός θέσπισε φόρο στην αγορά ούρων. Το «χρυσό υγρό» που μαζευόταν από τα δημόσια ουρητήρια, το χρησιμοποιούσαν ευρέως για τον καθαρισμό και τη λεύκανση των τηβέννων.
Φόρος «αερίσματος»
Πριν λίγα χρόνια, η Νέα Ζηλανδία υποχρεωμένη από τη συνθήκη του Κιότο, δεσμεύτηκε για τον περιορισμό των εκπομπών των αερίων της στα επίπεδα του 1990. Όμως, όπως προέκυψε από έρευνα, η μεγαλύτερη «πηγή» των αερίων του θερμοκηπίου είναι τα κοπάδια.
Η κυβέρνηση, λοιπόν, πρότεινε την φορολόγηση των «εκπομπών μεθανίου από τα πρόβατα και τις αγελάδες». Μετά τις έντονες αντιδράσεις των κατοίκων του νησιού, προωθήθηκε τελικά η έρευνα για τη δημιουργία εμβολίου που θα «ομαλοποιεί» τις αναθυμιάσεις των ζώων, με αποτέλεσμα τη μείωση της ρύπανσης της ατμόσφαιρας.
Η δεύτερη περίπτωση παρατηρείται στη Ρωσία, στα χρόνια του τσάρου Πέτρου Α΄. Ο άρχων θεωρούσε πως οι συνήθειες των υπηκόων του δεν συμβάδιζαν με αυτές των «πολιτισμένων» Δυτικών. Μία από αυτές τις συνήθειες ήταν κι η δημοφιλής στους άνδρες, γενειάδα. Προκειμένου να «συνετίσει» τους πολίτες, φορολόγησε το 1705 τη γενειάδα.
Φόρος γενειάδας
Στην παγκόσμια ιστορία, αυτός ο φόρος κάνει την εμφάνισή του τουλάχιστον δύο φορές. Η πρώτη είναι στην Αγγλία του 16ου αιώνα, επί βασιλείας Ερρίκου του 7ου. Ο βασιλιάς, ο οποίος ήταν ο ίδιος γενειοφόρος, αποφάσισε να επιβάλει φόρο σε κάθε πολίτη που ήταν αξύριστος, με το ύψος της εισφοράς να καθορίζεται από την κοινωνική του θέση.Η δεύτερη περίπτωση παρατηρείται στη Ρωσία, στα χρόνια του τσάρου Πέτρου Α΄. Ο άρχων θεωρούσε πως οι συνήθειες των υπηκόων του δεν συμβάδιζαν με αυτές των «πολιτισμένων» Δυτικών. Μία από αυτές τις συνήθειες ήταν κι η δημοφιλής στους άνδρες, γενειάδα. Προκειμένου να «συνετίσει» τους πολίτες, φορολόγησε το 1705 τη γενειάδα.
Ο φόρος των bagels
Τελικά, ο «φόρος της μπουγάτσας» δεν ήταν και τόσο ευφυής. Ήδη, από το 2010, στη Νέα Υόρκη αποφάσισαν να φορολογήσουν το γαστρονομικό σύμβολο της πόλης, το bagel. Για την ακρίβεια, ο φόρος αφορά τα κομμένα ή τα γεμιστά bagels. Ειδικά, αν κάποιος το γευθεί στο μαγαζί, ακόμη κι αν δεν το αγγίξει με το σερβίτσιο, πρέπει να πληρώσει φόρο.
Φόρος ονόματος
Το 1982 στη Σουηδία θεσπίστηκε ο «νόμος ονόματος», σκοπός του οποίου ήταν αρχικά να εξαλειφθεί η χρήση «βασιλικών» ονομάτων από μη ευγενείς. Οι φορολογικές αρχές έπρεπε να επιβλέπουν και να εγκρίνουν τα ονόματα που σκόπευαν να δώσουν οι γονείς στα νεογέννητα παιδιά τους.
Χαρακτηριστικότερη είναι η περίπτωση ενός ζευγαριού που το 1991 ως αντίδραση στο συγκεκριμένο μέτρο, αποφάσισε να ονομάσει το παιδί του Brfxxccxxmnpcccclllmmnprxvclmnckssqlbb11116 (προφέρεται Άλμπιν). Μιας και δεν κατάφεραν να πιστοποιήσουν το όνομα μέχρι τα πέμπτα γενέθλια του παιδιού, κλήθηκαν από δικαστήριο να καταβάλουν πρόστιμο 5.000 κορωνών.
Φόρος υποχρεωτικού καπνίσματος
Το 2009, στην προσπάθειά της να τονώσει την τοπική οικονομία η κυβέρνηση της Κίνας, έδωσε εντολή στους κυβερνητικούς αξιωματούχους να καπνίζουν τουλάχιστον 250.000 πακέτα τσιγάρων τον χρόνο. Για παράδειγμα, σε ένα χωριό δόθηκε εντολή να αγοράζει 400 κούτες τσιγάρων τον χρόνο, για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες των αξιωματούχων.
