«Ἕλληνες ἀεί παῖδες ἐστε, γέρων δέ Ἕλλην οὐκ ἔστιν» (Πλάτων, Τίμαιος, 22b).


"Ὁμολογεῖται μὲν γὰρ τὴν πόλιν ἡμῶν ἀρχαιοτάτην εἶναι καὶ μεγίστην καὶ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὀνομαστοτάτην· οὕτω δὲ καλῆς τῆς ὑποθέσεως οὔσης,
ἐπὶ τοῖς ἐχομένοις τούτων ἔτι μᾶλλον ἡμᾶς προσήκει τιμᾶσθαι. 24. Ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ' ἐρήμην καταλαβόντες
οὐδ' ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ' οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν ὥστ' ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν,
αὐτόχθονες ὄντες καὶ τῶν ὀνομάτων τοῖς αὐτοῖς οἷσπερ τοὺς οἰκειοτάτους τὴν πόλιν ἔχοντες προσειπεῖν".
(Ἰσοκράτης, Πανηγυρικός, στίχοι 23-24).

Τα άρθρα που φιλοξενούνται στον παρόντα ιστότοπο και προέρχονται απο άλλες πηγές, εκφράζουν αποκλειστικά και μόνον τις απόψεις των συγγραφέων τους.

Καθίσταται σαφές ότι η δημοσίευση ανάρτησης, δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά αποδοχή των απόψεων του συγγραφέως.


ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ, ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ, ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΡΘΡΟ-ΑΝΑΡΤΗΣΗ (΄κλίκ΄ στο "Δεν υπάρχουν σχόλια"). ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.

Ακολουθήστε μας στο Facebook

Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2015

Ψήγματα αληθινής Ιστορίας...



Εκπομπή με τον συγγραφέα κο Θεόδωρο Δημοσθ. Παναγόπουλο πρώην δικαστικό.


Απόσπασμα από το οπισθόφυλλο του βιβλίο του "Τα ψιλά γράμματα της Ιστορίας", εκδόσεις Ενάλιος :

Η Ιστορία γράφεται πάντα από τους Νικητές και τους Ισχυρούς οι οποίοι έχουν κάθε λόγο να αποσιωπούν να αποκρύπτουν ή το χειρότερο να παραποιούν και να αλλοιώνουν την αλήθεια κατά το δοκούν, αποκοιμίζοντας τον λαό και αποστερώντας τον από τηναληθινή ιστορία του.

Διδασκόμαστε έτσι μια κατασκευασμένη,
μια «εικονική ιστορία» που εξυπηρετεί πάντοτε την εκάστοτε άρχουσα τάξη – η οποία έχει την τάση να εξωραΐζει γεγονότα προς όφελός της…

Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας αποκαλύπτει με τόλμη οδυνηρές και συγκλονιστικές αλήθειες για την μεγάλη Επανάσταση των Ελλήνων, ανασύρει γεγονότα που αποκαθηλώνουν κατασκευασμένους ήρωες και αποδίδει τιμές στους αληθινούς αγωνιστές και στους αληθινούς μάρτυρες της Παλιγγενεσίας.


Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου "Όλα στο Φως", συνέχεια του βιβλίου "Τα ψιλά γράμματα της Ιστορίας":

Ο Θεόδωρος Παναγόπουλος έρχεται με νέες αποκαλύψεις και περνάει από "δίκη" όλους εκείνους που στρέβλωσαν την αλήθεια. Ποιοί και γιατί σκότωσαν τον Καποδίστρια; Ήταν πράγματι τύραννος ο Καποδίστριας ή μια μεγάλη μορφή που θα μπορούσε να οδηγήσει την Ελλάδα στην κορυφή της δόξας που της άξιζε; 

Γιατί ο Κολοκοτρώνης δεχόταν το απροκάλυπτο μίσος των προκρίτων, γιατί δολοφόνησαν τον γυιό του τον Πάνο που θα τον διαδεχόταν; 

Ποιος ήταν ο πραγματικός Μακρυγιάννης; Ήταν ένας αγνός ήρωας ή άνθρωπος γεμάτος πάθη και μίση και φθόνο; 

Ποιοί σκότωσαν τον Καραϊσκάκη; 

Ποιοί και με ποιών τις εντολές δολοφόνησαν τον Ανδρούτσο;

Ο πρώην δικαστής Θ. Παναγόπουλος, σε μια εικονική δίκη, αποδίδει τα του Καίσαρος το Καίσαρι.

Ένα βιβλίο που ρίχνει άπλετο φως στις πιο σκοτεινές πτυχές της Επανάστασης του '21, αλλά και στη μετεπαναστατική περίοδο.

Διαβάστε περισσότερα... »

Αφθονία, η έλλειψη του φθόνου



Και ποιο είναι το αίτιο του κακού, ποιά είναι η ρίζα του, 
ρώτησαν έναν δάσκαλο.



Ο φθόνος, απάντησε εκείνος, είναι το κατώτερο σκαλοπάτι του ανθρώπου, το σημείο που φονεύεται ο Θεός ...

Φ(θ)όνος είναι ο φόνος του Θεού μέσα μας...

Απο κει ξεκινούν όλα τα δεινά του ανθρώπου...
γίνεται έρμαιο των παθών του ο άνθρωπος χωρίς Θεό... αποδυναμώνεται, όταν φθονεί ό,τι έχουν οι άλλοι... αισθάνεται κατώτερος, ελλειμματικός, ζει σε μόνιμη στέρηση κι απαξίωση...


Νομίζει ότι οι άλλοι έχουν πάντα κάτι περισσότερο απο κείνον...

οι άλλοι είναι ανώτεροι, πιο άξιοι, πιο ικανοί,
πιο πλούσιοι, πιο χαρούμενοι, πιο ευτυχισμένοι, πιο πλήρεις.

Οι άλλοι είναι οι εκλεκτοί κι εσύ δεν είσαι.

Όταν κάποιος φθονεί, διαπράττει φόνο, σκοτώνει τον Θεό μέσα του.

Όταν φθονείς, φονεύεις το θεό... σκοτώνεις τον θεό που σε δημιούργησε... σου έδωσε όλα όσα χρειαζόσουν να έχεις...όλα όσα ζήτησες... αλλά δεν το εκτίμησες..ζήλεψες αυτά που είχαν οι άλλοι...

ξέχασες πως εσύ τα είχες ζητήσει...γιατί αυτά χρειαζόσουν ... ξέχασες πως εσύ ζήτησες να είσαι έτσι όπως είσαι...
δεν σου έδωσε τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο απ΄ ο,τι μπορούσες και ήθελες να είσαι...

σκότωσες την δημιουργική αρχή σου...
φθονώντας όσα είχαν οι άλλοι σταμάτησες να δημιουργείς ...

έψαχνες τρόπους πως να τους τα πάρεις...
χρησιμοποίησες ...δόλο, πονηριά, ψέμματα
έκανες ραδιουργίες για τους πείσεις να στα δώσουν...
κι όταν δεν μπορούσες να τα καταφέρεις ....

Άρχισες να κλέβεις...

Γιατί πάντα οι άλλοι ήταν καλύτεροι...
οι άλλοι είχαν περισσότερα κι εσύ λιγότερα....
οι άλλοι δεν ήσουν εσύ...

Έτσι νόμιζες...
κι οταν τα πήρες όλα, έγινες πιο δυστυχισμένος...
όσο  έπαιρνες, όσο έκλεβες, τόσο αποδυναμωνόσουν ...

έχανες σε αξία, σε ειδικό βάρος, σε ψυχή..
κι έμεινες ένα άδειο κουφάρι γεμάτο υλικά πράγματα...

τόσα πολλά υλικά πράγματα, που χάθηκες ανάμεσά τους...

και δεν θυμασαι πως να γυρίσεις πίσω...
δεν θυμάσαι ποιός ήσουν πριν συμβούν όλα αυτά..
δεν θυμάσαι πως έχασες τον δρόμο...
δεν θυμάσαι καν πως υπάρχει άλλος δρόμος...
πως υπάρχει κι άλλος θεός...

Ένα είναι το κομβικό σημείο
κι εκεί πάντα χάνεται ο δρόμος...
όταν χάνεις την πίστη σου...


Τότε φθονείς...
χάνεις το νήμα με την δημιουργική σου αρχή...με την πηγή σου... αποκόβεσαι ψυχικά...


Γίνε Α-φθονος ,
ξερίζωσε το κακό απο μέσα σου ,
ξερίζωσε τον φθόνο...

Συνδέσου με εκείνο το κομμάτι της ψυχής σου
που είναι Άφθονο, Αστείρευτο, Ατελείωτο...

Ενώσου με την ψυχή σου, την πηγή σου, την ουσία σου... και θα έχεις τα πάντα ...


Να είσαι 'Αφθονος, σημαίνει να είσαι ολόκληρος.

πηγή-oysia (απόσπασμα)
Διαβάστε περισσότερα... »

Ψάχνω τον Θεό να μου πει...





ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ 
Μία ανέκδοτη ιστορία που μου είπε κάποτε ο π. Μελέτιος. Αξίζει τον κόπο να διαβάσετε. 


'Κάποτε ένας χωρικός άκουσε στην εκκλησία ότι αν δώσεις ελεημοσύνη θα λάβεις εκατονταπλάσια από τον Θεό. Είπε λοιπόν στην γυναίκα του να δώσουν ως ελεημοσύνη το μοναδικό βόδι που είχαν και ο Κύριος θα τους επέστρεφε 100 βόδια για την καλή τους πράξη. Δεν δίστασε δε καθόλου να δώσει το βόδι του, έχοντας πλήρη εμπιστοσύνη στον Κύριο. Έδωσε λοιπόν το βόδι και περίμενε την ανταπόδοση από τον Θεό.

Περνούσε ο καιρός και τα 100 βόδια δεν ερχόταν. Ένα πρωί λοιπόν αποφάσισε να ανέβει στο γειτονικό βουνό για να βρει τον Θεό και να τον ρωτήσει πότε θα του έδινε τα 100 βόδια που άκουσε στο κήρυγμα του ιερέα.

Ανεβαίνοντας στο βουνό συνάντησε έναν ασκητή. «Πού πηγαίνεις;» ρώτησε ο ασκητής. «Πάω να βρω τον Θεό να τον ρωτήσω πότε θα μου στείλει τα εκατό βόδια , για την ελεημοσύνη που έκανα». «Όταν Τον συναντήσεις», είπε ο ασκητής, «ρώτησέ Τον και για μένα. Είμαι στο βουνό και ζω ασκητικά εδώ και σαράντα χρόνια. Κέρδισα τελικά την Βασιλεία των Ουρανών;». «Ευχαρίστως να Τον ρωτήσω», αποκρίθηκε ο χωρικός και συνέχισε τον δρόμο του.

Λίγο πιο πάνω συνάντησε έναν γέρο άντρα με λευκή γενιάδα. «Ποιόν ψάχνεις;» ρώτησε ο γέροντας. «Άκουσα στην εκκλησία ότι αν κάνω ελεημοσύνη, θα πάρω εκατονταπλάσια από τον Θεό. Ψάχνω λοιπόν τον Θεό να μου πει πότε θα με ανταμείψει για την ελεημοσύνη μου». «Γύρνα στο σπίτι σου και σκάψε κάτω από το δέντρο στην αυλή σου. Θα βρεις ένα τσουκάλι με λίρες. Μη το πεις πουθενά, μόνο συνέχισε να βοηθάς τον κόσμο και δεν θα στερηθείς τίποτα στη ζωή σου». 

«Σε ευχαριστώ γέροντα. Και κάτι ακόμα. Ερχόμενος να σε βρω, συνάντησα έναν ασκητή και μου ζήτησε να σε ρωτήσω αν μετά από σαράντα χρόνια πνευματικών αγώνων και άσκησης, κέρδισε τελικά την Βασιλεία των Ουρανών».

«Να πεις σε αυτόν τον ασκητή ότι κι άλλα σαράντα χρόνια να κάτσει στο βουνό δεν θα κερδίσει την Βασιλεία των Ουρανών. Τον ασκητή αυτόν του δίνω κάθε μέρα ένα παξιμάδι εδώ και σαράντα χρόνια. Σήμερα, ξέροντας ότι θα έρθεις του έδωσα δύο παξιμάδια , ένα για αυτόν και ένα για σένα. Αυτός όμως αντί να σου δώσει το ένα, τα κράτησε και τα δύο για τον εαυτό του, χωρίς να έχει εμπιστοσύνη σε μένα. Εσύ όμως χωρίς δισταγμό έδωσες το βόδι σου πιστεύοντας σε αυτό που άκουσες στην εκκλησία».

http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2015/11/blog-post_81.html
Διαβάστε περισσότερα... »

Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2015

Τι απαιτούν οι ήρωες του 1940-41;





Του Σαράντου Καργάκου
Ιστορικού - Συγγραφέως

Πηγή : Real News
Ημερομηνία :26/10/2015


Ο Δημοσθένης που δεν ήταν ιδιαίτερα θωπευτικός έναντι των Αθηναίων πολιτών, τους λέγει σε μια αποστροφή λόγου κάτι, που και για τους τωρινούς Ελληνες είναι ιδιαίτερα διδακτικό: «Νομίζετε τους προγόνους ημών αναθείναι τα τρόπαια, ουχ ίνα θαυμάζητε αυτά θεωρούντες, αλλ’ ίνα μιμήσθε τας εκείνων αρετάς». Με απλά λόγια: Να έχετε υπόψη σας ότι οι πρόγονοί μας έστησαν τα τρόπαια όχι για να τα θαυμάζετε και να τα χαζεύετε αλλά για να μιμείσθε τις πράξεις της παλικαριάς τους.

ΟΙ ΗΡΩΕΣ του ’40-’41 έχουν ακούσει -θα ακούσουν και φέτος- εγκώμια πολλά. Για πολλούς έχουν στηθεί μνημεία λαμπρά. Αλλά πόσο είμαστε διατεθειμένοι να μιμηθούμε «τας εκείνων αρετάς»; Εκείνοι βρέθηκαν μέσα στη δίνη του μεγαλύτερου και πιο ανθρωποβόρου πολέμου της Ιστορίας. Στο πιο περίπλοκο διπλωματικό γαϊτανάκι. Πέρα από τη χρονία οικονομική αφαίμαξη λόγω του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου που είχε επιβληθεί από το 1897, ήσαν αντιμέτωποι μιας δολίας πολιτικής απειλής, με αναπόφευκτη κατάληξη την πολεμική εμπλοκή.

ΠΩΣ την αντιμετώπισαν τότε, όταν την 28η Οκτωβρίου 1940 ήχησε η σάλπιγγα της Ιστορίας; Πάντως, όχι διχασμένοι, όχι με σκυμμένο το κεφάλι. Η επωδός «με το χαμόγελο στα χείλη» δεν είναι μια τραγουδιστική υπερβολή. Εχει αποτυπωθεί στη μνήμη μας, σε χιλιάδες φωτογραφίες και σε δεκάδες κινηματογραφικές ταινίες. Δεν θα υποστηρίξουμε ότι χάρη σ’εμάς οι Σύμμαχοι, Δυτικοί και Ανατολικοί, κέρδισαν τη νίκη, παρόλο που τότε, όταν χρειάζονταν το αίμα μας, το είχαν υποστηρίξει. Πολύ απλά θα υποστηρίξουμε ότι, ενώ οι πάντες στην Ευρώπη είχαν γονατίσει, η Ελλάς προσέφερε στους Δυτικούς την πρώτη νίκη. Εξουθένωσε και γελοιοποίησε τη μία Αξονική δύναμη. Ο Μουσολίνι έπαυσε πια να θεωρείται φόβητρο. 

ΜΠΟΡΕΙ κάποιοι αλλοδαποί ιστορικοί, που έχουν μάλιστα τιμηθεί από δικές μας πανεπιστημιακές σχολές, να αμφισβητούν το ότι η Μάχη των Οχυρών και της Κρήτης προκάλεσαν τη μοιραία επιβράδυνση των 6 εβδομάδων, μια επιβράδυνση σωστική για τη Μόσχα και το Λένινγκραντ, αλλά για να γίνουν πιστευτοί δεν αρκεί μια σοφιστική επιχειρηματολογία. Πρέπει να διαψεύσουν τον Γκουντέριαν, τον Μανστάιν, τον Κάιτελ και πάνω απ’ όλα το Χίτλερ.

ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ των έξι μηνών, που κράτησε ο πόλεμος κατά δύο αυτοκρατοριών, έγιναν πράξεις ηρωισμού πρωτοφανείς. Οι Ευρωπαίοι έχουν λόγους να τα ξεχνούν αυτά, γιατί οι περισσότεροι υπέκυψαν γελοιοποιητικά ή για λόγους υστεροβουλίας. Αλλ’ εμείς; Από πού θα πάρουμε θάρρος τούτη τη στιγμή; Οι καλύτεροι σύμμαχοί μας είναι οι νεκροί μας. Οι νεκροί μπορεί να μην είναι παρόντες, δεν είναι όμως και απόντες. 

Μπορεί κάτω από το σφυροκόπημα των Γερμανοβουλγάρων να γονατίσαμε, αλλά δεν προσκυνήσαμε. Σκύψαμε, χωρίς να χαμηλώσουμε το κεφάλι. Σήμερα, για να βγούμε από την κρίση, δεν αρκεί η πολιτική της ζητιανιάς, δεν αρκούν τα νέα δανεικά, που θα είναι πρόσθετα δεσμά. Χρειάζεται στην ψυχή των νέων παιδιών να «φυτέψουμε» ένα Καλπάκι, ένα Ιστίμπεη, ένα Ρούπελ, μια Κάνδανο. Ετσι θα φύγει από πάνω μας η κακομοιριά, που μας τρώει σαν αρχαία σκουριά. Ας μην ελπίζουμε από τους ξένους πολλά. 

Η Σοφία Βέμπο το είχε πει προφητικά:

«Εμείς που τόσο αίμα χύσαμε
θα έλθει μια στιγμή
που θα μας κάτσουν στο σκαμνί
γιατί νικήσαμε...»!

ΔΕΝ ΘΑ ΠΩ ότι δεν αμαρτήσαμε κατά τα τελευταία χρόνια. Οντως κάναμε πολιτική συβαριτισμού. Πρωτοφανούς σπατάλης και πολυτέλειας. Αλλά, αν οι περισσότεροι Ευρωπαίοι μάς λοιδορούν ή μας απειλούν, είναι γιατί εμείς τότε πολεμήσαμε, ενώ αυτοί δεν πολέμησαν ή -το χειρότερο- συμπολέμησαν με τους ναζί. Η πολιτική των ναζί ζει και αυτή είναι που διέλυσε τη Γιουγκοσλαβία που είχε τη μεγαλύτερη αντιναζιστική παρτιζάνικη δράση. Ας είμαστε, λοιπόν, προσεκτικοί τούτη την κρίσιμη στιγμή για να μην πάθουμε το ίδιο κι εμείς.

Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ απότιση φόρου τιμής για τους ήρωες του ’40-’41 είναι ο εξοστρακισμός της διχόνοιας και η επάνοδος στην πολιτική μας ζωή της ομόνοιας. Παρά τις όποιες διαφορές μας...


http://www.sarantoskargakos.gr
Διαβάστε περισσότερα... »

Περί Αρετής και αλήθειας της ψυχής



-Να είσαι ευσεβής (αγαθός) παιδί μου. Γιατί, όποιος είναι ευσεβής, τέλεια θα φιλοσοφήσει, ενώ χωρίς φιλοσοφία, δεν μπορείς να είσαι ευσεβής. 

(Eρμής ο Τρισμέγιστος - Ερμητικά κείμενα)
Διαβάστε περισσότερα... »

Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2015

Η Κλίμακα των Αρετών




Ἡ ἐλάττωσις τοῦ κακοῦ γεννᾶ τὴν ἀποχὴ ἀπὸ τὸκακό.

Ἡ ἀποχὴ ἀπὸ τὸ κακὸ εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς μετανοίας.

Ἡ ἀρχὴ τῆς μετανοίας εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς σωτηρίας.

Ἡ ἀρχὴ τῆς σωτηρίας εἶναι ἡ καλὴ πρόθεσις.

Ἡ καλὴ πρόθεσις γεννᾶ τοὺς κόπους.

Ἀρχὴ τῶν κόπων εἶναι οἱ ἀρετές.

Πηγή : Με παρρησία




Ἡ ἀρχὴ τῶν ἀρετῶν εἶναι τὸ ἄνθος τῆς πνευματικῆς ζωῆς.

Τὸ ἄνθος τῆς ἀρετῆς εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς πνευματικὴςἐργασίας.

Ἡ πνευματικὴ ἐργασία εἶναι τέκνο τῆς ἀρετῆς καὶ αὐτῆς τέκνο ἡ συνέχισις καὶ συχνότης τῆς ἐργασίας.

Καρπὸς καὶ τέκνο τῆς συνεχοῦς καὶ ἐπιμελοῦς ἐργασίας εἶναι ἡ ἕξις: (ἡ μόνιμη δηλαδὴ συνήθεια).

Τέκνο τῆς ἕξεως εἶναι ἡ ποίωσις (νὰ γίνει δηλαδὴ ἡ ἀρετὴ ἕνα μὲ τὴν ψυχή. Φυσικὴ κατάστασίς της).

Ἡ ποίωσις στὸ καλὸ γεννᾶ τὸ φόβο τοῦ Θεοῦ.

Ὁ φόβος γεννᾶ τὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν - εἶτε τῶνἐπουρανίων εἶτε τῶν ἐπιγείων.

Ἡ τήρησις τῶν ἐντολῶν εἶναι ἀπόδειξις τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Θεόν.

Ἀρχὴ τῆς ἀγάπης εἶναι τὸ πλῆθος τῆς ταπεινώσεως.

Τὸ πλῆθος δὲ τῆς ταπεινώσεως εἶναι θυγατέρα τῆςἀπαθείας.

Ἡ ἀπόκτησις τῆς ἀπαθείας εἶναι ἡ πληρότης τῆςἀγάπης, δηλαδὴ ἡ πλήρης κατοίκησις τοῦ Θεοῦ σὲ ὅσους ἔγιναν μὲ τὴν ἀπάθεια «καθαροὶ τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸ ὄψονται».

Ἡ ἱστορία εἶναι μιὰ μακρόχρονη προεργασία τοκετοῦ: ἐδῶ κάτω ὑφαίνεται ἀργὰ τὸ πνευματικὸ σῶμα μας, ὅπως τὸ φυσικὸ σῶμα μέσα στὸν κόλπο τῆς μητέρας.

Ἀντίθετα ὅμως ἀπ᾿ ὅ,τι τὸ παιδὶ μέσα στὸ μητρικὸ κόλπο, ὁ ἄνθρωπος στὴν πορεία του γιὰ τὸν ἐξαγνισμό, δέχεται πολλὲς ἀποκαλύψεις, γιὰ τὴ ζωὴ στὴν ὁποία πρόκειται νὰ γεννηθεῖ.


Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας


Διαβάστε περισσότερα... »

Ο σκύλος, που με έκανε άνθρωπο



Δώρα Καρακεχαΐδου



Με ρώτησαν τις προάλλες, ποιο είναι το πιο ωραίο δώρο που μου έχουν χαρίσει ποτέ. Δεν άργησα να το βρω. Οι γονείς μου είχαν πάει σε έναν γάμο στη Δράμα πριν 9 χρόνια περίπου, και γυρνώντας βλέπω τη μαμά μου να μπαίνει στο σπίτι και να αφήνει ανοιχτή την πόρτα.

«Πού είναι ο μπαμπάς;», τη ρώτησα

«Τώρα έρχεται και σου φέρνει και ένα δώρο».

Δεν ξέρω γιατί, αλλά ο πρώτο πράγμα που είπα είναι «Σκυλάκι!»

Είχα πέσει μέσα. Από πάντα ήθελα ένα σκυλάκι αλλά μου το είχαν αποκλείσει σαν ενδεχόμενο και έτσι δεν επέμενα ιδιαίτερα. Έτσι κι αλλιώς κάθε εβδομάδα πήγαινα στον παππού και έπαιζα με το δικό του.

Και κάπου εκεί μπαίνει η Ρίτα στη ζωή μου. Μια τριχωτή μπαλίτσα που φοβόταν να ανέβει τα σκαλιά της πολυκατοικίας. Η μητέρα μου μου εξήγησε ότι καθώς γύριζαν, στο δρόμο, δίπλα στην καρότσα ενός αγροτικού, ήταν το σκυλάκι και άρχισε να γαβγίζει. Μόλις την χαϊδευαν σταματούσε. Τους πλησίασε το αφεντικό της και τους είπε ότι ψάχνει κάπου να την χαρίσει. Και την πήραν.

«Ρε μαμά άσχημο είναι…» είπα πριν έρθει στην αγκαλιά μου. Γιατί μετά από την πρώτη τρυφεράδα που μου έκανε την ερωτεύτηκα. Πλήρως και άνευ όρων. Κάνε κανένα αστείο τώρα να πεις το παιδί μου άσχημο. Στην καλύτερη, θα φύγεις με μώλωπες.

Πόσο όμορφα είναι αυτά τα πλάσματα μωρέ; Και δεν μιλάω τόσο για τις υπέροχες γλυκές τους μουσουδίτσες, όσο για την ψυχή που έχουν μέσα τους. Είναι από τα πιο αγνά πλάσματα αυτού του πλανήτη.

Καταρχάς έχοντας μεγαλώσει ένα σκυλάκι, οι περισσότερες στιγμές που έχεις να θυμάσαι, είναι όμορφες. Τα παιχνίδια του, η χαρά του όταν σε βλέπει, τα μάτια τα γεμάτα αγάπη. 

Το καλύτερο απ’ όλα όμως είναι όλα όσα σου έχει διδάξει αυτό τα πλασματάκι.

Αρχικά, το αίσθημα της υπευθυνότητας. Όταν ήρθε η Ρίτα στο σπίτι μας ήμουν δεκατεσσάρων ετών. Μέχρι τότε για όλα φρόντιζε η μαμά μου. Για να μείνει όμως η Ρίτα στο σπίτι, έπρεπε να επωμιστώ κι εγώ κάποιες ευθύνες. Από τα πιο απλά πράγματα, όπως το φαΐ ή το νερό, μέχρι τα πιο σημαντικά, όπως ο ετήσιος εμβολιασμός και η υγεία του σκυλιού. Γιατί καλά τα παιχνίδια και οι βόλτες, αλλά δε μεγαλώνει μια ζωούλα μόνο με αυτά.

Κι όταν αρρωσταίνει να δεις… που δεν κουνάς ρούπι από το σπίτι. Και όχι τίποτα έχεις και τους άλλους τους άσχετους να λένε «Έλα μωρέ! Πώς κάνεις έτσι; Σκυλί είναι». Ναι, μάνα μου, δεν είπα εγώ ότι είναιπιράγχας. Αλλά είναι και μέλος της οικογένειας μου, πλέον. Είτε κόψεις τον αντίχειρα, είτε το μικρό το δαχτυλάκι το ίδιο πονάει, πώς να το κάνουμε;

Και κάπως έτσι μαθαίνεις να νοιάζεσαι. Σε έναν κόσμο που η πλειοψηφία κοιτάει την πάρτη της, εσύ νοιάζεσαι και για κάτι άλλο πέρα από τον εαυτό σου. Βγαίνεις λίγο από τον μικρόκοσμο του σύμπαντος σου και κοιτάς τρία βήματα παραπέρα. Παίρνεις μια γεύση από μητρότητα πριν την ζήσεις στο απώγειό της.

Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι πως, όσα χρόνια και αν περάσουν, σχεδόν κάθε μέρα θα κάνει κάτι που θα σε κάνει να χαμογελάσεις. 

Είναι η αγνότητα που κουβαλούν για πάντα μέσα τους τα σκυλιά. Σου μαθαίνουν να κρατάς ζωντανό το παιδί που έχεις μέσα σου. Να μην σταματάς να χαμογελάς. Ή μάλλον, να μην ξεχνάς ότι κάθε μέρα πρέπει να βρίσκεις έναν λόγο να χαμογελάς.

Το πιο σημαντικό απ’ όλα όμως, είναι ότι σου μαθαίνουν να αγαπάς. Χωρίς όρους, χωρίς να περιμένεις ανταλλάγματα, χωρίς να φοβάσαι, χωρίς να αποφεύγεις το δέσιμο μαζί του. Να αγαπάς ανιδιοτελώς σε έναν εντελώς εγωιστικό κόσμο.

Και, δε σας κρύβω, τρέμω στην ιδέα μήπως μια μέρα τη χάσω. Γι' αυτό απολαμβάνω κάθε στιγμή δίπλα της, μοναδικά, ξεχωριστά. Εκτιμώ το χρόνο που περνάω μαζί της και αυτά που μου προσφέρει και η ίδια η Ρίτα μου.

Έχεις αναλογιστεί ποτέ, πόσο καλό άνθρωπο σε έκανε ο σκύλος σου;

Διαβάστε περισσότερα... »

Να είσαι σαν την πηγή που ξεχειλίζει - Πάουλο Κοέλο






Να είσαι
σαν την πηγή που ξεχειλίζει
και όχι σαν τη γούρνα 
που έχει πάντα το ίδιο νερό.


Πάουλο Κοέλο

Διαβάστε περισσότερα... »

Θεέ μου, Εσύ είσαι τόσο απλός, μα εμείς τόσο πολύπλοκοι...



π. Ανδρέας Κονάνος



Θεέ μου, Εσύ είσαι τόσο απλός, μα εμείς τόσο πολύπλοκοι.

Εσύ ξεκουράζεις την ψυχή και ξεμπλοκάρεις τη σκέψη μας.

Εμείς, τα κάνουμε πάντα θάλασσα, εις εαυτούς και αλλήλους.

Εσύ έρχεσαι να μας βοηθήσεις φιλικά και ήρεμα
να προχωρήσουμε με μικρά βήματα, συμβατά με τις αντοχές
και τα κουράγια μας.

Εμείς, σπρώχνοντας αδιάκριτα, υποτίθεται να βοηθήσουμε τον άλλον τον ρίχνουμε τελικά στο γκρεμό.

Εσύ λες λίγα, και κάνεις πολλά μες στη σιωπή Σου.

Εμείς, λέμε πολλά, δήθεν δικά Σου, που όμως φέρνουν σύγχυση και μόνιμη Βαβέλ.


Διαβάστε περισσότερα... »

Η απαλλαγή από τον πυρετό, απέχει πάρα πολύ από το να είναι Γνώση!






"Ποιός μπορεί ν' ανατρέψει μ' αιτίες, αυτό που ο όχλος έμαθε κάποτε να πιστεύει χωρίς αιτίες;

Καυχιούνται ότι δεν λένε ψέματα:
αλλά η ανικανότητα να λες ψέματα απέχει πολύ από το ν' αγαπάς την αλήθεια.

Φυλαχτείτε!...

Η απαλλαγή από τον πυρετό απέχει πάρα πολύ από το να 'ναι γνώση!

Αν θες να πας ψηλά, κοίτα να μεταχειριστείς τα δικά σου πόδια! Μην αφήνεις να σε κουβαλήσουν, μη κάθεσαι σε ράχες και κεφάλια ξένων!

Ένα καινούργιο παιδί: ω, πόσο πολλή καινούργια βρωμιά πρέπει να μπει στον κόσμο! Κάντε πέρα! Κι όποιος είναι να γεννήσει θα πρέπει να πλύνει πολύ την ψυχή του!"

Φρίντριχ Νίτσε (Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα) [Μ4, Για τον Ανώτερο Άνθρωπο, 9-12]

Διαβάστε περισσότερα... »

Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2015

Υπάρχουν τέσσερα είδη ανθρώπων...



Υπάρχουν τέσσερα είδη ανθρώπων : 

- Αυτοί που δεν ξέρουν ότι δεν ξέρουν. 
  Αυτούς τους αγνοείς! 

- Αυτοί που ξέρουν ότι δεν ξέρουν.
  Αυτούς τους διδάσκεις! 

- Αυτοί που δεν ξέρουν ότι ξέρουν. 
  Αυτούς τους ξυπνάς

 κι 

-Αυτοί που ξέρουν ότι ξέρουν. 
 Αυτοί είναι οι Δάσκαλοι και τους ακολουθείς!

Διαβάστε περισσότερα... »

Τα Μαθηματικά του Χάους









Το ντοκιμαντέρ του BBC έτος παραγωγής (2008) εξετάζει κατά πόσο οι εξελίξεις στα μαθηματικά στη διάρκεια του τελευταίου αιώνα έχουν αλλάξει τις αντιλήψεις μας γύρω από τις θεμελιώδεις αρχές του κόσμου στον οποίο ζούμε.

Καθώς είμαστε στα πρόθυρα τόσο οικονομικών όσο και κλιματικών ανατροπών, το ντοκιμαντέρ εξετάζει μέσω της μαθηματικής επιστήμης την απροθυμία μας να αντιμετωπίσουμε τις ανατροπές αυτές μέχρι τώρα και θέτει το ερώτημα εάν ακόμα και τώρα, προτιμούμε να εθελοτυφλούμε παρά να αντιμετωπίσουμε σκληρές αλήθειες.

Διαβάστε περισσότερα... »