Το γράμμα "Ν" και η κατάργησή του

Προφέρετε δυνατά την πρόταση "κατά την επόμενην ημέραν" και θα νιώσετε τον κραδασμό που δημιουργείται με την εκφορά του γράμματος "ν". Επιχειρήστε να ξαναπείτε την φράση χωρίς το "ν"... "Κατά την επόμενη μέρα"... Καταλαβαίνετε την διαφορά; Στην πρώτη περίπτωση, ο εγκέφαλος δονείται. Στην δεύτερη... απλά δεν συμβαίνει τίποτα. 

Τι σημαίνει αυτό; Ψάξτε το. Το σίγουρο είναι ότι αυτοί που έκοψαν το "ν" από τις λέξεις της γλώσσας μας, δεν το έκαναν χάριν της "πλέριας δημοτικιάς", αλλά κάτι ήξεραν και κάπου αποσκοπούσαν. Δειλά δειλά, τελευταία επιχειρούν να κόψουν και τα τελικά σίγμα (ς) όπου αυτό βέβαια είναι δυνατόν. Μήπως είχε πολύ μεγαλύτερο νόημα απ΄όσο μπορούσαμε να φανταστούμε η φράση "Μου τα είπε με το νι και με το σίγμα.

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ''Ν'' ΚΑΙ Η ΚΑΤΆΡΓΗΣΗ ΤΟΥ 

Ν = Νούς - Νόμος καί τά Νερά στήν φύσιν

Συμβολίζει το δημιούργημα, την ατομική ύπαρξη, τη Θεία αρχή που ενώνει τον ανταγωνισμό των δύο πόλων και τους ενώνει σε έναν. Ζώδιο ο Ζυγός. Στο πνευματικό, η αιώνια δράση της ζωής. Στο νοητικό, η συνένωση των συγκινήσεων, η αμοιβαιότητα της στοργής. Στο φυσικό, η ισορροπία στη σχέση των φύλων.

Είναι η μετενσάρκωση, η δικαιοσύνη στον υλικό κόσμο. Η παρουσία του στις μαγικές βοές προετοιμάζει τον άνθρωπο για ένα καλλίτερο μέλλον, απομακρύνει τις αντιξοότητες, βοηθά στην αναδρομή στις προηγούμενες ζωές.

Κάθε γράμμα του Ελληνικού Αλφαβήτου εκπέμπει ήχο και εικόνα. Κάθε λέξη τέθηκε από τους «Ονοματοθέτες», νομοθέτες θα τους λέγαμε σήμερα, με ακρίβεια και όχι τυχαία και έχει άμεση σχέση Αιτίας και Αιτιατού, μεταξύ Σημαίνοντος και Σημαινομένου.

Εάν πάμε δε στις Επιστήμες, τα παραδείγματα είναι ατελείωτα και άκρως διαφωτιστικά, αλλά και διδακτικά για τις επόμενες γενεές. Σχετικά πρόσφατα (1996) στο Ιατρικό Περιοδικό MEDIZIN-JURNAL στην Γερμανία, δημοσιεύτηκε μία επιστημονική εργασία, σύμφωνα με την οποίαν:

«Η εκφορά του γράμματος «Ν» μεταφέρει οξυγόνο στον εγκέφαλο και ότι δεν ήταν τυχαίο το γεγονός της τοποθέτησης του «Ν» στο μέσον ακριβώς του Αλφαβήτου – στο πρώτο Ελληνικό Αλφάβητο με τα 27 γράμματα».

(Εκτός αυτού στο Χάρβαρντ, από ιατρικές έρευνες διαπιστώθηκε ότι η απαγγελία των Ομηρικών Επών στο πρωτότυπο, εκτός των άλλων, κάνει καλό στην καρδιά, ως αναπνευστική άσκηση…)

Με αφορμή τις έρευνες αυτές των ξένων επιστημόνων θα αναρωτηθούμε και εμείς: Είναι τυχαίο πάλι το γεγονός ότι το «ους» (το αυτί) που ακούει και μαθαίνει-όπως μας διδάσκει και η Σύγχρονη Ψυχολογία- γίνεται με το «Ν» ο «Νούς» που σκέφτεται, ενεργεί και αποφασίζει;

Και δικαιούμαι να ερωτήσω: Γιατί εμείς γίναμε διώκτες του «Ν»;

Γιατί θέλομε να φτωχύνουμε τον εγκέφαλο των επομένων γενεών στην χώρα μας;

Ως μάχιμος Εκπαιδευτικός και συγγραφέας επιστημονικού συγγράμματος ( ΔΥΣΛΕΞΙΑ, Αθήνα 1994, Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 6η Έκδοση σήμερα), νομιμοποιούμαι να ερωτήσω, αλλά και να προτείνω στο τέλος: 

Η Ελληνική Γλώσσα έχει πάρει πλέον μία μορφή τέτοια που δεν έχει ανάγκη από άλλες ακρότητες. Άλλωστε και τις ακρότητες του Ψυχάρη τις απέρριψε (τοπωσιά ή ντοπιολαλιά κλπ.).

Δεν λέω να επιστρέψομε - και δεν μπορούμε άλλωστε - στην «Καθαρεύουσα», η οποία επίσης είναι μία μεγάλη παρεξήγηση.

Μερικοί ξένοι Ειδικοί έχουν γράψει για το σημαντικό έργο της Καθαρεύουσας στην Γλώσσα μας, μετά το 1821. Ίσως ακόμα σήμερα να λέγαμε «ο Μινίστρος= Υπουργός ή το Χοσπιτάλι =το Νοσοκομείο κλπ», αλλά αυτό πέρασε απαρατήρητο στον τόπο μας και το Γλωσσικό Ζήτημα δεν έπρεπε να είχε υπάρξει…

Όμως σήμερα αναρωτιέμαι:

Είναι τυχαίο άραγε που καταργήσαμε το γράμμα «Ν» στο τέλος των λέξεων και τα σχολικά μας βιβλία γράφουν το «εμβαδό» (!), αντί το εμβαδόν!

(Στα σχολικά βοηθήματα όμως διαβάζομε « το εμβαδόΝ », δηλ. εκεί διατηρείται το Ν, ενώ το επίσημο Κράτος στα βιβλία (ΥΠΕΠΘ, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) το έχουν καταργήσει !!

Για ποιον λόγο αυτή η ακρότητα:

Για ποιον λόγο επίσημα διδάσκομε στα σχολεία μας κανόνες που κατασκευάστηκαν αυθαίρετα, π.χ. χθες συνάντησα το Δήμαρχο (το φίλο, το Σύμβουλο, κλπ. κλπ…).

Το γράμμα Ν είναι οργανικό και όταν το κόβομε πονάει. Είναι σαν να κόβομε το δακτυλάκι μας….

Εάν κάποιος αντιτείνει ότι αυτό είναι μία ασήμαντη λεπτομέρεια, θα πρέπει να του πούμε ότι « η λεπτομέρεια κρατάει τον Παρθενώνα »!

Να θυμίσω όμως εδώ και το ωραίο, ειρωνικό κείμενο του Οδ. Ελύτη τότε:

«ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ», όπου καταλήγει: «Κανένας Ηρώδης δεν θα τολμούσε να διατάξει τέτοια γενοκτονία, όπως αυτή του τελικού «Ν», εκτός κι αν του’ λειπε η οπτική του ήχου…»

Ο Γ. Ρίτσος έγραψε επίσης:
«Και οι λέξεις φλέβες είναι. Μέσα τους αίμα κυλάει…».

Δυστυχώς, όμως, διαπιστώνομε σήμερα ότι μετά το Νι, έρχεται και η σειρά του τελικού Σίγμα (Σ).

Κάποιοι δημοσιογράφοι στα κανάλια λένε κιόλας: «η μέθοδο», η «οδό», «η πλήρη ένταξη» (!) κλπΚαλλιεργούν έτσι αυθαίρετα ένα αρνητικό γλωσσικό πρότυπο στους νέους μας με την τεράστια δύναμη των ΜΜΕ και το σχολείο ανήμπορο να αντιδράσει, αλλά και την κοινωνία παθητικά να δέχεται ως περίπου μοιραία την εξέλιξη αυτή.

Μετά από όλα αυτά διατυπώνω την εξής άποψη και καταθέτω στο Συνέδριό σας την δική μου «Θεωρία» για το εν λόγω ζήτημα:

Διεθνώς μελετάται η μοναδική μουσικότητα της Ελληνικής Γλώσσας και ο αντίκτυπός της στην πνευματική διαύγεια του ανθρώπου. Το γράμμα «Ν» διεγείρει τον εγκέφαλο θετικά και ενεργοποιεί τον άνθρωπο να σκέφτεται σωστά.

Το τελικό Σίγμα ηρεμεί τον άνθρωπο. Αυτό το δέχεται και η σύγχρονη Ψυχιατρική.Οι Αρχαίοι Έλληνες τα εγνώριζαν όλα αυτά και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μόνον εμείς οι Έλληνες λέμε «Τα είπα με το Νι και με το Σίγμα» και δεν λέμε με άλλα γράμματα, (παρ΄ όλο που έχομε στις καταλήξεις των λέξεων και άλλα γράμματα), διότι το Νι ενεργοποιεί το μυαλό μας να σκεφθούμε σωστά και το Σίγμα ηρεμεί την ψυχή μας, αφού μιλήσουμε δημόσια ή ιδιωτικά.

Η σύγχρονη Ψυχογλωσσολογία δέχεται ότι η Γλώσσα και η Σκέψη γεννιούνται ταυτόχρονα και εξελίσσονται παράλληλα και συνιστούν ανά πάσα στιγμή μία αξεχώριστη ενότητα.

Η Γλώσσα ενσαρκώνει την Σκέψη και η Σκέψη ουσιώνεται σε Γλώσσα. Είναι ένα νόμισμα με τις δύο όψεις του.

Δεν μπορεί να υπάρχει η μία πλευρά, χωρίς την άλλη. Δεν μπορούσε να υπάρξει Ελληνική Σκέψη χωρίς την Ελληνική Γλώσσα.

Είναι γεγονός ότι η ποιότητα και ποσότητα «καταγραφών» στην Σκέψη προσδιορίζει και το νοητικό επίπεδο κάθε λαού.

Επομένως και το νοητικό επίπεδο καθορίζει και την ικανότητα της δημιουργίας Πολιτισμού.

Το Ελληνικόν Αλφάβητον, στην πορεία των χιλιάδων ετών του ήταν αρχικά Ιδεογραφικό, στη συνέχεια επινοήθηκε το Εικονογραφικό, έπειτα φθάσαμε στο Γραμμογραφικό, κατόπιν στο Συλλαβογραφικό (Γραμμική Α και Β) και τέλος καθιερώθηκε το ισχύον σήμερα Φθογγογραφικό , που είναι αξεπέραστο και στο οποίο οφείλεται η δημιουργία της Ελληνικής Γλώσσας και του Ελληνικού Οικουμενικού Πολιτισμού.

Έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε, ως κόρη οφθαλμού, την Ελληνική Γλώσσα και να αντισταθούμε στην κακοποίησή της.

Σπύρος Μάρκου

Διευθυντής 3ου Δημ. Σχολείου Λαρίσης

Καταρχήν είναι πολύ σημαντικό να αναφέρουμε ότι στο αρχαίο ελληνικό αλφάβητο των 27 γραμμάτων, υπάρχει ένα ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΓΡΑΜΜΑ το οποίο θα πρέπει να βρίσκεται στην 14η θέση.

Πρόκειται βεβαίως για το γράμμα Ν που εισαπέχει 13 γράμματα από το πρώτο γράμμα και 13 γράμματα από το τελευταίο.

Το γράμμα Ν όμως είναι ακριβώς το αρχικό γράμμα της λέξης ΝΟΥΣ.

Όπως γνωρίζουμε, στην εποχή της Αρχαίας Ελλάδας, ο ΝΟΥΣ εκφράζεται πίσω από το πρόσωπο του πατρός «ανδρών τε θεών τε» του Δία, βασικό σύμβολο του οποίου είναι ο ΚΕΡΑΥΝΟΣ, ο οποίος θα μπορούσε να αναπαρασταθεί θαυμάσια σχηματικά με το σχήμα που προκύπτει από το γράμμα Ν.

Ο ΝΟΥΣ λοιπόν και το θέμα της εξέλιξης της νόησής μας αποτελεί το ζητούμενο που βρίσκεται ΚΡΥΜΜΕΝΟ πίσω από την πρόθεση της δημιουργίας του Ελληνικού Αλφαβήτου!

πηγή-damithalis

πηγή-ligakaikala

Διαβάστε περισσότερα... »

Βασικόν χαρακτηριστικόν τῶν ἀρχαιο-ελληνικῶν κυρίων ὀνομάτων ἦταν, ὅ,τι ἦσαν σύνθετα

Ἡ ἀρχή ὀνομάτων ἀρχή σοφίας.

 Ἡ ἀλήθεια τῶν ὀνομάτων ἀρχή Δικαιοσύνης. 

Τά κύρια δέ ὀνόματα ἔχουν ὡραίαν, σπουδαίαν σημασίαν ἀλλά καί “βαρυσύμαντον”. 

Ἀπ΄ ὅπου καί ἄν προέρχωνται δέ, ἀποτελοῦν ὕμνον πνευματικῶν, σωματικῶν ἀλλά καί ἡθικῶν χαρισμάτων. Ἀκόμη ἀποτελοῦν ἔξαρσιν ἱκανοτήτων καί ἀρετῶν πού εἶναι κοινωνικῶς ὡφέλιμοι.

Σημαίνουν: ἀνδρεῖον – ἰσχυρόν – δυνατόν, δηλούμενα μέ λέξεις ὅπως: ἀνδρεῖος – σθένος – ἀλκή- μένος – λέων κ.λπ. Ἄλλα ἀπηχοῦν προσδοκίες γονέων, ὡς πλουσία – ρητορική- ἀγάπη – λογική κ.λπ.

Ἄλλα σημαίνουν τήν θεϊκήν προέλευσιν. 

Ἄλλα σημαίνουν ἔνδοξος: φήμη-δόξα-κλυτός”. 

Ἄλλα λάμπων καί φωτεινός καί ἐκφράζωνται μέ λέξεις ὅπως: λύκ -(φῶς), σέλας-μήνη κ.λπ. 

Ἄλλα εἶναι ἰατρικά, ὡς Ἰατροκλῆς, Ἀκεσίμβροτος.

Ἄλλα σημαίνουν ἡγεμονικός, δηλούμενα μέ λέξεις: Μέδων – Κρέων – Ἄρχων - Ἡγεμών κ.λπ.

Ἄλλα μέ τό ἐπίρρημα εὖ, δηλοῦν τόν καλόν χαρακτῆρα ἤ τήν καλήν ψυχήν.

Ἄλλα δηλώνουν νικητήν, ἄριστον, πολύτιμον, σώφρωνα, δῶρον θεοῦ, χαριτωμένον, ἔντιμον, ἔχοντα ὡραίους ὀφθαλμούς, κ.λπ.

Ἄλλα δηλοῦν μέ λέξεις: δῆμος ἤ λαός, τόν προερχόμενον ἐκ λαοῦ ἤ ἐνδιαφέροντα τόν δήμον.

Ἄλλα μέ τήν λέξιν ἵππος, δηλοῦν ἱππότην – ἱπποτικόν ἁρματηλάτην κ.λπ. ὡς καί προερχόμενον ἀπό ὑψηλόν γένος.

Ἄλλα δηλοῦν ἀφοσιωμένον εἰς τινά.

Ἀκόμη δηλοῦν ἀγνόν, ταχύν, μέγαν, πειστικόν, καταστροφικόν, πύρινον, τρομερόν, δραστήριον, ξανθόν, φορέα ἀγαθῶν, θαρραλέον, ἡρωϊκόν, ὁρμητικόν, ἀλησμόνητον, ἱερόν, ὁλύμπιον, νομοταγήν, πλούσιον, ἀγγελικόν, κ.λπ.

Ἐπιδιώκουν τήν ἐπιτυχίαν σκοποῦ ὑψηλοῦ ἤ ὠφελίμου, ὡς δημιουργηθέντα ἐκ ψυχολογικῶν ἐλατηρίων.

πηγή-damithalis

Διαβάστε περισσότερα... »

Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας

Α Άα, αβ, αγ, αδ /// αδ, αε, αζ, αη, αθ, αι //// αι - ακ /// ακ, αλ, αμ /// αμ, αν /// αν, ανδ, ανε /// ανε, ανθ, ανο, αντ /// αν, αξ, αοι, αο, απε /// απε, απη, απι, απν, απο /// απο, απρ, απυ, απτ, αρ, ασ ///ασ, ατ, αυ, αφ, αχ, αψ, αω ///

Β Β, βω 

Γ γα, γω 

Δ δα, δε, δη, δι /// δι /// δο, δρ, δυ, δω ///

Ε ε, εα, εβ, εγ, εδ, εζ, εθ, ει, εκ /// εκ, ελ, εμ, εν /// εν, εξ, εο, επ /// επ, επα, επε, επη, επι ///
επι, επιπ, επιρ, επισ, επιθ, ερυ, ερω /// εσ, ετ, ευ, εφ, εχ, εψ, εω ///

Ζ ζ, ζω /// 

Η η, ηω /// 

Θ θ, θω /// 

Ι ι, ιχ ///

Κ Κ, κα /// κα, κατ /// κατ, καυ, κε, κη, κι, κλ, κο /// κο, κρ, κυ, κω /// 

Λ, Λ, λα, λω ///
Μ, Μ, μα, με /// με, μη, μι, μο, μω /// 

Ν, Ν, νω /// 

Ξ, Ξ, ξω /// 

Ο, ο, ομ /// ομ, ωψ ///

Π, π, πα /// πα, πε /// πε, πη, πι, πλ, πν, πο /// πο, πρ /// πρ, προ, /// προ, πτ, πυ, πω ///

Ρ, ρ, ρω /// 

Σ, σ, σα, σε, ση, σθ, σι, σκ, σμ, σο, σπ, στ /// στ, συ /// συ, σφ, σχ, σω ///

Τ, τ, τα, τω /// 

Υ, υ, υω /// 

Φ, φ, φω /// 

Χ, χ, χω /// 

Ψ, ψ, ψω /// 

Ω, ω, ωω ///

πηγή-stipsi.gr

Διαβάστε περισσότερα... »

Tα πιο διάσημα πειράματα σκέψης

Τα πειράματα δε γίνονται μόνο μέσα στα εργαστήρια, ούτε καν στον φυσικό κόσμο που μας περιβάλλει, προκαλώντας μας συνεχώς να λύσουμε τα μυστήρια του.

Τα πειράματα γίνονται μέσα στο νου των ανθρώπων πρώτα από όλα κι από κει ξεκινούν το ταξίδι τους για να δοκιμαστούν και να εφαρμοστούν οπουδήποτε αλλού. Κάποια δε από αυτά, παραμένουν εκεί που γεννήθηκαν: στη χώρα του νου. Εκεί λοιπόν θα περιηγηθούμε διαβάζοντας τα πιο διάσημα τέτοια πειράματα σκέψης, που άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο μας.

Οι μπάλες του Γαλιλαίου

Σε αντίθεση με τα όσα έχουμε διδαχτεί στο σχολείο, το πιθανότερο είναι ότι ο Γαλιλαίος δεν πετούσε μπάλες από τον πύργο της Πίζας. Εφάρμοσε το πείραμα της βαρύτητας στο εργαστήριο του νου του. Οι σύγχρονοί του στον 16ο αιώνα πίστευαν ότι τα πιο βαριά αντικείμενα πέφτουν γρηγορότερα απ” ότι τα πιο ελαφριά. 

Έτσι ο Γαλιλαίος φαντάστηκε μία βαριά μπάλα που ήταν δεμένη μέσω ενός σκοινιού με μία ελαφριά μπάλα. Θα μπορούσε η ελαφριά μπάλα να δημιουργήσει μία έλξη στη βαριά και να καθυστερήσει την πτώση της; Όχι, συμπέρανε. Θα χτυπούσαν το έδαφος ταυτόχρονα.

Η γάτα του Schrοedinger

Μία γάτα είναι κλεισμένη σε ένα καλά σφραγισμένο και μονωμένο κουτί που περιέχει ραδιενεργό υλικό, έναν μετρητή Geiger και έναν μηχανισμό που είναι ρυθμισμένος να απελευθερώνει δηλητήριο εάν χτυπήσει ένα φωτόνιο στο σύστημα. 

Σύμφωνα με τον Schrφdinger, η γάτα μέσα στο κουτί δεν είναι ούτε ζωντανή αλλά ούτε και νεκρή, αλλά υπάρχει συγχρόνως και στις δύο αυτές πιθανές καταστάσεις. Οι δύο αυτές πιθανές καταστάσεις καταρρέουν σε μία (η γάτα είναι είτε νεκρή είτε ζωντανή) μόλις παρατηρηθεί το φαινόμενο από κάποιον παρατηρητή. 

Μέχρι να γίνει όμως αυτό, η κατάσταση του συστήματος εμπεριέχει συγχρόνως και τις δύο πιθανότητες. Το νοητικό αυτό πείραμα προτάθηκε το 1935 από τον Erwin Schrφdinger με στόχο να εξετάσει την κβαντική απροσδιοριστία σε ένα μακροσκοπικό φαινόμενο.

Το κινέζικο δωμάτιο του Searle

Ένας άνθρωπος βρίσκεται μόνος του μέσα σε ένα δωμάτιο. Κάποιος που βρίσκεται έξω από το δωμάτιο, του σπρώχνει κάτω από την πόρτα χαρτιά στα οποία είναι γραμμένο κείμενο στα κινέζικα. Ο άνθρωπος του δωματίου δε γνωρίζει κινέζικα, αλλά έχει ένα βιβλίο το οποίο αντιστοιχίζει τις κατάλληλες αποκρίσεις στα κινέζικα, που ταιριάζουν με τα κείμενα που εισέρχονται στο δωμάτιο. 

Έτσι, για κάθε κείμενο που λαμβάνει στέλνει έξω την κατάλληλη απάντηση. Για έναν εξωτερικό παρατηρητή, φαίνεται ότι ο άνθρωπος του πειράματος γνωρίζει κινέζικα. Το νοητικό αυτό πείραμα προτάθηκε το 1980 από τον φιλόσοφο John Searle, με σκοπό να καταρρίψει τις θεωρίες που υποστήριζαν την τεχνητή νοημοσύνη. Ο επεξεργαστής ενός υπολογιστή όπως και ο άνθρωπος του πειράματος στερείται κατανόησης του τι κάνει και γι” αυτόν το λόγο δεν έχει πραγματική νοημοσύνη.

Οι χελώνες του Hawking

Το διάσημο βιβλίο του Stephen Hawking “Το χρονικό του Χρόνου” ξεκινάει με την ιστορία ενός επιστήμονα που δίνει μια διάλεξη για την αστρονομία. Τελειώνοντας την ομιλία του, μία ηλικιωμένη γυναίκα σηκώνεται και επιμένει ότι η θεωρία που πρότεινε ο επιστήμονας είναι λανθασμένη: η γη δεν είναι στρογγυλή και ούτε γυρίζει γύρω από τον ήλιο. Αντίθετα, είναι μία επίπεδη επιφάνεια που στηρίζεται στην πλάτη μιας γιγάντιας χελώνας. 

Ο επιστήμονας τη ρώτησε, που στηρίζεται η χελώνα αυτή και η γυναίκα δήλωσε ότι στηρίζεται σε μία άλλη χελώνα κι εκείνη σε μία ακόμα και ούτω καθ” εξής. Ο Stephen Hawking χρησιμοποίησε την ιστορία αυτή για να συστήσει στους κοσμολόγους να προσέχουν, ώστε να μην χρησιμοποιούν ατεκμηρίωτες θεωρίες ως αποδείξεις για άλλες θεωρίες που δε μπορούν να αποδειχθούν.

Ο Einstein και η ακτίνα του φωτός

Όταν ο Einstein ήταν 16 χρονών, φανταζόταν ότι κυνηγάει μία ακτίνα φωτός μέχρι να την πιάσει. Μόλις θα γινόταν αυτό, το κύμα του φωτός θα “πάγωνε’. Αυτό όμως ήταν απίθανο σύμφωνα με τη φυσική της εποχής του. 

Η επιμονή του αυτή να λύσει το συγκεκριμένο πρόβλημα με το κυνήγι της ακτίνας του φωτός, ήταν η αιτία που τον οδήγησε στην Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας. Ίσως αυτή η ιστορία να φαίνεται αρκετά περίεργη, για να μπορεί να δικαιολογήσει πως έγινε η σύλληψη της Θεωρίας από αυτό το νοητικό πείραμα. Οι φυσικοί εξακολουθούν να διαφωνούν σχετικά με αυτό το ζήτημα.

Οι μαϊμούδες του Borel

Παραλλαγές του νοητικού αυτού πειράματος είναι πολύ παλιές, φτάνοντας μέχρι την αρχαία Ελλάδα. Η σύγχρονη εκδοχή του θεωρήματος που αφορά το άπειρο προτάθηκε το 1913 από τον γάλλο μαθηματικό Emile Borel. 

Η υπόθεση έχει ως εξής: ένας άπειρος αριθμός από μαϊμούδες που θα χτυπούν συνεχώς τα δάχτυλά τους σε γραφομηχανές για άπειρο χρόνο, είναι σχεδόν σίγουρο ότι κάποτε θα καταφέρουν να γράψουν όλα τα έργα του Shakespeare. Φαίνεται απίθανο, γιατί ο νους μας πολύ δύσκολα μπορεί να συλλάβει την έννοια του απείρου. Αλλά από μαθηματικής απόψεως ισχύει.

Ο δαίμων του Maxwell

Το 1867 ο James Clerk Maxwell φαντάστηκε δύο θαλάμους, τον Α και τον Β, κάθε ένας από τους οποίους θα ήταν γεμάτος με αέριο στην ίδια θερμοκρασία και μεταξύ τους θα υπήρχε μία πόρτα. Ως θυρωρό στην πόρτα αυτή φαντάστηκε ένα δαίμονα, που χωρίς να παράγει ούτε καν το απειροελάχιστο έργο, θα επέτρεπε στα γρηγορότερα κινούμενα σωματίδια να περάσουν από τον Α στον Β θάλαμο και στα πιο αργά να περάσουν από τον Β στον Α. 

Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, η ταχύτητα των σωματιδίων (και επομένως η θερμοκρασία) θα έχει αυξηθεί στο θάλαμο Β. Το απίθανο αυτό πείραμα σκέψης χρησιμοποιήθηκε για να στηρίξει τον δεύτερο θερμοδυναμικό νόμο.
πηγή-forcleveronly

Διαβάστε περισσότερα... »

Ανθρώπινα Ανήθικα Πειράματα

Από την «Τερατώδη Μελέτη» στις «Θεραπείες αποστροφής» και το «Εργαστήριο δηλητηρίου»...

Όταν ο άνθρωπος κακοποιεί τους συνανθρώπους του χωρίς τύψεις και δεύτερες σκέψεις. Ο ανθρώπινος πειραματισμός βέβαια και η κλινική ηθική έχουν εξελιχθεί με τα χρόνια.

Γιατί δεν είναι πολύ παλιά οι εποχές που χρησιμοποιούνταν ως πειραματικά υποκείμενα φυλακισμένοι, σκλάβοι και άνθρωποι του περιθωρίου.

Ούτε και απέχουμε τόσο από τα χρόνια που φωτισμένοι γιατροί δοκίμαζαν στον εαυτό τους τα πειράματά τους, απρόθυμοι να ρισκάρουν τις ζωές των άλλων. Για τον αυτο-πειραματισμό έχουμε μιλήσει και παλιότερα, με επιστήμονες που έγιναν αυτοβούλως πειραματόζωα του εαυτού τους.

Με αυτά υπόψη, ας δούμε 10 διαβόητες υποθέσεις πειραμάτων σε ανθρώπους, με την ελπίδα ότι έχουμε διδαχθεί ως ανθρωπότητα για την ανηθικότητα της πράξης αλλά και τη μεθοδολογικά παρακινδυνευμένη επιστημονική γνώση που αποκτιέται από τέτοιες αντιδεοντολογικές πρακτικές…

Πείτε τα αντιδεοντολογικά, ανήθικα και απαγορευμένα, πείτε τα φρικιαστικά, αποτρόπαια και στυγερά, και θα έχετε σε όλα δίκιο.

Γιατί είναι πράγματι ακριβώς αυτό: όταν ο άνθρωπος μετατρέπεται σε κτήνος για «επιστημονικούς» σκοπούς και «ερευνητικές» ανάγκες.

Το Πείραμα του Στάνφορντ

Το περίφημο «Stanford Prison Experiment» ήταν μια ψυχολογική δοκιμασία που σχεδιάστηκε για να μελετήσει τις ανθρώπινες αντιδράσεις σε κατάσταση εγκλεισμού αλλά και τις συμπεριφορικές αλλαγές τόσο των τροφίμων όσο και των δεσμοφυλάκων. 

Το πείραμα εκτελέστηκε το 1971 από ομάδα ερευνητών, με επικεφαλής τον διαπρεπή ψυχολόγο Φιλίπ Ζιμπαρντό, στο υπόγειο του τμήματος Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Στάνφορντ, που είχε μετατραπεί κατάλληλα σε φυλακή. 

Προπτυχιακοί φοιτητές χρησιμοποιήθηκαν εθελοντικά ως πειραματικά υποκείμενα και στις δύο συνθήκες (φύλακες / κρατούμενοι): τόσο οι τρόφιμοι όσο και οι δεσμοφύλακες υιοθέτησαν σχεδόν αμέσως τους νέους τους ρόλους, υπερβαίνοντας τις αντιδράσεις που προέβλεπε η ψυχολογική δοκιμασία, καταλήγοντας σε επικίνδυνες και ακραίες καταστάσεις. 

Το 1/3 των «δεσμοφυλάκων» επέδειξαν «αυθεντικές» (όπως σχολιάζεται στο πείραμα) σαδιστικές τάσεις, με τους περισσότερους «κρατουμένους» να τραυματίζονται ψυχολογικά (και να κακοποιούνται σωματικά), ωθώντας τον Ζιμπαρντό να εγκαταλείψει άρον-άρον το πείραμα…

Η Τερατώδης Μελέτη

Την ονόμασαν «Monster Study» και όχι άδικα: επρόκειτο για μια πειραματική δοκιμασία που θα τέσταρε μια νέα θεωρία για τον παιδικό τραυλισμό. Το πείραμα εκτελέστηκε σε 22 ορφανά παιδιά του Ντάβενπορτ της Αϊόβα και διεξήχθη το 1939 από τον Wendell Johnson του Πανεπιστήμιου της Αϊόβα. 

Αφού χώρισε τα παιδιά σε πειραματικές ομάδες μέσα σε ελεγχόμενες συνθήκες, ο Johnson χορήγησε θετική θεραπεία λόγου στα μισά παιδιά, υμνώντας την ευχέρεια της ομιλίας τους, και αρνητική θεραπεία στα άλλα, κατακρίνοντάς τα βάρβαρα για κάθε προφορικό λάθος που μπορεί να έκαναν, αποκαλώντας τα «κεκέδες». Τι βρήκε; 

Ότι πολλά από τα παιδιά που δεν υπέφεραν αρχικά από διαταραχές λόγου και είχαν δεχτεί τον αρνητικό πειραματικό χειρισμό απέκτησαν αρνητικά ψυχολογικά χαρακτηριστικά, ενώ κάποια από αυτά εμφάνισαν διαταραχές λόγου που σε κάποιες περιπτώσεις διατηρήθηκαν σε ολόκληρη τη ζωή τους. 

Το παρατσούκλι «Monster Study» αποδόθηκε στην έρευνα από συναδέλφους του Johnson που είχαν αποτροπιαστεί από το γεγονός ότι επιδόθηκε σε πείραμα με ορφανά παιδιά για να αποδείξει τη θεωρία του! Το πείραμα παρέμεινε μάλιστα μυστικό για πολλά χρόνια, για να μην αμαυρωθεί η φήμη του επιστήμονα, με το Πανεπιστήμιο της Αϊόβα να απολογείται δημόσια για τη δοκιμασία το 2001…

Το Σχέδιο 4,1

Με κωδικό όνομα «Project 4.1» σχεδιάστηκε μια ιατρική δοκιμασία από τις Αρχές των ΗΠΑ για εκείνους τους κατοίκους των νησιών Marshall που είχαν εκτεθεί σε μεγάλες δόσεις ραδιενέργειας από την πυρηνική δοκιμή Castle Bravo της 1ης Μαρτίου 1954 στην ατόλη του Μπικίνι. Στην πρώτη δεκαετία της δοκιμής, τα αποτελέσματα της πυρηνικής έκρηξης ήταν ασαφή και διφορούμενα, χωρίς να είναι στατιστικά δυνατό να συσχετιστεί η έκθεση στη ραδιενέργεια με προβλήματα υγείας: παρά τον αυξημένο αριθμό κρουσμάτων αποβολών και δύσμορφων γεννήσεων, δεν προέκυπτε στατιστική σημαντικότητα. 

Στις δεκαετίες που ακολούθησαν ωστόσο οι επιπτώσεις της πυρηνικής έκρηξης ήταν αναντίρρητες: μέχρι το 1974, το 1/3 των παιδιών είχε εμφανίσει νεοπλασματικές ασθένειες, με τις κυβερνητικές υπηρεσίες να περιορίζονται να δηλώσουν πως γνώριζαν ήδη τις τραγικές επιπτώσεις της πυρηνικής ενέργειας για την υγεία του πληθυσμού που έχει εκτεθεί στην καταστρεπτική της δράση. 

Όσο για το ίδιο το πείραμα, που οδήγησε σε μεγαλύτερη κατανόηση των επιπλοκών της υγείας των θυμάτων του πυρηνικού ολέθρου, θεωρήθηκε από τους συμμετέχοντες ότι τους είχαν συμπεριφερθεί ως πειραματόζωα και ινδικά χοιρίδια σε πυρηνικό πείραμα…

Το Σχέδιο MKULTRA

Το «Project MKULTRA» ή «MK-ULTRA» ήταν το κωδικό όνομα για το απόρρητο ερευνητικό πρόγραμμα της CIA για τον έλεγχο του ανθρώπινου νου, που ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του ’50 και συνεχίστηκε τουλάχιστον μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’60. Η προσπάθεια χειραγώγησης της νοητικής κατάστασης των υποκειμένων και η προσδοκώμενη αλλαγή της εγκεφαλικής τους λειτουργίας συντελέστηκε μέσω της αθρόας χορήγησης ναρκωτικών και παραισθησιογόνων ουσιών, αλλά και άλλων «μεθοδολογιών». 

Περίφημη είναι η χορήγηση LSD στους υπαλλήλους της CIA, σε στρατιωτικό προσωπικό, κυβερνητικούς παράγοντες, ιερόδουλες, ψυχασθενείς αλλά και μέλη του γενικού πληθυσμού για να μελετήσουν τις αντιδράσεις των «κατηγοριών» αυτών στην ψευδαισθησιακή δράση της ουσίας. Κανείς δεν γνώριζε βέβαια ότι υποβαλλόταν σε χρήση ναρκωτικών ουσιών, με την ίδια τη στρατολόγηση πειραματικών υποκειμένων να είναι επίσης παράνομη. 

Η CIA έφτασε μέχρι και στο σημείο να λειτουργήσει μια σειρά οίκων ανοχής για να στρατολογήσει άντρες που θα ντρέπονταν να δημοσιοποιήσουν τα γεγονότα: τους χορηγούσαν εν αγνοία τους LSD και άλλες ουσίες και κατέγραφαν τις αντιδράσεις τους μαγνητοσκοπώντας τις ερωτικές περιπτύξεις. Το 1973, ο διευθυντής της CIA, Richard Helms, παρήγγειλε την καταστροφή των φακέλων του MKULTRA, αφήνοντας τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες του πειράματος στο σκοτάδι…

Οι Θεραπείες Αποστροφής

Οι νοτιοαφρικανικές δυνάμεις του Απαρτχάιντ ανάγκασαν λευκούς ομοφυλόφιλους στρατιώτες και των δύο φύλων να υποβληθούν σε «σεξουαλική αλλαγή» κατά τις δεκαετίες του ’70 και του ’80. Τι περιλάμβανε η πειραματική δοκιμασία; Χημικό ευνουχισμό, ηλεκτροσόκ και πολλές ακόμα αντιδεοντολογικές και ανήθικες τεχνικές, με τον αριθμό των ανθρώπων που υποβλήθηκαν στην αποτρόπαιη μέθοδο να φτάνει τους 900, από το 1971-1989. 

Τα στρατιωτικά νοσοκομεία της χώρας μεταβλήθηκαν σε κολαστήρια, με το απόρρητο πρόγραμμα να προσπαθεί να εξαλείψει την ομοφυλοφιλία από τη στρατιωτική θητεία. Οι ύποπτοι για ομοφυλοφιλικές τάσεις σύρονταν βιαίως σε στρατιωτικά ψυχιατρεία, με αυτούς που δεν μπορούσαν να «θεραπευτούν» με φάρμακα(!) να υποβάλλονται σε θεραπείες αποστροφής: ορμονοθεραπείες, βαριά ηλεκτροσόκ και άλλες ριζοσπαστικές «ψυχιατρικές» μεθόδους, που περιλάμβαναν χημικό ευνουχισμό του υποκειμένου ή ακόμα και εγχειρίσεις αλλαγής φύλου. 

Ο επικεφαλής των φρικτών μεθόδων αποστροφής Dr. Aubrey Levin, ζει σήμερα στην Αυστραλία και είναι αξιοσέβαστο μέρος της παγκόσμιας ψυχιατρικής κοινότητας…

Τα Πειράματα της Βόρειας Κορέας

Οι υποθέσεις ανθρώπινων πειραματισμών που έγιναν σε εγκαταστάσεις της Βόρειας Κορέας είναι πολυάριθμες, με τους μελετητές να τις συγκρίνουν με τα αποτρόπαια ναζιστικά πειράματα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η κατάφωρη καταπάτηση των δικαιωμάτων των φυλακισμένων στη χώρα είναι κοινός τόπος για τη Βόρεια Κορέα, με την απάνθρωπη μεταχείριση των τροφίμων και την παράνομη μετατροπή τους σε πειραματικά υποκείμενα. 

Πενήντα υγιείς φυλακισμένες εξαναγκάστηκαν να καταναλώσουν δηλητηριασμένα φύλλα λάχανου, παρά τις φρικτές κραυγές όσων είχαν ήδη δοκιμάσει: 20 λεπτά μετά, όλες τους ήταν νεκρές, με το αίμα να αναβλύζει από κάθε κοιλότητα του σώματός τους. Η άρνηση μάλιστα να «συμμετέχει» ένας κρατούμενος στη δοκιμασία που έχει επιλεχθεί σημαίνει αυτομάτως την καταδίκη του, αλλά και της οικογένειάς του. 

Αναφορές υπάρχουν -από επιζήσαντες κυρίως- για παράνομα εργαστήρια εφοδιασμένα με θαλάμους αερίων, όπου τα υποκείμενα υποβάλλονται σε πειράματα βιολογικού πολέμου. Συχνά μάλιστα ο πειραματικός χειρισμός περιλαμβάνει ολόκληρες οικογένειες, οι οποίες υποβάλλονται σε τεχνικές νευρο-βιολογικού πολέμου, με τους «επιστήμονες» να παρακολουθούν τον φριχτό θάνατό τους, καταγράφοντας τις αντιδράσεις αλλά και την αποτελεσματικότητα του χειρισμού. Συμβαίνει ακόμα…

Το «Εργαστήριο Δηλητηρίου» 
της Σοβιετικής Ένωσης

Το «Εργαστήριο Δηλητηρίου» των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών, επίσης γνωστό ως Εργαστήριο 1, Εργαστήριο 2 ή «Θάλαμος», ήταν μια σειρά μυστικών εγκαταστάσεων για την έρευνα και ανάπτυξη δηλητηρίων και νέων μεθόδων εξόντωσης. 

Οι σοβιετικοί έλεγξαν εδώ μια μεγάλη ποικιλία δηλητηριωδών ουσιών και αερίων σε φυλακισμένους, αντιφρονούντες συνήθως, με στόχο την παραγωγή ενός άγευστου και άοσμου χημικού που θα παρέμενε μη ανιχνεύσιμο μετά τον θάνατο. Τα δηλητήρια παρουσιάζονταν μάλιστα ως «θεραπείες», με τους τροφίμους να μην έχουν άλλη επιλογή από το να τα δοκιμάσουν. 

Τελικά, το πολυπόθητο δηλητήριο με τις επιδιωκόμενες ιδιότητες παράχθηκε, το περίφημο C-2, έπρεπε λοιπόν να δοκιμαστεί και πάλι στους φυλακισμένους: οι σοβιετικές «επιστημονικές» αναφορές κάνουν λόγο ακόμα και για φυσική αλλαγή του υποκειμένου, με το θύμα να γίνεται πιο κοντό σε μέγεθος, να εξασθενεί αμέσως, να παραμένει ήρεμο και αμίλητο μέχρι να το βρει ο θάνατος μέσα σε 15 λεπτά. 

Ο επικεφαλής του προγράμματος μάλιστα, βιοχημικός Grigory Mairanovsky, δοκίμασε το νέο δηλητήριο σε μια μεγάλη ποικιλία ανθρώπων διαφόρων ηλικιών και κατηγοριών, για να έχει μια πληρέστερη εικόνα της δράσης του. Πέρα από τα φρικτά πειράματα, μια σειρά από άνθρωποι εκτελέστηκαν προσωπικά από τον Mairanovsky με άλλα δηλητήρια…

Η Έρευνα για τη Σύφιλη

Η «Tuskegee Syphilis Study» ήταν μια συνεχόμενη κλινική δοκιμασία που διενεργήθηκε από το 1932-1972 στο Tuskegee της Αλαμπάμα, στην οποία 399 ασθενείς από τη νόσο (και άλλοι 201 υγιείς άνθρωποι για την ομάδα ελέγχου), όλοι τους φτωχοί αφρο-αμερικανοί εργάτες, αντιμετωπίστηκαν κυριολεκτικά ως ινδικά χοιρίδια.

Η έρευνα έγινε διαβόητη εξαιτίας ακριβώς του γεγονότος ότι δεν έλαβε υπόψη της τους ανθρώπους και τη δοκιμαζόμενη υγεία τους και θα οδηγούσε σε δραστικές αλλαγές στον τρόπο προστασίας των υποκειμένων σε κλινικές δοκιμασίες. 

Οι άνθρωποι που «γράφτηκαν» στο πρόγραμμα δεν ενημερώθηκαν για τη διάγνωση, ούτε έλαβαν πληροφόρηση για την κατάσταση της υγείας τους: τους είπαν απλώς ότι έχουν «κακό αίμα» και τους δελέασαν με δωρεάν αγωγές, δωρεάν μεταφορές στην κλινική, δωρεάν γεύματα, ακόμα και ασφαλιστική κάλυψη σε περίπτωση θανάτου. 

Το 1932, η καθιερωμένη θεραπεία της σύφιλης ήταν τοξική και επικίνδυνη και το πείραμα είχε σκοπό να καθορίσει ακριβώς αυτό: αν η αγωγή ήταν δηλαδή αποτελεσματική. Για τον λόγο αυτό, πολλοί από τους συμμετέχοντες δεν έλαβαν πραγματική θεραπεία (παρά μόνο placebo αγωγή), στην προσπάθεια να καταγραφούν οι θανατηφόρες συνέπειες της νόσου. Μέχρι το τέλος της έρευνας, μόνο 74 από τα υποκείμενα ήταν ακόμα στη ζωή…

Η Μονάδα 731

Η διαβόητη «Μονάδα 731» ήταν ένα απόρρητο πρόγραμμα έρευνας για βιολογικό και χημικό πόλεμο του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Στρατού, το οποίο περιλάμβανε φονικές ανθρώπινες δοκιμασίες. Το πρόγραμμα εγκαινιάστηκε κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Κινεζο-Ιαπωνικού Πολέμου (1937-1945) και συνεχίστηκε σε όλο τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και ήταν υπεύθυνο για τα φριχτότερα εγκλήματα πολέμου που έγιναν ποτέ από τις ιαπωνικές δυνάμεις. 

Οι φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν από τον διοικητή Shiro Ishii και τους υπεύθυνους της πειραματικής δοκιμασίας στη Μονάδα 731 περιλάμβαναν: ανατομία ζωντανών ανθρώπων (ακόμα και σε εγκύους, οι οποίες μάλιστα κυοφορούσαν τα παιδιά των ίδιων των «γιατρών», μέσω βιασμών), ακρωτηριασμό ανθρώπινων μελών και επανακόλλησή τους σε άλλα μέρη του σώματος, ψύξη και απόψυξη ανθρώπινων σωμάτων, αλλά και χρήση των φυλακισμένων ως ζωντανές μαρτυρίες στη δράση χειροβομβίδων και φλογοβόλων. 

Οι χειρισμοί αφορούσαν ακόμα και σε ηθελημένη μόλυνση των αιχμαλώτων πολέμου με βιολογικούς παράγοντες (μασκαρεμένους ως εμβόλια) για να μελετηθούν οι συνέπειες στον ανθρώπινο οργανισμό. Η τελική λίστα των φρικαλεοτήτων ξεπερνά πραγματικά την ανθρώπινη φαντασία και δεν είναι σκόπιμο να αναφερθούν αναλυτικότερα. 

Αυτό που αξίζει ίσως να αναφερθεί είναι ότι ο διοικητής του κολαστηρίου Shiro Ishii πήρε χάρη από τις αμερικανικές δυνάμεις κατοχής της Ιαπωνίας στο τέλος του πολέμου και δεν πέρασε ούτε λεπτό στη φυλακή για τα κακουργήματά του, μέχρι και τον θάνατό του σε ηλικία 67 ετών…

Τα Πειράματα των Ναζί

Τα περιβόητα ναζιστικά πειράματα σε ανθρώπους ήταν κυρίως ιατρικά πειράματα που γίνονταν σε τεράστιους αριθμούς θυμάτων μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του χιτλερικού καθεστώτος κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. 

Στο Άουσβιτς, κάτω από τη διοίκηση του Dr. Eduard Wirths, επιλεγμένοι τρόφιμοι υποβάλλονταν σε πολυάριθμα πειράματα με σκοπό να αποκτηθεί γνώση που θα βοηθούσε το ναζιστικό στρατιωτικό προσωπικό να ανταποκρίνεται καλύτερα σε συνθήκες μάχης ή, αντιθέτως, θα αποδείκνυε τη ρατσιστική ιδεολογία του Τρίτου Ράιχ. 

Τότε ήταν που εγκαινιάστηκαν τα διαβόητα πειράματα σε δίδυμα αδελφάκια, για να φανούν οι ομοιότητες και οι διαφορές στη γενετική και την ευγονική των παιδιών. Η ηγετική φιγούρα ωστόσο των ναζιστικών πειραματικών κτηνωδιών ήταν ο Dr. Josef Mengele, ο οποίος δοκίμασε τις θεωρίες του σε περισσότερα από 1.500 ζεύγη διδύμων, με μόνο 200 από τα 3.000 παιδιά να επιβιώνουν από τις «έρευνές» του. 

Δεν ήταν ωστόσο μόνο ο Mengele: το 1942, η Luftwaffe διεξήγαγε μια σειρά από πειράματα για την υποθερμία, υποβάλλοντας τα υποκείμενα σε δριμύ ψύχος και παγωμένα νερά για ώρες, με μοιραίες επιπτώσεις για την υγεία τους. Επίσης, από τον Ιούλιο του 1942 έως τον Σεπτέμβριο του 1943, οι Ναζί ερεύνησαν εξονυχιστικά την αποτελεσματικότητα της σουλφοναμίδης, ενός συνθετικού μικροβιακού παράγοντα. 

Πλήγωναν λοιπόν τα θύματά τους και τα μόλυναν κατόπιν με βακτήρια, όπως ο στρεπτόκοκκος και ο τέτανος, αλλά και κομμάτια γυαλιών, χορηγώντας ταυτόχρονα σουλφοναμίδη και άλλες ουσίες για να καθοριστεί η αποδοτικότητά τους ως θεραπευτικά μέσα. 

Πώς να χωρέσει ο ανθρώπινος νους την ανείπωτη φρίκη και τη βάρβαρη κτηνωδία της ναζιστικής πρακτικής των ανθρώπινων πειραμάτων, με τους αριθμούς των θυμάτων να μην αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας για τη μαζικότητα και τη γενίκευση της πρακτικής…

πηγή-forcleveronly

Διαβάστε περισσότερα... »

Τέσσερα παράξενα πειράματα, που δεν πρέπει ποτέ να επαναληφθούν

1. The Real World: Mental Hospital Edition

Πρόκειται για την αληθινή ιστορία τριών σχιζοφρενών, που πίστευαν ότι ήταν ο Ιησούς Χριστός. Δεν πέρασε πολύς καιρός πριν σταματήσουν να είναι ευγενικοί και αρχίσουν να τρελαίνονται πραγματικά. Το 1959, ο κοινωνικός ψυχολόγος Milton Rokeach θέλησε να δοκιμάσει τη δύναμη της αυταπάτης. Έτσι, πήρε τρεις ασθενείς, οι οποίοι υποστήριζαν πως ήταν ο Ιησούς Χριστός, και τους έβαλε να ζουν μαζί στο ψυχιατρείο του Μίτσιγκαν για δύο χρόνια.

Ο Rokeach ήλπιζε πως οι «Χριστοί» θα τα παρατούσαν μόλις έρχονταν σε αντιπαράθεση μεταξύ τους. Αλλά δεν έγινε έτσι. Στην αρχή, οι τρεις άνδρες συνεχώς μάλωναν για το ποιος ήταν ο ιερότερος. Σύμφωνα με τον Rokeach, ο ένας απ’ αυτόυς φώναξε, "Πρέπει να με λατρεύετε!" και ένας άλλος του απάντησε, «Εσείς πρέπει να με λατρεύετε! Εσύ είσαι ένα τέρας! Καλύτερα να ζήσεις τη ζωή σου και να δεις τα πράγματα όπως είναι!"

Ανίκανοι να γυρνούν και το άλλο μάγουλο, οι τρεις «Χριστοί» συχνά πιάνονταν στα χέρια. Τελικά, ο ένας πίστευε, πως οι άλλοι δύο ήταν ψυχικά ασθενείς, ενώ ένας άλλος ισχυρίστηκε πως οι σύντροφοι του ήταν νεκροί και ότι τους εγχείρησαν μηχανές.

Αλλά συμπεριφορά των τριών δεν είναι καν το πιο περίεργο μέρος της ιστορίας. Το πιο παράξενο ήταν ο τρόπος που ο Rokeach προσπάθησε να τους χειραγωγήσει. Στο πλαίσιο του πειράματος, ο ψυχολόγος ήθελε να δει πόσο εδραιωμένες ήταν οι αυταπάτες και στους τρεις. Για παράδειγμα, ο ένας απ’ αυτούς, ο Leon, πίστευε ότι ήταν παντρεμένος με κάποια που ονόμαζε Madame Yeti Woman, που είχε ύψος 2 μέτρα και ζύγιζε 91 κιλά, απόγονος ενός ινδικού χοιριδίου και ενός αρουραίου Jerboa. 

Έτσι, ο Rokeach έγραφε ερωτικά γράμματα από την Madame Yeti Woman στον Leon, τα οποία είχαν οδηγίες που ζητούσαν από τον Leon να τραγουδάει το "Onward Christian Soldiers" στις συνεδριάσεις της ομάδας και να καπνίζει μια συγκεκριμένη μάρκα τσιγάρων. Ο Leon ήταν τόσο συγκινημένος από την προσοχή της φανταστικής συζύγου του που ξεσπούσε σε κλάματα μόλις έπαιρνε τα γράμματα. Αλλά όταν η «σύζυγος», του ζήτησε να αλλάξει το όνομά του, ο Leon αισθάνθηκε πως αμφισβητούνταν η ταυτότητά του. Ήταν έτοιμος να πάρει διαζύγιο, όταν τελικά ο Rokeach σταμάτησε το πείραμα.

Στο τέλος της διετούς παραμονής τους, ακόμα και οι τρεις τους πίστευαν ότι ήταν ο μοναδικός Υιός του Θεού. Στην πραγματικότητα, ο Rokeach κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η φανταστική τους ταυτότητα μπορεί να ισχυροποιήθηκε περισσότερο απ’ όταν βρέθηκαν μεταξύ τους. 

20 χρόνια αργότερα, ο γιατρός παραιτήθηκε των μεθόδων του, γράφοντας, «δεν είχα κανένα δικαίωμα, ακόμα και στο όνομα της επιστήμης, να παίζω τον Θεό και να επηρεάζω όλο το 24ωρο την ζωή τους».

2. Καταστροφικός ταύρος

Το 1963, ο Δρ Χοσέ Ντελγάδο μπήκε σε μια αρένα ταυρομαχίας στην Κόρδοβα της Ισπανίας, με ένα ταύρο 250 κιλών, ονόματι Lucero. Ο νευροφυσιολόγος από το Πανεπιστήμιο του Yale δεν ήταν ταυρομάχος, αλλά είχε ένα σχέδιο: να ελέγξει το μυαλό του ταύρου.

Ο Ντελγάδο ήταν μέλος μιας μικρής ομάδας ερευνητών που ανέπτυσσε ένα νέο είδος θεραπείας με ηλεκτροσόκ. Στην αρχή, οι ερευνητές θα εμφύτευαν μικροσκοπικά καλώδια και ηλεκτρόδια στο κρανίο. Έπειτα, θα έστελναν ηλεκτρικά κύματα σε διάφορα μέρη του εγκεφάλου, προκαλώντας συναισθήματα και κινήσεις του σώματος. Στόχος τους ήταν να αλλάξουν τη νοητική κατάσταση του ασθενούς, αφυπνίζοντας την κατάθλιψη και ηρεμώντας την διέγερση. 

Αλλά ο Ντελγάδο ανέπτυξε το "stimoceiver." Το τσιπ, το οποίο είχε περίπου το μέγεθος ενός κέρματος, θα μπορούσε να μπει στο κεφάλι του ασθενούς και να λειτουργεί με τηλεχειρισμό. Ο Ντελγάδο οραματίστηκε πως η τεχνολογία θα οδηγούσε τελικά σε μια «κοινωνία psychocivilized», στην οποία ο καθένας θα μπορούσε να μετριάσει τις αυτοκαταστροφικές τάσεις του με το πάτημα ενός κουμπιού.

Για αρκετά χρόνια, ο Ντελγάδο πειραματίστηκε σε πιθήκους και γάτες, κάνοντας τες να χασμουριούνται, να τσακώνονται, να παίζουν, να αναπαράγονται και να κοιμούνται, όλα από το τηλεχειριστήριο. Ενδιαφερόταν ιδιαίτερα στη διαχείριση του θυμού. Σε ένα πείραμα, εμφύτευσε ένα τσιπ σε μια άγρια μαϊμού. Ο Ντελγάδο έδωσε το τηλεχειριστήριο στην μαϊμού που έβαλε μέσα στο κλουβί για να ζευγαρώσει με την άγρια μαϊμού, και η οποία γρήγορα κατάλαβε ότι αν πατούσε το κουμπί θα ηρεμούσε τη φίλη του.

Η επόμενη πρόκληση του ήταν να πειραματιστεί με τους ταύρους στην Ισπανία. Ξεκίνησε από την εμφύτευση τσιπ σε διάφορους ταύρους και δοκίμαζε τον εξοπλισμό κάνοντας τους να σηκώνουν τα πόδια τους, να στρέφουν το κεφάλι τους, να περπατούν σε κύκλους και να μουγκανίζουν 100 φορές στη σειρά. Τότε ήρθε η στιγμή της αλήθειας. Το 1965, ο Ντελγάδο μπήκε στην αρένα με τον Lucero -ένα άγριο ζώο διάσημο για τον θυμό του. Όταν ο Lucero όρμισε κατά πάνω του, ο Ντελγάδο χρησιμοποίησε το τηλεχειριστήριο του και έφερε το ζώο σε ένα οδυνηρό αδιέξοδο. Το χρησιμοποίησε ξανά και ο ταύρος άρχισε να κάνει κύκλους.

Η επίδειξη χαιρετίστηκε ως επιτυχία στο πρωτοσέλιδο των The New York Times, αλλά κάποιοι νευροεπιστήμονες ήταν επιφυλακτικοί. Ισχυρίστηκαν ότι, αντί να δαμάσει την επιθετικότητα του Lucero, ο Ντελγκάδο τον μπέρδεψε. Εν τω μεταξύ, παντελώς άγνωστοι άρχισαν να κατηγορούν τον Ντελγκάδο πως τους εμφύτευσε κρυφά τσιπ και ήλεγχε τις σκέψεις τους. Καθώς ο φόβος για τον έλεγχο του μυαλού αυξήθηκε κατά τη δεκαετία του 1970, ο Ντελγάδο αποφάσισε να επιστρέψει στην Ισπανία και να κάνει μια λιγότερο αμφιλεγόμενη έρευνα.

3. Μόνος στο σκοτάδι

Για μερικούς, η απομόνωση είναι τιμωρία. Για άλλους, είναι ένα μονοπάτι προς την επιστημονική ανακάλυψη. Στη δεκαετία του 1960, στο αποκορύφωμα του αγώνα δρόμου για το διάστημα, οι επιστήμονες ήταν περίεργοι στο πώς θα χειριζόντουσαν οι άνθρωποι τα ταξίδια στο διάστημα και το να ζουν σε καταφύγια. Θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν την ακραία απομόνωση σε περιορισμένο χώρο; 

Χωρίς Ήλιο, πως θα ήταν ο κύκλος της ζωής μας; Ο Michel Siffre, ένας 23χρονος Γάλλος γεωλόγος, αποφάσισε να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα του Ψυχρού Πολέμου κάνοντας ένα πείραμα με τον εαυτό του. Για δύο μήνες το 1962, έζησε σε πλήρη απομόνωση, θαμμένος 114 μέτρα μέσα σε ένα υπόγειο παγετώνα στις γαλλο-ιταλικές Άλπεις, χωρίς ρολόι ή φως της ημέρας για να μετράει το χρόνο.

Μέσα στο σπήλαιο, οι θερμοκρασίες ήταν κάτω από το 0, με 98% υγρασία. Συνεχώς να κρυώνει και να είναι βρεγμένος, ο Siffre υπέφερε από υποθερμία, καθώς μεγάλα κομμάτια πάγου τακτικά έπεφταν γύρω από τη σκηνή του. 

Αλλά αυτές τις 63 ημέρες υπογείως, μόνο μια φορά έφτασε στην τρέλα. Μια μέρα, άρχισε να τραγουδά και να χορεύει. Εκτός από αυτό, συμπεριφέρθηκε σχετικά κανονικά.

Όταν ο Siffre βγήκε στην επιφάνεια στις 14 Σεπτεμβρίου, νόμισε πως ήταν 20 Αυγούστου. Το μυαλό του είχε χάσει την αίσθηση του χρόνου, αλλά, παραδόξως, το σώμα του όχι. Ενώ ήταν στο σπήλαιο, τηλεφωνούσε στους βοηθούς του κάθε φορά που ξυπνούσε, έτρωγε και έπεφτε για ύπνο. Όπως αποδεικνύεται, κρατούσε κατά λάθος τακτικούς κύκλους ύπνου και αφύπνισης. Μια μέση ημέρα γι’ αυτόν διαρκούσε λίγο περισσότερο από 24 ώρες. Ο Siffre ανακάλυψε πως οι άνθρωποι έχουμε εσωτερικά ρολόγια.

Η επιτυχία του πειράματος τον έκανε να διεξάγει ακόμη μια έρευνα. 10 χρόνια αργότερα, κατέβηκε μέσα σε μια σπηλιά κοντά στο Del Rio του Τέξας, για 6 μήνες, υπό την αιγίδα της NASA. Σε σύγκριση με την προηγούμενη εμπειρία του, η σπηλιά στο Τέξας ήταν ζεστή και πολυτελή. Η μεγαλύτερη ταλαιπωρία του ήταν τα ηλεκτρόδια που ήταν συνδεδεμένα στο κεφάλι του, και έπρεπε να παρακολουθούν την καρδιά, τον εγκέφαλο και τη μυϊκή δραστηριότητα του. Αλλά τα συνήθισε, και οι δύο πρώτοι μήνες ήταν εύκολοι. Έκανε πειράματα, άκουγε μουσική και διερεύνησε το σπήλαιο.

Την 79η μέρα, όμως, η λογική του άρχισε να ραγίζει. Έγινε ιδιαίτερα καταθλιπτικός, ειδικά όταν έσπασε το πικ-απ που άκουγε μουσική και η μούχλα άρχισε να καταστρέφει τα περιοδικά, τα βιβλία και τον επιστημονικό εξοπλισμό του. 

Σύντομα, σκεφτόταν την αυτοκτονία. Για μια στιγμή, βρήκε παρηγοριά στην συντροφιά ενός ποντικιού που κατά καιρούς ανακάτευε τις προμήθειες του. Αλλά όταν ο Siffre προσπάθησε να παγιδεύσει το ποντίκι με μια κατσαρόλα να το κάνει κατοικίδιο ζώο του, το συνέθλιψε τυχαία και το σκότωσε. Έγραψε στο ημερολόγιο του, "η απομόνωση με κυριεύει."

Όταν το πείραμα έφτανε στο τέλος του, μια αστραπή έστειλε ηλεκτρική ενέργεια μέσω των ηλεκτροδίων στο κεφάλι του. Αν και ο πόνος ήταν ανυπόφορος, η κατάθλιψη του είχε θαμπώσει τόσο πολύ το μυαλό του που δέχτηκε ακόμα τρία ηλεκτροσόκ πριν σκεφτεί να αποσυνδέσει τα καλώδια.

Το πείραμα στην σπηλιά του Τέξας έδωσε ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Τον πρώτο μήνα, ο Siffre είχε τακτικούς κύκλους ύπνου-αφύπνισης. Αλλά μετά, οι κύκλοι άρχισαν να διαφέρουν και κυμαίνονταν από 18-52 ώρες. Ήταν μια σημαντική ανακάλυψη, που τροφοδότησε το ενδιαφέρον για να βρεθούν τρόποι πως να προκαλείτε το τακτικούς κύκλους ύπνου-αφύπνισης στους ανθρώπους, κάτι που θα μπορούσε να αποβεί ωφέλιμο για στρατιώτες και αστροναύτες.

4. Για την αγάπη των δελφινιών

Ίσως το πιο ανησυχητικό πείραμα στην πρόσφατη ιστορία, είναι η έρευνα για τη νοημοσύνη των δελφινιών που διεξήχθη από τον νευρολόγο John C. Lilly το 1958. Ενώ εργαζόταν στο Ερευνητικό Ινστιτούτο Επικοινωνίας, ένα εργαστήριο στις Παρθένους Νήσους, ήθελε να μάθει αν τα δελφίνια μπορούν να μιλούν στους ανθρώπους. Εκείνη την εποχή, η κυρίαρχη θεωρία για την ανάπτυξη της ανθρώπινης γλώσσας θεωρούσε ότι τα παιδιά μαθαίνουν να μιλούν μέσα από συνεχή και στενή επαφή με τις μητέρες τους. Έτσι, ο Lilly προσπάθησε να εφαρμόσει την ίδια ιδέα στα δελφίνια.

Για 10 εβδομάδες το 1965, η Margaret Howe, συνεργάτης του Lilly, ζούσε με ένα δελφίνι, τον Peter. Οι δύο τους μοιράζονταν ένα πλημμυρισμένο σπίτι 2 δωματίων. Το νερό ήταν τόσο όσο να μπορεί η Margaret να κυκλοφορεί στα δωμάτια και για τον Peter να κολυμπάει. Η Margaret και ο Peter ήταν σε συνεχή αλληλεπίδραση.

Έτρωγαν, κοιμόντουσαν, δούλευαν και έπαιζαν μαζί. Η Margaret κοιμόταν σε ένα κρεβάτι εμποτισμένο σε θαλασσινό νερό και εργαζόταν σε ένα πλωτό γραφείο, έτσι ώστε το δελφίνι να μπορεί να την διακόψει όποτε ήθελε. Πέρασε, επίσης, πολλές ώρες παίζοντας μαζί του, ενθαρρύνοντας τους «ανθρωποειδές» θορύβους και προσπαθώντας να του διδάξει απλές λέξεις.
Καθώς ο χρόνος περνούσε, φάνηκε καθαρά πως ο Peter δεν ήθελε μαμά. 

Ήθελε κοπέλα. Το δελφίνι δεν έδειχνε ενδιαφέρον στα μαθήματα του, και άρχισε να ερωτοτροπεί με την Margaret. Όταν είδε πως δεν είχε ανταπόκριση, το δελφίνι εγινα βίαιο. Χτυπούσε την Margaret με τη μύτη και τα πτερύγιά του. Για λίγο, φορούσε μπότες από καουτσούκ και κρατούσε σκούπα για να απωθεί το δελφίνι. Όταν αυτό δεν έπιασε, άρχισε να τον αφήνει να βγει για να βρει άλλα δελφίνια. Αλλά η ερευνητική ομάδα άρχισε να ανησυχεί πως αν ο Peter περνούσε πολύ χρόνο με το είδος του, θα ξεχνούσε όσα ανθρώπινα είχε μάθει.

Έτσι τον γύρισαν στο σπίτι και αυτός συνέχισε να προσπαθεί να ερωτοτροπήσει με την Margaret. Αλλά αυτή τη φορά, άλλαξε την τακτική του. Αντί να την δαγκώνει, άρχισε να την φλερτάρει τρίβοντας μαλακά τα δόντια του στο πόδι της και επιδεικνύοντας τα γεννητικά του όργανα. Αυτή η τελική προσπάθεια έπιασε και η Margaret άρχισε να τον τρίβει. Όπως ήταν αναμενόμενο, έγινε πολύ πιο συνεργάσιμος με τα μαθήματα του.

Ανακαλύπτοντας ότι ένας άνθρωπος μπορεί να ικανοποιήσει τις σεξουαλικές ανάγκες ενός δελφινιού ήταν το μεγαλύτερο επίτευγμα του πειράματος. Ο Δρ Lilly συνέχισε να πιστεύει ότι τα δελφίνια μπορούν να μάθουν να μιλούν, αν τους δοθεί αρκετός χρόνος, και ήλπιζε να διεξάγει μια ετήσια μελέτη με τη Margaret και ένα άλλο δελφίνι. Όταν αποδείχθηκε ότι τι σχέδιο ήταν πάρα πολύ ακριβό, ο Lilly προσπάθησε να κάνει τα δελφίνια να μιλούν με άλλο τρόπο… δίνοντάς τους LSD. Και παρόλο που ο Lilly ανέφερε ότι είχαν «πολύ καλά ταξίδια», η φήμη του στην ακαδημαϊκή κοινότητα επιδεινώθηκε.
πηγή-forcleveronly

Διαβάστε περισσότερα... »

Επιστήμονες που έγιναν πειραματόζωα του εαυτού τους

Όταν ο άνθρωπος γίνεται αυτοβούλως... ινδικό χοιρίδιο!

Ο σκοτσέζος συγγραφέας Robert Louis Stevenson μας έχει δώσει μια περιληπτική και ακραία διδακτική ιστορία για το γεγονός ότι δεν πρέπει να κάνουμε πειράματα με τον εαυτό μας: μιλάμε φυσικά για το «The Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde» του 1886!

Στην πασίγνωστη νουβέλα, ο Dr. Henry Jekyll, ένα φιλήσυχο μέλος της κοινωνίας, πειραματίζεται με ένα παρασκεύασμα και μετατρέπεται σε μια βίαιη και ανήθικη εκδοχή του εαυτού του, στον απεχθή Mr. Hyde.

Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας είναι απλό: μην πειραματίζεσαι ποτέ με τον εαυτό σου!

Κι όμως, στην εποχή που εκδόθηκε το βιβλίο του Stevenson ήταν κοινή πρακτική οι επιστήμονες και οι ερευνητές να δοκιμάζουν πάνω τους τα πειράματά τους. Αυτοί μπορούσαν άλλωστε να κρίνουν καλύτερα τις παρενέργειες και την ίδια τη διαδικασία από τον αδαή κόσμο, γινόμενοι ταυτόχρονα ερευνητές και υποκείμενα του πειράματος.

Σήμερα, ο αυτο-πειραματισμός έχει εξοριστεί διά παντός από το επιστημονικό κατεστημένο, η πρακτική αυτή γέννησε ωστόσο μια σειρά από σημαντικές ανακαλύψεις στη μελέτη του εγκεφάλου, της φυσιολογίας και της φαρμακευτικής.

Ας δούμε λοιπόν μια σειρά από ερευνητές που έβαλαν την επιστήμη πάνω από την υγεία τους...

Sir Henry Head 

Ο γνωστός βρετανός νευρολόγος του 19ου αιώνα είχε εμμονή με την ιδέα ότι άνθρωποι που υπέφεραν από βλάβη των νεύρων μπορούσαν να ανακτήσουν τη χαμένη αίσθηση αργότερα. Ο Head επιδίωκε να χαρτογραφήσει την οδό μέσα από την οποία επέστρεφε η αίσθηση, οι μαρτυρίες των ασθενών του δεν τον κάλυπταν όμως καθόλου. 

Τότε ήταν που συνέλαβε την ιδέα να μελετήσει την αίσθηση του πόνου πειραματιζόμενος με τον εαυτό του. Στις 25 Απριλίου 1903, στο σπίτι φίλου του χειρουργού, ο Head υποβλήθηκε σε επέμβαση για να καταστρέψει ένα νεύρο στο αριστερό του χέρι, υπονομεύοντας την αίσθηση της αφής και του πόνου. 

Τρεις μήνες μετά την εγχείριση, ο Head ανέκτησε την αίσθηση του πόνου από το κομμένο του νεύρο, όφειλε λοιπόν να συνεχίσει: μέσα στα επόμενα 5 χρόνια, υποβλήθηκε σε αμέτρητες χειρουργικές επεμβάσεις για να ερευνήσει και άλλες πτυχές της χαμένης αίσθησης. Χάρη στις πρώιμες εργασίες του Head για το σωματικό άλγος, μάθαμε ως ανθρωπότητα πολλά για τον τρόπο που ο ανθρώπινος εγκέφαλος επεξεργάζεται διαφορετικά απτικά ερεθίσματα...

Friedrich Sertürner 

Περίπου 100 χρόνια προτού ο Sir Head κόψει το νεύρο του χεριού του, ο γερμανός χημικός Friedrich Wilhelm Sertürner έγινε ο πρώτος που απομόνωσε αυτό που πίστευε ότι ήταν το αλκαλοειδές που έπαιζε τον ρόλο του ενεργού συστατικού του οπίου. Ακολουθώντας μια πειραματική διάταξη 52 βημάτων, ο Sertürner απομόνωσε κρυστάλλους που ονόμασε μορφίνη, από τον Μορφέα, τον θεό του ύπνου. 

Διαπίστωσε σε πειράματα που έκανε σε αδέσποτους σκύλους ότι τα ζώα έπεφταν σε βαθύ ύπνο, από τον οποίο μάλιστα δεν ξυπνούσαν ποτέ. Τότε ήταν που σκέφτηκε να επεκτείνει τις δοκιμασίες σε ανθρώπους, χρησιμοποιώντας ως υποκείμενα τον εαυτό του και τρεις 17χρονους φίλους του (ο ίδιος ήταν τότε στα 20 του). Η δόση που τους έδωσε ήταν ωστόσο γιγαντιαία, περίπου 10 φορές πάνω από το επιτρεπτό ημερήσιο όριο χορήγησης μορφίνης, γεγονός που οδήγησε σε ύπνους τρικούβερτους. Οι κρύσταλλοι του Sertürner, που δοκίμασε πάνω του, αποτελούν μέχρι και σήμερα το βασικό φάρμακο για την ανακούφιση του πόνου...

Santorio Santorio 

Ο ιταλός ευγενής του 16ου αιώνα ήταν πράγματι ένας αναγεννησιακός άνθρωπος με πολλά ενδιαφέροντα. Ένα από αυτά ήταν η φυσιολογία και ιδιαίτερα η ερευνητική υπόθεση που αποφάσισε να ελέγξει στα επόμενα 30 χρόνια της ζωής του: αν δηλαδή η ποσότητα τροφής και υγρών που προσλαμβάνουμε καθημερινά ισούται με την ποσότητα των κοπράνων και των ούρων που αποβάλλουμε. 

Ως αφοσιωμένος επιστήμονας, ο Santorio θα περνούσε τα επόμενα 30 χρόνια εκτελώντας καθημερινά το πείραμα: ζυγιζόταν ο ίδιος, ζύγιζε ό,τι έτρωγε και ό,τι απέβαλλε από τον οργανισμό του και υπολόγιζε κατόπιν τη διαφορά. Τριάντα χρόνια αργότερα, κατέληξε σε αυτό που πίστευε: αυτό που καταναλώνουμε ζυγίζει περισσότερο από αυτό που αποβάλλουμε, με τη διαφορά ωστόσο να μην μπορεί να αποδοθεί στη διαδικασία της πέψης. Παρά το γεγονός ότι η ανακάλυψη ήταν τεράστιας σημασίας, δεν θα είχε κανένα πρακτικό αποτέλεσμα. Η δουλειά του Santorio θα οδηγούσε αργότερα στη μελέτη του μεταβολισμού, μιας πραγματικής επανάστασης στην κατανόηση της ζωής...

Albert Hofmann

Ένα από τα πλέον διαβόητα παραδείγματα αυτο-πειραματισμού ανήκει στον επιστήμονα Albert Hofmann, τον ελβετό χημικό που συνέθεσε το LSD-25, την περίφημη παραισθησιογόνα ναρκωτική ουσία. Το 1943, ο Hofmann εργαζόταν στη Sandoz Pharmaceuticals και πειραματιζόταν με τη συνθετική παρασκευή του ενεργού συστατικού ενός μύκητα που αναπτυσσόταν στα δημητριακά και ήταν γνωστός για τις εξαιρετικά παραισθησιογόνες ιδιότητές του. 

Απομόνωσε λοιπόν πράγματι το συστατικό, το LSD-25, ένιωσε ωστόσο άρρωστος κατά τη διαδικασία και επέστρεψε σπίτι του. Τα αποτελέσματα της χημικής ένωσης ήταν ωστόσο αρκετά ιντριγκαδόρικα και ο Hofmann θα δοκίμαζε ξανά τρεις μέρες αργότερα: αυτή τη φορά θα κατάπινε μεγαλύτερη ποσότητα. Μέσα σε λίγη ώρα άρχισε πάλι να νιώθει περίεργα και επέστρεψε στο σπίτι με το ποδήλατό του. 

Αυτή η βόλτα με το ποδήλατο μνημονεύεται μάλιστα έκτοτε κάθε χρόνο από τους χρήστες της ουσίας, αναγορεύοντάς τη επισήμως σε Bicycle Day και γιορτάζοντάς τη στις 19 Απριλίου! Ο Hofmann θα καταγράψει αναλυτικά την επίδραση της ουσίας στον οργανισμό του γράφοντας: «Βίωσα μια απρόσκοπτη ροή από φανταστικές εικόνες, απίστευτα σχήματα με έντονα καλειδοσκοπικά χρώματα». Το LSD θα χρησιμοποιούταν αρχικά για μπόλικα χρόνια στην ψυχοθεραπεία, πριν απαγορευτεί τελικά το 1967. Ο Hofmann θα αποκαλέσει μάλιστα το LSD αργότερα στην αυτοβιογραφία του «το προβληματικό μου παιδί»...

Jan Purkinje 

Ο καλόγερος από την Τσεχοσλοβακία που έγινε γιατρός στα 1819 ήταν αρκετά σκεπτικιστής για τις προτεινόμενες δόσεις των φαρμάκων που συνιστούσαν οι γιατροί της εποχής: τις θεωρούσε ιδιαίτερα μικρές, αποφάσισε λοιπόν να καθορίσει εκ νέου τις κατάλληλες δόσεις χορηγώντας τα φάρμακα στον εαυτό του, προσέχοντας παράλληλα για πιθανές παρενέργειες και αντενδείξεις. 

Στα επόμενα χρόνια, ο Purkinje θα δοκίμαζε έναν τεράστιο αριθμό ουσιών και φαρμακευτικών φυτών, θέτοντας πολλές φορές τη ζωή του σε κίνδυνο. Η γνώση που αποκομίσαμε για τη σωστή συνταγογράφηση αλλά και την αλληλεπίδραση των φαρμάκων λογίζεται ανεκτίμητη...

Hermann Ebbinghaus 

Και η πειραματική ψυχολογία έλαβε σημαντική ώθηση από επιστήμονες που είχαν τη διάθεση να πειραματιστούν με τον εαυτό τους, με τον γερμανό ψυχολόγο Hermann Ebbinghaus να κάνει ωστόσο τη διαφορά. Ήταν από τους πρώτους που προσπάθησε να εφαρμόσει τα διδάγματα των παραδοσιακών θετικών επιστημών, όπως η φυσική και η ιατρική, στην έρευνα των ανώτερων γνωστικών λειτουργιών και ιδιαίτερα της μνήμης. Η μεθοδολογία του Ebbinghaus και τα αποτελέσματα της έρευνάς του ισχύουν μάλιστα μέχρι και σήμερα. 

Από το 1879-1880, ο Ebbinghaus πειραματιζόταν με τη μνήμη του, διεξάγοντας μια σειρά από χρονοβόρα πειράματα αποστήθισης συλλαβών και ανάκλησής τους, γεγονός που θα επαναλάβει και το 1883. Τα εξαγόμενα των πειραματικών του δεδομένων θα άλλαζαν μια και καλή τις γνώσεις μας για την ανθρώπινη μνήμη...

Karl Landsteiner 

Όταν ο αυστριακός γιατρός Karl Landsteiner ξεκίνησε τις έρευνές του για το αίμα, η επιστήμη είχε ήδη παρατηρήσει ένα περίεργο φαινόμενο: κάποια ερυθρά αιμοσφαίρια του ανθρώπου συσσωρεύονταν όταν αναμειγνύονταν με το αίμα άλλων ανθρώπων, ως αποτέλεσμα κάποιας άγνωστης ασθένειας ή ανωμαλίας. 

Ο Landsteiner δεν είχε ωστόσο πειστεί για το γεγονός και χρησιμοποίησε το δικό του αίμα, καθώς και το αίμα συναδέλφων του, για να αποδείξει την υπόθεση της ύπαρξης διαφορετικών ομάδων αίματος: ο Landsteiner θα χρησιμοποιούσε δείγματα για να αποδείξει ότι οι άνθρωποι έχουν διαφορετικούς τύπους αντιγόνων στο αίμα τους. Το 1901, ο Landsteiner θα αναγνώριζε τρεις (και αργότερα τέσσερις) ομάδες αίματος: A, B, O και AB. Μέσα από τον αυτο-πειραματισμό, ο γιατρός θα άνοιγε τον δρόμο για τις μεταγγίσεις αίματος και τη δωρεά οργάνων...

Jack Goldstein 

Το 1981, 80 χρόνια μετά τον Karl Landsteiner που απομύζησε το αίμα του για να αποδείξει τις διαφορετικές ομάδες αίματος, άλλος ένας γιατρός επιδόθηκε σε αυτο-πειραματισμό: ο Dr. Jack Goldstein επέκτεινε το πεδίο των μεταγγίσεων, αυξάνοντας τη δεξαμενή των διαθέσιμων δοτών για τους ανθρώπους με ομάδα αίματος O: παρά το γεγονός ότι οι άνθρωποι με ομάδα O έδιναν αίμα σε όλους, μπορούσαν να λάβουν αίμα μόνο από τη δική τους ομάδα. 

Ο Goldstein θα ανακάλυπτε ότι ένα ένζυμο που υπάρχει στον καφέ, προκαλούσε μια χημική αντίδραση που μεταμόρφωνε το αίμα ομάδας Β σε κάτι που έμοιαζε με την ομάδα Ο. Αν λοιπόν μεταγγιζόταν σε ασθενείς με ομάδα αίματος Ο, θα μπορούσε να αυξήσει τους διαθέσιμους δότες για την ομάδα Β. Ο Goldstein είχε ομάδα αίματος Ο και ήταν κατάλληλος για τα πειράματά του, γεγονός που έκανε χωρίς να διστάσει καθόλου: υποβλήθηκε σε πολυάριθμες μεταγγίσεις για να αποδείξει τη θεωρία του, γεγονός που θα έσωζε πολλές ζωές στο μέλλον...

George Stratton 

Ο γνωστός ψυχολόγος του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια αποφάσισε το 1890 να ερευνήσει τις θεωρίες του αντεστραμμένου ειδώλου του αμφιβληστροειδούς, που διορθώνονται στον εγκέφαλο για να συμβεί η οπτική πρόσληψη του κόσμου μας. Για να διαπιστώσει την αλήθεια της υπόθεσης, ο Stratton θα χρησιμοποιήσει δύο αντεστραμμένους φακούς, οι οποίοι «αναποδογύριζαν» τον κόσμο σε όποιον τους φορούσε. 

Οχτώ μέρες κράτησε το περίεργο πείραμά του, με τον αντεστραμμένο κόσμο να εμφανίζεται αρχικά δυσβάσταχτος, μετά την πέμπτη μέρα ωστόσο ο ψυχολόγος κατάφερε να κινηθεί μέσα στο σπίτι του. Ο Stratton, μέσα από το επίπονο πείραμά του, απέδειξε ότι οι οπτικές πληροφορίες μπορούν να παρουσιαστούν στον εγκέφαλο είτε στη σωστή τους κατεύθυνση είτε αντεστραμμένες χωρίς πρόβλημα, καθώς ο εγκέφαλος θα προσαρμοστεί προοδευτικά...

Elsie Widdowson 

Αν ο Santorio Santorio εγκαθίδρυσε το ερευνητικό πεδίο της μεταβολικής έρευνας, τότε η Dr. Elsie Widdowson αποτελεί τον διαπρεπέστερο διάδοχό του. Στα 60 χρόνια της έρευνάς της για τον μεταβολισμό και τη διατροφή, η βρετανή ερευνήτρια χρησιμοποίησε τον ίδιο της τον εαυτό ως υποκείμενο των πειραμάτων της. 

Ήταν λοιπόν στα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου όταν η Widdowson θα πειραματιστεί με τις τροφές, καθορίζοντας επακριβώς την ποσότητα και τα συστατικά της υγιεινής διατροφής, μέσα από τα δελτία της βρετανικής κυβέρνησης για το φαγητό του πολέμου. Υποβάλλοντας τον εαυτό της σε εξαντλητικές δίαιτες, για να μοιάσει στον μέσο βρετανό του πολέμου, η Widdowson θα κατέληγε σε ένα πρόγραμμα διατροφής που αποτελείται από λάχανο, πατάτες και ψωμί, το οποίο και θα υπέβαλε στην κυβέρνηση ως τρόπο να παραμείνει ο πληθυσμός υγιής. 

Η βρετανική κυβέρνηση θα το υιοθετήσει, με την ίδια την ερευνήτρια να λειτουργεί ως τρανό παράδειγμα της δίαιτάς της: για να δείξει ότι με τη διατροφή αυτή μπορούσε να υπομείνει ακόμα και τις πιο σκληρές φυσικές δοκιμασίες, η ίδια και ο συνεργάτης της πήραν τα βουνά μισοπεινασμένοι, κάνοντας ορειβασία και εξαντλητικές διαδρομές χιλιομέτρων, μέχρι να πειστούν οι ιθύνοντες ότι το διατροφικό της πρόγραμμα ήταν όντως υγιεινό και κατάλληλο για τις πολεμικές ανάγκες.

πηγή-forcleveronly

Διαβάστε περισσότερα... »