Ακολουθήστε μας στο Facebook
Κυριακή 1 Μαΐου 2016
Σάββατο 30 Απριλίου 2016
Τω Πάσχα εορτάζοντες ευχόμενοι...
"κλίκ" για μεγέθυνση
"κλίκ" για μεγέθυνση
"κλίκ" για μεγέθυνση
Κυριακή 24 Απριλίου 2016
Ποιός να ξέρει στο βλέμμα Του πίσω τί κρύβει ο Θεός για μας...
Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 1974.
Α' βραβείο συνθέσεως:
"Ποιός να ξέρει στο βλέμμα Του πίσω τί κρύβει ο Θεός για μας".
Στίχοι-μουσική-ερμηνευτής:Τώνης Βαβάτσικος
Άν ξανακατεβείς Χριστέ στη γή μας...
Άν ξανακατεβείς Χριστέ στη γή μας...
('κλίκ' επι της εικόνας, για μεγέθυνση)
Ο Χριστός δίδαξε...
('κλίκ' επι της εικόνας, για μεγέθυνση)
('κλίκ' επι της εικόνας, για μεγέθυνση)
Οι εικόνες της παρούσης αναρτήσεως είναι απο ποικίλους διαδικτυακούς χώρους.
Οι εικόνες της παρούσης αναρτήσεως είναι απο ποικίλους διαδικτυακούς χώρους.
Σάββατο 23 Απριλίου 2016
Ευχίδας. Ο δρομέας που έδωσε την ζωή του για να φέρει το ιερό πυρ των Δελφών στις Πλαταιές
Καλοκαίρι του 479 π.Χ. και η Μάχη των Πλαταιών μόλις έχει τελειώσει. Οι Έλληνες για μια φορά ακόμα κατάφεραν να αναχαιτίσουν τους Πέρσες εισβολείς.
Οι εναπομείναντες Πέρσες παίρνουν την άγουσα για την επιστροφή αφήνοντας πίσω τους ερειπωμένους Ναούς, καμένα Ιερά Άλση και κατεστραμμένους Βωμούς.
Οι Έλληνες με κοινό ψήφισμα αποφασίζουν για πενήντα χρόνια να μην τα αναστηλώσουν ώστε οι επόμενες γενιές να μην ξεχάσουν την βαρβαρότητα τους…
Οι Πλαταιείς όμως πρέπει να εξαγνίσουν την Πόλη από το μίασμα που άφησαν πίσω τους οι βάρβαροι. έχουν μολύνει το πυρ που έκαιγε στον βωμό της. Το μίασμα θα φέρει κακοτυχία, λιμούς, δεινά.
Οι τελετές δεν θα έχουν αποτέλεσμα, οι θεοί θα αποστρέψουν το προστατευτικό βλέμμα τους από την ακάθαρτη Πόλη. Θα παραμείνει κατακτημένη και χωρίς τους βαρβάρους.
Οι Πλαταιείς πολίτες θεωρούν ότι ο τόπος τους μολύνθηκε από την παρουσία των βαρβάρων εισβολέων και συμφωνούν στο ότι το άσβεστο πυρ της πόλης θα πρέπει να αντικατασταθεί με νέο από τους Δελφούς.
Οι άρχοντες της Πόλεως καλούν αμέσως μετά την μάχη τον οπλίτη-ημεροδρόμο Ευχίδα. Δεν υπάρχει ούτε σκέψη να περιμένουν έστω και μια νύκτα για ξεκούραση. Το μίασμα είναι υψίστης προτεραιότητος.
Κάθε καθυστέρηση εξαγνισμού αποτελεί ανόσια πράξη και ύβρη προς τους θεούς της Πόλεως. Το έργο αναλαμβάνει ο οπλίτης ημεροδρόμος Ευχίδας, ο οποίος καλείται να πάει τρέχοντας μέχρι τους Δελφούς και να επιστρέψει φέρνοντας καθαρή καινούργια φωτιά, που θα την πάρει από το ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς.
Ο Ευχίδας ήταν πολεμιστής στην μάχη των Πλαταιών, περίφημος για την ταχύτητά του στο τρέξιμο. Ο Ευχίδας πρέπει να πάει στους Δελφούς και να φέρει εξαγνισμένο πυρ από τον Ναό του Απόλλωνος και να γυρίσει πίσω.
Τρέχοντας, πρέπει να καλύψει μία απόσταση 1000 σταδίων, ισοδύναμη με 200 χιλιόμετρα μέσα από χαράδρες, στενά μονοπάτια, άλση και βουνά.
Η απόσταση είναι τεράστια, η κόπωση από την μάχη μεγάλη. Όμως είναι ο ημεροδρόμος της Πόλεως των Πλαταιών. Η φυσική του αντοχή σε μεγάλες αποστάσεις είναι μεγαλύτερη των συμπατριωτών του. Η αποστολή του Ιερή.
Ο Ευχίδας ξεκινά και περνώντας δάση, βουνά και ρεματιές, φτάνει στον προορισμό του, θα εξαγνιστεί στην Κασταλία Πηγή, θα φορέσει δάφνινο στεφάνι, θα πάρει το Ιερό Πυρ και θα επιστρέψει σε 24 ώρες στις Πλαταιές για να το παραδώσει.
Όταν άναψε το πυρ στον βωμό που είχε στηθεί για τον εορτασμό της νίκης στη μάχη, ασπάσθηκε τους συμπολεμιστές του και απεβίωσε.
Οι Πλαταιείς τον ενταφίασαν στο ιερό της Ευκλείας Αρτέμιδας, χαράζοντας επάνω στον τάφο του, σύμφωνα με τον Πλούταρχο, το επίγραμμα: “Ευχίδας Πυθώδε τρέξας ήλθοε τώδ’ αυθημερόν” (Πλουτάρχου Αριστείδης, 20)
Ο ηρωικός ημεροδρόμος έτρεξε σύμφωνα με τις μαρτυρίες, περίπου 1.000 στάδια (δηλαδή περίπου 200 χιλιόμετρα).
Σήμερα, έχει θεσπισθεί και ο Ευχίδειος Άθλος, ιστορικός αγώνας υπεραποστάσεων, με πολύχρονη παρουσία στα αθλητικά δρώμενα της χώρας μας.
Γιατί δεν ξανά χαμογέλασε ποτέ ο Λάζαρος μετά την Ανάσταση του, παρά μόνο μια φορά;
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά πρόσωπα της Καινής Διαθήκης είναι, αναμφισβήτητα, ο Λάζαρος, ο οποίος – κατά τα Ευαγγέλια – υπήρξε μαθητής και φίλος του Ιησού.
Ο Λάζαρος ζούσε στη Βηθανία, κοντά στα Ιεροσόλυμα, μαζί με τις αδελφές του Μάρθα και Μαρία και στο σπίτι του είχε επανειλημμένα φιλοξενήσει τον Ιησού. Κάποια μέρα όμως αρρώστησε βαριά και πέθανε.
Η ιστορία είναι τόσο γνωστή, που δεν χρειάζεται να μπούμε σε λεπτομέρειες: Ο Ιησούς τον ανέστησε τέσσερις μέρες μετά τον θάνατό του αφήνοντας έκθαμβο το πλήθος που είχε συγκεντρωθεί γύρω από τον τάφο και ταυτόχρονα προκαλώντας την οργή των αρχιερέων. Οι τελευταίοι μάλιστα έβαλαν στόχο, εκτός από τον Ιησού, να θανατώσουν και τον Λάζαρο, ο οποίος «ηγέρθη εκ νεκρών» προαναγγέλοντας την ανάσταση του Κυρίου.
Σύμφωνα με τον Άγιο Επιφάνιο, επίσκοπο Κωνσταντίας της Κύπρου (367-403), ο επονομαζόμενος Δίκαιος και Τετραήμερος Λάζαρος όταν αναστήθηκε ήταν 30 χρονών και έζησε άλλα 30 χρόνια μετά τη θαυματουργή επαναφορά του στη ζωή από τον Ιησού.
Από τα Ιεροσόλυμα στην Κύπρο
Η παράδοση αναφέρει ότι, θέλοντας να αποφύγει τη δίωξη από τους αρχιερείς, κατέφυγε στο Κίτιο της Κύπρου γύρω στο 33 μ.Χ. Εκεί τον συνάντησαν οι απόστολοι Παύλος και Βαρνάβας, όταν μετέβαιναν από τη Σαλαμίνα στην Πάφο, και τον χειροτόνησαν ως πρώτο επίσκοπο Κιτίου – της Εκκλησίας που ίδρυσε ο ίδιος.
Κατά την παράδοση, ο Λάζαρος ήταν σκυθρωπός και αγέλαστος σε όλη τη διάρκεια της ζωής του και αυτό – όπως πιστεύεται – οφειλόταν στα όσα είχε δει κατά την τετραήμερη παραμονή του στον Άδη. Λέγεται ότι γέλασε μόνο μία φορά, όταν είδε κάποιον να κλέβει ένα πήλινο αγγείο. Μάλιστα σχολίασε το γεγονός αποφθεγματικά λέγοντας ότι: «Το ένα χώμα κλέβει το άλλο».
Από την Κύπρο στην Κωνσταντινούπολη
Ο Λάζαρος απεβίωσε σε ηλικία 60 χρόνων και τάφηκε στην Κύπρο. Ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι το 890 μ.Χ. ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Λέων Στ΄ ο Σοφός βρήκε το λείψανό του και το μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη τοποθετώντας το σε ασημένια θήκη μέσα στον ναό που χτίστηκε προς τιμήν του στην πόλη.
πηγη vimaorthodoxias.gr
Η ιστορία ενός Κινέζου Αγρότη
Μια αρχαία παραβολή για έναν Κινέζο αγρότη και την σχέση του με την τύχη, διηγείται ο Βρετανός φιλόσοφος Alan Watts.
Το μήνυμα της ιστορίας είναι πως ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τα αποτελέσματα μιας κακοτυχίας ή μιας καλοτυχίας.
Η παραβολή…
Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα Κινέζος αγρότης που έχασε ένα άλογο. Έτρεξε μακριά.
Και όλοι οι γείτονες ήρθαν στο σπίτι του εκείνο το βράδυ και είπαν, «μεγάλο κρίμα!».
Και αυτός είπε, «Ίσως».
Την επόμενη μέρα το άλογο επέστρεψε και έφερε μαζί του εφτά άγρια άλογα, και όλοι οι γείτονες ήρθαν στο σπίτι του και του είπαν, «αυτό είναι υπέροχο, έτσι δεν είναι;»
Και αυτός είπε, «Ίσως«.
Την επόμενη μέρα, ο γιος τους προσπάθησε να δαμάσει ένα από αυτά τα άλογα και ενώ ίππευε, έπεσε κάτω και έσπασε το πόδι του, και όλοι οι γείτονες ήρθαν στο σπίτι του και του είπαν «μεγάλο κρίμα, έτσι δεν είναι;»
Ο αγρότης είπε, «Ίσως».
Την επόμενη μέρα, οι αξιωματικοί επιστράτευσης ήρθαν στο σπίτι του, ψάχνοντας άντρες για τον στρατό και απέρριψαν τον γιο του, επειδή το πόδι του ήταν σπασμένο, και όλοι οι γείτονες ήρθαν στο σπίτι του και του είπαν, «δεν είναι θαυμάσιο;»
Και αυτός είπε, «Ίσως».
Το συμπέρασμα του Alan Watts
Όλη η έννοια της φυσικής διαδικασίας, είναι μια ολοκληρωμένη διαδικασία απύθμενης πολυπλοκότητας και είναι πραγματικά αδύνατον να πει κανείς αν κάτι που συμβαίνει είναι καλό ή κακό.
Επειδή δεν ξέρεις ποτέ, ποια θα είναι τα αποτελέσματα μιας κακοτυχίας ή ποτέ δεν θα ξέρεις ποιες θα είναι οι συνέπειες μιας καλοτυχίας.
Το είδαμε εδώ
Εκείνοι οι όμορφοι άνθρωποι με τις άσχημες ψυχές…
Γι’αυτό να τα προσέχεις…
Στην πορεία σου άνθρωπε σε τούτη τη ζωή, άλλοτε στα σκοτάδια κι άλλοτε στα φωτεινά της, θα γνωρίσεις πολλούς ανθρώπους.
Άλλοι θα είναι όμορφοι κι άλλοι άσχημοι.
Όχι, δεν πρόκειται για εκείνη τη φθαρτή από το χρόνο ομορφιά, εκείνη που μαρτυρούν τα μάτια.
Είναι η ομορφιά του μέσα.
Εκείνη που κρύβεται στα εσώψυχα και διαμορφώνει το ήθος και ο χαρακτήρας, η προσωπικότητα και ο ψυχισμός.
Τέτοιους ανθρώπους πρέπει να ψάχνεις.
Όμορφους από μέσα.
Ανθρώπους που θα σε νοιαστούν, θα σε προστρέξουν, θα σε υπολογίσουν.
Ανθρώπους ανυστερόβουλους κι ανυπόκριτους… Αφτιασίδωτους…
Μη σταθείς σε στραβοχυμένα χαρακτηριστικά, μην κάνεις το λάθος να κρίνεις το είδωλό τους.
Γιατί ο καθρέφτης... κάνει και λάθη!
Κι αυτά τα λάθη στην κρίση μπορούν να σε φορτώσουν πληγές.
Γιατί ένα όμορφο πρόσωπο, δεν προϋποθέτει και μια όμορφη ψυχή.
Βλέπεις πλατιά χαμόγελα και κρύβουν πίσω τους καλοακονισμένα δόντια.
Ακούς μεγάλα λόγια αλλά δε διαβάζεις πίσω από τις λέξεις τις απειλές.
Λόγια φουσκωμένα ψέματα. Λόγια γεμάτα δεύτερες σκέψεις κι αμαρτίες.
Δόκανα στημένα για τα γυμνά σου πόδια.
Παγίδες που σε πληγιάζουν, σε γονατίζουν.
Είναι εκείνοι οι όμορφοι άνθρωποι,
με τις άσχημες ψυχές.
Θα σε ξεγελάσουν, θα σε προδώσουν, θα σε αφαιμάξουν.
Και την ίδια ώρα που θα σε έχουν και θα σε πατούν, έτσι όμορφα θα σου χαμογελούν…
Απόφυγέ τους και προτίμησε τους άλλους.
Εκείνους τους ταπεινούς,
που δε θα σε εντυπωσιάσουν.
Δε θα υποκριθούν πως είναι άλλοι, δε θα κάνουν βαθιές υποκλίσεις για να νιώσεις σημαντικός.
Είναι οι άνθρωποι που μπορεί να μη θέλουν τα μάτια σου να τους ρίξουν δεύτερη ματιά. Μπορεί να ξεβολεύουν την αισθητική σου. Μα όχι και την καρδιά σου.
Γιατί με αυτή πρέπει να τους κρίνεις και να ανοίξεις τη ζωή σου να τους μπάσεις μέσα.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν ξέρουν να πουν ψέματα. Είναι το πρόσωπό τους που βροντοφωνάζει την αλήθεια, είναι τα μάτια τους που καθρεφτίζουν την ειλικρίνεια.
Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν να σταθούν, ξέρουν να φερθούν, ξέρουν να διεκδικήσουν δίχως να αδικήσουν.
Μπορεί τα λόγια τους να σε πονέσουν, αλλά θα είναι για το καλό σου.
Μπορεί οι πράξεις τους να σε ξενίσουν, αλλά θα είναι για καλό κι αυτές.
Γιατί αυτοί οι άνθρωποι γεννήθηκαν για να ξορκίζουν το κακό των άλλων, με την καλοσύνη της ψυχής τους.
Γεννήθηκαν για το σωστό και το δίκαιο.
Μα πάνω από όλα γεννήθηκαν για να θυμίσουν σε όλους μας πως είναι να είσαι άνθρωπος.
Ψάξε τους. Κράτα τους. Αγάπησέ τους.
Εμπιστεύσου την καρδιά σου.
Αυτή σίγουρα δεν πρόκειται να κάνει λάθος.
Για τα μάτια, όμως, μην παίρνεις κι όρκο…
Γι’αυτό να τα προσέχεις…
Της Στεύης Τσούτση
diaforetiko
Το ραγισμένο δοχείο: Ένας κινέζικος μύθος με πολύ δυνατό νόημα
Ένας κινέζικος μύθος που μας υπενθυμίζει ότι κανείς δεν είναι τέλειος, όλοι έχουμε αδυναμίες αλλά και δυνατότητες, αρκεί να τις εκμεταλλευτούμε σωστά.
Διαβάστε τον:
Μια γριά γυναίκα, Κινέζα κουβαλούσε νερό με δύο μεγάλα δοχεία κρεμασμένα από τους ώμους της. Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα όλη την ποσότητα νερού που έπαιρνε. Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακριάς διαδρομής από το ρυάκι στο σπίτι, έφθανε μισοάδειο.
Έτσι για δύο ολόκληρα χρόνια η γριά κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της. Φυσικά το τέλειο δοχείο ένοιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί. Το ραγισμένο δοχείο ήταν δυστυχισμένο, που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά από αυτά που έπρεπε, ένοιωθε ντροπή για την ατέλεια του.
-Ντρέπομαι τόσο για τον εαυτό μου και θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη!
-Μα γιατί; ρώτησε η γριά.
-Για ποιο λόγο νιώθεις ντροπή;
-Ε, να!
-Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω της ρωγμής μου και εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα κι εσύ!
Η γριά χαμογέλασε:
-Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου;
Πρόσεξα την ατέλειά σου και την εκμεταλλεύτηκα. Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και εσύ τους πότιζες. Δύο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και στολίζω το τραπέζι μου. Αν δεν ήσουν εσύ αυτή η ομορφιά δε θα λάμπρυνε το σπίτι μου!
Βέβαια δεν ήταν η ατέλεια του δοχείου που το έκανε ξεχωριστό αλλά η ιδιαίτερη ικανότητα της γυναίκας εκείνης να διακρίνει και να χρησιμοποιήσει την αδυναμία του.
Ο καθένας μας έχει τις “ρωγμές” του και τις “αδυναμίες” του που μπορούν ακόμη κι αυτές να γίνουν χρήσιμες και να ομορφύνουν τη ζωή μας.
Κάθε “ρωγμή” μπορεί να κάνει τη ζωή μας πιο πλούσια και πιο ενδιαφέρουσα αρκεί να βρει κάποιος την ομορφιά που μπορεί να δώσει η ατέλειά μας.
“Ραγισμένοι” φίλοι, μην ξεχνάτε να σταματάτε στην άκρη του δρόμου και να απολαμβάνετε το άρωμα των λουλουδιών που φυτρώνουν στη μεριά σας.
Αν ο καθένας μας μετέτρεπε, σαν τη γριά γυναίκας της ιστορίας μας τις ατέλειες του διπλανού του σε κάτι χρήσιμο και όμορφο, σίγουρα ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος!
Αν ο καθένας μας μετέτρεπε, σαν τη γριά γυναίκας της ιστορίας μας τις ατέλειες του διπλανού του σε κάτι χρήσιμο και όμορφο, σίγουρα ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος!
tilestwra.com
Γιατί οι καλοί άνθρωποι υποφέρουν περισσότερο στη ζωή....!
Η ζωή τεστάρει τους ανθρώπους κάθε μέρα. Και για λόγους που δεν γνωρίζουμε, ο καθένας περνάει μια διαφορετική δοκιμασία. Κάποιοι παλεύουν με δύσκολους υπολογισμούς κι άλλοι αντιμετωπίζουν απλά μαθηματικά. Έτσι ή αλλιώς, όλοι πρέπει να ασχοληθούμε με αυτό που μας έτυχε.
Γιατί τελικά, όλα μας δίνονται στην τύχη. Γονίδια, τόπος, οικονομική κατάσταση – όλα είναι ζήτημα του που θα κάτσει η μπίλια. Ωστόσο, ό,τι κι αν φέρει η ζωή στο δρόμο σας, εσείς πρέπει να αποφασίσετε αν θα είστε θύμα ή αγωνιστής. Εσείς επιλέγετε αν η ζωή σας θα είναι γλυκιά ή πικρή. Και εκείνοι που επιλέγουν να είναι γλυκιά – οι αγωνιστές – είναι οι ισχυρότεροι.
Ο Ελβετός ψυχίατρος και συγγραφέας, Elisbeth Kübler-Ross, έχει δηλώσει πολύ σωστά:
Οι πιο όμορφοι άνθρωποι είναι εκείνοι που έχουν γνωρίσει την ήττα, τον πόνο, τον αγώνα, την απώλεια και βρήκαν το δρόμο τους. Αυτά τα άτομα έχουν μια εκτίμηση, μια ευαισθησία και μια κατανόηση της ζωής που τους γεμίζει με συμπόνια, ευγένεια, και ένα βαθύ ενδιαφέρον αγάπης. Με άλλα λόγια, οι καλοί άνθρωποι δεν γεννήθηκαν καλοί – επέλεξαν να είναι.
Οι καλοί άνθρωποι φέρνουν φως στον κόσμο, επειδή προέρχονται από σκοτεινά παρελθόντα.
Στον κόσμο του σκότους στον οποίο γεννήθηκαν, χρησιμοποιούν τη θετικότητα ως ένα φανάρι για να δημιουργήσουν περισσότερο φως. Αντιμετωπίζουν συχνά κακοτυχίες. Ωθούνται σε επιζήμιες καταστάσεις, όπως τα ναρκωτικά ή η φτώχεια.
Και έχουν μάθει όχι μόνο να πετυχαίνουν. Έχουν μάθει να ξεπερνούν. Πετάνε τα δεκανίκια και κάνουν το αδύνατο: Διδάσκουν τον εαυτό τους να τρέχει και να καλύπτει τη διαφορά με τους άλλους σε έναν κόσμο που δεν περιμένει κανέναν.
Οι καλοί άνθρωποι αγαπούν τα δύσκολα επειδή έχουν πληγωθεί περισσότερο.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι πιθανόν να σας περιποιηθούν καλύτερα αν έχουν πληγωθεί από έναν πρώην εραστή. Γιατί συμβαίνει αυτό; Τα άτομα που έχουν ραγισμένες καρδιές ξέρουν πως είναι να ξανακολλάνε τα κομμάτια τους.
Οι καλοί άνθρωποι έχουν μάθει με σκληρό τρόπο ότι τα μειονεκτήματα είναι ευκαιρίες για ανάπτυξη.
Συνήθως γεννιούνται απαισιόδοξοι. Αλλά με την πάροδο του χρόνου, μαθαίνουν πώς να είναι θετικοί. Ίσως συνειδητοποιούν ότι κάθε μικρό πράγμα που φαίνεται να τους τραβάει κάτω στη ζωή γίνεται τελικά ένα σκαλοπάτι προς την επιτυχία.
Οι καλοί άνθρωποι δεν θέλουν να πληγωθούν οι άλλοι με τον τρόπο που πληγώθηκαν οι ίδιοι.
Μπορεί να έχουν δεχθεί πειράγματα για τις φακίδες τους, τα μεγάλα αυτιά ή την ακμή. Ίσως μια σωματική αναπηρία τους κάνει να αισθάνονται αόρατοι στους άλλους ανθρώπους. Ίσως η ίδια η αόρατη αναπηρία τους αποτρέπει από το να πάρουν τη φροντίδα που χρειάζονται.
Και επειδή ξέρουν πως είναι να αισθάνεσαι βασανισμένος, δεν θα ήθελαν ποτέ να προκαλέσουν σε κάποιο άλλον αυτό το ίδιο είδος πόνου. Η καλοσύνη προκύπτει από εκείνους που έχουν γνωρίσει μόνο την σκληρότητα. Αντί να παρενοχλούν τους άλλους, οι καλοί άνθρωποι σπάνε την κυκλική φύση της αναισθησίας.
Δίνουν φιλοφρονήσεις και λένε λόγια ενθάρρυνσης.
Θέλουν οι άλλοι να αισθάνονται πραγματικά όμορφοι και με αυτοπεποίθηση αντί άσχημοι και κακοί.
Οι καλοί άνθρωποι επιλέγουν να είναι αγωνιστές που βοηθούν τους άλλους να επιβιώσουν.
Μπορούν να αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε κατάσταση βρεθεί στον δρόμο τους. Ξέρουν ότι μπορούν να επιβιώσουν παντού, επειδή το έχουν ήδη κάνει. Γνωρίζοντας ότι μπορούν να υπομένουν, κάνουν ό,τι μπορούν για να βοηθήσουν τους άλλους να προχωρήσουν μπροστά.
Στον αγώνα της ζωής, οι περισσότεροι δρομείς συνήθως κοιτάνε μόνο μπροστά και επικεντρώνονται στον εαυτό τους. Αλλά οι άνθρωποι που έχουν υποφέρει κοιτάνε εκείνους που μπορεί να βιώνουν παρόμοιες δυσκολίες. Φτιάχνουν το κέφι των φίλων, μοιράζουν μπουκάλια νερού και παρακινούν τους άλλους να τρέξουν μαζί τους. Γίνονται η χείρα βοηθείας που θα ήθελαν να είχαν για τον εαυτό τους.
Απόδοση Φανή Καρδάση
© Samantha Smith
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)