«Ἕλληνες ἀεί παῖδες ἐστε, γέρων δέ Ἕλλην οὐκ ἔστιν» (Πλάτων, Τίμαιος, 22b).


"Ὁμολογεῖται μὲν γὰρ τὴν πόλιν ἡμῶν ἀρχαιοτάτην εἶναι καὶ μεγίστην καὶ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὀνομαστοτάτην· οὕτω δὲ καλῆς τῆς ὑποθέσεως οὔσης,
ἐπὶ τοῖς ἐχομένοις τούτων ἔτι μᾶλλον ἡμᾶς προσήκει τιμᾶσθαι. 24. Ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ' ἐρήμην καταλαβόντες
οὐδ' ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ' οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν ὥστ' ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν,
αὐτόχθονες ὄντες καὶ τῶν ὀνομάτων τοῖς αὐτοῖς οἷσπερ τοὺς οἰκειοτάτους τὴν πόλιν ἔχοντες προσειπεῖν".
(Ἰσοκράτης, Πανηγυρικός, στίχοι 23-24).

Τα άρθρα που φιλοξενούνται στον παρόντα ιστότοπο και προέρχονται απο άλλες πηγές, εκφράζουν αποκλειστικά και μόνον τις απόψεις των συγγραφέων τους.

Καθίσταται σαφές ότι η δημοσίευση ανάρτησης, δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά αποδοχή των απόψεων του συγγραφέως.


ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ, ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ, ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΡΘΡΟ-ΑΝΑΡΤΗΣΗ (΄κλίκ΄ στο "Δεν υπάρχουν σχόλια"). ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

Τα καλύτερα αξίζουν σε εκείνους που πέρασαν με αξιοπρέπεια τα χειρότερα...






Τα καλύτερα αξίζουν σε εκείνους που πέρασαν με αξιοπρέπεια τα χειρότερα. Σε εκείνους που κάνουν σημαία το ήθος τους και βαδίζουν αγέρωχοι και ευθυτενής στα δύσκολα αυτού του κόσμου. Που κρύβουν τους εφιάλτες που τους στοιχειώνουν πίσω απο την χαρούμενη εικόνα τους.

Εκείνους που αποχωρούν αθόρυβα παίρνοντας την αξιοπρέπεια τους, και κλείνουν πίσω τους απαλά την πόρτα. Αυτούς που τις ώρες της φυγής, επιλέγουν τις σιωπές της ψυχής τους. Αντιστέκονται μπροστά στους σπαραγμούς της καρδιάς τους και διαλέγουν την εκκωφαντικό θόρυβο της σιγής τους. Αψηφούν τις κραυγές των συναισθημάτων τους και επιλέγουν την περήφανη απομάκρυνση απο τις ψυχοφθόρες διενέξεις. Την ποιότητα του χαρακτήρα τους, απο τον ποταπό εξευτελισμό και τις άσκοπες λογομαχίες και ρήξεις. 

Τα καλύτερα αξίζουν σε αυτούς που έθεσαν τον πήχη της ύπαρξής τους στις κορυφές αυτού του κόσμου. Σε αυτούς που το ανάστημα της ψυχής τους δεν επιδέχεται μιζέρια. Δεν τους επιτρέπει να μεμψιμοιρούν και να κλαίγονται. Ορθώνεται στα δύσκολα, πάνω απο το ύψος της μικροπρέπειας και της λιποψυχίας αυτού του κόσμου. 

Τους αναγκάζει να κρύβουν την θλίψη τους κάτω πίσω απο το πιο λαμπερό τους χαμόγελο. Να σκεπάζουν τον πόνο τους κάτω απο την αστραφτερή λάμψη του βλέμματος τους. Στα μάτια τους να τρεμοπαίζει πάντα μία μικρή υγρή σπίθα που σιγοκαίει τα πάθη και τα λάθη τους.

Υψώνουν λάβαρο το επίπεδό τους και ηγούνται σημαιοφόροι της επίπονης παρέλασης αυτού του κόσμου. Ολόρθοι και περήφανοι δεν θα σε αφήσουν ποτέ να καταλάβεις σε πόσες αρρένες παλεύουν καθημερινά και με ποιά θεριά. Σε ποιά φουρτουνιασμένα πελάγη κολυμπά η ύπαρξη τους και πόσες φορές αντίκρυσαν τον πάτο τους. Σε ποιά υπόγεια έχουνε θάψει την ψυχή τους και πόσες φορές αναγεννήθηκαν μόνοι απο τις στατες τους. Δεν θα τους αντικρύσεις ποτέ να σέρνονται ψάχνοντας τα θρύψαλλα της κομματιασμένης τους καρδιάς.

Θα αφήσουν όσα τους πονάνε να ντύσουν τις ώρες της μοναξιάς τους. Θα βυθίσουν την ύπαρξη τους στο ναυάγιο της, όταν θα τους συντροφεύει η μοναχικοτητα τους. Θα κάνουν τα αποκαλύπτήρια του πόνου τους εκείνες τις ώρες, που τους ακούει μονάχα η ψυχή τους.

Γι αυτό τα καλύτερα αξίζουν σε εκείνους… που η αξιοπρεπής στάση και η συμπεριφορά τους στα χειρότερα, γίνονται παράδειγματα ζωής για τους άλλους.

Της Λίτσας Φιλίππου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: