«Ἕλληνες ἀεί παῖδες ἐστε, γέρων δέ Ἕλλην οὐκ ἔστιν» (Πλάτων, Τίμαιος, 22b).


"Ὁμολογεῖται μὲν γὰρ τὴν πόλιν ἡμῶν ἀρχαιοτάτην εἶναι καὶ μεγίστην καὶ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὀνομαστοτάτην· οὕτω δὲ καλῆς τῆς ὑποθέσεως οὔσης,
ἐπὶ τοῖς ἐχομένοις τούτων ἔτι μᾶλλον ἡμᾶς προσήκει τιμᾶσθαι. 24. Ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ' ἐρήμην καταλαβόντες
οὐδ' ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ' οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν ὥστ' ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν,
αὐτόχθονες ὄντες καὶ τῶν ὀνομάτων τοῖς αὐτοῖς οἷσπερ τοὺς οἰκειοτάτους τὴν πόλιν ἔχοντες προσειπεῖν".
(Ἰσοκράτης, Πανηγυρικός, στίχοι 23-24).

Τα άρθρα που φιλοξενούνται στον παρόντα ιστότοπο και προέρχονται απο άλλες πηγές, εκφράζουν αποκλειστικά και μόνον τις απόψεις των συγγραφέων τους.

Καθίσταται σαφές ότι η δημοσίευση ανάρτησης, δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά αποδοχή των απόψεων του συγγραφέως.


ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ, ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ, ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΡΘΡΟ-ΑΝΑΡΤΗΣΗ (΄κλίκ΄ στο "Δεν υπάρχουν σχόλια"). ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ 30 ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

Πίσω από τα "νεκρά" χαμόγελα...






Γράφοντας την ημέρα της πρωτοχρονιάς για την μοναξιά που κρύβεται πίσω από τα στημένα επετειακά χαμόγελα, κάπως περίμενα ότι αρκετοί θα ήταν εκείνοι που θα ταυτίζονταν με την αλήθεια του κειμένου. Όμως αυτό που συνέβη ήταν πραγματικά απίστευτο. Δεκάδες μηνύματα κατέκλυσαν το inbox. 

Άνθρωποι που ξεσπούσαν σε λυγμούς, έκλαιγαν σαν παιδιά και ομολογούσαν φόβους, καημούς και αποτυχίες της ζωής τους. Όλοι άνοιγαν την καρδιά τους. Και ξέρετε πότε ανοίγει μια ανθρώπινη καρδιά; Όταν αισθανθεί ζεστασιά. Εκείνη την ώρα που θα νιώσει ότι ξέρεις να την αγαπήσεις!!!

Έγραψε μια όμορφη ψυχή: «Μετά απ’ αυτό....δεν έχω λόγια να σας πω. Το μόνο, αυτό που συνέβη... Πριν καν τελειώσω την ανάγνωση, πριν καν σκεφτώ το παραμικρό... ένιωσα τα δάκρυα μου στα μάγουλα μου! Αυτή μάλλον, θα ταν η ψυχή μου... Ευχαριστώ, που ζείτε…», ""Ένα παλικάρι πληγωμένο από το έρωτα με πήρε τηλέφωνο 1:20 τα ξημερώματα. «Πάτερ μου τι κείμενο ήταν αυτό;…. πάτερ πονάω… την Αγαπάω… μου λείπει…""..

Ήμουν σίγουρος ότι πίσω από τα επετειακά χαμόγελα και εκείνα τα μάτια που υγρά εύχονται «χρόνια πολλά και του χρόνου», ενώ μέσα τους ο χρόνος είναι αβάστακτος δήμιος της ζωής τους, κρυβόταν οδύνη και καημός.

Γιατί διαφορετικά η κάθε μέρα μας, θα ήταν γιορτή. Και δεν θα είχαμε ανάγκη να ξεσπάμε ως αντίδραση σε τέτοια φαγοπότια, φρενήρης ρυθμούς και ήχους. Όταν η καρδιά γιορτάζει δεν το φωνάζει, μα το ζει κι αυτό φαίνεται.

Οι ακραίες "διασκεδάσεις" των ημερών είναι φωνές ρημαγμένων ψυχών που αντιδράνε στο ψέμα που της έχει κυκλώσει. Όσο πιο άδειος τόσο πιο πολύ φωνάζεις. 

Και όλες αυτές οι φωτογραφίες από γλέντια και γιορτές, τι άλλο είναι, παρά μια προσπάθεια να πείσουμε τους άλλους μα κυρίως τον εαυτό μας, ότι «περνάμε καλά». Μα εάν περνούσαμε και είμαστε καλά, δεν θα χρειαζόταν να το δείξουμε αλλά να το ζήσουμε.

Η ζωή είναι μια γιορτή που ανθίζει στην καθημερινότητα. Αυτό πρέπει να το κατανοήσουμε. Οι γιορτές είναι αφετηρίες, αφορμές, για να νοηματοδοτήσουμε την ζωή μας. Δεν μπορεί ένας άνθρωπος που ζει με έναν αυτοκαταστροφικό τρόπο μέσα σε μια και δυο ώρες ή μέρες, να ζήσει την χαρά. Δεν είναι ρεαλιστικό και φυσιολογικό.

Γιορτάζουμε για να λάβουμε μια χαρά που θα γίνει βίωμα ζωής καθημερινής.

Όμως δεν πρέπει να απελπιζόμαστε. Αυτό το κενό στην καρδιά μας μπορεί να γεμίσει από Κάποιον που αγαπάει τα "χάλια" μας και θαυμάζει την ειλικρίνεια των λαθών μας. 

Κάποιον που δεν ερωτεύθηκε την εικόνα μας, αλλά την πραγματικότητα μας. Που δεν μας αγάπησε γι αυτό που θα ήθελε να είμαστε, μα γι’ εκείνο που θρυμματισμένοι είμαστε. 

Χριστέ μου σε ευχαριστώ που αγαπάς «τα μηδενικά που λαχταρούν να γίνουν φάντες….»

π. λίβυος


Δεν υπάρχουν σχόλια: