«Ἕλληνες ἀεί παῖδες ἐστε, γέρων δέ Ἕλλην οὐκ ἔστιν» (Πλάτων, Τίμαιος, 22b).


"Ὁμολογεῖται μὲν γὰρ τὴν πόλιν ἡμῶν ἀρχαιοτάτην εἶναι καὶ μεγίστην καὶ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὀνομαστοτάτην· οὕτω δὲ καλῆς τῆς ὑποθέσεως οὔσης,
ἐπὶ τοῖς ἐχομένοις τούτων ἔτι μᾶλλον ἡμᾶς προσήκει τιμᾶσθαι. 24. Ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ' ἐρήμην καταλαβόντες
οὐδ' ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ' οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν ὥστ' ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν,
αὐτόχθονες ὄντες καὶ τῶν ὀνομάτων τοῖς αὐτοῖς οἷσπερ τοὺς οἰκειοτάτους τὴν πόλιν ἔχοντες προσειπεῖν".
(Ἰσοκράτης, Πανηγυρικός, στίχοι 23-24).

Τα άρθρα που φιλοξενούνται στον παρόντα ιστότοπο και προέρχονται απο άλλες πηγές, εκφράζουν αποκλειστικά και μόνον τις απόψεις των συγγραφέων τους.

Καθίσταται σαφές ότι η δημοσίευση ανάρτησης, δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά αποδοχή των απόψεων του συγγραφέως.


ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ, ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ, ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΡΘΡΟ-ΑΝΑΡΤΗΣΗ (΄κλίκ΄ στο "Δεν υπάρχουν σχόλια"). ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ 30 ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016

Η ιστορία... Αναμνήσεις από ένα παπούτσι...





Πόσα χρόνια αντέχει ένα παπούτσι; Στα εικονιζόμενα μαύρα σταράκια, 6 χρόνια και κάτι.



Μάλλον πρέπει να τα πετάξω, γιατί έχουν διαλυθεί. Αλλά δεν μπορώ. Κουβαλάνε μια [βαριά και ασήκωτη] ιστορία. Με αυτά μπήκα ως πρωτοετής στη σχολή, με αυτά περπάτησα σε άσφαλτο, χώμα, άμμο, πέτρες, χιόνι. Μόνο σε βροχή δεν περπάτησα γιατί ξέρετε πως μπαίνει το νερό μέσα στα σταράκια, ιδίως τα φθαρμένα. Με αυτά ερωτεύτηκα, με αυτά έκλαψα και με αυτά άνοιγα συζητήσεις για δυνατά μυαλά. Α, και με αυτά χτύπησα το πρώτο τατουάζ. Τα αγαπώ τα σκατούλικα. 


Είχα γράψει 2 αγαπημένες μου φράσεις για την εποχή εκείνη. 

Dreams do come true, στο δεξί. 

Somewhere out there in the middle of frozen nowhere, I am searching for my white balance, στο αριστερό. 

Το πρώτο το έγραψα έτσι, γιατί μου άρεσε. Πού να ήξερα τότε ότι θα φτάσω σε σημείο να πιστεύω σε όνειρα; 

Το δεύτερο το έγραψα την εποχή που το χιόνι εξελίχθηκε σε λατρεία. Ακόμα λατρεία είναι. Την λευκή μου ισορροπία μάλλον την βρήκα αλλά εξακολουθώ να θέλω να αναζητώ κι άλλες παγωμένες τοποθεσίες. 'Ατιμο καλοκαίρι, είναι μακριά ακόμα ο χειμώνας?


6 χρόνια ιστορίας σε ένα παπούτσι. Άπειρες στιγμές, άπειρες αναμνήσεις που δε θα τις ξεχάσεις ποτέ, γιατί είναι μέρος της ζωής σου. Κάποια στιγμή όμως πρέπει να αποχωριστείς κάτι. Εξάλου τίποτα δεν είναι πατοντινό.

Μήπως μαζί με την μεγάλη αλλαγή, πρέπει και να τα πετάξω; Χμμμμ, δύσκολη επιλογή, γιατί κουβαλάνε και αναμνήσεις...


Δεν υπάρχουν σχόλια: